Sodes as ovellas descarreiradas.
Vivides en pecado,
mais non é culpa vosa.
Dixéronvos que Deus é misericordioso e deixastes de temelo.
Déronvos o perdón de Deus, mais quen son eles para perdoar por el?
O perdón de Deus non se dá.
Merécese.
Eu tamén crin as mentiras dos curas de Ségur.
Mais o noso guía, o irmán Penitencia, abriume os ollos.
Nós pecamos,
mais u-lo noso arrepentimento?
Penitencia!
Temos que facer penitencia!
Penitencia!
Andando!
Penitencia!
Agora.
Ei, vós! Quen vos deixou marchar?
Collédeos!
Fuxe! Sálvate!
Veña, vamos!
Collédea!
Comigo!
- Foi por aí. - Aí está!
Onde vai? Perdina.
Entón, monxe, a palabra de Deus non che interesa?
Ti e o teu irmán Penitencia non sabedes nada da palabra de Deus.
Cala, usurpador!
Ti estás gordo coma un porco e nós morremos de fame.
U-lo teu sacrificio?
U-lo teu sufrimento?
U-la túa penitencia?
Sufrir non nos salvará da seca.
Aquí es ti o único que cre as túas mentiras.
E esta quen é?
Viaxas cunha puta?
Son a filla do cónsul de Lamartine e a futura esposa do príncipe.
Eu, de vostede, deixaríanos marchar.
Se non queren que os esmaguen os exércitos de meu pai e do meu home.
Que sorte!
Hónranos a visita
da nosa futura princesa.
Deus malcríanos!
Pero dime, princesa,
es submisa a Deus?
Ou cres que estás por riba del?
Ti es quen cre ser Deus.
Dálle a Deus!
Só teño isto.
Pídoche proba de submisión e ti tentas corromperme?
Que debía darlle a Deus a nosa princesa?
Penitencia!
- Penitencia! - Penitencia!
Quieto.
Os seus títulos e a súa riqueza dábanlle dereito a todo!
Mais…
esqueceu a Deus.
Débelle todo a Deus.
Deus deulle a súa beleza.
Ela non fixo nada para merecela.
Chegou a hora…
de devolverlla a Deus!
Deus é amor e ti só es odio.
Que máis vai dar?
Un ollo?
O nariz?
Creo que non entendiches ben o sentido da palabra "submisión".
Mais voucho ensinar eu.
Cando remate contigo,
asegúroche que ningún príncipe te quererá.
Non!
Remata o vello sen min!
Eu ocúpome da princesa.
Horace!
Toma, cólleos!
Veña, guinda as chucas.
Fai penitencia.
Unha negra é un membro, pero escolles ti cal cortamos.
Dúas negras, dous membros. Escóllelos ti.
Tres negras, escollo eu.
Catro negras, a escolla xa está feita.
É a cabeza.
Se non saen negras, catro brancas, estás de sorte.
Deus non che pide nada.
Veña, tira.
Veña, tira!
Tira!
Catro negras!
Saíron catro negras.
Catro negras?
Catro negras é a cabeza.
Catro negras, é raro.
- Cómpre un plan. - Non hai tempo.
Cúbreme.
Parade! Esperade!
Deixádeme xogar!
Deixádeme xogar. Quero xogar. Eu pequei.
Pequei, pequei moito.
Teño que facer penitencia.
Quero tirar as chucas.
Pequei moito máis ca el.
- Eu primeiro. - Que fixeches?
Que fixen? Se eu lle contase!
Orgullo, luxuria, gula, crime.
Todo!
Por favor.
Déixeme.
Déixeme tirar as chucas.
Por favor, déixeme.
- Espera a quenda. - Agora, por favor!
Un pracer compracelo.
Grazas, señor.
- Érguete. - Grazas, señor.
Grazas.
- Catro brancas? - Tiveches sorte.
- Mala sorte! - Veña, seguinte.
Non! Espera!
Unha última oportunidade.
A última.
Vale, último intento, logo acabouse.
Non!
Grazas, señor.
Non penses, tira.
Dúas negras, dous membros!
- Cales? - Non sei.
Están todos ben, entón… Cortalos todos sería avaricia, non?
Entón, ti que farías?
Ven aquí. Ti escollerías o mellor membro ou o peor?
- Eu non puiden escoller. - Si!
O nariz. Non está mal.
Espera.
A ver.
Veña!
Iso é facer presión.
Xa sei.
Este.
Ou este?
Non, rapaz, escoita! Espera!
Escóitame. Escoita…
Onde vai Perla?
Fuxiu. Debe estar agachada en algures.
Non!
Perla.
Eu…
Os vilegos marchan para Lamartine.
Debía ir con eles.
- Xa non son prisioneira súa? - Non.
Grazas.
Pregámosche, Señor. Ti es a vida e a resurrección.
Que estes mortos descansen en paz.
E gárdanos da loucura dos homes.
In nomine sanctis.
Amén.
