Ang nakaraan sa The Vampire Diaries...
Kaya iniisip ko kung titira tayo rito, baka may gusto kang...
-Handa ka nang magulat? -Hindi ako makapaniwalang nakita mo 'to.
Ang lupit ng kuwartong 'to.
-Ano 'to? -Parang mga mina ng ginto.
-Maayos na nakatago. -Maliban sa isang 'yon.
Ang trabaho natin ay gawing masama ang mga tao. Dalhin mo sila rito.
-Ano ang pinakamasamang nagawa mo? -Gaano karaming tao bago ka makuntento?
-Dapat masaya ka na pumapatay ako. -Bigla kang nagbago.
-Wala nang halaga sa akin si Elena. -Bakit?
Dahil wala ng pag-asa. Nasa impiyerno na ako, kapatid.
Haharapin ko ang panganib, lalabanan ang Sirena, para makabalik ako sa 'yo.
Iniwan niya ang mga palatandaan patungo sa sinaunang kwento tungkol sa ga Sirena.
Nililinlang ng mga sirena ang kanilang biktima para patayin.
-Mga sugo sila ng demonyo. -Hindi si Enzo.
Hindi siya si Damon. Hindi sila makakilos. Ang palatandaan ay para mahanap sila.
Sa susunod ililigtas natin sila sa kung anong kumokontrol sa kanila.
Mukhang sapat na ang mga nakain niya.
Nagsimula akong ahente, tumaas ang posisyon.
Magugulat ka na lang, ako na ang namamahala sa lahat.
Ang kaso, ayoko ng gulo.
Nagkataon lang na may steel-press machinery ako.
Kung gano'n, anong ginagawa mo sa gun convention, maitanong ko lang?
Ang ibang makina ay nakakagawa ng piyesa ng baril kung gusto ng kliyente.
-Tulad ng mga bala? -Ah, hindi. Hindi mapaminsala.
Mga gatilyo?
Walang silbi ang baril kung walang gatilyo.
-At 'yung nilalagyan ng bala. -Ang magazine, oo.
At ang huli ay kung saan lumalabas ang bala?
Taga- supply lang ako na sumusunod sa utos ng kumpanya.
Ako rin.
Pareho kami posisyon ng kasama ko. Mukhang lahat tayo may amo, ha?
Sinabi mo pa. Tanungin mo ang asawa ko.
Isinama mo siya rito?
Bakit ka nagdala ng walang silbi?
Biro lang, 'di ba? Biro lang.
Ganito.
Ipapakilala kita sa buyer ko.
Malamang hindi ka niya matatanggihan.
Ang ganda ng kanta, 'di ba?
Ang daming magagandang musika sa nagdaang 200 taon.
Ang paborito ko ay mga love song.
Nang ginawa ko ang mga awiting ito, meron palang tinatawag na jazz standard.
-Nagustuhan mo, 'di ba? -Ewan ko, manghuhula ka, dapat alam mo.
Sana ganiyan din si Enzo.
-Bakit gusto niyang maligtas? -Anong sinasabi mo?
Pareho tayo ng iniisip. Nagdududa ka na hindi siya kakampi.
Lagi naman siyang kumikilos mag-isa. Matatauhan din siya.
Sana nga tama ka, dahil gusto kong maging tulad mo siya.
Ibinigay ang lahat.
Lubos na katapatan...
ang nagpapasaya sa akin.
Pinakakalmadong pagpatay.
Sinasabihan ko siyang kumalma.
Nabasa ko sa Internet na ang mga kinakatay na manok sa pabrika
ay hindi masarap dahil naglalabas sila ng adrenaline.
-Adrenaline naman ngayon? -Layunin nating kunin ang masasama
pero hindi ibig sabihin na hahayaan kong maging pangit ang lasa nito.
Para lang alam mo,
lahat ng dinadala namin sa 'yo ay punong-puno ng takot.
Kung gano'n, masarap pala ang mga takot.
Kalimutan na ang Internet.
Mahal kong Elena...
Pasensya na sa sulat ko.
Abala ako sa pagiging ina kaya kung may pagkakataon sumusulat ako
kahit na habang nakaparada.
Hindi lahat ng ikukuwento ko ay masasamang nangyari
dahil sa wakas, may mabuting balita na.
May kaunting balita na si Bonnie kay Enzo.
May iniwan siya para mahanap siya.
