Sebelum ini dalam The Vampire Diaries.
Saya benar-benar harap apabila kita tumpaskan Sybil...
ia akan hapuskan apa-apa kawalan yang dia ada terhadapnya.
Namun, Sybil masih mengawalnya.
Matikan sifat kemanusiaan awak, janjikan kesetiaan awak pada saya...
Kalau ada sesiapa boleh tarik saya daripada kawalannya...
awak orangnya, saya tahu awak boleh.
Kami berdua dan awak pernah jumpa kakak saya, Seline.
Seline ialah siren yang satu lagi?
Saya sangka saya akan biar awak ingat tentang perkara ini...
apabila awak sedar nanti.
Pelatih awak, Georgie, dia pecah masuk ke rumah itu.
Dia cuma seorang yang pelik, bukan?
- Georgie? - Saya di sini.
- Maaf. - Tunggu!
Kenapa awak suruh saya buat begitu?
Apa-apa pun, sampaikan salam saya pada Cade.
Jika ia menjejaskan kuasa psikik awak...
jadi kenapa Damon masih dalam kawalan awak?
Saya tunjukkan dia perkara yang menantinya...
dan perkara itu dah cukup...
untuk buat dia matikan sifat kemanusiaan dia.
Damon percaya pada neraka.
Saya robekkan tekak Tyler malam semalam.
Ada sifat kemanusiaan atau tak, tiada sesiapa akan maafkan awak.
Selamat Datang ke Mystic Falls
Ayah akui bahawa ini teh ungu terbaik yang pernah ayah minum.
Elena, saya tak tahu cara untuk mulakannya.
- Hei. - Hei.
Apa awak buat di sini pada hari cuti awak?
Caroline beritahu saya yang awak dan kawan awak kehilangan seseorang.
- Ya. - Saya berbesar hati...
untuk jaga budak-budak itu hari ini jika awak perlukannya.
Sebenarnya, ia sangat membantu.
Terima kasih.
Awak rapat dengan dia?
Ya, dia salah seorang daripada kami.
Dia keluarga saya.
Saya faham. Saya kehilangan keluarga saya juga.
Semua?
Saya ada seorang adik tapi kami agak renggang.
Ya, ibu bapa Tyler meninggal beberapa tahun lalu.
Dia satu-satunya keluarga Lockwood yang tinggal.
Sekarang, satu legasi dah tiada.
Saya pasti di mana-mana saja Tyler berada, dia rasa tenang.
Dia tahu dia disayangi.
Dengar sini, saya...
Saya benar-benar perlu pergi.
Awak pasti awak tak kisah?
Langsung tak. Pergi.
Saya dengar yang ada karnival di bandar ini.
Saya fikir mungkin baik untuk bawa mereka ke sana.
- Ya, pasti mereka suka. - Seline!
- Hei, kamu berdua. - Marilah main dengan kami.
Hai.
- Hai. - Hai.
Siapa boleh pakai kasut dulu?
- Saya. - Saya boleh.
Saya boleh.
Ia takkan mengembalikan dia.
Tyler layak dapat perkara yang lebih baik daripada ini...
dalam apa-apa saja permainan yang Sybil main dengan Damon.
Ya, saya tak ingat pun perbualan terakhir kami.
Dah berbulan-bulan kami tak berbual.
Kami berdua sangat sibuk.
Selepas semua yang kami lalui...
nampaknya saya selalu sangka yang dia akan sentiasa ada.
Saya putus asa dengan Damon.
Saya tak tahu apa lagi yang nak dibuat dengannya.
Mungkin perkara terbaik...
adalah bersedih tentang Tyler bersama kawan-kawan awak.
Itu yang mampu kita buat untuknya.
Jangan pedulikan saya, sayang.
Ada apa-apa yang tak kena?
Saya tak apa-apa.
Jadi Damon bunuh Tyler Lockwood secara kejam...
dan awak tak peduli.
