Jesteście zagubionymi owcami Boga.
Żyjecie w grzechu,
ale to nie wasza wina.
Powiedzieli wam, że Bóg jest miłosierny, więc się go nie boicie.
Dali wam boskie przebaczenie, ale nie mają prawa go dawać.
Nie można dostać przebaczenia.
Trzeba na nie zasłużyć.
Ja też wierzyłem w kłamstwa księży z Séguru.
Ale nasz przewodnik, brat Pokuta, otworzył mi oczy.
Grzeszymy,
ale się nie nawracamy.
Pokuta!
Musimy za to odpokutować!
Pokuta!
Z drogi!
Pokuta!
Idziemy.
Hej, wy! Kto wam pozwolił odejść?
Zatrzymać ich!
Łapcie ich!
Uciekaj! Ratuj się!
Szybko! Ruchy!
Łapać ją!
Za mną!
- Tam pobiegła. - Jest!
Gdzie jest? Zgubiłem ją.
Mnichu, Słowo Boże cię nie interesuje?
Ty i ten twój brat Pokuta nie wiecie nic o Słowie Bożym.
Milcz, uzurpatorze!
Jesteś tłusty jak świnia, a my umieramy z głodu.
Gdzie twoje poświęcenie?
Gdzie twoje cierpienie?
Gdzie twoja pokuta?
Cierpienie nie uchroni nas przed suszą.
Tylko ty wierzysz w swoje kłamstwa.
A to kto?
Podróżujesz z dziwką?
Mój ojciec jest konsulem Lamartine, a ja będę żoną księcia.
Na pana miejscu bym nas wypuściła.
Chyba że pan i pana słudzy chcecie spotkać armię mojego ojca.
Co za szczęście!
Swoją obecnością zaszczyciła nas
nasza przyszła księżna.
Bóg nas rozpieszcza!
Powiedz, księżno.
Oddajesz się Bogu?
Czy uważasz się za lepszą od niego?
To ty udajesz Boga.
Oddaj Bogu!
Więcej nie mam.
Proszę o dowód oddania, a ty chcesz mnie przekupić?
Co księżna powinna oddać Bogu?
Pokuta!
- Pokuta! - Pokuta!
Nie ruszaj się.
Przez tytuły i majątek myśli, że ma prawo do wszystkiego.
Ale zapomniała o Bogu.
Wszystko mu zawdzięcza.
Bóg dał jej urodę.
Nie zapracowała na nią.
Przyszła pora…
żeby oddała ją Bogu!
Bóg jest miłością, a ty jesteś nienawiścią.
Co jeszcze ma dać?
Oko?
Nos?
Chyba nie znasz słowa „oddanie”.
Ale cię go nauczę.
Gdy z tobą skończę,
żaden książę nie będzie cię chciał.
Nie!
Rozprawcie się z tym starcem.
Ja zajmę się księżną.
Horace!
Trzymaj. Weź je!
Rzuć kośćmi.
Musisz odpokutować.
Jedna czarna to jedna kończyna. Możesz wybrać, którą odetniemy.
Dwie czarne to dwie kończyny. Nadal możesz wybrać.
Wyrzuć trzy czarne, a ja wybiorę.
Za cztery czarne pokuta jest jedna.
Twoja głowa.
Wyrzuć cztery białe, a będziesz szczęśliwy.
Bóg niczego nie weźmie.
Rzucaj.
No już!
Rzucaj!
Wyrzuciłeś cztery czarne!
Cztery czarne?
Czyli twoja głowa.
Cztery czarne to rzadkość.
- Obmyślmy plan. - Nie ma czasu.
Osłaniaj mnie.
Nie! Czekajcie!
Ja chcę zagrać!
Ja też chcę zagrać. Zgrzeszyłem.
Zgrzeszyłem. I to bardzo.
Muszę odpokutować. Chcę rzucić kośćmi.
Zgrzeszyłem bardziej niż on.
- Ja pierwszy. - Co zrobiłeś?
Co? Gdybyście tylko wiedzieli.
Pycha, nieczystość, obżarstwo, czynienie zła.
Wszystko.
Proszę.