Hindi sulat para sa minamahal, pero mukhang nasa panig pa rin natin siya.
Sa kabilang banda, tungkol naman sa pagmamahalan...
titira na ako sa bahay ng mga Salvatore.
Nagustuhan ko ang bahay. Kailangang ayusin ang linya ng tubig
pero inayos nang husto ni Stefan ang bahay.
O gusto lang niyang may paglabasan ng galit sa paglihis ng landas ni Damon.
Ang magandang balita,
walang kakaibang nilalang simula no'ng kaguluhan noong isang linggo.
Ang sasaya nila Lizzie at Josie na parang walang panganib.
Sana gano'n din kami ni Ric.
Takot na takot rin siya tulad ko.
MAGKITA SA MAILBOX
Pero nililibang ang sarili sa pag-aaral sa mga bagong kalaban.
Kung ano man ang kakaibang nilalang na kumokontrol sa mga kaibigan natin
malalaman ni Ric kung paano sila lalabanan.
-Hi. -Hi.
Makikibalita lang.
Sana hindi nagising ang mga bata nang kinuha ko ang mga kahon sa garahe.
Puwede bang ipaalala mo sa kanila na makakasama ko sila sa linggo?
Alam nila. Mabuti sila.
Nanonood sila ng cartoon sa taas pagkatapos kumain ng matamis na cereal.
Mabuting-mabuti sila.
Tama ka. Okay, tama ka.
Wala kang reklamo sa pagkain ng matamis na cereal?
Halos ikamatay ni Seline ang pagsagip sa anak natin, kaya okay lang.
-Ric? -Ibababa ko na. Bye.
-Pasensya na sa abala. -Uy, Seline.
Mga permission slip para sa history field trip.
Okay. Ang daming kondisyon para lang sa pag-iikot sa plaza.
Oo nga, 'di ba? Noong bata ako ang simple lang ng buhay.
Isa pa, gusto kong ipaalam sa 'yo, na may napansin akong kakaiba.
Parang sobra ang binayad niyo sa akin.
Baka nagkamali lang.
Hindi, hindi nagkamali. Tinaasan namin ang sweldo mo.
Wow, salamat. Sa anong dahilan?
Maniwala ka, nararapat 'yon sa 'yo.
Katherine.
Hindi, ako si...
Ako si Elena.
Ako si Damon.
-Nag-away kami ng nobyo ko. -Tungkol saan?
Tungkol sa buhay. Sa hinaharap. Lahat pinaplano niya.
Ayaw mo ng gano'n?
-Hindi ko alam ang gusto ko. -Hindi 'yan totoo.
Gusto mo ang hangad ng lahat.
-Gusto mo ang hangad ng lahat. -Sige nga, ano ang gusto ko?
Bakit lagi siyang natutulog?
Ako, gustong-gusto kong nakadilat.
Pagkatapos ng ilang daang taon na may nanunuyot na mata
na dapat nasa ilalim ng kilay...
ninamnam ko ang paggamit ng lahat ng parte ng katawan.
Lalo akong nadidismaya sa 'yo.
Wala akong makuha sa isip mo. Pero nakuha kita noong nagkakilala tayo.
Noong araw na 'yon, hindi ako handa sa pag-atake mo.
Ngayon, handa na ako. Ewan ko ba kung bakit nagrereklamo ka.
Wala na akong kontrol sa sarili ko.
Ginagawa ko halos lahat ng sinasabi mo, kahit na ayaw kong gawin.
'Yang salitang "halos" ang kinaiinis ko.
Halika.
Halika, pasilip lang.
-Bibigay ka rin katagalan. -Maaaring matagalan.
Ang huling pagpapahirap na kinaya ko ay 70 taon.
-Pero siya bumigay kaagad. -Medyo bumigay ka na.
May nakuha ako sa isip mo. Isang pangalan.
-Sino si Sarah Nelson? -Hindi ko alam. Wala akong pakialam.
Nagsisinungaling ka pero hindi ang isip mo.
Sarah Nelson. Bakit may nararamdaman ka sa kaniya?
Baka isa siya sa mga telenovela na nagustuhan ko.
Kasinungalingan na naman. Mahalaga siya.
Gumising ka na diyan.
Oras na para magsaya.
Anong sabi ng amo mo sa ginagawa mong pag-aaral sa mga krimen?