Saya tak berniat untuk curi dengar panggilan awak...
dan nampaknya ia bukan situasi yang baik.
Pada pendapat saya.
Namun kesedihan yang awak cuba sembunyikan itu...
berikan awak seri yang cantik.
Bebaskan saya, Bonnie.
Bebaskan kita berdua.
Saya akan bawa awak berjanji temu. Di mana-mana saja yang awak suka.
Paris...
Awak boleh baiki semua perkara yang dah rosak dalam diri saya.
Awak boleh pulihkan hubungan kita.
Pergelangan tangan awak nampak agak merah.
Saya akan tolong awak.
Bonnie Bennett, awak penyelamat saya.
Awak jampi kabin ini?
Awak rahsiakan sesuatu daripada saya. Awak dah jadi ahli sihir semula?
Sebenarnya tak.
Saya masih tiada kuasa saya...
tapi tak bermakna yang saya tak boleh guna benda ajaib.
Ini objek gelap yang saya pinjam daripada Armory.
Ia dipanggil "api pemenjaraan".
Awak sedang berseronok, bukan?
Ia memerangkap makhluk ghaib di ruang yang panas membara.
Saya boleh datang dan pergi sebab saya yang nyalakannya.
Saya seorang saja yang boleh memadamkannya.
Saya takkan padamkannya...
melainkan awak hidupkan kembali sifat kemanusiaan awak.
Kenapa tiba-tiba awak bersikap begini?
Sebab Tyler Lockwood dah mati.
Saya takkan kehilangan awak juga.
Apa yang awak buat?
Savasana. Ia pemulihnya.
Ia menggalakkan kesihatan fizikal dan emosi.
- Sangat tak menenangkan. - Ia untuk Tyler.
Sebenarnya, ia salah Damon dan bukan saya.
Saya cuma cadangkan dia buat apa-apa yang termampu...
untuk putuskan hubungan dengan dia.
Georgie, di mana dia?
Saya dah sediakan sel lain. Sel yang dilabel nombor dua.
Sekejap. Ya, saya tak nampak apa-apa.
Kebolehan psikik saya telah dineutralkan.
Saya dah pasang sistem interkom di sini.
Jadi bunyi dan kesakitan ini akan menghantui awak mulai sekarang.
Sepanjang masa.
Selamat datang ke neraka psikik awak.
- Interkom berfungsi. - Bagus.
Dengar sini, saya mahu awak uji tahap frekuensi...
setiap jam pada waktu begini.
- Ia sangat penting. - Boleh saya tahu sebabnya?
Sebab saya percaya usul getaran itu...
ada kaitan dengan formasi terowong.
Ia tak masuk akal.
Okey, bagaimana jika saya kata sebab saya mahukannya?
Saya juga dapat mesej yang pelik daripada Georgie malam tadi...
mengatakan dia perlu tinggalkan bandar secara tiba-tiba.
Dia takkan tinggalkan kerja.
Tak sementara kita sedang bincangkan hal ini.
Setuju. Sebab itulah saya nak awak siasat.
Hubungi rakan sebiliknya dan tanya perkara yang berlaku.
Kita perlu cari dia segera.
- Bagaimana dengan kajian frekuensi? - Tugasan serentak.
Uji frekuensi, cari Georgie.
Hubungi saya jika ada apa-apa yang pelik berlaku.
Saya tertanya-tanya saat awak semua akan muncul.
Mungkin badannya dah mula berbau.
Saya cuba untuk kekalkannya seperti biasa.
Namun saya akui, saya terlalu terbawa-bawa...
tentang merobek tekaknya.
Saya minta maaf pada Donovan.
Saya pasti awak dah bersihkan dia dengan baik.
Awak nak buat apa dengan benda itu?
Tikam saya?
Cuba.
Namun sebelum itu...
pilih.
Sebab saya akan tanam awak semua.
Tenang.
