Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Jestem Sybil
Mówimy o żywej, oddychającej syrenie.
Damon jest mi kompletnie oddany.
To coś, co zostało dostarczone z mieszkańcem skarbca.
Myślę, że powstało w piekle.
To kamerton.
Damon, to koniec.
Jesteś teraz wolny.
Chciałbym, żeby tak było,
ale moja praca z nią dopiero się zaczyna.
Miałem nadzieję, że gdy schwytamy Sybil,
złamiemy jej kontrolę nad nim.
Ale jakimś cudem, jakoś, wciąż ma go w garści.
Co jeszcze mam zrobić?
Wciąż masz zbyt wiele połączeń.
Zbyt wielu chętnych do walki o ciebie.
Trzeba się tym zająć.
-Lockwood. -Damon wait.
Syreny używają kontroli umysłu,
aby zwieść swoje ofiary na śmierć.
Niektórzy mówią, że to posłańcy diabła.
Chyba każda historia musi się gdzieś zacząć.
Rok 750 p.n.e.
Opowiesz mi coś?
Co ci opowiedzieć?
Coś wesołego.
Dawno temu
w wiosce założonej dokładnie w tym miejscu
żył pewien mężczyzna.
Arcadius.
Przyjaciele mówili mu Cade. A miał ich wielu.
Był wrażliwy, kochany i szanowany.
Cade potrafił robić coś, czego nie umiał nikt inny.
Czytał w umysłach innych ludzi.
- Był jasnowidzem? - Pierwszym w historii.
Ta moc sprawiła, że czuł empatię do innych.
I za tę moc zapłacił życiem.
To, o czym myślisz, bracie,
jest nieczyste.
Zakazane.
Jeśli pozwolisz mi zajrzeć w głąb twego umysłu,
może uda mi się stłumić twoje żądze.
Cade chciał tylko pomóc.
Ale przesadził.
Ludzie, bojąc się jego mocy, zwrócili jego przyjaciół przeciw niemu.
To właśnie wtedy Cade przekonał się,
że ludzie noszą w sobie coś, czego nawet jego moc nie pokona,
prawdziwe zło.
Prosiłam o wesołą historię.
To wesołe, droga siostro.
Cade zwyciężył poprzez śmierć.
Od tamtej chwili
złych ludzi czekało wieczne potępienie za ich haniebne czyny.
Cade się zemścił, a pewnego dnia...
my też się zemścimy.
Do twojej wiadomości, jeśli spędzam wieczór z Bonnie,
to nie znaczy, że masz nie wracać na noc.
Wiem, ale zasnąłem w Zbrojowni.
Postanowiłem dać wam trochę swobody.
- Jak tam Bonnie? - Przyklejona do Enzo.
Mimo że jest dla niej niemiły.
To potrwa jeszcze parę dni, zanim obudzi się w nim człowieczeństwo.
Tylko Bonnie może tego dokonać.
Wiesz co? Muszę kończyć.
Alaric i ja mamy spotkanie z syreną.
Bądź ostrożny. Wiesz, co może zrobić, gdy zawładnie twoim umysłem.
Niczego nie zrobi przy dźwięku kamertonu.
Jest jakiś zaręczynowy skrót
na "powodzenia, jestem z tobą"?
Chyba "kocham cię".
Ja ciebie też.
Dzięki.
Podziękuj niani za mimowolną pomoc.
Mówiłem, żebyś nie przychodziła.
Słyszałam, że potrzebujecie kawy, więc przybiegłam.
Pracujemy nad ważnym projektem. Zrób sobie wolne...
Ważny projekt? Macie dziewczynę w piwnicy?
Żartowałam.
Dobra, zostawię was samych.
Jedna kusicielka mi wystarczy.
- Jakaś wiadomość od Damona? - Żadnej.
I to mnie martwi.
Ziemia do planety Wieśniak.
Peter Maxwell?
