Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Dzieci Alarica... są w tobie.
Wiem, że nie są moje. Mimo to są moją odpowiedzialnością.
Kamień Feniksa daje mieczowi moc przeciwko nieśmiertelnym wrogom.
Kiedy wampir zostaje przebity na wylot,
miecz działa jak magiczny przewodnik,
przenosząc jego ducha do tego paskudnego kamienia,
tworząc małe, osobiste piekło.
Stefan!
Cześć, bohaterze. Długo cię nie było.
Zaklęcie nie działa.
Wyciągnęło Stefana, bez problemu.
Czemu nie było problemów z połączeniem twojej duszy z ciałem?
Bo w końcu poddałem się temu
cierpieniu, które cię łamie.
Wszyscy robimy wszystko, by uniknąć takiego bólu.
Czego chciałeś? Przestań się okłamywać!
Chciałem...
Moją matkę.
Muszę ją odzyskać. Muszę ją odzyskać.
Hej, hej, hej, Damon, jesteś bezpieczny.
Nic z tego nie jest prawdziwe!
Damon, nie! Nie!
Nie.
Donovan? Obudź się.
Ty nie umrzesz.
Donovan, napij się.
Bon.
Bonnie. Bonnie. Przepraszam.
Już dobrze.
Nie wiedziałem
gdzie jestem, ani że wyszedłem.
Mogłem się tego spodziewać.
Stefan?
Stefan.
Tak.
Tak, słyszałem.
Tym razem bez werbeny?
Zmieniasz menu?
Chciałem, żebyś się uspokoił.
Jestem spokojny.
I wiem, co powiesz. Nawaliłem na całego.
Niemal zabiłem przyjaciół,
bo myślałem, że tkwię w fałszywym piekle.
Nie tłumacz się. To nie twoja wina.
Mogłeś się pomylić. Wybaczamy ci.
Czekaj, coś pominęliśmy.
Najpierw przyznaję się do błędu.
Potem ty twierdzisz, że to nie wystarczy i osądzasz mnie.
Potem mówię coś wrednego, ale prawdziwego, tracisz wątek.
Byłeś w Kamieniu Feniksa, nie wiedziałeś, że już wyszedłeś.
Wszyscy to rozumiemy.
Co za wyrozumiałość.
Właśnie przebiłem serce twojej dziewczyny w ciąży.
No cóż, piekło tak wpływa na ludzi.
Zgadza się.
Ale już jestem.
To jest prawdziwy świat.
Może się przywitamy.
Ale musiałbyś mnie uwolnić.
Widzisz, w tym problem.
Piekło nieźle miesza w głowie.
Ale gorzej jest, gdy już je opuścisz.
Żarty sobie robicie?
- To nadal mój dom. - Tyler Lockwoof.
Myślałem, że mam atak alergii.
- Nie wiedziałem, że wróciłeś. - Caroline mnie zaprosiła na pępkowe.
Nie wspomniała, że Mystic Falls zmieniło się w dziurę z piekła rodem.
Co tu się dzieje?
Musieliśmy ewakuować miasto.
Przerażający heretycy, fałszywy wybuch w kopalni. Nie dostałeś listu?
On raczej nie mówi o ewakuacji.
A o czym?
Chyba nie doprowadziliście całego miasta do ruiny,
gdy ja wpadłem na weekend do czyśćca?
W tym rzecz. To nie był weekend.
Nie było cię wiele tygodni.
Ellis, niech twoi kumple przyprowadzą coś z polowania.
Musimy mieć pełen bar.
Nie zabijać kolacji!
Odliczam.
Trzy, dwa, jeden.
Start!
Komu chce się pić?
WITAMY W MYSTIC FALLS
Co się stało? Damon zasypał cię pustymi przeprosinami?
Nie. Stefan się nim zajmuje.
Damon szybko przekona Stefana, że się zmienił.
- I znowu będziemy mieli problem. - Myślę pozytywnie.
- Boże. - Co?
Jesteś na portalu randkowym?