Memandang rendah pada saya merupakan punca Tyler dibunuh.
Matt Donovan. Satu-satunya lelaki yang tinggal di Mystic Falls.
Saya terkejut awak berjaya jadi manusia selama ini.
Mungkin saya patut perbaikinya.
Sebab itu awak pulang, Damon? Untuk membuat ugutan kosong?
Bukan ugutan kosong, adik.
Jangan bergerak atau saya akan patahkan lehernya.
Beri Matt kad jemputan yang tak dapat dipindahkan...
untuk kelab sarapan pagi kita.
Damon, cukup.
Caroline yang cantik.
Berapa ramai orang tak bersalah yang awak bunuh...
semasa awak matikan sifat kemanusiaan awak?
Tak kira apa-apa pun yang awak katakan.
Syaitan tahu perkara yang awak buat.
Apa yang berlaku pada awak?
Apa yang mengejutkan tentang perkara ini?
Saya sentiasa jadi diri sendiri.
Tak. Awak lain.
Profesor Ric Saltzman, semua. Dia sangat bijak.
Mengenali awak lebih daripada awak sendiri.
Damon, pergi.
Tiada sesiapa nak awak di sini.
Awak semua bencikan saya, bukan? Hanya untuk kepastian?
Saya bunuh Tyler, kamu benci saya, hubungan kita putus. Betul?
Bagus.
Kalau kamu fikir ada peluang lain untuk selamatkan saya...
biar perkara ini buktikan yang kamu salah.
Teruknya.
Seolah-olah Damon terdesak untuk kita membenci dia.
Maaf sebab tiada di sana.
Saya nak berada di sana. Saya tak boleh datang.
Tolong cakap yang ia berjalan lebih baik daripada semalam.
Ia lebih teruk.
Buatnya dahagakan darah dan kelaparan tak menjadi.
Saya main gitar. Saya beritahu dia kisah kami.
Ia bagai mencurah air ke daun keladi.
Apa yang awak buat semasa awak matikan sifat kemanusiaan awak?
Apa yang buat awak bebas daripada belenggu itu?
Saya terpaksa berdepan dengan ketakutan terbesar saya.
Bahawa saya tak layak untuk disayangi lagi.
Serta mak saya akan malu dengan saya.
Saya teringat betapa dia sayangkan saya...
dan saya mahu kekalkan perasaan itu.
Adakah ia membantu?
Ya. Sangat membantu.
Terus maklumkan pada saya.
Jangan risau tentang tak berada di sini.
Kita akan adakan perpisahan yang elok untuk Tyler...
apabila semua ini berakhir.
- Ya, bila? - Tak lama lagi.
Saya harap.
Saya juga harap begitu.
Masalah kawan yang dah mati?
Hati saya sedih untuk awak.
Semua trauma ini.
Beban untuk sentiasa melindungi semua orang.
Apa kata awak lepaskan beban yang awak rasai terhadap saya?
Apa kata awak hidupkan saja sifat kemanusiaan awak?
Boleh kita berdua setuju yang sifat kemanusiaan saya adalah halangan?
Saya marah dan murung. Pemuisi tragik yang penuh dengan kegelapan.
Apa yang seronok apabila dapat kembali pada diri sendiri?
Awak pun hebat juga.
Awak setia, kreatif dan sangat romantik.
Walaupun jika saya hidupkan sifat itu, awak dah terlambat.
Awak terlepas pengebumian Tyler.
Mengabaikan kawan-kawan saat mereka memerlukan.
Sayang, tindakan itu sangat kejam.
Saya akan kembali.
Saya tetap akan berada di sini.
Terima kasih kepada awak.
Ingat, dia bukan Damon.
Ini Damon yang di bawah kawalan syaitan.
Kita juga perlu cari jalan untuk hapuskan kawalannya.
Kita akan berjaya. Saya dah minta pelatih saya menyiasat.
Sementara itu...
kita hanya biarkan dia bunuh kawan-kawan kita lagi?