Pete to właściciel. Ja tu tylko pracuję.
Jestem Lou. W czym mogę pomóc?
Chcę porozmawiać z Pete'em.
Jak wolisz. Powinien zaraz wrócić.
Co cię tu sprowadza?
Trudno powiedzieć. To nie ja szukam twojego szefa.
Szuka go pewna kobieta, jeśli można tak ją nazwać, o imieniu Sybil.
A ja wykonuję jej polecenia.
Laska chyba miesza ci w głowie.
Pojęcia nie masz.
Zdziwiłbyś się. Pięć razy byłem żonaty.
Cofam moje słowa.
Rozumiesz mnie, Lou.
Chodzi o to, że coś łączyło mnie z Sybil, ale to już koniec.
Teoretycznie jestem wolny,
ale w dalszym ciągu robię to, czego ona chce.
Tak między nami, pewnie zabiłbym dla niej.
Pete zaraz przyjedzie. Muszę wracać do pracy.
Nie, będziesz robił, co ci każę.
Odpowiedz mi na jeszcze jedno pytanie.
Jaki był twój najgorszy czyn?
Zamordowałem jedną z moich byłych żon.
Upozorowałem wypadek.
Nie ruszaj się.
Cholera. Życzyłem ci powodzenia, Lou.
Naprawdę.
A teraz wracaj do roboty.
Wszechmocna syrena.
Uwięziona przez kamerton.
I mówi to ktoś, kogo można zabić kijem.
Co w tym takiego, co sprawia ci ból? I moim dzieciom.
A już myślałam, że mnie przejrzałeś. Chyba jednak nie.
Jeśli to na ciebie działa, czemu Damon wciąż cię słucha?
Dostałam się głęboko do jego podświadomości.
Jeśli Damon wciąż jest mi posłuszny, to dlatego, że sam tego chce.
- Czemu mu to robisz? - Zawsze tylko Damon.
Nie ciekawi cię choć trochę, kim jestem?
Zupełnie nie.
Zależy mi tylko na ocaleniu mojego brata.
Niestety, odpowiedź na to pytanie
to historia o mnie.
Lubisz historyjki, profesorze?
Wolę literaturę faktu.
To ci się spodoba.
Dawno temu w małej śródziemnomorskiej wiosce
żyła sobie dziewczynka.
Po osiągnięciu pełnoletniości zaczęła przejawiać zdolności parapsychologiczne,
co było na tej ziemi zakazane od niepamiętnych czasów.
Jasnowidz był skazywany na wygnanie.
W ten sposób nasza biedna, niewinna wieśniaczka skończyła na tratwie,
którą prąd zniósł na zimne, odległe wybrzeże.
Skazana na wygnanie, nie była samotna.
Na wyspie poznała pewną dziewczynę.
Połączyła je moc jasnowidzenia. Dwie siostry, choć bez więzów krwi.
Pewnego dnia miały stać się...
syrenami.
Stefanie, rozumiem, czemu zrobiłbyś dla brata wszystko.
Bo moja siostra zrobi wszystko dla mnie.
Zrobi?
W czasie teraźniejszym?
Nie wspomniałam, że jest nas dwie?
Ja tu, a ona tam.
Przestaniesz to robić?
To już przesada.
- Są dwie syreny? - Myślałam, że jesteś uczonym.
Każda interpretacja mitologiczna wspomina o syrenach. Liczba mnoga.
Te same mity mówią też, że powinnaś być w połowie ptakiem.
Na szczęście dla nas, nie można wierzyć we wszystko, co się czyta.
Wystarczy. Kim ona jest?
Cierpliwości, Stefanie.
Obiecuję, że wkrótce się dowiesz.
Cholera.
Nie ruszaj się, bo wzywam policję.
Praktykantka.
Niania.
Georgie? Często włamujesz się do domów?
Muszę się jakoś dostać do łóżka Alarica.