- Bo co? - Bo nas dopasował.
Chciałabyś.
Załaduj inne zdjęcie. To jest pistolet?
Byłem w mundurze. Nie będę wycinał pistoletu.
Nie będę się wtrącać, ale pokaż lepiej swoją łagodną stronę.
Matt! On nie żyje!
Lily przynajmniej trzymała heretyków krótko.
Chyba nie mam już łagodnej strony.
Chodź, zabierzemy ciała.
Wysłałeś tego ofermę na patrol z naszą wiedźmą?
Czy to naprawdę ty?
A twoja bohaterska misja uratowania Mystic Falls?
- Próbowałem cię wskrzesić. - A wielozadaniowość?
Nie masz pojęcia, co przeżyłem.
Jasne, braciszku, słucham z uwagą.
Co mnie ominęło?
Dziękuję.
Gdy Bonnie rzuciła zaklęcie, które uwolniło mnie z kamienia,
chciałem wrócić do normalnego życia z Caroline.
Jak tu elegancko.
Nawet moja torebka dostała krzesło.
Skoro świętujemy, uznałem, że przyda się odrobina luksusu.
Oczywiście.
Na jakie wino masz ochotę?
Wszystko mi jedno. Co chcesz?
Ja piję wodę.
Prawda.
Przepraszam.
Na pewno dasz sobie radę?
Pierwszy raz wyszedłeś z domu, od czasu gdy się obudziłeś.
Nic mi nie jest. Dziękuję.
To dobrze.
Bonnie niedługo wyciągnie Damona.
Dzisiaj czuje się wyjątkowo silna.
Może niedługo będziemy mieć kolejną okazję do świętowania.
Cześć, zakochani.
Tęskniliście za mną?
Skąd się tu wziąłeś?
- Zostaw ją! - Stefan, dość.
Co ty robisz?
Przepraszam.
Uciekłeś z piekła, wszystko było na dobrej drodze.
Potem zacząłeś mnie widzieć w każdym kelnerze.
- Nie mogłem być chociaż kierownikiem? - Chyba nie rozumiesz.
Rozumiem. Nie chcę zabić Caroline.
To znaczy, nie od ostatniego razu,
ale chyba się zgodzimy, że to było potworne nieporozumienie.
Nie grozi mi kolejny atak psychozy.
Obiecuję.
Zrobimy tak.
Rozkuję cię, ale nie spuszczę z oka,
póki nie przekonam się, że nic ci nie jest.
Na sto procent.
Świetnie. Udowodnij to. Jedziemy na przejażdżkę po Mystic Falls.
Wspaniale.
Damon.
A kuku.
Gotowy?
Jasne. W porządku.
Martwisz się o Damona, czy to taka wymówka,
żeby nie próbować jedzenia dla dzieci?
Jeśli będziemy w to grać, to chyba wolę wrócić do piekła.
Wiesz, nie dziwię się.
Alaric bardzo tego potrzebuje.
Nie ma sprzętu, a będzie musiał poradzić sobie w roli samotnego ojca.
Nie martw się. Kupię mu nosidełko.
Czy co tam kazałaś mi kupić, gdy byłem pijany.
Dziękuję.
Uważaj na siebie, dobrze?
Wróciłeś do rzeczywistości. Postaraj się ją przeżyć.
Spokojnie. Na razie.
O rany.
Co?
Wchodź.
Pięknie.
Do smrodu można się przyzwyczaić.
Dlatego to mnie trzeba było wyciągnąć pierwszego.
Próbowali, ale nie byłeś gotowy.
Co ci się tam stało?
Wyobraź mnie sobie w mundurze, ciągle ginę od kuli,
a duch ukochanej mamusi unosi się nade mną jak harpia,
powtarzając: "A nie mówiłam"!
- Jak dla mnie, koszmar. - Chyba o to chodziło.
Zrozumiałem wreszcie, że muszę
porządnie popłakać i przeprosić mamusię.
- Dobrze, że zamknąłeś sprawę. - Zadziałało.