Saya cuba untuk menghalangnya.
Jika kita hapuskan kawalan Sybil...
saat Damon sedar perkara yang dia dah buat...
perkara yang Elena akan fikir tentang dia...
dia mungkin takkan pulih.
Apa maksud awak?
Sementara kita cari cara untuk selamatkan Damon daripada siren...
kita perlu cari jalan untuk selamatkan dia.
Kita perlu tangkap dia.
- Berapa lama? - Selama yang perlu.
Awak pasti?
Ia untuk kebaikan dia juga.
Itu saja caranya untuk kita lindungi diri kita.
Ini satu kejutan.
Untuk lebih jelas, kita bukan kawan dan saya bukan nak bebaskan awak.
Malah, saya tak nak jumpa awak lagi.
- Jadi kenapa awak di sini? - Sebab saya nak jawapan.
Saya curi benda itu daripada ayah misteri Donovan.
Putuskan semua pertalian.
Buat semua orang benci saya.
Mungkin sebab awak masih ada dalam kepala saya.
- Kenapa awak fikir begitu? - Sebab tiada satu pun demi saya.
Saya tak faham sebab saya masih ada kebebasan...
tapi saya masih budak suruhan awak.
Saya buat perkara untuk gembirakan awak dan saya tak tahu sebabnya.
Nampaknya awak menyesal.
Menyesal menunjukkan bahawa awak bukan orang suruhan yang setia.
Apa yang awak cakapkan? Saya bunuh Tyler Lockwood.
Dah tentu saya setia.
Tak, awak sedih sebab awak buat kawan-kawan awak marah.
Kawan-kawan saya dah tak pedulikan saya lagi.
Namun awak bunuh seseorang yang mereka sayang.
Tentu ia buat mereka rasa sesuatu.
Nampak seperti ia buat awak rasa sesuatu.
Awak di sini, tak tentu arah dan garang.
Awak tahu apa yang saya nampak?
Bahawa awak bukan milik saya sepenuhnya.
Damon Salvatore yang berhati dingin dan gelap...
rasa sakit apabila dia ambil nyawa Tyler Lockwood.
Ia buat awak rasa sesuatu dan rasanya sangat teruk.
- Saya tak rasa apa-apa lagi. - Salah.
Jelas terpancar pada wajah awak.
Sifat kemanusiaan awak sedang bergolak...
dan sekarang ia memaksa untuk hidup.
- Rasanya teruk, bukan? - Diam.
Pergolakan meningkat dan awak dapat semula perasaan awak.
Mungkin adik awak akan menyayangi awak semula.
Namun perasaannya sangat teruk.
Reaksi Elena pada semua perkara yang awak dah buat...
Jangan fikirkannya.
Berhenti bercakap.
Hentikan pergolakan itu...
dan semua perasaan buruk serta kekeliruan ini...
akan hilang.
Saya? Saya lebih suka pilihan kedua.
Matikannya. Pengabaian sepenuhnya.
Saya kata diam. Diam!
- Apa yang awak nak daripada saya? - Saya nak awak, Damon. Sepenuhnya.
Saya boleh tulis semula minda separa sedar awak...
tapi tak banyak yang saya boleh capai.
Saya takkan terima awak dengan cara yang saya mahukan...
sementara awak masih ada ikatan emosi pada masa silam awak.
Pergi jumpa adik awak.
Biar dia bantu awak dengan sifat kemanusiaan awak...
sehingga awak dapat rasa semuanya.
Jika itu yang awak nak buat, awak teruskan.
Mungkin awak akan jumpa sedikit kebahagiaan...
sebelum kematian bawa awak pada Cade.
Hei, ada orang baru hantar benda ini untuk kamu.
Dia kata yang ia daripada Armory?
Ya, letakkan saja. Saya akan lihat kemudian.
Kemas semuanya. Bilik demi bilik.