W porządku, szef poprosił, żebym przyniosła dziennik,
a ja zapomniałam poprosić o klucze.
Nie chciałam dzwonić i wyjść na głupią.
A teraz ja muszę zadzwonić i pewnie wyjdę na głupią.
- Może lepiej zaczekaj. - Może lepiej trzymaj się niańczenia.
Dobra, dzwonię do Rica.
Nie robiłabym tego na twoim miejscu.
Pewnie Peter Maxwell.
- Kim jesteś? - Damon Salvatore.
To ja zrobiłem stek z twojego najemnika.
Bez obrazy, ale ta gaśnica nic tu nie da.
Lou ma randkę z ogniem wiecznym.
Zanim wykonasz telefon, zadaj sobie jedno pytanie.
Skoro zabiłem twojego wiernego sługę,
czy miałbym problem zabić ciebie?
Grzeczny chłopczyk.
To było podchwytliwe pytanie, Pete. Nie mogę cię zabić.
- Na razie. - To dodaje otuchy.
Znasz dziewczynę o imieniu Sybil? Średniego wzrostu, gorąca.
Twarz jej gnije, gdy nie pożera ludzi.
- Zwariowałeś. - Wygląda na to, że nie znasz.
Albo mnie okłamujesz.
Powiedz prawdę. Wiesz, o czym mówię?
Nie. To brzmi jak brednie.
Cholera. Postaram się wyjaśnić to w prosty sposób.
Masz coś, czego chce Sybil, a ja muszę to dostarczyć.
Bierz, co chcesz, i zjeżdżaj.
Nie ma takiej opcji, Pete. Nie wiem, czego szukać.
- To jak masz to znaleźć? - My, Pete.
Wiem tylko tyle, że to pamiątka rodziny Maxwellów.
Ale podświadomie czuję, że rozpoznam to, gdy to zobaczę.
Od czego zaczniemy?
Nie mam pojęcia. Jedyny członek rodziny to mój syn.
Zastanów się poważnie, bo od tego zależy twoje życie.
Parę lat temu zmarła moja babcia.
- Zostawiła pudło z rzeczami. - Brzmi obiecująco.
- Jakie to rzeczy? - Nie wiem. Nie otwierałem.
- Moja rodzina to bolesny temat. - Znam to uczucie.
- Gdzie to pudło, Pete? - Gdzieś w magazynie.
Jakiś czas temu szukał go mój syn.
Dzwoń do niego i ściągnij go tu.
Już.
To Seline.
- Poradzisz sobie? - Tak.
Seline.
Podejrzane imię. Bardzo syrenie.
Skupmy się na tobie i siostrze.
Chyba zaczekam na powrót Alarica.
Przeciągasz. Kim ona jest?
Myślisz, że w ten sposób będzie szybciej?
Dziękuję.
Dziewczęta lubiły swoje towarzystwo.
Ale towarzyszyło im jeszcze coś, czego nie lubiły - głód.
Ta, która była na wyspie wcześniej, miała pewien plan.
Pomóż mi ich przywołać.
Nie usłyszą nas.
Podnieś głos, a twój umysł go przeniesie.
- Pomocy! - Pomocy!
- Tutaj! - Pomocy!
- Pomocy! Prosimy!
- Tutaj! - Pomocy!
Usłyszeli nas.
Płyną w naszym kierunku.
Jesteśmy ocalone.
Tutaj.
Dziewczyna z wyspy wiedziała.
Już to robiła.
Przywoływała żeglarzy siłą umysłu.
Nieważne, jak daleko sięgała umysłem, ławice wokół wyspy były ostrzejsze.
Wyciągałaś statek na ląd.
Niszczyłam go.
Rozbijał się o skały, skazując żeglarzy na śmierć.
Ale nie ma tego złego,
bo ich zapasy wkrótce docierały na ląd.
Przypływ nam dziś nie sprzyja. Wyrzuciło tylko to.
