Źle to rozegrałem. Mogłem obciąć jej głowę.
Albo przywiązać ją do pala.
Idiota ze mnie. Tak to się robi.
Wiedźma, pal i po kłopocie.
Dobra, ona jest kozą.
Co robisz?
Uzdrawiam cię.
I tak nie powiem ci, gdzie ona jest.
Wiem. Już to mówiłeś.
To strata czasu.
Może już nie żyje.
Kochasz ją, prawda?
Wstawaj.
- Idziemy. - Dokąd?
Do Séguru.
Naprawdę myślisz, że pomogę ci ją zabić?
Tak.
Nie martw się.
Ze mną jesteś bezpieczna.
Brat Pokuta połknął przynętę.
Przyjął waszą kapitulację.
Teraz musimy zastawić pułapkę.
Dziękuję, konsulu. Ségur jest twoim dłużnikiem.
Tak.
Zanim arcybiskup znów weźmie swoje żelazo do piętnowania,
chciałbym porozmawiać z córką.
- Nie wiem, skąd gadka o czarach… - Powiedziała mi.
Witaj, ojcze.
Miło cię widzieć.
Może nie uwierzysz, ale bałem się o ciebie.
O mnie czy mnie?
Co im powiedziałaś?
Prawdę.
Że mściłam się, bo zabiłeś mojego narzeczonego.
- Chciałaś mojej śmierci? - Tak, ale mam lepszy pomysł.
Będziesz żył.
Ale słono zapłacisz za śmierć Tancrède’a.
Zapomnij o kopalniach.
I nie tylko o nich.
Stracisz wszystko.
A Néro?
Nie żyje.
Został na szubienicy.
Ta podróż dobrze ci zrobiła.
Posłuchaj. Zapomnij o ślubie i wróć do Lamartine.
Nie jesteś tu bezpieczna.
Przestań, ojcze.
Przegrałeś.
Nie rozumiesz. Brat Pokuta wygra.
Zabije rodzinę królewską, zacznie od ciebie.
Myślałam, że chcesz go zabić.
Proszę o jedno.
Wstrzymaj się ze ślubem. Zobacz, co się stanie.
Zrobię na odwrót. Wyjdę za niego jak najszybciej.
Nie mów, że to córka Néra.
A co cię to obchodzi?
Oszalałaś! Jeśli się dowiedzą, to cię spalą.
Ciebie też.
Więc się nie martwię.
Nie zdradzisz jej tajemnicy.
Ale…
Usiądź.
Zróbmy przerwę.
Dziękuję.
Masz, napij się.
- Przepraszam, Horace. - Nie szkodzi.
Nie dam rady.
- Dlaczego Bóg mnie karze? - Nie.
Bóg nas nie karze.
Chce, żebyśmy przetrwali nasze próby.
Przyszłość tego dziecka zależy od ciebie, nie od Boga.
I od ciebie.
I ode mnie.
Wstawaj, idziemy.
Gdy dojdziemy do Séguru, poproszę arcybiskupa,
żeby pobłogosławił dziecko.
Powiem mu, jak Bóg cię do mnie przysłał.
Tędy.
Chce mi się pić.
Dobrze.
Korzystaj z mojego zniewolenia, ale kiedyś popełnisz błąd i…
Nie uda ci się.
Co?
Zabicie mnie.
Czytasz w moich myślach?
- Niczego przede mną nie ukryjesz. - Kłamiesz.
Ruszaj się.
O czym teraz myślę?
Myśl o niczym…
O niczym.
Źle.
Skoro tak mówisz. Ruszaj się.
Spierdalaj.
To też słyszałam.
Na to liczyłem.
Umrzemy tutaj?
Nie.
Odpoczniemy.
Potem pójdziemy dalej.
- Dobrze. - Chodź.
Muszę się pomodlić.
Chcę mieć nóż.
Nie potrzebujesz go tutaj. Jesteś jak swój ojciec.
Przepraszam, nie chciałam.
- Dostał, na co zasłużył. - Właśnie.
Samolubny drań.
Chciał tylko uratować się u egzorcysty.
Właśnie.
Samolubny drań.
Wasza wysokość.
Wasza ekscelencjo.
Przedstawiam moją damę dworu, Perlę de Vances.
To córka diuka Vancesa.
Wygodnie paniom tutaj?
Nie. Jest tu ciasno i brzydko.
Rozumiem.
Ale domyślam się, że to pani zmieni.
A to dziwne? Im większy posag, tym bardziej wybredna panna młoda.
Napiję się wody.
Nie przyszedł tu pan, żeby mnie powitać.
- Prawda? - Tak.