Sinabi kong naghahanap ako ng malulungkot na kuwento.
Nakita mo ba 'yung mga muffin sa break room?
-Nabili ko 'yon sa fund raising. -Hindi ako nagugutom. Salamat.
-Bonnie, kailangan mong kumain. -Sige, mamaya.
Sa ngayon maghanap muna tayo ng mga krimen na malayo sa Tennessee.
Maaaring lumayo na sila nitong mga nagdaang araw.
Okay, lalakihan ko ang sakop ng mapa.
Lalo na ngayon na nag-iwan si Enzo ng mga palatandaan.
Bakit wala na siyang ibang binigay?
Nagpapanggap si Enzo, siguro nag-iingat siya.
Ayun. Sa North Carolina.
Dalawang pagpatay sa dalawang magkaibang bayan kaninag umaga lang.
Parehong namatay sa pinsala sa leeg.
May kakaiba bang nakita sa pinangyarihan?
Pangalan lang ng biktima ang meron sila.
Si Sarah Nelson McGowan.
-Ano? -Ang pangalawang biktima ay si...
Sara Jane Nelson.
-Mukhang sinadya ni Enzo. -Bakit mo naisip 'yan?
Dahil may ibang Sarah Nelson na nakatira sa North Carolina.
Ang tunay na pangalan ay Sarah Salvatore, at siya ang natitira kong kamag-anak.
Maliban kung naunahan tayo ni Damon.
Ang nanay ni Sarah ay nobya ni Zach Salvatore nong 1994.
Teka. Parang alam ko 'yan. Pumatay si Damon ng buntis.
-Pinakamasamang ginawa niya. -Hindi naman. Pero isa siya sa mga 'yon.
Nakaligtas ang bata. Lumaki siya bilang Sarah Nelson.
Sinigurado ni Stefan na ma-ampon siya ng mabuting pamilya.
Binigyan ng trust fund, siniguradong ligtas.
-Bakit sasaktan ni Damon si Sarah? -Hindi. Hindi niya alam na buhay siya.
Pero naging magkaaway sila ni Enzo.
Sa tingin mo ideya 'yon ni Enzo?
Ayokong isipin na gano'n. Gusto ko lang--
Gusto ko lang iligtas si Sarah. 'Yun lang.
Sabihan mo ako kapag malapit na sa Raleigh.
Nasaan si Harvey?
Ipinadala ko mga buto niya para sa DNA. Parang 'yon ang tamang gawin.
Bakit wala ka sa D.C. kasama ang ibang intern?
Ilang tao ang kailangan para sa pag-aaral ng mitolohiya mula sa Library of Congress?
Narinig mo na ba ang "ilathala o matanggal"?
Tumutulong kayo para hindi ako matanggal bilang pinuno ng St. Joh Armory Foundation
at hahabaan ko ang internship niyo. Nakinabang tayo pareho.
Ilalabas mo talaga ang pag-aaral mo sa mga Sirena? Naku naman.
-Bakit ka nagmamadali? -Dahil kailangan nang ilabas.
Bakit nandito ka kaysa magsaliksik tulad namin?
A, sinisigurado ko kung ginagawa mo talaga ang pag-aaral.
B, nandito ako dahil ang lugar na ito ay itinago at wala pang gumagalaw.
Tingnan mo 'to. "May hadlang na ngayon na wala naman noon.
Nakalimutan na ako ng mga kaibigan ko, pero naririnig ko ang boses niya.
"Ang boses niya." Kaya sa tingin mo nakakarinig ng sirena si Harvey?
-Tulad ng kakaibang nilalang. -Hindi 'yon teorya. Nasa ulat lang.
Lumilinaw ba ang mata ko, o madali itong basahin?
Inayos ko na 'yan. Kaya basahin mo na.
"Midsummer's Day, 1790."
1790.
Nakita ko na ang petsang 'to.
-Sa aklatan. -Nakita mo? Nakakatulong ako.
Manahimik ka, Georgie.
-Larong 20 tanong. -Sige.
May iniisip akong tao. May kagwapuhan, malambing magsalita,
at maaari siyang maging pinakamagaling na katrabaho
kung ititigil na niya ang pagiging martir.
Hindi ganiyan ang paglalaro ng 20 tanong.
Pero kahit na, ang sagot diyan ay si Hesukristo o ako.
Susubukan ko ulit.