Matt, kita boleh buat esok.
- Atau lusa, jika kamu perlukan masa. - Tak apa.
Ayah tahu yang saya pakar dalam mengendalikan kehilangan?
Bermula sejak muda.
Ya, ayah rasa ayah layak menerimanya.
Ya dan tak.
Maafkan saya. Cuma Tyler dan tempat ini...
Serta hakikat yang saya ada darah puntianak dalam sistem saya.
Jika saya mati dalam masa 24 jam, saya akan jadi puntianak.
Bagaimana boleh jadi begini?
- Bagaimana semua ini boleh berlaku? - "Semua ini?"
Apa maksud ayah? Seperti puntianak, vervain...
dan kematian?
Inilah kehidupan saya. Ini yang saya perlu hadapi.
Seorang diri. Sejak sekian lama.
Saya nak lepaskan diri daripada semua ini.
Jadi maaf jika saya tak rasa seperti mahu kenang sejarah lama.
Matt, jika awak terima pesanan ini, maknanya saya dah mati. Teruk.
Namun ia bermakna saya perlukan bantuan awak untuk cari seseorang.
Saya sangka awak keluar sepanjang hari.
- Hei, lihatlah. - Ya.
Jadi jarak antara Mystic Falls dan Armory...
lebih kurang 35 batu.
Jalan yang berliku dan berbukit.
Namun saya dapat jalan di terowong yang panjang itu...
dalam beberapa jam saja. Kira-kira tujuh batu?
Terowong itu pasti melalui gunung.
Betul. Namun dindingnya dah lama. Sekurang-kurangnya berabad-abad.
Jadi siapa yang bina jambatan itu? Kenapa?
Awak nak saya siasat?
Tak. Saya akan fikirkan.
- Apa berita terbaru tentang Georgie? - Saya dah hubungi rakan sebiliknya.
Dia kata semua barang Georgie masih ada di biliknya.
Jika dia dah pergi, dia tak bawa apa-apa bersamanya.
Okey, saya nak awak hubungi polis dan buat laporan orang hilang.
- Biar betul? - Ia hanya langkah berjaga-jaga.
Bagaimana dengan kajian frekuensi?
Awak asyik berlagak seperti saya sedang buat sesuatu yang saintifik.
Saya betul-betul hanya mengetuk garpu.
Ia mengarut dan saya tak belajar apa-apa.
Awak akan beritahu saya apa maksud semua ini?
Suatu hari nanti.
Cubaan yang bagus.
Hampir.
Ia terlalu sukar.
Apa kata awak beri mereka ikan emas atas usaha mereka?
Kami akan ambil ikan yang itu.
Adakah ikan itu sakit?
Saya rasa ikan ini dah mati.
Namun tak apa. Beginilah.
Kita bawa ikan ini pulang dan kebumikannya.
- Okey. - Okey?
Sumpah, jika Seline tak begitu bagus dalam menjaga budak-budak itu...
saya akan benci dia.
Dia terlalu sempurna untuk jadi manusia yang sebenar.
- Ia untuk siapa? - Dapat pesanan daripada Damon tadi.
Dia nak jumpa saya di karnival.
- Kenapa karnival? - Saya tak tahu.
Namun ini satu-satunya peluang saya.
Saya tak tahu jika akan ada peluang lagi, jadi saya perlu ambil.
- Awak perlukan bantuan? - Tak.
Saya takkan bahayakan diri awak lagi, Caroline.
Dua puntianak lebih baik daripada satu. Ia matematik asas.
Saya perlu buat sendiri.
Ia perkara yang betul, okey? Awak tahu yang saya betul.
Dia mungkin takkan maafkan saya selepas ini.
Saya mungkin akan kehilangan dia selama-lamanya.
Awak dah kehilangan dia.
Selamat Tahun Baru, sayang.
Mari menari dengan saya.
Seperti dulu.
Saya dah ingat sekarang. Semua lampu dan muzik.
