Que fas?
Marcho.
Vin dicirche adeus.
Mentín. Non son filla dun duque.
Xa me decatara.
Non importa. Non llo diremos a ninguén.
Non podo quedar aquí. Son un perigo para todos.
Que queres dicir? Non entendo.
Son a última descendente do demo.
Que?
Vaia parvada! Ti…
Non tes nada de demoníaca, seino eu.
- Por que pensas iso? - Quérenme matar.
O arcebispo tamén, cando o saiba.
Non, o arcebispo loita contra o demo, pero é un ilustrado.
Salvou mulleres da fogueira e anulou centos de xuízos de bruxaría.
O que dis non se sostén.
Ven, vámolo ver. Aclarará todo el.
Non.
Confía en min.
Ninguén che fará mal.
Aquí decido eu e todos me obedecen, incluído o arcebispo.
Se se atreve a tocarche, mandarei encerralo.
Sexas filla do demo ou non.
Toma.
Dáme a man.
Ben…
Non, señorita.
Non é a derradeira descendente do demo.
Sexan quen sexan os que a perseguen, están enganados.
Ves?
Ves? Xa cho dixen.
Está condenada a seguir sendo dama de compañía da futura princesa.
- Grazas, monseñor. - Isto é normal, maxestade.
Apura!
Por aquí, seguídeme!
Fuxide!
Que pasa?
O irmán Penitencia vén co exército. O príncipe entregaralles a cidade.
- Mamá! - Hai que marchar, apura!
É o máis parecido que atopamos.
Grazas.
Debíame render eu ao irmán Penitencia.
Debía dar a vida polo meu pobo.
Non el.
Maxestade, na guerra, coma no xadrez, non se sacrifica o rei.
Con este plan, matamos o irmán Penitencia e salvamos Ségur á custa dunha soa vida.
Pense o que custaría unha batalla.
Un alto prezo.
Altísimo.
Se mo permite, maxestade,
creo que debía casar mañá,
antes de chegaren os penitentes.
Pensei que estaba contra esta unión.
Estaba, pero cambiei de idea.
Agora garántenos a axuda do exército de Lamartine.
Creo que iso é boa cousa.
Por se o noso plan non sae como se prevé.
Moi ben.
Maxestade.
Non nos felicitas?
Aínda é algo cedo.
Que fai ela aquí?
Díxollo ao arcebispo.
Estabades enganados. Non é a filla do demo.
Velaí.
Ti es o único que pode entrar na cidadela.
Busca un sitio tranquilo, agachado, e colócaa así.
Só iso?
Só iso, si.
Cando a coloques, sabereino. O resto é cousa nosa.
Toussaint entrou así no palacio do cónsul?
Acabarei coma el?
Non, se fas o que che digo.
Non o estragues.
Eu teño que pousar unha pedra.
Creo que darei.
Pero ti tes que sacar a Perla.
Vémonos alá.
Padre.
Horace.
Sinto molestalo, padre.
Non me molestas, Horace.
Agardábate.
Sígueme.
Non quere curar?
Non.
Esta vez non.
Entón, vas morrer?
Si.
Hai que apurar.
Néro, teño que falar con Perla.
Sen ela,
a maxia acabarase para sempre.
O arcebispo contounos todo.
Sabemos que ela é a última descendente.
Fixeches o correcto enviándoa a Ségur.
Senta.
Por sorte, Deus púxote a ti no seu camiño.
Imos precisar o teu testemuño.
Padre,
ten que me escoitar.
O arcebispo agradeceracho persoalmente.
Sen ti, o mundo caería na perdición.
Non hai que matala, padre.
Non é perigosa, é inocente.
Mentíusenos.
A maxia non é maligna.
Senta.
Esa é unha afirmación grave, Horace.
Es consciente diso, non si?
Padre,
eu vin como a maxia salvaba unha vida humana.
Vinlle facer abrollar auga da terra.
O demo adopta moitas formas para corromper as almas.
Tamén vin a Igrexa usar a bruxaría.
O home enviado pola Santa Sé para matala.
Vin a súa verdadeira natureza.
Era un bruxo.
Horace, síntoo.
Ti non debías ver iso.
Vostede sabíao?
Padre!
¿Sabía que a Igrexa nos mentira durante séculos,
e seguiu espallando esas mentiras?
Espallamos a palabra de Cristo.
Esa non é a palabra de Cristo!
Vostedes non son mensaxeiros seus. Son o demo!
Que ían facer os pais da Igrexa?
Deixar as bruxas substituír os bispos?
¿Substituír a misa
polos seus ritos salvaxes?
Gardas!
- Collérono. - Que?
Horace xa non ten a pedra.
Aínda tes o meu colar?
Nicolas, vostede quéreme?
Claro.
Xa llo dixen.
Que pasa?
¿Son os…
penitentes?