-Bakit ka sumusuway? -Hindi ako sumusuway.
Nandito ako, kasama kang inaabangan si Sarah Nelson, sumusunod sa utos.
Paano mo nasabing sumusuway ako?
Nandito ka, pero wala sa sarili. Hindi ka masaya kasama, Enzo.
Ang dami mong sinasabi.
Hindi, pursigido ako, at gusto kong ganoon ka din.
Sige na pre, sa wakas madali lang ang gagawin natin.
Ang sundan ang inosenteng babae na nagkataong may kapangalan?
-Bakit hindi mo namnamin 'to? -Dahil iniisip ko kung anong plano niya.
Bakit bigla siyang tumigil sa misteryoso niyang plano?
Kalma. May gusto siyang unahin. Ang parusahan ka.
Ginalit mo siya. Kaya gusto niyang mawalan ka ng awa.
Bakit mo ba siya ginalit?
Paano mo naitatago ang takot mo sa kaniya?
Hindi ako takot sa kaniya.
Natatakot ako sa habambuhay na itatanim niya sa isip ko.
Laro lang 'yon. Hindi 'yon totoo.
Hindi ako sang-ayon sa mga opinyon mo.
Ayan na siya.
Sarah Nelson. Akala ko hindi na matatapos ang yoga mo.
Magpakilala muna dapat tayo, Damon Salvatore.
Maaari ba tayong mag-usap, Miss Nelson?
Bakit ang galang mo, Mr. Santo?
Masyado na tayong bastos. Kaya gusto kong ibahin naman.
Mabuti marunong kang depensahan ang sarili mo.
Pasalamat ka isa lang ang vervain ko, kung hindi kasama ka na niya.
At dala ko ito araw-araw, kaya huwag mo na akong pasunurin.
Kung gano'n, kusa kang umalis ng bayan.
May pasaporte ka ba?
-Nagrerenta ka pa rin. -Wala akong pambili.
Nang sinabi mong mula sa mga Salvatore ang trust fund, hindi ko na ginastos.
Ayoko ng pera na galing sa mga mamamatay-tao.
Anong ginagawa niyo rito?
Masaya rin akong makita ka.
Kumusta, mahal ko.
Tandaan, hinahanap natin ang mga bagay na dumating bago ang taong 1800.
Napakarami no'n. Magdamag tayong maghahanap.
May inaasahan kang tawag?
Sinisigurado kong mabasa ang lahat ng mensahe ng yaya.
-Gaano ka kadalas i- text ng yaya? -Nag- field trip ang mga bata.
-Inaalam ko kung nakauwi na sila. -Huwag ka mag-aalala.
-Siguradong ang yaya ang bahala sa kanila. -Hindi siya--
Alam kong amo ka niya, kaya hindi mo alam kung gaano siya kaganda?
-Hindi mo ba alam? -Magpokus ka sa pagsasaliksik.
Hindi ko alam kung bakit gusto mo ang mga bagay na ito.
Noong Hunyo 21, 1790, nang nakatanggap ang Armory ng misteryosong padala
mula sa bayan ng Mystic Falls.
"Midsummer's Day, 1790.
Inilagay ang kahon sa vault. Nilabas ang artifact para maging ligtas."
Aminin mo. Ang husay ko sa pag-aayos kaya kailangang-kailangan mo ako.
"Pangalawang bagay, Hunyo 21, 1790.
mga artifact na nagmula noong 2200 BC.
Hindi pa ako nakapagsaliksik ng ganito kaluma.
Na mga lubhang kakaiba.
Pero mas kakaiba ang lugar na binahayan ng mga kakaibang nilalang.
Marahil Sirena?
Magaling.
At dahil sa pananabik ko, nakita ko ito.
Sa Armory lang makikita ang ganito.
Nakita ko na ang simbolong 'yan.
-Hindi ko na 'to kaya. -Okay ka lang?
Teka, saan ka pupunta?
-Hi. Kumusta? -Abala ka ba?
Hindi naman, nasasanay na ako sa ugali ng mga kabataan.
-Nasa balon ka ba? -HIndi, nasa bahay ni Sarah.
Lumabas lang ako para makapag-usap sina Bonnie at Enzo.
-Nahuli niyo na si Enzo? -Medyo.
Sa una akala ko tatakas siya. Pero nanatili siya at nakipag-usap.
-Paano niya nagawa 'yon? -Kagustuhan niya siguro.