Potem zobaczyłem czerwone światło na niebie.
A ty? Jak zdałeś ten egzystencjalny egzamin?
Proszę, kto wstał z martwych!
A kto sprowadził szumowiny do miasta, bo nie ma lepszego pomysłu na rozrywkę.
Twój brat zawarł rozejm.
Przejąłeś miasto bez pozwolenia. To nie jest rozejm.
Nie było żadnego przejęcia. Weszliśmy bez problemu,
nikt nas nie zatrzymywał.
- Mam to znosić? - Hej.
Miałeś udowodnić, że umiesz się grzecznie bawić.
Nie rób grymasów.
Miastu nic się nie stanie.
Dla mnie też ma wartość sentymentalną.
Kiedyś był to dom Lily. Teraz jest moje.
Ale dość gadania o mnie,
przecież wróciłeś do żywych. Gratulacje.
Dopiero teraz zaczyna się ciężka praca, prawda?
Powodzenia.
Podać coś jeszcze, żołnierzu?
- Damon? - Tak.
Na co tak patrzysz?
Kolejny wampirzy śmieć.
Jesteś pewien, że dasz radę go pilnować?
Sam się przyzwyczajasz do życia.
Chyba daję sobie radę. Dzięki.
Tak, gdy wyszedłem, też myślałem, że sobie radzę.
- Gotowi, start! - Koszmar.
Widzisz, co on robi?
Bez żartów. Mam świetny materiał na szantaż.
Za kilka tygodni, gdy te dzieci ze mnie wyskoczą,
będę musiała mu je oddać. To ich jedyny rodzic,
ale jakoś nie budzi we mnie zaufania.
- Koniec! - Tak!
Przerażające. Nie dopuszczę cię do dzieci. Ciebie też nie. Za nic.
Wygląda jak kask.
Jak to zrobiłeś?
To pielucha, nie bomba.
Mógłbym rozbroić bombę z zawiązanymi oczami, jakby co.
Nie ma nic zabawniejszego niż noworodki i C4.
Nie trzymać materiałów wybuchowych przy dzieciach?
Czytałem coś w jednym z tuzina pism dla rodziców, które mi znosisz.
Rozumiem. Nudna surogatka. Zbyt opiekuńcza, nie umie się bawić.
Nie. Jesteś niesamowitą przyjaciółką, której będę dozgonnie wdzięczny.
Nie chodzi o wdzięczność.
Musisz zrozumieć, że gdy te dzieci się urodzą,
nie będę wolna 24 godziny na dobę.
- Nie będę kąpać, karmić i przewijać. - Rozumiem, Caroline.
Nie zwalę ci takiego problemu na głowę.
To nie jest problem, ale trochę tego jest.
Dziecko A kopnęło.
Naprawdę?
Moja córka to ninja.
O tak. A teraz dziecko B.
Rozróżniasz je?
Oczywiście.
Chyba znowu jestem mężczyzną.
Chyba. Tego się trzymajmy.
Właśnie udusiłeś lalkę pieluchą. Lepiej pij dalej.
Nie mogę. Mam dyżur.
Po co się męczysz? Dranie i tak nigdzie się nie wyniosą.
- Robi ich się coraz więcej. - I to cię nie rusza?
Poddajesz się?
Dorastaliśmy tutaj. To twoje miasto.
Kiedyś było. Teraz to dziura, za którą nie warto ginąć.
Wyjazd był najlepszym pomysłem życia.
Kto to?
Nieproszony gość.
Nie byłam pewna, czy przyjdziesz.
Wszystko lepsze od wkuwania do egzaminów.
- Kupiłaś coś spoza listy? - Mówisz o tej liście żądań?
Nie mogłam kupić czegoś o nazwie "podgrzewacz do mleka".
Kupiłam więc małe skarpetki,
które z jakiegoś powodu wyglądają jak trampki.
Skarpetki są praktyczne. Jakoś to sprzedam Caroline.
Wejdź, dostaniesz drinka. Ale ostrzegam,
pijemy z butelek dla dzieci.