Tak guna.
Awak tak percaya? Walaupun sikit?
Saya gembira awak temui cara baru untuk menghiburkan diri awak.
Ya, maaf. Tak boleh nak buat apa-apa.
Percintaan merupakan kekecewaan secara perlahan.
Kata-kata yang sangat manis.
Untuk apa? Saya pastikan awak selamat selama tiga tahun...
kemudian awak cuba bunuh saya.
Nampaknya awak akan cuba lagi?
Saya akan berjaya pujuk awak.
Saya akan gunakan ketakutan awak...
untuk lepaskan awak daripada semua ini.
Saya seorang yang rumit.
Selama 140 tahun di bumi ini, tiada sesiapa yang kenal saya.
Saya rasa saya akan mati kerana mencuba.
Awak sangka saya takut api...
sebab Damon tinggalkan saya dalam kebakaran.
Cubaan yang bagus. Namun tak.
Awak takut orang akan pergi. Itu saja.
Awak takut ditinggalkan.
Satu perkara yang berlaku banyak kali pada awak.
Semua orang pergi, tiada sesiapa yang tinggal.
Perkara itu tamat sekarang.
Sebab saya takkan ke mana-mana.
Ya, tapi ia agak ekstrem, bukan?
Semuanya boleh dilakukan semasa keadaan terdesak.
Saya takkan pergi selagi awak tak hidupkan sifat kemanusiaan awak.
Saya lebih rela mati hidup-hidup daripada tinggalkan awak.
Karnival
- Hei, apa yang berlaku? - Kebocoran gas, semua perlu keluar.
Helo, abang.
Stefan, saya perlukan bantuan awak.
Saya perlu katakan yang saya terkejut.
Kali terakhir saya nampak awak, awak nak sangat putuskan hubungan.
Ya, secara keseluruhannya, ia mungkin agak dramatik.
Agak lewat untuk tarik balik kata-kata awak.
Walaupun Sybil yang arahkan awak.
Ya, inilah yang merumitkan.
Saya nak berkhidmat untuk dia, Stefan. Saya terpaksa.
Dia jauhkan saya daripada syaitan yang jahat.
Saya nak jauhkan diri dari neraka selama yang mungkin.
Dengan mematikan sifat kemanusiaan awak?
Ada nasib yang lebih teruk.
Awak tahu saya boleh tolong awak. Jika awak benarkan.
Awak akan buat saya hidupkan sifat itu semula.
Tak. Saya tak nak buat begitu, Stefan.
Awak mesti. Awak tak boleh terus buat perkara yang awak buat.
Kenapa? Bukankah ia lebih mudah?
Tiada sebarang perubahan yang boleh dibuat, Stefan.
Saya tak boleh hisap darah arnab dan selamatkan manusia...
serta kembali mendapatkan ketenangan.
Nasib saya dah tertulis di neraka.
Jadi kenapa? Beritahu saya.
Mengetahui perkara yang saya tahu, kenapa saya nak ada perasaan lagi?
Sebab jika kita tiada perasaan, apa gunanya kita hidup?
Tepat sekali, adik.
- Apa gunanya? - Tak.
Saya tak percaya.
Saya boleh nampak sifat kemanusiaan dalam diri awak, Damon.
Mari ikut saya pulang. Saya boleh bantu awak gembira semula.
- Bagaimana? - Ia akan ambil masa dan usaha.
Namun saya akan ada di sisi awak.
Saya tak boleh, Stefan.
Saya dah rosakkan segalanya.
Hei, saya adik awak dan saya sayang awak.
Pulang saja dengan saya.
Tak boleh.
Begitu cara awak tolong saya? Vervain?
Saya tiada pilihan dan awak tak tahu hal yang awak buat.
Saya tahu hal yang saya buat, adik.
Sifat kemanusiaan dah jadi gelap.
Apa-apa pun boleh berlaku.
Tahniah, awak berjaya.