Nilalabanan niya ang kumokontrol sa kaniya. Ni hindi niya matingnan si Bonnie.
Ito ka na ngayon? Hindi nagsasalita at misteryosong mensahe?
Hindi misteryoso 'yon. Naiintindihan mo, 'di ba?
Hindi sa sinisita kita, pero sana nilagay mo na lang na "Sirena".
Iyon ang kinatatakot ko.
Kapag direkta akong nag-iisip, mas lalo niyang malalaman.
Pero ang pinag-uusapan natin ay totoong sirena, 'di ba?
-Mga sirena kumakanta sa mandaragat? -Wala siyang buntot.
-Pero mahilig siyang lumangoy. -Anong gusto niya?
Ang masasabi ko lang, gusto niya ng dalawang alipin na magsisilbi sa kaniya.
Hindi mo nakita ang hitsura niya bago patayin ang 87 biktima.
-Hindi maganda. -Bakit kayo ni Damon?
Dahil nandoon kami noong kailangan niya? Hindi ko alam. Sana alam ko kung bakit.
-Anong kahinaan niya? Paano siya matatalo? -Sana alamin 'yan ng ibang tao.
Masyado na akong abala sa pagtatago ko.
-Kailangang makabalik ako kaagad. -Ano? Bakit? Ligtas ka na.
Hindi, at hindi ka rin ligtas kung mananatili ako rito.
-Enzo. -Huwag.
Huwag.
Hindi ko puwedeng isipin na mahalaga ka sa akin.
Mahalaga ako sa 'yo?
-Hindi ko nararamdaman. -Intindihin mo ang sitwasyon ko.
Pinapasok ng kalaban ang isip ko.
Inataake ako sa isip. Inaalam kung paano ako mapapasunod.
-Kaya ba hinahanap niyo si Sarah? -Na ikinagulat ko.
Hindi siya tumitigil sa pagtatanong hangga't hindi ako umaamin.
Ang magagawa ko lang sa ngayon ay ang iligtas si Sarah.
Sige, naiintindihan ko na. Ikaw ang nawawala kong sino man,
naaawa ka sa nangyari sa akin, at sa wakas nagkakilala tayo.
May iba pa ba?
Umaasa ako na sana hindi ka nagagalit habang inililigtas kita.
Hindi ka ba magagalit kung kinokontrol at pinasusunod ka sa loob ng 18 taon?
Malamang nagugulat ka na wala akong tiwala, pero kay Enzo lang ako sasama.
Kahit papaano hinahayaan niya akong magdesisyon.
-Iimpake ko pa ang kamera ko. -Sasamahan ko siya, sa kotse na kayo.
-Magtetext ako pag nasa labas na kami. -Bilisan niyo.
Kailangan nating bilisan.
Malamang hinahanap na ako ng amo ko, nagtataka kung nasaan ako.
Bakit hindi ka tumakas?
-Bakit hindi mo siya labanan? -Lumalaban ako.
Bawat sandali, araw-araw.
Itinatago ang mga nasa isip ko para wala siyang makuha sa akin.
Babalik ako para patuloy na magkunwari. Naiintindihan mo?
Oo.
At hindi.
Lizzie, ang hindi nananakit ng kapatid ang nakakapunta sa karnabal. Okay?
Mahal kita. Ibigay mo na kay Seline ang telepono.
Seline, gusto kang kausapin--
-Anong ginagawa mo? -Inutusan akong magsaya.
Huwag!
Ang parehong Caroline na nobya mo ang nagtangkang patayin ako?
-At hindi ka pa rin nakipaghiwalay. -Wala siya sa sarili niya noon.
At okay na siya ngayon kaya magsasama-sama tayo? Hindi na.
Damon, huwag. Huwag.
-Sinabihan na kitang lubayan mo ako. -Hindi ko kaya. Huwag mo siyang papatayin.
-Kapamilya natin siya. -Wala ng pamilya, Stefan, pati tayo.
Anak siya ni Uncle Zach. Siya si Sarah Salvatore.
-Imposible. -Makinig ka.
Noong huli kitang nakita, para kang baliw na nagsasalita
sinasabing pinparusahan ka dahil sa mga masamang nagawa mo. Mali ka.
Hindi ka masamang tao, Damon.
Alam mo kung bakit?
Kumbinsihin mo ako.