Dzieci i picie.
Cudownie.
Dlaczego mnie to nie dziwi?
Chcesz oddać miasto wrogowi?
Rozumiem.
Jesteś kacem z piekła.
Ale zdałem egzamin, Henry.
Wyznałem winy. Możesz mnie zostawić w spokoju.
Tak, zdałeś egzamin. Ale jeszcze się nie wyzwoliłeś.
Tak? Sam się wyzwól.
Ale realistyczna wizja.
Lepiej się stąd zmywajmy.
Co tu robi ta heretyczka?
Zaprosiłam ją.
Cały ranek zabijamy wampiry Juliana, a ty ją zapraszasz?
Po pierwsze, ona nie jest Juliana.
Po drugie, pomogła wydostać Stefana z kamienia.
Po tym, jak go tam wysłała.
Po tym, jak zabiła moich kolegów z roku, porwała Caroline
i zamordowała wszystkich ludzi na własnej rocznicy.
Codziennie widzę, jak siedzi sama i wkuwa, po prostu mi jej żal.
Zaprosiłam ją i już.
Lepiej, żeby potężna heretyczka była przyjacielem, nie wrogiem.
Nie zapominaj, że kupuję całkiem fajne prezenty.
Może lepiej już pójdę.
- Może. - Nie. Zaprosiłam cię. Zostań.
Chętnie, ale twój kolega może powiedzieć coś niestosownego
i nagle okaże się, że już nigdy się nie odezwie.
- Czy ty mi grozisz? - Ależ skąd.
Groźby wyglądają tak.
Jeszcze krok, a wyrwę ci struny głosowe
i zagram na nich hymn narodowy.
Dość.
Proszę.
Urocze przyjęcie. Dziękuję.
Nie wyznałeś, że tracisz poczucie rzeczywistości.
Wyznałem. Lubię pomoce wizualne.
Powiedz, co przechodzisz. Potem jest tylko gorzej.
Gorzej niż gdy byłem kelnerem?
Potem prowadziłem autobus?
Byłeś wszędzie.
Nie mogłem spać, ani jeść.
Ciągle o tobie myślałem.
- Jedyną kotwicą była Caroline. - Kolejny koszmar?
Ciągle ten sam.
Byłem w kamieniołomie.
Tonąłem.
Damon też tam był.
Tak, a co potem?
Nieważne. Już po wszystkim.
Najwyraźniej nie.
Nie wiem, co przeżyłeś w kamieniu, ale to cię nadal dręczy.
Masz szczęście, że ona przy tobie stoi.
Nie ma cię tutaj.
Do kogo mówisz?
- Wyjdź stąd, Caroline. - Tak, lepiej stąd wyjdź.
Bo zaraz wyrwę z ciebie te dzieci.
- Dość! - Przestań!
To nie jest prawda!
Ale ją też odepchnąłem.
Straciłem z oczu wszystko.
Ledwo zauważyłem, że Julian odebrał nam miasto.
Widziałem tylko ciebie.
Gdzie mama, gdy jest potrzebna?
Nie ma szans, żebyś wygrał tę potyczkę.
Co tu jeszcze robisz?
Jestem elementem układanki.
Gdy ją rozwiążesz, odejdę.
- Do tego czasu... - Nie mogłem się ciebie pozbyć.
Wszędzie cię widziałem. Ciągle cię słyszałem.
Nic innego się nie liczyło.
Ani miasto. Ani Julian.
Ani nawet Caroline.
Chciałem tylko, żebyś zniknął.
I co?
Bo czekam z zapartym tchem.
Co zrobiłeś?
Wziąłem kanister benzyny.
Uznałem, że jedynym rozwiązaniem jest spalenie twojego ciała.
Chciałem, żebyś przestał mnie dręczyć.
Musiałem pozbyć się wszystkiego, co przypominało mi o tym piekle.
Co ty robisz?
On nie może nigdy wrócić.
Muszę się go pozbyć.