Os penitentes, o arcebispo, a voda da filla…
Vou un paso por detrás e detesto iso.
Vostede…
Vostede non me conta todo.
Despois do seu encontro co irmán Penitencia.
Non.
Ese é o seu plan, non si?
Ten dúbidas?
¿Está meu irmán en…
perigo?
Adiante.
Preguntan por vostede na muralla.
Un tal Néro.
Quen é?
Ninguén.
Por que me mente?
Porque a quero.
Bo día, patrón.
Non estás morto?
Non.
Non se alegra de verme?
- Cacheástelo? - Si, señor.
Volvédeo cachear.
Ben.
- Todo ben. - Grazas.
- Que queres? - Velo.
Ten sorte de que non fale co arcebispo.
Co colar que vostede me deu.
Escóitote.
Quero a miña filla.
A túa filla está ben.
Por que che preocupa?
O arcebispo díxolle que non é a nena que buscan.
E vostede creuno?
Por que ía mentir?
Busca o descendente do demo coma se fose o Graal.
Ela está en perigo.
Déixea saír xa.
Como queiras, pero non é tan fácil. Non podo facer o que queira.
E a túa filla non me considera un amigo.
Busque a solución.
A min non me escoita, pero fala ti con ela.
Pero que me garante que me deixarás tranquilo?
Achéguese, voullo dicir.
Sabe por que vostede non corre perigo?
Porque lle quero.
Malia todo o que me fixo.
Néro, quítame isto, hostia!
Primeiro a filla.
Néro!
Perla de Vances.
Duquesa de Vances.
Alteza, apetécelle un paseo polos xardíns?
Poden retirarse.
Córtenlle a cabeza.
Que?
Teu pai está vivo.
Quérelo ver?
Perla!
Que queres?
Tes que liscar de aquí xa.
Sae e ven comigo. Aquí estás en perigo. Eu non podo entrar.
- Pero o arcebispo dixo… - Xa sei.
Que non es a filla do demo. Mentiu.
Por que te ía crer?
Porque son teu pai.
Son un pai de merda.
O peor pai.
Pero xuro que me ocuparei de ti.
- E Hortense e o príncipe? - Xa sei, síntoo.
Hai que marchar xa.
E o teu colar?
Como o sacaches?
- Tanto ten. Non é importante. - Como fixeches?
Non fixen nada, caeu el só.
Mentes.
Foi a chosca, non foi? Vendíchesme para que che quitase o colar.
Diso nada.
Por iso veu Rochemort. Estades todos no complot.
- Non é certo! - Xa, xa.
Perla!
Enganáronnos.
Está unión está marcada co selo do demo.
A coroa está corrompida.
Esta moza,
a dama de compañía da nosa futura princesa,
non é quen ela di ser.
Confesa, víbora.
Ti non es a duquesa de Vances.
- Monseñor, garántolle… - Abonda de mentiras, señora.
Temos un testemuño.
Recoñeces esta moza?
Recoñécela?
¿É a filla de Néro,
un asasino a soldo do cónsul de Lamartine?
Un asasino?
Porque, si…
Si, iso é o que nos confesou.
Entón?
Admites a túa mentira ou teño que seguir?
Pero isto non é todo!
Repite o que me dixeches, monxe.
Repite todo o que nos confesaches.
Esta nena non é só unha mentireira
e unha delincuente.
É a derradeira descendente do demo.
Ela causará a súa vinda á Terra e iso provocará a apocalipse.
Cando viñemos onte,
vostede díxome que iso era falso, que Perla non era descendente do demo.
Por Deus, príncipe,
síntoo, pero nós nunca falamos diso.
Que? Vostede mente!
Maxestade, vostede non sabe o que di.
Sei moi ben o que digo!
É vostede quen mente! Vostede!
O noso príncipe non regula ben. O maligno apoderouse da súa alma.
Se non actuamos xa, mañá apoderarase do seu corpo.
Gardas, arrestádeo!
Collédeo!
E detede os miserables
que meteron a estirpe do demo dentro dos nosos muros.
Meu irmán!
Que lle fixo a meu irmán? Monstro!
Traizooume!
Pagará!
Agora metemos os curas no cárcere. É de tolos, non?
O país botouse a perder hai moito tempo.
Creo que vou liscar.
Iso que é?
Non sei.
Unha pedra rara.
Estaba na bolsa do cura.
Francamente,
co príncipe posuído e eses lunáticos que veñen á cidade…
Vaia mala sorte.
Sabes cando comezou isto?
Comezou cando a xovenca de Denis
tivo un becerro con dúas cabezas.
Carallo, é certo.
U-los gardas da seguinte quenda?
Por favor.
Podedes virar a pedra?
Cala a boca!
Se non queredes que haxa unha desgraza, non deixedes a pedra así.