May makikita ba akong yosi sa sahig?
Magaling akong magtago.
Ganito, kung gusto mo talagang manatili sa academia
dapat umalis ka nang may kagandahang-asal.
-Okay, may ipapakita ko. -Hindi ganiyan ang kagandahang-asal.
Relaks ka lang.
Sapat na ba 'to para patunayang seryoso ako?
Mukhang kailangan mong ikuwento.
Depende.
Naniniwala ka ba sa impiyerno?
'Yung nag-aapoy na lugar na pinamumunuan ni Satanas?
Sa tingin ko walang sapat na patunay para diyan.
Paano mo nalaman ang simbolong 'yan?
Nakita ko noong namatay ako.
Puwede mo bang ipaliwanag?
Ilang taon ang nakararaan, ihahatid ko pauwi ang kaibigan kong galing sa party.
At tinetext ko ang lalaking nakilala ko
dahil medyo lasing ako. Dahil medyo madami akong nainom.
At hindi ko napansin...
nang tumawid ako sa dilaw na linya, at hindi ko na maalala ang mga nangyari.
Pero ang naaalala ko ay gumising ako sa ibang lugar
pero hindi siya karaniwang lugar...
lugar na nararamdaman ko ang matinding sakit...
kalungkutan at takot.
At sa panahong 'yon, alam kong napatay ko ang kaibigan ko.
Kaya nakulong ako sa kakila-kilabot, at galit na galit na sarili.
At akala ko habambuhay na 'yon.
Na habambuhay talaga.
At sa gitna ng mga pangyayaring 'yon, ang nakikita ko lang...
ay ang simbolong ito.
Hindi ko maintindihan. Nandoon lang siya.
Pagkatapos, ay nabuhay ulit ako.
Mukhang namatay ako nang ilang sandali.
Hindi na nila nailigtas ang kaibigan ko.
Ikinalulungkot ko ang nangyari.
May magandang naidulot naman. 'Yung isang taong bakante sa resume ko?
Ang parusa sa ginawa ko ay ang makulong sa silid-aklatan.
Kaya ginamit ko ang mga panahong 'yon para mag-aral ng mga kathang-isip, alamat
mga nakamamatay... Parang nagpakadalubhasa ako sa impiyerno.
Dahil alam ko kung saan ako mapupunta.
Malamang iniisip mo na sana nasa D.C. ako kasama ang ibang mga intern ha?
Hindi. Hindi naman.
Mukhang nakita mo ang may kaugnayan sa 'yo.
Maaaring hindi ako sang-ayon sa pagkakaintindi mo...
pero naniniwala ako na isa kang patunay.
Hindi mo iniisip na baliw ako?
Wala ka pa sa kalingkingan ng mga baliw na nakilala ko.
Kaya bakit hindi ka bumalik sa loob
at ibahagi sa akin ang mga kaalaman mo?
Anong ginawa mo?
Ginawa ko lang ang dapat.
-Huminto ka. -Hindi. Ilalayo kita hangga't kaya ko.
Bonnie, ihinto mo ang kotse.
-Lalabas ako. -Anong problema?
Masyado akong malayo sa kaniya. Pinababalik niya ako.
Bumalik na tayo.
Ngayon na!
Uy, uy, uy.
Magiging okay ka.
Hindi gano'n kasimple. Hawak niya ang pag-iisip ko.
Inaatake niya ako.
-Pinipigilan niya ako. -Ililigtas ka namin.
Hindi ako magiging malaya. Hindi ko siya matatakasan.
Sa tuwing magkasama tayo mas malalaman niya ang nararamdaman ko sa 'yo.
Hindi ko hahayaang mawala ka.
Hindi ko kayang mawala ka ulit.
Hindi ako nawala, Bonnie Bennett.
Pakiusap dito ka lang.
Hindi ko kayang malagay ka sa panganib. Hayaan mo na ako.
May karugtong pa pala ang nangyari sa nobya ni Tito Zach.
Kasama sana natin si Sarah sa mga nagdaang mga Pasko.
Wala kang pananagutan sa pagpatay na hindi mo naman ginusto.
Hindi kasama si Sarah sa mga ginawa mong kasalanan.
Kung pakakawalan mo siya, magkakaroon ng hustisya.
-Huwag mong isipin na gano'n 'yon. -Kahit na hindi, pakawalan mo siya.
Iyon ang gugustuhin ni Elena.