Wiedziałaś, że tak będzie.
Wyspa jest jałowa. Mamy tylko jagody i dziki.
Tak jest łatwiej.
I zabawniej.
Siostro, nie opłakuj ich.
Ci żeglarze byli z naszej wioski.
To ci sami, którzy zesłali nas tu na śmierć.
Nigdy więcej.
Jeśli nie możemy żyć z tego, co daje nam Bóg,
to nie powinnyśmy żyć.
Obiecaj mi.
Przerwij mi, jeśli to brzmi znajomo.
Jedno z rodzeństwa, to dobre, chce żyć jak mnich,
a drugie, złe, gotowe jest mordować, by zaspokoić ich głód.
Na pewno to rozumiesz. Doskonałe porównanie.
Nasza historia to wasza historia.
A teraz sprawdzian.
Którą z nich jesteś?
Jak myślisz?
To chyba element maski.
Z Rolls Royce'a.
Obawiam się, że możesz stracić życie.
- Robię, co kazałeś. - Doprawdy?
Kazałem ci znaleźć to, czego szukam, a ty przynosisz same śmieci.
Skąd masz ten zegarek?
Od syna. Co za różnica?
Bo może to być pamiątka rodzinna.
Daj mi to.
Bierzesz werbenę.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Okłamałeś mnie, Pete.
Wiesz, co się dzieje z kłamcami.
Idą do piekła.
Donovan?
Tato.
Pokaż mi to.
Nie wygląda źle. Uciskaj. Będzie dobrze.
Nie kłam, Matt.
Nic ci nie będzie, jeśli mnie posłuchasz.
- Co robisz? Czemu? - Musisz wypić tę krew.
Później ci wyjaśnię. Musisz mi zaufać.
- Pij. - Nie...
Co?
Co...?
Co? Co się stało?
Najpierw muszę wiedzieć, czemu Damon chciał cię skrzywdzić.
Znasz tego gościa?
Znam go.
Nie jest martwy. Niezupełnie.
Wiem, że to nie brzmi sensownie, a wcześniej nic ci nie mówiłem.
Przepraszam. Idź do samochodu, a ja zaraz wszystko wyjaśnię.
Nie chcę, żebyś na to patrzył.
Głupio mi do ciebie dzwonić. To pewnie nic takiego.
- O co chodzi? - Cóż...
twoja praktykantka, Georgie, włamała się do domu.
- Że co? - I zabrała książkę.
Dziennik jakiegoś zmarłego. Mówiła, że jedzie do ciebie.
- Wszystko dobrze? Jak dziewczynki? - Dlaczego?
Powinnam się martwić? Jest tylko trochę zwariowana, prawda?
Wszystko dobrze.
Dzięki za telefon. Oddzwonię później.
Georgie.
Tu jestem. Przepraszam.
Czekaj.
Nie musimy być wrogami.
Damon nie miał z tym nic wspólnego, dopóki go nie opętałaś.
Jesteśmy wrogami, bo ty tak postanowiłaś.
- Nie prosiłem o to. - Boże.
Mówisz jak ona.
Ofiara zagubionych.
Chciała, by wyspa je żywiła.
Gdy tak się nie stało, była zdruzgotana.
Bóg nic im nie dał.
Wszystko zależało od siostry.
Druga strona wyspy była pełna dzików.
Było niebezpiecznie, ale musiała polować.
Bóg okazał się łaskawy.
A może nie było żadnych dzików. Zwabiałaś statki na skały.
Zabijałaś dla zapasów.
Chcesz poznać najgorszą część historii?
Na statkach nie było zapasów.
Tylko żeglarze.
Niewinna dziewczyna stała się potworem.
A wszystko przez to, że siostra narzuciła jej styl życia,
czyli zabijanie i jedzenie ludzi dla przetrwania.
Ponawiam pytanie.
Którą z nich jesteś?
Oto, co musisz wiedzieć.