Ma pani rację.
Chcę coś zrozumieć.
Oskarża pani swojego ojca, a potem zmienia zdanie.
Wyjaśniłam to księciu.
Wiem, słyszałem.
Ale wiem, że pani ojciec spiskował z wiedźmą.
Wiedźmą, która szuka tej samej osoby co ja.
A kogo pan szuka?
Ostatniego potomka diabła.
Tutaj?
Tutaj.
A ty, młoda damo…
wiesz może coś?
Nie ma z niej pożytku, ale ją kocham.
Spokojnie, Perla.
W Ségurze nie ma pomiotu szatana.
Mam nadzieję,
że jest pani świadoma, że osoby ukrywające informacje
zostaną uznane za wspólników
i spalone publicznie.
Nawet księżna Séguru.
Oczywiście.
Wasza ekscelencjo, dziękuję za wizytę.
Nie zatrzymuję pana.
Pewnie jest pan bardzo zajęty przygotowaniami do mojego ślubu.
Jest pani podobna do swojego ojca.
Jestem gorsza.
Co robisz?
Nic. Jestem głodna.
A ty co robisz?
Co?
Nic, tylko…
nikt nie mówi mi na „ty”.
- No tak. - Nic się nie stało.
Mów tak dalej. Podoba mi się to.
Umiesz go używać?
Trochę.
Dama władająca nożem to coś niezwykłego.
- Kto cię tego nauczył? - Tata.
Ale już nie żyje.
Przykro mi.
Niepotrzebnie. Był zły.
Jak możesz tak mówić?
Porzucił mnie po narodzinach,
dźgnął mnie
i sprzedał moją matkę za konia.
Był diukiem, prawda?
Raczej dupkiem.
Nożem będzie bardziej bolało niż widelcem.
- Zabij mnie, a nie znajdziesz mnicha. - Po co mi on?
Tylko on może wejść do świętej cytadeli Séguru.
My nie przejdziemy przez te bramy.
On może. Tylko on pomoże odzyskać twoją córkę.
Poradzisz sobie.
Co słychać?
Dlaczego z nią jesteś?
Znalazła cię.
Oszalałeś?
Kto to?
To wiedźma.
Perla jest w Ségurze. Pomożesz mi.
- Jest w Ségurze? - Tak, więc mi pomóż.
Nie.
Nie, Néro.
Pewnie się cieszysz.
Co ty sobie myślisz? Że wychowywałem ją i jej nie kochałem?
Jak wolisz.
- Co robisz? - Jeśli nie pomożesz, ona to zrobi.
- Przestań! To szaleństwo! - To mi pomóż!
Pomóż mi!
Pomóż, a ją zabiję.
Mam nóż tej wiedźmy.
Mogę zabić ją na dobre.
Potniemy ją, spalimy i rozsypiemy jej prochy.
Tylko ona może wezwać demona przez Perlę.
Gdy zniknie, Perla będzie bezpieczna. Na świecie zapanuje pokój.
Pomóż mi wejść do cytadeli.
A Azel?
Kto?
Obiecałem jej pomóc.
Nie mój problem.
Zabierzmy ją do Séguru. Sama nie przeżyje.
- Kogo to obchodzi? - Nas!
Nie będę tego tolerować! Kim ty jesteś? Ta kobieta jest w ciąży!
Nie muszę ci mówić, co z nią będzie, jeśli tu zostanie.
Dobra, zabiję wiedźmę i pójdziemy.
Chodź.
- Musimy iść. - Horace.
- Masz wodę? - Niestety nie mam.
Bez wody umrze.
Znajdę wodę.
Kłamie.
Chce to odwlec.
Drwi z nas.
Zabiję ją i pójdziemy.
Tak będzie lepiej, nawet dla Azel. Znajdziemy wodę.
Trzeba kopać.
Daruj sobie. Niczego nie znajdziesz.
Będzie szybciej, jeśli pomożesz.
O to jej chodzi.
- Ja mogę kopać. - Milcz.
Patrz!
Odsuń się.
Nie pij. To pułapka.
To tylko woda.
A mój łańcuch był zwyczajny.
Skąd wiedziałaś, gdzie kopać?
- Po co z nią rozmawiasz? - Powiedz.
Kiedyś wszyscy to wiedzieli.
- To znaczy? - Nie słuchaj jej.
- Azel potrzebuje wody. - Lepiej tej jej nie dawaj.
Dobrze się czujesz?
Bardzo dobrze.
Azel.
Mam wodę.
Woda.
- Skąd ją masz? - Niedaleko jest źródło.
Wiem, co robisz.