Ty taki nie jesteś, Stefan.
Kochasz swojego brata.
Wiem, że wolałbyś umrzeć niż pozwolić mu odejść.
Znalazła mnie w ostatniej chwili.
Bez niej bym się nie powstrzymał.
Podpaliłbym twoje ciało, żeby skończyć swoje cierpienie.
To dlatego śmierdziałem benzyną, gdy się obudziłem.
W porządku?
To nie o mnie się martwimy.
Trzeba było mnie zostawić w barze, żebym poniósł konsekwencje.
Ale nie, święty Stefan rusza na ratunek.
Zawsze posprząta po swoim starszym bracie.
- O czym ty mówisz? - Przestań mnie ratować.
To za to, co twój brat zrobił Ellisowi.
Nie wiedział, co robi.
Szukał wątroby, ale trafił na serce?
Obiecuję, że go uspokoję.
Najpierw radziłbym go znaleźć.
Co?
- Dopiero co tu był. - Nie, zapewniam, że nie.
Byłeś sam, gdy się zjawiłem. Gadałeś sam ze sobą.
Może kamień jeszcze z tobą nie skończył.
W każdym razie,
jeśli albo ty, albo twój brat, skrzywdzicie któregoś z moich ludzi,
wypatroszę jednego z was, a drugiego nakarmię flakami.
UNIWERSYTET WHITMORE
Dzięki, że opuściłeś świat dzieci.
Wszystko lepsze od zgadywania rozmiarów brzucha Caroline.
- Fakt. - Czego chcesz?
- Muszę zobaczyć Elenę. - Nie ma mowy.
Chcę zobaczyć jej twarz.
Przypomnieć sobie, że wszystko będzie dobrze.
Gdy dałeś mi jej trumnę, przysiągłem, że nikt jej nie zobaczy.
A zwłaszcza ty.
- Byłem w tkliwym nastroju. - Ostrzegałeś, że to powiesz.
Uznałeś, że kiedyś się zniecierpliwisz,
będziesz miał zły dzień.
Ale nigdy nie wolno mi jej oddawać.
Zmieniłem zdanie.
Wiem, co się ostatnio stało.
Nie jesteś zdrowy.
Gdzie jest Stefan?
Posłuchaj. Możemy iść na górę i zrobić krwawą rzeź z tej imprezy,
lub jedziemy do mojej dziewczyny.
Bez problemów. Jedna mała wizyta.
O rany.
Cholera.
O rany.
Prawo jazdy i dowód rejestracyjny, proszę.
Ja też jestem gliną.
Mogę pokazać odznakę.
Panie Donovan.
Super, że ma pan ważne prawo jazdy.
To by znaczyło, że kiedyś nauczył się pan prowadzić.
Skoro tak, to musi być pan pijany.
Nie. Wypiłem dwa kieliszki na przyjęciu.
Proszę wysiąść z samochodu.
Żartujesz?
GREENSBORO, PÓŁNOCNA KAROLINA
To się nazywa bezpieczeństwo.
Kazałeś mi ją dobrze schować.
Nie ma sensu płacić za ochronę, gdy nikt nie wie, gdzie jesteś.
- To znowu ja. - Nie, nie.
Nie.
- Cześć. - Przepraszam.
- Cześć. - Czemu nie odbierasz?
Puszczam z telefonu muzykę. Wszystko w porządku?
- Był tu Damon? - Niby po co?
Nie wiem, gdzie jest. Był ze mną, potem zniknął.
Już dobrze, spokojnie.
Skup się. Co się dzieje?
Znowu to samo.
Gadałem z Damonem i nawet nie wiem, kiedy zniknął.
W porządku.
Nic ci nie jest.
Właśnie nie!
Z nim też jest źle.
Możesz nawiedzać kogoś innego?
Nie odejdę, póki się nie wyzwolisz.
Odpychasz swoją naturę.
Nie odrzuciłeś ograniczeń.
Co ten kamień ma wspólnego z moją naturą?
Kamień Feniksa to nie tylko pułapka.