Wszystko, co Damon i ja robiliśmy w przeszłości,
zostało wybaczone.
Jest moim bratem.
Nic, co robisz, nigdy tego nie zmieni.
Chyba przeceniasz swojego brata.
Ja nie doceniałam siostry.
Witaj, żeglarzu.
- Co mi zrobiłaś? - Jestem w twoim umyśle.
A raczej w naszym.
Moje wspomnienia, twój mózg. Kamerton przestał działać.
Nie ma dokąd uciec.
Chodź ze mną.
Tak atakujesz podświadomość?
Chcesz mnie złamać?
Zazwyczaj.
Ale szef ma dla ciebie inne plany.
Szef?
O czym ty mówisz?
Uważa, że powinieneś wysłuchać całej historii.
Kontynuujemy?
Przez wiele lat żyłyśmy jak kanibale.
Jedna z własnej woli, druga nieświadomie.
Aż odkryłam to miejsce.
Moja siostra grzebała tu żeglarzy, których mordowała.
Widoczne w czasie odpływu.
Idealna kryjówka.
Ty to odkryłaś?
Nie jesteś tą dziewczyną z wyspy?
Jesteś tą z wioski.
Starałam się.
Starałam się być dobra.
Moja siostra zmusiła mnie do tego.
Mam ci współczuć? Po tym wszystkim, co zrobiłaś?
Może tak, a może nie.
Wszystko sprowadza się do tego pytania.
Którą syreną jesteś w duszy, Stefanie?
Nie udawaj, stary.
Obaj wiemy, że mnie nie zabijesz.
Czemu nie? Ty zawsze tak robisz. Może i ja spróbuję.
Przykro mi, Matt. Powinienem się bać, ale strach to emocje,
których ja nie czuję już od pewnego czasu.
Czuję tylko twoją desperację.
Racja, jestem zdesperowany.
Nie obchodzą mnie twoje problemy.
I że wyłączyłeś swoje człowieczeństwo.
Czemu chciałeś zabić mojego ojca?
Na moją obronę, nie wiedziałem, że to twój ojciec.
- Sądziłem, że jesteś bękartem. - Stul pysk. Dość zabawy.
Tyler Lockwood będzie niepocieszony.
Bo zginie, jeśli nie będziesz się bawił.
Może to cię obchodzi.
Nie jesteś aż tak głupi.
Nikt ci tego nie wybaczy.
- Zwłaszcza Elena. - O to chodzi, kretynie.
Najwyraźniej nie zostałeś poinformowany. Pozwól, że wyjaśnię.
Nie jestem już z Eleną.
Widuję się nawet z inną kobietą.
Kłamiesz.
- Wiem, że Tyler jest... - W Nowym Jorku?
Kłamię czy mówię prawdę, jeśli powiem ci,
że wczoraj rozszarpałem gardło Tylera?
I zabrałem go na przejażdżkę.
Zostawiłem go krwawiącego w zielonym Mustangu
na parkingu przy I-20.
Przy samej granicy.
Zbyt szczegółowo jak na kłamstwo?
Co teraz zrobisz, Matt?
Tik-tak.
Jeśli skrzywdziłeś Tylera, przysięgam na Boga, że cię zabiję.
Przysięgaj na Boga, ile tylko chcesz,
to nie on cię słucha.
Stefanie. Caroline.
To mój nowoczesny dziennik.
P.S. Georgie jest chyba tą drugą syreną, gdybyście tego nie wiedzieli.
Jak na ironię, to od Georgie dowiedziałem się,
że można stąd wyjść przez tunel za jedną ze ścian.
Żeby znaleźć tę ścianę, trzeba pozbawić się wzroku i słuchu.
Mogę zawiązać sobie oczy...
ale pozbawienie się słuchu będzie trudniejsze.
W każdym razie...
krew wampira zawsze może to naprawić.