Pozwólcie mi.
Chcę rzucić kośćmi, proszę.
Pozwólcie mi to zrobić.
- Czekaj na swoją kolej. - Chcę teraz!
Z przyjemnością.
Dziękuję, panie.
- Wstań. - Dziękuję, panie.
Dziękuję.
- Cztery białe? - Masz szczęście.
- Co za pech! - Teraz ty.
Nie, czekajcie!
Rzucę jeszcze raz.
Ostatni raz.
Dobra, ostatni raz i koniec.
Nie!
Dziękuję, panie.
Po prostu rzucę.
Dwie czarne! Dwie kończyny!
- Które? - Nie wiem.
Wszystkie są dobre. Odcinanie ich to chciwość.
Co byś zrobił?
Wybrałbyś swoją najlepszą czy najgorszą cechę?
- Nie miałem wyboru. - Tak!
Nos. Nieźle.
Czekajcie.
Niech pomyślę.
Pospiesz się!
Nie poganiaj mnie.
Wiem.
Ten palec.
Albo ten.
Nie, dziecko. Poczekaj.
Posłuchaj mnie…
Gdzie Perla?
Uciekła. Pewnie się schowała.
Nie!
Perla.
Ja…
Cała wioska idzie do Lamartine.
Powinna pani z nimi pójść.
- Nie jestem już zakładniczką? - Nie.
Dziękuję.
Panie, modlimy się do ciebie. Jesteś życiem i zmartwychwstaniem.
Niech zmarli spoczywają w pokoju.
Uwolnij nas od ludzkiego szaleństwa.
In nomine sanctis.
Amen.
Proszę.
Miał je pokutnik.
I to.
Dziękuję.
Zatrzymaj resztę.
Wieśniacy zostawili nam konia.
Masz.
Znalazłem go w lesie.
To korzeń.
Nie porzuciłem cię.
On mnie uwięził.
Weź.
- Możemy iść. - Nie.
Zostaniemy tu na noc.
Nabierzemy sił i wyruszymy o świcie. Za cztery dni dojdziemy do Séguru.
Słuchajcie się mnie, a dotrzemy tam żywi.
Idę z wami.
Pomogę wam skazać mojego ojca.
Moje zeznania wzmocnią wasze.
Chce pani śmierci ojca?
Chcę sprawiedliwości.
Zabił mojego narzeczonego i sprzedał Perlę wiedźmie.
Nie walczy z pokutnikami, mimo że gwałcą i kradną.
Na wszystkim chce zarobić. Nie zasługuje, żeby żyć.
Miło z pani strony, ale to nie dla pani. Spowolni nas pani.
Ja chcę, żeby poszła.
Nie zabronicie mi.
Wasza ekscelencjo, mamy 16 osób czekających na procesy o czary.
Ułaskawić ich.
Wszystko jest pretekstem do wybuchu nienawiści.
Ale…
Stolica Apostolska ostrzegała o nadchodzącym złu.
Musimy uważać.
Nie bądź naiwny, Barrin.
Diabeł przybiera różne oblicza.
Może już tu jest.
Wasza wysokość.
Książę chce cię powitać, konsulu,
i cieszy się z połączenia naszych miast.
To tereny zajęte przez pokutników, którzy terroryzują wasze ziemie?
Tak.
Za posag możecie opłacić trzy kompanie najemników.
I będzie po problemie.
W imieniu mieszkańców Séguru
chcemy ci podziękować, konsulu.
Dziś przywiozłem wam złoto, a jutro mogę przywieźć zaopatrzenie.
Pojutrze przywiozę armię, jeśli trzeba.
Jaka jest cena takiej hojności?
Cena?
Nie wiem.
Poza pokojem i dobrobytem może też radość z życia?
Mówi pan jak straganiarz, więc zrobię to samo.
Chce pan coś kupić, prawda?
Książę chciałby wiedzieć, co sprzedaje.
Spodziewałem się innego powitania.
Proszę odpowiedzieć.
Lamartine to nie tylko hojne miasto. Jest też pragmatyczne.
Za pomoc chcemy mieć dostęp do waszych zasobów
i zaoferować umowy handlowe korzystne dla nas wszystkich.