Masz szansę się odrodzić, być wolny.
Mam być wolny?
- Muszę znaleźć Damona. - Nieprawda.
Najpierw musimy zająć się tobą.
Niby jak? Moją duszę uwięziono w kamieniu.
Aż zdałeś egzamin.
Nie mówiłeś, jak zdobyłeś wolność.
Bonnie rzuciła zaklęcie.
Coś jeszcze tam się stało.
Do czegoś się nie przyznajesz.
Nie możesz się tak ukrywać. Nie przede mną.
Proszę, pozwól mi pomóc.
Nie możesz w żaden sposób pomóc.
Musisz mi powiedzieć.
Tylko w ten sposób możemy to jakoś naprawić.
Musisz spróbować.
Tak dalej nie można.
Żyłem w zapętlonym koszmarze.
Za każdym razem Damon ciągnął mnie do kamieniołomu.
Woda była czarna i zimna.
Obaj tonęliśmy.
Gdy chciałem wypłynąć na powierzchnię, ściągał mnie na dno.
Ile razy próbowałem go ratować, też umierałem.
Wreszcie zrozumiałem, że jest tylko jeden sposób.
Jeśli chciałem ocaleć, musiałem uciec, bez niego.
Zostawiłem go.
Porzuciłem go.
Pozwoliłem mu utonąć, żeby ratować życie.
Dlatego masz halucynacje?
Bo jakaś chora wersja twojego brata
jest wściekła na to, co zrobiłeś w fałszywej rzeczywistości?
Piekielny kamień chce mi coś powiedzieć.
Chce mi coś udowodnić.
Nigdy nie będę szczęśliwy.
Dopóki w moim życiu jest Damon.
Naprawdę w to wierzysz?
Wziąłeś to sobie do serca, co?
Zamknij się. Dłużej się w to nie bawię.
Mówiłem, zostaw mnie.
Skończmy z tym.
Masz rację. Dłużej się w to nie bawimy.
Henry?
- Obiecałem ci wyzwolenie. - Nie! Elena!
Tak było trzeba.
Przez nią nie byłeś potworem, którym naprawdę jesteś.
Nie! Elena!
Boże!
Nie!
Nie! Elena!
Boże!
Elena.
Czy to nie było oczywiste? Ta impreza była nowym początkiem.
- Daruj sobie wykład. - Odbiło ci?
Chciałam być miła.
Gdy wyszłam z głupiego przyjęcia, znalazłam to w skrzynce.
To ma być dowcip?
Pocztówka?
- Ktoś cię lubi. - Jeśli ty to wysłałaś,
lepiej się przyznaj, zanim wycisnę ci z gardła prawdę.
Po co miałabym ci to przysyłać? Alfabet jest taki straszny?
Ostrzeżenie od Łowczyni.
Wiesz, kto to jest?
Znasz jej broń.
Miecz?
Tak.
Wykonany specjalnie dla niej.
Uwięziła nim Juliana i tysiące wampirów w przeklętym kamieniu.
Jest bezwzględna.
Gdy jej miecz raz cię znajdzie, nigdy nie przestanie cię szukać.
Stąd blizna Beau.
Przyjdzie po niego i po nas wszystkich.
- Jak ją powstrzymamy? - Jej nie można powstrzymać.
Zresztą nie mieszaj się do tego. To nie ciebie szuka.
Jeśli życie przyjaciół jest zagrożone, nie będę się spokojnie przyglądać.
To co sugerujesz?
Proszę tędy.
Panie Donovan, może pan wyjść.
Ale nie pojedzie pan sam do domu.
- Poczekam. - Może zadzwoni pan do przyjaciela?
Dziewczyna rozwożąca pijanych już wyszła.
W tej chwili mam trochę mało przyjaciół.
Słyszałam o waszym roczniku.
Dziwny wypadek z kopalnią.
Nie wiem, jak bym to przeżyła. Zginęła połowa pana znajomych.
Przykro mi.
Dzięki.