Tome.
Tíñaas un penitente.
E isto tamén.
Grazas.
Garde o resto.
Os vilegos deixaron un cabalo.
Toma.
Topeina no monte.
É raíz.
Non te abandonei alí.
Atrasoume el.
Veña.
- Marchamos. - Non.
Pasamos aquí a noite.
Descansamos e marchamos ao amencer. Ségur queda a catro días a pé.
Se facedes o que eu digo, chegaremos vivos.
Vou con vostedes.
Axudareinos a condenar a meu pai.
O que digan terá máis peso co meu testemuño.
Quere ver a seu pai morto?
Eu quero xustiza.
Matou o meu mozo e vendeu a Perla a unha bruxa.
Os penitentes violan e saquean, e non os combate.
Quérese aproveitar.
Non merece vivir.
Grazas, pero a viaxe non é para vostede. Ferirase e atrasaranos.
Eu quero que veña.
Non mo poden impedir.
Dezaseis casos de bruxaría están pendentes de xuízo, monseñor.
Indúlteos a todos.
Todo vale como pretexto para espallar o odio.
Mais… a Santa Sé advertiu da vinda do mal.
Temos que tomar precaucións, monseñor.
Non se engane, Barrin.
O demo pode adoptar moitas formas.
Igual está xa dentro dos nosos muros.
Maxestade.
O príncipe saúda a súa chegada, cónsul,
e comprácese na unión das nosas dúas cidades.
Son esas as zonas conquistadas e aterrorizadas polos penitentes?
Efectivamente.
Co dote que traio, pagaríalle a tres compañías de mercenarios.
O problema arranxaríase axiña.
En nome do pobo de Ségur,
dámoslle as grazas, pode estar seguro.
Hoxe traio ouro. Mañá, víveres, se son necesarios.
E pasadomañá, o meu exército, se fai falta.
E cal sería o prezo de toda esa xenerosidade?
O prezo?
Non sei.
Á parte da paz e a prosperidade, quizais a alegría de vivir.
Vostede fala coma un comerciante, así que eu farei o mesmo.
Vostede veu comprar algo, non?
Ao príncipe gustaríalle saber que vende.
Eu agardaba unha acollida diferente.
Conteste, cónsul.
Lamartine non é só unha cidade xenerosa, senón tamén pragmática.
Axudámoslle para acceder aos seus recursos
e ofrecerlle contratos comerciais que nos beneficiarán a todos.
Si, o señor cónsul refírese aos depósitos de estaño
que permanecen, por desgraza, totalmente inexplorados na rexión.
- E… - E que? Escavar minas?
Facer de Ségur a nova Babilonia?
Importar os seus borrachos e os seus bordeis tamén?
Prefire ter mendigos ás portas da cidade?
Eu prefiro traballadores, aínda que vaian ao bordel.
O señor cónsul quere dicir…
Teño que lembrarlle que o ouro non se come, cónsul?
O beneficio sempre vai de abaixo arriba, non ao revés.
Non teña a impudicia de dicir o contrario.
E vostedes, señores da nobreza,
a súa hipocrisía
e a súa avaricia
é o que lles dá cada día novos argumentos aos penitentes
e reforza as súas filas.
Os pe… Os…
penitentes…
nu…
Grazas, Joséphine.
Como as circunstancias nos obrigan a aceptar o seu ouro,
este casamento terá lugar.
Mais non lle deixaremos tocar as nosas terras
nin a alma da nosa cidade.
Se isto non lle convén, pode marchar co seu diñeiro.
Creo que resumín a opinión da súa maxestade, non si?
Si, grazas.
Isto é todo, cónsul.
Maxestade.
Os penitentes andan por aquí.
Están en todas as partes. Xa llo dixen.
Cómprenos escolta.
Podemos ir pola fortaleza de Havreval.
É lonxe de aquí?
Un día a pé, ao leste.
Seguro que teñen cabalos.
Podemos durmir alí e bañarnos.
Non lle faría mal ningún.
- Serían tan amables de aceptar? - Si.
O conde de Havreval é vasalo de Ségur.
- Eu son a futura princesa de Ségur. - Non.
Non daremos un rodeo de dous días polos gardas e o baño. Vaia parvada.
Quero aprender a pelexar.
Pousa iso.
Bota o pé dereito.
Tes a garda baixa.
E ataca.
Aprenderasme?
Quizais.
Veña, vamos.
- E Havreval que? - Esquéceo.
Dérame a súa palabra.
Falárame dun rapaz totalmente maleable.
Iso é certo.
Toda a nobreza está connosco.
Subestimei a influencia que gañou o arcebispo
trala morte do pai do príncipe.
Non me pregunte por que,
pero veo como a peste.
Quero falar co príncipe.
Só.
Imposible. O arcebispo oporase.
Señor chanceler,
un día, mandareino matar.
Pódese retirar.
Comeza de novo.
- Está ben que aprenda a defenderse. - Non se aprende así.