Alam kong naiintindihan mo 'yon.
Sige na, Damon. Gawin mo ang tama.
Gawin mo para sa pamilya natin.
Gawin mo para kay Elena.
Gawin mo para sa akin.
Alis na. Takbo.
Umalis ka na rito.
Hindi.
Dapat mas nilakasan mo.
Tama siya. Hindi halata sa hitsura ko na malakas ako.
Dito ka lang.
Kung gano'n...
sino si Elena?
-Pakiusap. -Kumapit ka, Sarah.
Damon, bakit hindi mo maintindihan ang utos na patayin si Sarah?
Madali lang dapat 'to.
Paanong nilabag mo ang utos ko?
Ang lakas ng loob mo.
Lumabas ang pagkatao mo.
Na may koneksiyon sa awa na itinatago mo sa akin.
Ilang buwan na tayong magkasama, pero hindi ko akalain
na nababawasan ang katapatan mo.
Na sobrang nakakairita.
Ano ang iniisip mo nang nilabag mo ako?
Alam ko, Bonnie. Tama ka.
Pareho kayong tama ng nanay ko. Hindi ko lang kayang sabihin sa kaniya.
Tatawagan kita mamaya.
Katherine.
Hindi.
Ako si Elena.
Ako si Damon.
Ito ang pinakatotoong naramdamam ko sa buong buhay ko.
Ipangako mong habambuhay ito.
Mahal kita, Damon.
Sige.
Maaayos ko 'to.
Salamat at ipinasilip mo.
Hi.
Hindi pa tayo nagkakakilala.
Anong pangalan mo?
Ako si Damon.
Ako si Sybil.
Kaya mong gawin ang tama. Damon.
Tulungan mo siya.
Pakiusap.
Lumaban ka.
Bakit?
Patawarin mo ako.
-Gusto mo nang umalis rito? -Siyempre naman.
-Damon, gumising ka. -Manahimik ka.
Makaraan ang ilang oras, malayo na ako sa inyo, kaya makakauwi na kayo.
Huwag kang mag-alala sa kapatid mo. Napasok ko na ang mga iniisip iniya.
Medyo inayos ko na.
-Malakas siya kaysa sa inaakala mo. -Hindi.
Gayunpaman.
Masaya kang kausap.
Anong nangyari?
-Naitakas ba ni Stefan si Sarah? -Hindi ko alam.
Nagkahiwalay kami.
Nagkamali ako. Hindi dapat ako umalis para kay Enzo.
Kahit papano alam nating ligtas siya.
Hindi siya ligtas. Hindi ko siya naligtas sa pagkontrol ng Sirena
at hinayaan ko siyang bumalik sa kaniya.
Walang silbi ang lahat ng ito?
-Kailangan ka namin dito. -Kailangan kong iligtas ang nobyo ko.
-Oo, pero may plano tayo-- -May plano rin ako.
Pay plano akong tumanda kasama si Enzo at makasama siya araw-araw.
May plano akong mamuhay ng tulad niyo si Stefan.
Kaya ba nagpakasama ka? Dahil masaya kami ni Stefan?
Hindi. Masaya talaga ako na masaya ka.
Kapag nakikita ko ang lahat ng meron ka, ang bahay, nobyo, mga anak, ang buhay mo...
pakiramdam ko nag-iisa ako na gusto ko nang mamatay.
'Yan ba talaga ang nararamdaman mo?
Nagagalit ako sa sarili ko. Pero oo.
Hindi ka nag-iisa, Bonnie.
O' Diyos ko.
Patawarin mo ako.
Sana naisip ko ang nararamdaman mo.
Napakasama kong kaibigan.
Alam kong naging abala ako, pero palagi akong nandito ako para sa 'yo.
Kahit anong nangyayari sa buhay ko
nandito ako para sa 'yo, anumang kailangan mo, kahit na galit ka at sigawan ako--
Wala kang kasalanan.
Kasi masyado akong nakatutok sa sarili ko
hindi ko man lang naisip ang epekto nito sa 'yo,
Sinusumpa ko...
ililigtas natin si Enzo.
Nang magkasama.
At pagkatapos ay babalik tayo
sa normal, magulo, at masayang buhay.
Ang kaligayahan mo ay kaligayahan ko rin, palagi.
Aayusin ko 'to.
Para sa atin.
Caroline?