Tak przynajmniej się pocieszam. Tą optymistyczną uwagą kończę...
bez odbioru.
Nie mogłam uwierzyć.
Przez te wszystkie lata siostra kazała mi jeść ludzkie mięso.
Chciałam usłyszeć to z jej ust, więc spytałam wprost.
Szkoda, że nie widziałeś jej miny.
Ale zobaczysz.
Zbliża się.
- Nie. - Stefanie, znasz moją siostrę.
Seline.
Przykryte.
Chwilka, skarby.
- Halo? - Alaric uwięziony.
Czemu kazałaś mi to zrobić?
Zatrzymaj się i czekaj. Znajdę cię.
Wtedy porozmawiamy.
Opowiesz nam bajkę?
- Oczywiście, kochanie. Jaką? - Nic smutnego.
Znam taką.
Ale musimy trzymać to w tajemnicy.
Nie mówcie rodzicom.
To legenda o Arcadiusu.
Przydałaby się pomoc.
Czas na plan B.
Zła wiadomość.
Plan B jest zawsze do bani.
Witaj, ślicznotko.
Wszędzie cię szukałem.
Nie pytaj, skąd to wiem, ani co masz robić,
ale Sybil będzie szczęśliwa na twój widok.
Seline to druga syrena?
Co jest bardziej szokujące? Że kazała mi jeść ludzkie mięso
czy że podszywa się pod nianię?
Wyjdź z mojego umysłu.
Chcesz ostrzec Alarica?
Myślisz, że pozwolę ci to pamiętać, gdy się obudzisz.
Przykro mi, rozkaz z góry.
Albo z dołu.
Co mi zrobiłaś?
Ty mi powiedz. Co pamiętasz?
Spytałaś siostrę wprost.
Dawała ci ludzkie mięso wbrew woli.
A kim jest moja siostra?
Nie wiem.
To frustrujące.
Czemu wciąż tu jesteś?
Byłem nieświadomy, a ty byłaś w moim umyśle.
Czemu nie uciekłaś?
Miałam cię zostawić i trzymać w napięciu?
Nie jestem aż tak zła.
Miałam odpowiedzieć ci na pytanie.
Jak ocalić brata.
Ale spytam jeszcze raz.
Jesteś tą z wyspy czy z wioski?
Czekaj. Odpowiedz, Stefanie, to ważne.
Kim jesteś w tej historii?
Ofiarą, która przez lata nie chciała żywić się ludzką krwią
i której brat wszystko zepsuł?
A może jesteś potworem,
który przypieczętował los brata, gdy zmusiłeś go do zostania wampirem?
Skazałeś brata na wieczne cierpienie,
- bo bałeś się być sam? - Znów zaczynasz.
Stara historia.
Zdziwiłbyś się, jak świeża jest w umyśle Damona.
Odpowiedz. Kim jesteś?
Obojgiem.
Myliłam się co do ciebie, Stefanie.
Jesteś szlachetny.
Jesteś gotów na prawdę.
Gdy dowiedziałam się, co zrobiła mi siostra,
zrobiłam to, co zrobiłby każdy porządny człowiek.
Rzuciłam się z klifu.
Gdy leżałam, umierając, modliłam się o litość, miłość...
Pomóż.
...i wybaczenie.
Ale Bóg mi nie odpowiedział.
Zamiast niego, pojawił się on.
Moje piękne, popsute dzieci.
Kim jesteś?
Wiesz.
Arcadius?
Mówią mi Cade.
Myślałam, że nie żyjesz.
W rzeczy samej, nie żyję.
Możesz pomóc mojej siostrze?
Tak.
Ale to kosztuje.
Zrobię wszystko.
Moja siostra...
zawarła pakt z Cade'em.
Nieśmiertelność, uroda i młodość dla nas obu.
W zamian miałyśmy służyć naszemu nowemu panu.
Żywimy się ludzkim ciałem, by utrzymać urodę,
a on zbiera dusze, które trafiają do piekła.