Dádelle a volta, parvos.
Cala a boca.
Por favor.
Vounos buscar.
Virádea, por favor.
Perla non me creu. Aínda está dentro.
Estás ben?
Por favor.
Horace xa o fixo. A pedra está colocada.
- Igual é unha trampa. - É igual. Vamos.
Cava e íspete.
Camiñarás ata a cidadela, polo limbo.
É o reino dos mortos.
Sobre todo, non pares.
Por que ía parar?
Algúns quererán falar.
Ti non pares.
Come.
Coñézoo desde que nacín.
Foi el quen me criou.
Non o cría capaz de tal traizón.
Recoñezo que é listo.
Por que estás tan calmo?
Porque só podemos agardar.
Agardar por que?
Pola morte do arcebispo.
Non debía tardar moito.
Os penitentes.
Espéraos?
Por que?
Traizoounos.
Revelou a nosa trampa.
Digo, a súa trampa ao irmán Penitencia.
Para vencer e recuperar as minas.
Que lle quería, maxestade?
É culpa súa. Non me deixou opción.
Xa era a marioneta do arcebispo. Non imos mover os fíos os dous.
Señor, son o príncipe de Ségur.
Veño entregarme como prisioneiro, como garantía da súa vida.
A chave da cidade.
O arcebispo e a nobreza agardan
para axeonllarse e ofrecerlle lealdade.
Es moi valente, rapaz.
Parabéns.
Moito máis valente có teu príncipe.
Vamos.
Que fai?
Vén sen o exército?
Sabe que era unha trampa.
Vano matar.
Os arqueiros están listos.
Así que se axeonlle, matarán o irmán Penitencia.
Moi ben.
Bendígame, padre.
Está tolo ou que?
O tolo igual es ti.
O arcebispo riuse de ti.
Os penitentes daranlle o poder.
Non.
Non se preocupe, Joséphine.
Vostede sempre foi a miña preferida.
Sente.
Veña.
Sente.
Vostede será…
a cara de Ségur.
A súa presenza tranquilizará os nosos veciños.
Precisamos máis tempo.
Para facer que?
Para preparar a guerra santa.
A orde de Deus debe reinar sobre o mundo.
Todos deben someterse.
Hai que facer penitencia.
Non teña medo, Joséphine.
O irmán Penitencia é un home bo.
Crieino no amor e o respecto a Deus.
Librounos desa nobreza descrida.
Néro?
Callista?
- Teño que marchar. - Espera.
Fálame da nosa filla.
Como se chama?
Perla.
É bonito.
Por que o escolliches?
Non o escollín eu.
Quen foi?
Horace.
Un monxe.
Por que un monxe?
Síntoo, Callista.
Cando morriches, non…
Non tiven forza abondo.
Abandonáchela?
Prometiches ocuparte dela.
Iso vou facer agora.
- Marcho. - Non te preocupes.
Entendo.
Perdóoche.
Fixeches o que puideches, amor.
Sei que non tiñas opción.
Non che debín pedir iso.
Xa podes descansar en paz.
Vostede pensaba traizoarme. Non pensou que outros tamén o farían?
Si, maxestade, a min tamén me foderon ben.
E agora?
Agora?
Matarannos, aos tres.
Rápido, axúdenme!
Veleno.
Hai que ocultalos.
Grazas.
Non fago isto por ti. Fágoo por meu irmán.
Coidado! Non!
Síntoo, eu…
Está morta?
Vou buscar a Perla.
Marchade de aquí.
Perla.
Tranquilo.
Fixeches o que puideches.
Non te atormentes.
Pero Perla…
Non te precisa.
Nunca te precisou.
Queda comigo.
Descansa.
Gustaríame quedar contigo.
Pero teño que marchar.
Un momento.
Un minuto.
Néro!
Non te alegras de verme?
Estás ben?
Cando che diga que corres perigo, faime caso. Vale?
Vide.
- Estás de broma? - Non, estouvos salvando.
Unha desculpa non estaría mal, non?
Preferides morrer aquí?
É a guerra. Precisámosvos.
Vamos.
Ven.
Non vos preocupedes por min.
Ide indo, eu freareivos.
Néro!
Por Deus, Néro, lévaas!
Obedecerasme por unha vez?
Fai o que digo! Faime caso, carallo!
Ven.
Como pensas saír de aquí?
Con axuda desde fóra.
Si?
Para saír, a pasaxe secreta dos meus apousentos.
O irmán Penitencia xa debe estar neles.
Por que non me deixa morrer aquí?
Boa pregunta, maxestade.
Comigo non chegará de ningunha maneira.
Síntoo, Perla.
Polo do arcebispo. É todo culpa miña.
Hai que salvalo.
Alí!
Marchade.
Só ti nos podes salvar.
Grazas, señor.
Só ti nos podes salvar.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa miña.