Udajesz dobrą. Nie nabierzesz mnie.
Cieszę się, że pani żyje.
Ja też.
Mimo że była pani brutalna.
A ty jesteś uparty.
Zineb zezna przeciwko pani ojcu w sprawie zabójstwa Tancrède’a.
Nie potrzebujemy Néra, żeby go skazać.
Zmieniłam zdanie.
Biorę ślub.
Aresztować ich.
Uwolnię ich po ślubie.
Jaki ojciec, taka córka.
Robi wrażenie, prawda?
Nie boisz się upadku?
A pan?
Naprawdę jesteś jego córką.
Byłam. On nie żyje.
Wiem.
Ale cię to nie smuci.
Moja córka…
Zależy ci na niej?
To musisz odejść. Jesteś dla niej zagrożeniem.
Nie patrz tak na mnie. Wiesz dlaczego.
Wierzy pan w to? Że mogę sprowadzić diabła?
Zniknij. Wyświadcz nam przysługę.
Musimy iść, Azel.
Zabiję wiedźmę.
Dziękuję za wodę…
Siadajcie.
Musimy porozmawiać.
Zabiłabym was, gdybym chciała.
Siadajcie.
Perla nie jest ostatnim potomkiem diabła.
To po co jej szukasz?
Musi ocalić świat.
Nie widzicie, że ziemia umiera?
Jak myślicie?
Bóg nas karze?
To siedem plag? Niedługo przyjdzie diabeł?
To wszystko kłamstwa.
Diabeł nie istnieje.
Kościół wymyślił go, żeby wytropić wrogów.
Perla nie zniszczy świata?
Nie.
Ale zrobi to Kościół.
Wyrżnęli wszystkich uzdrowicieli.
Szamanów.
Druidów.
Wiedźmy.
Wszystkich praktykujących magię.
Odkąd magia opuściła świat, planeta umiera.
Potrzebuje rytuału odrodzenia.
W którym ofiarą będzie Perla.
Zabije ją ten sztylet.
To niedorzeczne.
Panie, przebacz jej grzechy.
Wieczny odpoczynek racz jej dać panie.
A światłość wiekuista niechaj jej świeci.
Pomożesz?
- Nie. - Tak.
Możesz.
Umiesz uzdrawiać.
To skomplikowane.
Nieprawda! Masz jej pomóc.
Jeśli pomogę, znajdzie nas.
Kto? Drań, który chce zabić Perlę?
- Nie pokonam go. - Pomogę ci.
Jest zbyt silny.
Chce śmierci Perli. I tak muszę go zabić.
Néro,
to jedno życie.
W imię Jezusa Chrystusa…
Przesuń się.
- Co ona robi? - Próbuje cię uratować.
Nie pozwól jej! Horace, powstrzymaj ją!
Jest demonem!
Horace, na Boga, powstrzymaj ją!
- Oddychaj, Azel! - Proszę cię!
Nie pozwól jej. To diabeł!
Dlaczego jej na to pozwalasz?
Będzie żyć.
Jedzie tutaj.
Jak go zabijemy?
Tym.
Azel, to zdrowy chłopczyk.
Dziękuję.
Nie wygląda na katolika. Co myślisz?
Był jednym z nas.
Postanowił służyć Kościołowi.
Będziesz żyć?
Nie wiem.
Dlaczego moja córka?
Skoro nie jest potomkiem diabła, to czyim?
Moim.
Jesteś moją babcią?
Ile masz lat?
Ponad 800.
Chcesz oddać w ofierze swoją praprapraprawnuczkę?
Nie chcę.
Ale muszę.
Nie pozwolę ci na to.
Wiem.
Pójdę po Azel. Musimy już iść.
Wstawaj.
Azel.
Musimy iść. Chodź.
Azel.
Zabiłaś…
Zabiłaś syna?
Zabiłaś swoje dziecko.
Jak mogłaś?
Jak mogłaś to zrobić?
To ty.
Ty go zabiłeś.
Pozwoliłeś demonowi nas zbezcześcić.
Pozwoliłeś jej na to.
Odebrała poród.
Przekląłeś nas.
Jest dla Boga stracony.
Jesteście potworami.
I umrzecie w piekle.
Horace.
Horace, chodź.
Chodź.
Do czego doprowadziły kłamstwa Kościoła?
Nie możesz jej pomóc, ale możesz ocalić Perlę.
Znajdźmy ją.
Przeklinam was!
Przeklinam was wszystkich!
Nie zasługujesz na Boga, mnichu!
Zasługujesz na diabła!
Na diabła!
Bądźcie przeklęci!
Napisy: Kamila Krupiński mnichu!