Quizais non.
Pediullo a el, non a vostede.
Princesa, hai algo que non entendo.
Por que cambiou de idea?
- Que lle importa iso? - Curiosidade, só iso.
Non o entendería.
- Probe a ver. - Non vale de nada.
Por honradez, xustiza, culpabilidade…
Non o entendería.
Vale.
Eu son algo lento.
Pero seu pai…
Descubriu vostede agora que é un cabrón que mata e enche os petos?
Poucas veces a vin rexeitar un vestido ou xoias.
Máis ben, vina pedindo iso.
Igual matou máis vostede ca min.
Imbécil.
Ataca.
Outra vez.
Estás morto.
Vai ben na escola?
A verdade é que non.
Non me sorprende.
Cando acabe isto, ireina visitar.
É tarde para interesarse por ela.
Máis vale tarde can nunca.
Lévaa a Ségur, só che pido iso.
Por que che fode o meu interese?
Que riquiño!
Señora.
Concederíame a honra de falar un momento sós?
Antes, no consello, quería dicir algo.
Os…
Tome o seu tempo, Joséphine.
- Os… penitentes… - Os penitentes, si.
…nutren…
Nútrense?
Nútrense de…
- Da fame? - De…
- Da seca? - De…
Da nosa inacción.
Canta razón ten, Joséphine.
Iso ten que cambiar.
Joséphine,
só vostede me pode axudar a salvar Ségur.
Escóitoo, cónsul, pero sexa breve.
Se non fose por miña irmá, non aceptaría.
Ir comigo alén da muralla?
Alén da muralla?
Iso é moi perigoso.
Se mo permite, un príncipe
non pode temer os seus suxeitos.
Ao contrario.
O arcebispo non deixaría.
Non ten por que sabelo.
Súa irmá díxome que hai unha pasaxe secreta
para fuxir o príncipe en caso de asedio.
A seca, a fame e a guerra son probas terribles.
Á parte de pan e auga, sabe que é o que máis precisan?
Esperanza.
Entón, si,
as minas cambiaríanlle a cara a Ségur para sempre.
Pero, se o pensa ben,
a cara de Ségur,
non lle gustaría que cambiase?
Durante xeracións,
os meus devanceiros construíron unha cidade virada cara a Deus.
Negáronse a buscar solucións fóra dos textos sagrados.
Meu pai, o primeiro.
Se lles dá esperanza, seguirano ata ao inferno.
Iso acabaría cos penitentes.
O arcebispo cumpre co seu deber de servir a Deus.
Vostede debe servir o seu pobo.
Meu Deus.
Imos a Havreval. Se me fixese caso, xa estariamos alá.
Non imos a Havreval.
- Por que decide el? - Porque son o xefe.
E por que non é Lothar?
Quen vota por Lothar?
Incrible.
Claro…
Lothar, vostede que decide?
Imos a Havreval.
Ao carallo.
Monseñor, entendo a súa preocupación. E penseino ben.
A providencia adopta moitas formas.
Aínda que non lle praza, neste tempo confuso,
maniféstase na axuda de Lamartine por medio do cónsul Rochemort.
Lamento non acollelo como se debía.
Maxestade, compréndoo.
A tentación de aproveitar a primeira ocasión é grande.
Mais, como dicía seu pai…
Meu pai morreu.
Se desaproba as miñas decisións, terei que prescindir da súa beizón.
A escavación das minas comezará trala Coresma.
E este asento, cónsul, será seu.
Ata que chegue a súa filla.
Maxestade.
Faino adrede.
Está ben?
Non o faremos esperar?
Tome o seu tempo.
Que pasa?
Non podo gozar da paisaxe antes de me colgaren?
Iso é o que nos espera en Havreval.
Por iso ela insiste en ir alá.
Díxoo ela.
O conde é vasalo de Ségur e ela segue sendo princesa de Ségur.
Ela fará o que queira.
Hai pouco, era prisioneira nosa.
Isto igual é o seu plan de vinganza.
É mellor que cales.
E que gardes os folgos para andar.
Xa está.
Tes nova ama, non?
Agora es o cadelo do seu mozo?
O único cadelo que hai aquí es ti.
Rochemort púxoche un colar.
Néro!
Veña, vamos!
Ao xeito antigo, en boa lide. Agora.
Para, Néro.
Pareces Tancrède.
- Zóupalle! - Parade!
Ti cala.
Espera…
- Érguete. - Xa vou.
Néro.
Que?
Ese pescozo.
Que ten?
Bruxaría.
O colar envelénate. Faite podrecer por dentro.
Quitaracho o arcebispo.
Vale, vamos.
Cos vosos rodeos, non chegamos.
Vas morrer?
Si.
Coma todo o mundo.
Digo decontado.
Por que? Tes présa?
Horace!
Cando me vai matar o colar?
Nin idea.
Velaí tes.
Máis tranquila?
Toma. Se queres, compartímola.
Grazas.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa cer por dentro.