Okay lang ba si Sarah?
Uy.
Gusto nilang sila mismo ang pumili ng pajama nila.
-Paakyat na ako para tingnan sila. -Kaya ko na 'yan.
At pasensya na nahuli ako, alam mo na.
May inaasikaso kaming malawakang pagsasaliksik.
Hindi ko sinasadyang sirain ang gabi mo.
Okay lang. Hindi ako nagmamadali.
-At mahalaga ang trabaho mo. -Hindi ako sigurado diyan.
Ang meron palang kami ay kaunting koneksiyon
mula sa journal noong 1790, sikretong tattoo ng intern ko
at mga hindi kumpirmadong ulat
na nagdudulot ng hindi lang kalituan kundi makalumang guhit.
Diumano.
-Wala kang panahong makipag-date? -Medyo matagal na.
Pero alam mo kung nasaan ang tattoo ng intern mo.
-Para lang sa pag-aaral. -Okay lang.
At heto na siya.
-8:00 a.m. bukas? -Oo. Oo, magkita na lang tayo.
Salamat.
Uy, may utang ka sa akin.
Hindi lang basta mumurahing pagkain.
Ito ba ang pagyayabang ng intern para sabihing may natuklasan ka?
Oo. Isang nawawalang artifact mula sa Midsummer's Day, 1790.
At nawala ang yabang ko dahil sa takot.
Sige, ipakita mo.
Ang bagay na ito...
ay kasama sa mga ipinadala sa 'yo.
Mukhang gawa ito sa impiyerno.
Mukhang tuloy ang plano.
Magdala ka ng masasama.
Hindi puwedeng hindi maka-kota dahil sa kaunting abala kanina.
Salamat.
Sisilip lang ako.
Hayaan mo na ako.
Kailangan.
Kung kailangan mong umalis, sige umalis ka.
Hindi kita titingnan.
Tandaan mo, mahal.
Hindi ako titigil na lumaban.
Haharapin ko ang panganib, lalabanan ang Sirena
para makabalik ako sa 'yo.
Bakit hindi ko siya nakita dati?
Hinatid ko si Bonnie.
-Sana sinamahan kita. -Kailangan mong mapag-isa.
-Gusto mong pag-usapan? -Hindi, hindi masyado.
Babaguhin ko ang sinabi ko.
Kailangan mong sabihin.
Hindi puwedeng sarilinin mo lang.
Kailangan kong sarilinin.
Ako na lang ang Salvatore.
Bawat kamag-anak na meron ako, na kilala ko--
Nawala silang lahat kanina.
-Stefan-- -Alam kong sasabihin mo
na hindi ko kasalanang namatay si Sarah, pero 'yon ang totoo.
Isa ako sa dahilan kung bakit namatay ang mga Salvatore.
Kung hindi ko dinala sa kapahamakan, o ako mismo ang pumatay.
Ang sasabihin ko...
ay hindi nawala si Damon.
Nawala na siya.
Nakita ko mismo.
Pag-aari na siya ng Sirena.
Huwag kang mawawalan ng pag-asa.
Hindi.
Siya nga pala.
May ipapakita ako sa 'yo.
Tara.
Ipinadala ito habang wala tayo.
Bukas darating ang mga kama ng mga bata.
Tatanggalin ko ang dingding na 'to para magkatabi sila.
Ginawa mo ito para maging kuwarto ng mga anak ko?
Oo, naisip ko na baka gusto nilang bumisita minsan.
-Okay lang ba? -Oo naman siyempre.
-Hindi ko lang akalain na gagawin mo 'to. -Bakit naman hindi?
Pamilya na kita.
-Tingnan mo na. Antigo 'yan. -Talaga?
Ang ganda. Magugustuhan 'to ng mga bata.
Ang totoo, para sa 'yo 'yan.
Umaasa ako na susuutin mo 'yan.
Paanong susuutin? Na parang singsing pagkakaibigan? O...?
-Kailangan ko pa talagang sabihin? -Oo, kailangan.
Caroline Elizabeth Forbes...
maaari mo bang ibigay ang karangalan
na suutin ang engagement ring na ito
bilang simbolo ng pagmamahal ko?
Ang dami mong sinasabi. Diretsuhin mo na.
Gusto kong...
pakasalan mo ako.
Maaari ba?
Oo.
Isinalin sa Tagalog ni: Joy Jumamoy o na.