Lord konsul mówi o złożach cyny,
które w naszym regionie są niewykorzystane.
- I… - Chcecie zbudować kopalnie?
Ségur ma być nowym Babilonem?
Sprowadzicie tu pijaków
i swoje domy uciech?
Wolicie żebraków u bram?
Wolę robotników, nawet jeśli chodzą do domów uciech.
Lord konsul chce powiedzieć…
Muszę ci przypominać, konsulu, że złota nie można zjeść?
Zyski zawsze idą w jedną stronę. Z dołu na górę, nigdy odwrotnie.
Nie próbuj nas zwodzić, konsulu.
Z każdym dniem, moi lordowie,
wasza hipokryzja
i wasza chciwość
napędzają pokutników
i wzmacniają ich szeregi.
Pokutnicy…
żerują…
Dziękuję, Joséphine.
Ze względu na okoliczności przyjmiemy złoto
i ślub się odbędzie.
Ale nie pozwolimy wam tknąć naszych ziem
ani duszy naszego miasta.
Jeśli to panu nie pasuje, proszę wziąć pieniądze i odejść.
Wyraziłem stanowisko jego wysokości, prawda?
Tak, dziękuję.
To wszystko, konsulu.
Wasza wysokość.
W okolicy są pokutnicy.
Są wszędzie. Ostrzegałem.
Potrzebujemy eskorty.
Może pójdźmy przez twierdzę Havreval?
Jest daleko?
Dzień marszu na wschód.
Na pewno mają konie.
Spędzimy tam noc i się wykąpiemy.
Nie zaszkodzi.
- Przyjmą nas? - Tak.
Hrabia Havreval to wasal Séguru.
- Ja jestem przyszłą księżną Séguru. - Nie.
Nie stracimy dwóch dni dla straży i kąpieli.
To niedorzeczne.
Nauczcie mnie walczyć.
Odłóż to.
Wysuń prawą nogę.
Trzymaj miecz niżej.
Teraz uderz.
Nauczysz mnie?
Może.
Chodźmy.
- A Havreval? - Głupi pomysł.
Dał mi pan słowo.
Mówił pan, że książę jest uległy.
W tym problem.
Jest z nami cała szlachta.
Zlekceważyłem to, jak wpływowy stał się arcybiskup,
odkąd umarł ojciec księcia.
Proszę nie pytać dlaczego,
ale uważa pana z zarazę.
Chcę porozmawiać z księciem.
Na osobności.
To niemożliwe. Arcybiskup nie pozwoli.
Lordzie kanclerzu,
pewnego dnia każę cię zabić.
Może pan iść.
Od początku.
- Dobrze znać samoobronę. - Nie tak się jej uczy.
- Jeszcze raz. - Może nie.
Ale ciebie nie poprosiła.
Czegoś nie rozumiem.
Czemu zmieniła pani zdanie?
- A co cię to obchodzi? - Pytam z ciekawości.
Nie zrozumiesz tego.
- Spróbuję. - Nie ma sensu.
Chodzi o prawość, sprawiedliwość, autorefleksję…
Nie zrozumiesz.
Dobrze.
Jestem trochę powolny.
Ale pani ojciec…
Dopiero teraz się pani dowiedziała, że jest skorumpowaną świnią?
Nie odmawiała pani nowych sukni czy biżuterii.
Domagała się ich pani.
Może zabiła pani więcej osób niż ja.
Ty bydlaku.
Atakuj.
Jeszcze raz.
Nie żyjesz.
Dobrze się uczy w szkole?
Nie.
Nie dziwię się.
Po wszystkim ją odwiedzę.
Trochę na to za późno.
Lepiej późno niż wcale.
Proszę tylko, żebyś zabrał ją do Séguru.
Dlaczego nie mogę się nią interesować?
Jest uroczy.
Jak zabawka.
Moja pani.
Możemy porozmawiać?
Chciała coś pani powiedzieć na radzie.
Spokojnie, Joséphine.
Pokutnicy…
Pokutnicy?
Żerują…
Żerują?