Takut diabaikan, kes yang sangat biasa.
Sekarang boleh kita tamatkannya?
Saya takkan tinggalkan awak.
Saya benar-benar harap awak akan pergi suatu masa nanti.
Kabin ini akan kehabisan makanan.
Saya ragu-ragu yang khidmat Uber dapat ksan alamat ini.
- Saya takkan tinggalkan awak. - Saya dah faham.
Tak.
Asap tak begitu segar dalam paru-paru, bukan?
Saya takkan tinggalkan awak.
Saya masih tak peduli.
Sekarang awak bertindak dungu.
Saya takkan tinggalkan awak.
Ada kata-kata terakhir lain?
Saya...
takkan...
tinggalkan...
awak.
Tiada harapan untuk awak.
Saya takkan...
Bonnie.
Bonnie, bangun.
Kita akan tanam ikan ini?
Ya, tapi dengan cara kita tersendiri.
Kita terdiri daripada dua bahagian.
Badan dan jiwa kita.
Sesetengah orang sangat istimewa.
Apabila mereka mati, lelaki bernama Cade...
akan datang untuk mengambil jiwa mereka.
- Dia akan ambil badan juga? - Tak.
Namun ia tak bermakna yang badan tak begitu istimewa.
Badan perlu dijaga dengan baik untuk dapatkan ketenangan dalam kematian.
Cade menghormatinya.
Dia menghargai usaha itu.
Mari tunjukkan perkara yang kita buat.
- Bagaimana? - Kita boleh panggil dia.
Namun saya nak kamu pegang tangan saya, okey?
Kami cederakan awak?
Tak, kamu buat dengan sempurna.
Kamu ambil jumlah kuasa yang tepat.
Sekarang, saya nak kamu cakap sesuatu yang istimewa.
Bagus.
- Saya rasa kamu dah bersedia. - Untuk apa?
Ia satu kejutan.
Enzo!
Awak kembali pada saya.
Dah tentu.
Seseorang perlu selamatkan awak.
Tak.
- Tak! - Bonnie.
Memang masa saya.
Awak mencintai saya lebih daripada orang lain.
Ia dah cukup.
Tak! Saya takkan tinggalkan awak.
Bonnie!
- Maafkan saya. Maaf. - Tak apa.
Saya minta maaf.
Tak apa. Kita tak apa-apa.
- Saya hampir bunuh awak. - Saya masih di sini.
Pandang saya.
Awak tak apa-apa sekarang.
Awak okey.
Awak akan sentiasa bersama saya.
Sebab saya takkan pergi.
Maafkan saya.
Apa semua ini?
Awak tak nak tahu.
Cuba.
Tyler membantu seorang gadis bernama Virginia St. John...
mengesan siren yang terlepas dari bilik kebal itu.
Dia dapat semua hasil kajian, surat dan sebagainya...
daripada moyang dia, Dalton.
Dia lepaskan salah satu siren pada tahun 1883.
Kemudian Virginia mati dan dia wasiatkan semuanya pada Tyler.
Kemudian Tyler mati.
Sekarang...
Dia nak awak teruskan perkara yang dia dah mulakan.
Saya bukan orang yang sesuai untuk tugas ini.
Okey? Saya lari. Awak tahu? Tyler tahu.
Mungkin dia nampak perkara yang saya nampak pada awak sekarang.
Awak berani dan tak takut.
Sangat keras kepala.
Awak ada di sini atas usaha awak sendiri.
Tanpa bantuan saya.
- Saya Dorian. - Saya Detektif Sudano.
Polis Bukit Grove.
Awak disenaraikan sebagai keluarga Georgina Dowling?
Dia tak apa-apa?
Awak patut datang ke balai.
Terima kasih kerana datang.
Saya fikir kita boleh buat majlis pengebumian itu lagi.
Selamat kembali.
Kita datang untuk memperingati Tyler.