Do piekła?
W dosłownym znaczeniu?
Powiedz mi prawdę.
Kim jest Cade? Czym on jest?
Odpowiedzią na wszystkie problemy.
Chcesz ocalić brata?
Musisz tylko zabić diabła.
- Nie wierzę w to. - W którą część?
Omówiliśmy wiele tematów.
Piekło, diabeł, to nie istnieje.
Wierzyłeś w wampiry, nim się zakochałeś
i stałeś się jednym z nich? To cały problem z faktami.
Są prawdą, wierzysz czy nie.
Przysięgam, jak przysięgła mi siostra, że był ktoś taki jak Cade.
Przyjaciele go potępili.
Stracił nadzieję dopiero na końcu,
gdy poczuł zapach swojego palonego ciała.
Dopiero wtedy zrozumiał, kim byli.
Potworami.
Jak ty i ja.
Cade potępił ich.
Z ostatnim oddechem
uwolnił potężną siłę, która stworzyła własny świat.
Może to piekło...
Nieważne, jak to nazwiesz i czy w to wierzysz,
ale właśnie tam Cade żywi się potępionymi duszami.
Tam właśnie na ciebie czeka, Stefanie.
Przestań o mnie mówić.
Chcę pomóc mojemu bratu.
Ale tu chodzi o ciebie.
Naprawdę myślałeś, że twoje próby pokuty
uratują cię przed losem, na jaki zasłużyłeś?
Przed losem odpowiednim dla Zabójcy z Monterey?
Nie.
To było prawie 100 lat temu. Zmieniłem się.
Nieważne, Stefanie.
Ta plama zawsze będzie na twojej duszy, mimo twoich wszelkich starań.
Przestań walczyć.
Tak jest łatwiej.
Może naprawdę zasługuję.
Ale nie Damon, bo to ja go takim uczyniłem.
Skoro to moja wina, potęp mnie.
Nie jego.
Los Damona jest przypieczętowany.
Dotarłam do jego umysłu i pokazałam mu, co go czeka.
Tak niewiele wystarczyło, żeby stracił człowieczeństwo.
Woli na wieki służyć Cade'owi
niż przeżyć kolejną chwilę na takich torturach.
Damon wierzy w piekło.
Ty też wkrótce uwierzysz.
Bo jesteś równie potępiony.
Czyli w Mystic Falls jest pełno stworzeń nadprzyrodzonych,
a wampiry naprawdę istnieją.
Żywią się ludzką krwią i mogą przejmować kontrolę nad ludźmi.
To czemu Damon nie dał mi rady?
Dzięki temu zegarkowi.
Jest wypełniony werbeną.
Codzienna werbeny szklanka i nie straszna ci wampirza łapanka.
Skąd wiesz?
Tak mawiała twoja babcia przy parzeniu herbaty.
Miała demencję starczą...
Trudno było ją zostawić, gdy opuszczałem Mystic Falls.
Matt, nie oczekuję wybaczenia za porzucenie cię.
Miałem swoje powody.
Choć teraz nie wydają się odpowiednie.
Wszyscy powinniśmy byli uciec z tego miasta.
Matt, może...?
Przejdź się. Ja to zrobię.
Praktykantka.
Gdzie moja siostra?
Starałam się.
Próbowałam uwolnić ją z celi, jak kazałaś.
No i?
Kazała mi przekazać...
żebyś się odwaliła.
Nie chce twojej pomocy.
Starałam się.
Przepraszam, że cię w to mieszam, skarbie.
Ale w tej sytuacji muszę zabić posłańca.
Przy okazji, ta dziewczyna, którą zabiłaś w wypadku,
nie jest tu bez znaczenia. Pozdrów Cade'a.
Co...?
Co robisz?
Co się ze mną dzieje?
Nie!
Tekst polski: Anna Dyba Pozdrów Cade'a.