Żerują…
- Na głodzie? - Na…
- Na suszy? - Na…
Na naszej bierności.
Masz rację, Joséphine.
I to się musi zmienić.
Joséphine,
tylko ty możesz pomóc uratować Ségur.
Słucham, konsulu, ale mów szybko.
Siostra namówiła mnie na to spotkanie.
Wyjdziemy poza mury?
Poza mury?
To niebezpieczne.
Z całym szacunkiem, ale książę…
nie może bać się poddanych.
Wręcz przeciwnie.
Arcybiskup się nie zgodzi.
Nie musi wiedzieć.
Pańska siostra pokazała mi ukryte przejście,
którym książę może uciec z oblężonego miasta.
Susza, głód i wojna to straszne klęski,
ale wie książę, czego poza chlebem i wodą najbardziej im brakuje?
Nadziei.
Więc tak,
kopalnie na zawsze zmienią Ségur.
Ale gdy książę na to spojrzy,
na ten Ségur,
to nie chce książę go zmienić?
Przez pokolenia
moi przodkowie budowali miasto skupione na Bogu.
Rozwiązań szukali tylko w świętych księgach.
Szczególnie mój tata.
Daj im nadzieję, a pójdą za tobą do piekła.
I nie będzie pokutników.
Arcybiskup wykonuje swoją pracę. Służy Bogu.
Książę musi służyć swojemu ludowi.
Boże.
Chodźmy do twierdzy Havreval. Już byśmy tam doszli.
Nie pójdziemy tam.
- Dlaczego on decyduje? - Bo tu rządzę.
Czemu nie Lothar?
Kto jest za Lotharem?
Nie wierzę.
No tak…
Lothar, jak zagłosujesz?
Za Havreval.
Jebać to.
Wasza eminencjo, słyszałem twoje obawy i je przemyślałem.
Opatrzność przybiera różne oblicza.
Może ci się to nie podoba w tak trudnych czasach,
ale ukazała się jako pomoc z Lamartine pod postacią konsula Rochemorta.
Żałuję, że lepiej go nie powitaliśmy.
Rozumiem, wasza wysokość.
Pokusa jest silna, żeby skorzystać z pierwszej okazji.
Ale księcia ojciec mówił…
Mój tata nie żyje.
Jeśli się nie zgadzasz, zrobię to bez twojej zgody.
Wykopy zaczną się pod koniec Wielkiego Postu.
To będzie twój fotel, konsulu.
Do przyjazdu twojej córki.
Wasza wysokość.
Robi to celowo.
Dobrze się czujesz?
Nie spowalniamy cię?
Nie spiesz się tak.
O co chodzi?
Nie mogę nacieszyć się krajobrazem przed egzekucją?
Też to zróbcie, bo stracą nas w Havreval.
Dlaczego tak bardzo nalegała?
Powiedziała.
Hrabia jest wasalem Séguru, a ona będzie księżną Séguru.
Zrobi, co zechce.
Niedawno była naszą zakładniczką.
Skąd wiecie, że się nie zemści?
Lepiej się zamknij.
Zachowaj siły na wędrówkę.
No tak.
Masz nowego pana?
Piesek narzeczonego jest teraz jej.
Jest tu tylko jeden piesek. Ty.
Rochemort nawet dał ci obrożę.
Néro!
Dobra! Zróbmy to. W tradycyjny sposób. Będzie sprawiedliwie.
Przestań.
Brzmisz jak Tancrède…
- Zniszcz go! - Przestań!
Cicho.
Czekaj…
- Wstawaj. - Daj mi chwilę.
Néro.
Co?
Twoja szyja.
Co z nią?
Czary.
Łańcuch cię zatruwa, gnijesz od środka.
Arcybiskup go zdejmie.
Dobra, chodźmy.
Zmieniacie trasę, więc mamy opóźnienie.
Umrzesz?
Tak.
Wszyscy umrzemy.
Pytam, czy niedługo.
A co? Spieszy ci się?
Horace!
Kiedy ten łańcuch mnie zabije?
Nie mam pojęcia.
Słyszałaś.
Ulżyło ci?
Masz. Mogę się podzielić.
Dziękuję.