Dziwne, że władze miasta nie wezwały centrum kryzysowego.
Albo innego centrum pomocy.
Jakby wszyscy postanowili zostawić miasto własnemu losowi.
Na to wygląda.
Ale jeśli nikt nic nie zrobi,
z miasta nic nie zostanie.
Dobranoc.
Jeszcze jedno.
Co dokładnie znaleźliśmy w pana wozie?
Panie Saltzman,
cieszę się, że interesuje Pana program.
Kaftaniki trzeba najpierw wyprać w proszku dla niemowląt.
Gdzie klucze do pralni?
Już północ, Caroline.
Mamy czas, zajmiemy się tym.
Wiem. Moglibyśmy też rozejrzeć się za fotelikami.
Słyszałam, że młodzi rodzice często wybierają zły model.
Nie wiesz, czy w tym były baterie?
Tu ich nie ma.
Jeśli zaczną krzyczeć w środku nocy, a to nie będzie działać,
- możesz ich nie usłyszeć. - Co się z tobą dzieje?
W porządku?
Miałeś zamiar powiedzieć o wyjeździe?
Gdybym dostał pracę.
Obecna ci nie odpowiada?
Oczywiście, że odpowiada.
Chodzi o miasto.
Masz żłobek dla kadry.
I przedszkole na kampusie.
Caroline, moje dzieci nie będą wychowywać się w pobliżu
Mystic Falls, ani Whitmore.
Ani wampirów?
Właśnie.
Przepraszam. Ta dziecięca impreza
była dla samotnego rodzica.
To prawda.
Caroline, miałem wrażenie, że gdy dzieci przyjdą na świat,
nie chcesz ich wychowywać.
Nie, bo nie są moje. Są twoje i Jo.
To bardzo mądra decyzja.
Grunt to bezpieczeństwo.
Zabierz dzieci i wyjeżdżaj, jak najdalej się da.
Gdzie byłeś?
Na spacerze.
Musiałem się przewietrzyć.
Zostawiłem cię.
W moim piekle razem tonęliśmy.
Jedynym sposobem, żeby przeżyć, było cię zostawić.
Wszystko, co od tej pory mi się zwidywało,
pokazuje, że to prawda.
Oczywiście.
Tylko wtedy zostaniesz bohaterem, dostaniesz szczęśliwe zakończenie.
Ale musisz mnie zostawić.
Jak na to wpadłeś?
Bo w głębi duszy jestem zły.
To całe światło tylko mi przeszkadza.
Nie jestem sobą.
Czyli kim? Wariatem?
Manipulatorem?
Egoistą?
Zgadza się.
Właśnie.
Ale jesteś też moim bratem.
Nie zostawię cię. Nie w takiej chwili.
Nigdy.
Nie pozbędziesz się mnie, Damon.
Musisz o tym pamiętać.
Stefan.
Ja...
Słucham?
Ja...
Wszystko możesz mi powiedzieć.
Wykończyłem bourbon.
To wszystko?
Tak.
Za wspólne tonięcie.
ZA TRZY LATA
Przepraszam za zmianę w programie. Nazywam się Caroline.
Proszę, posłuchajcie uważnie. Mam wiadomość dla Stefana Salvatore.
Przepraszam za zmianę...
Co tu robisz?
Myślałam, że jesteś w Mystic Falls.
Wpadłem z wizytą do kumpli w Dallas.
Przekonałem ich, że porwanie to wygłup.
Wstawaj.
Odłóż broń.
Wstawaj!
- Dziękuję. - Możesz iść.
- To wszystko? - Zrobiłaś to, czego chcieliśmy.
- My? Pomagasz jej? - Dzięki tobie dotarliśmy do Stefana.
- Nie bierz tego do siebie. - Niby jak?
- Mam rodzinę, Matt. - Też kiedyś miałem.
I dziewczynę. I dobre życie. Teraz nie mam.
Twoje problemy już niewiele dla mnie znaczą.
Idź.
Ukryj się do czasu aż Łowczyni dostanie, czego chce. na.