Dia sangat kuat walaupun dah menghadapi banyak kehilangan.
Dia melawan kegelapan dalam dirinya dan menang.
Saya pandang tinggi terhadapnya.
Tyler sanggup korbankan segalanya untuk kita.
Dia ambil berat tentang kita.
Dia kawan baik saya.
Dia lebih daripada budak kampung...
dan hidupnya lebih gah daripada di pekan kecil.
Saya sayang dia.
Kami menyayanginya.
Kita tak tahu perkara yang akan berlaku seterusnya.
Namun kita tak boleh biarkannya menghantui kita.
Kita tak boleh biarkannya buat kita lupa makna perhubungan kita.
Beberapa tahun lalu, saya duduk di puncak roda Ferris dengan Elena...
dan beritahu dia betapa pentingnya untuk kita hargai detik-detik ini.
Sebab detik-detik ini saja yang kita ada.
Jadi demi memperingati Tyler dan Elena...
kita perlu terus mencipta detik-detik indah begini.
Kita perlu ingat untuk hidup.
Kepada Elena, kami rindukan awak hari ini.
Ia memang teruk dalam beberapa perkara yang buruk.
Namun awak suka hasilnya.
Saya rasa kami dah buat awak bangga.
Saya sedar saya tak pernah ucap terima kasih pada awak.
Saya akan jadi isteri awak.
Ia bermakna membantu dan melindungi awak.
Jika perlu, saya akan selamatkan awak.
Harap-harap awak tak perlu buat begitu lagi.
Saya masih ingat kali terakhir kita datang ke karnival begini.
Saya tak tahu cara saya nak hadapi hidup selama-lamanya...
dalam menjadi puntianak.
Awak beritahu saya yang satu-satu cara untuk hadapinya...
adalah beritahu diri awak yang awak cukup kuat.
Setiap hari.
Stefan, awak cukup kuat.
Jika awak ragu-ragu, saya ada di sini untuk ingatkan awak.
- Hei, cuma bertanya khabar. - Hei.
Mereka buat projek seni dan kraf tangan sebelum tidur.
Saya terbawa-bawa semasa mengemas garaj.
Awak memang terbaik.
Terima kasih sebab balik lewat dan bekerja semasa hari cuti awak.
Saya tak boleh lalui hari ini tanpa awak.
Apa yang saya boleh katakan?
Saya sayang anak-anak awak. Mereka buat saya rasa muda.
- Saya akan balik tak lama lagi. - Jangan terburu-buru.
Terima kasih.
Awak sangat baik.
- Awak dah sampai. - Dah tentu. Apa yang berlaku?
Saya nampak kebenaran. Perasaan buat kita lemah.
- Saya tak mahu rasa apa-apa lagi. - Bagus.
Adakah pergolakan awak dah berakhir?
Sebab ada banyak yang perlu kita lakukan.
Ia pasti seronok, saya janji.
Saya milik awak.
Pasti awak lapar.
Awak marah jika saya beritahu yang saya gembira awak kembali?
Saya cuma harap ia dalam keadaan yang lebih baik.
Saya minta maaf sebab hilangkan diri.
Banyak hal yang perlu saya uruskan.
Itulah lumrah hidup kita.
Jadi bagaimana dengan budak-budak itu?
Cuma budak-budak.
Saya rasa awak ada gambarnya.
Mereka bermain dengan kesan turas anak anjing...
hari pertama persekolahan...
dan buat parti hari jadi untuk kawan.
Saya suka gambar ini. Seline yang hantarnya siang tadi.
Seline?
Pengasuh.
Saya tahu. Ric ambil pengasuh yang cantik.
Tak, Caroline. Awak perlu pulang sekarang.
- Lizzie? - Hei, Josie?
- Anak-anak? - Lizzie?
- Anak-anak? - Josie?
Anak-anak?
- Anak-anak? - Anak-anak?
Ric. k-anak? - Anak-anak?