Co robisz?
Odchodzę.
Przyszłam się pożegnać.
Kłamałam. Tata nie był diukiem.
Wiem.
Spokojnie, nikt nie musi wiedzieć.
Nie mogę tu zostać, bo jestem zagrożeniem.
Jak to? Nie rozumiem.
Jestem potomkiem diabła.
Co?
Bzdury. Nie…
Nie jesteś zła. Widzę to.
- Dlaczego tak mówisz? - Chcą mojej śmierci.
Arcybiskup też, gdy się dowie.
Walczy z diabłem, ale to uczony człowiek.
Ratował kobiety przed spaleniem na stosie i nie sądził za czary.
Gadasz bzdury.
Chodźmy do niego, wyjaśni nam to.
Nie!
Zaufaj mi.
Nikt cię nie skrzywdzi.
Ja ustalam zasady dla wszystkich, nawet dla arcybiskupa.
Jeśli cię dotknie, każę go uwięzić. Nieważne, czy jesteś potomkiem diabła.
Proszę.
Daj rękę.
A więc…
Nie, młoda damo.
Nie jesteś ostatnim potomkiem diabła.
- Ale… - Ten, kto cię ściga, pomylił się.
Widzisz?
Mówiłem ci.
Pozostaniesz damą dworu naszej przyszłej księżnej.
- Dziękuję, wasza eminencjo. - Proszę, panie.
Szybko!
Tędy! Szybko, za mną!
Uciekajcie!
Co się dzieje?
Idzie brat Pokuta z armią. Książę odda im miasto.
- Mamo! - Musimy uciekać. Szybko!
Ten jest najbardziej podobny.
Dziękuję.
Ja powinienem oddać się bratu Pokucie.
To ja powinienem oddać życie za swój lud, a nie on.
Wasza wysokość, podczas wojny, jak w szachach, nie poświęca się króla.
Chcemy poświęcić jedną osobę, żeby zabić brata Pokutę i uratować Ségur.
Pomyśl, ile kosztowałaby bitwa.
Dużo.
Bardzo dużo.
Jeśli mogę, wasza wysokość, ślub powinien odbyć się jutro,
zanim przyjdą pokutnicy.
Myślałem, że arcybiskup jest przeciwny.
Byłem, ale zmieniłem zdanie.
Ten ślub zagwarantuje pomoc armii Lamartine.
To nam się przyda.
Jeśli nasz plan się nie powiedzie.
Dobrze.
Wasza wysokość.
Nie pogratulujesz mi?
Za wcześnie.
Co ona tu jeszcze robi?
Powiedziała prawdę arcybiskupowi.
Myliłeś się. Nie jest potomkiem diabła.
Widzisz?
Tylko ty możesz wejść do cytadeli.
Znajdź tam jakiś ukryty kąt i połóż go w ten sposób.
To wszystko?
Dla ciebie tak.
Będę wiedziała, gdy to zrobisz. Potem kolej na nas.
Tak Toussaint wszedł do pałacu konsula?
Skończę jak on?
Nie, jeśli zrobisz, co każę.
Nie schrzań tego.
Muszę położyć kamień.
Myślę, że dam radę.
Ale ty musisz wyciągnąć Perlę.
Widzimy się w środku.
Ojcze.
Horace.
Przepraszam, że zawracam głowę.
Nie gadaj głupot.
Czekałem na ciebie.
Chodźmy.
Nie goi się?
Nie.
Nie tym razem.
Czyli umrzesz?
Tak.
Więc musimy się spieszyć.
Muszę porozmawiać z Perlą.
Bez niej magia zniknie na zawsze.
Arcybiskup wszystko wyjaśnił.
Wiemy, że jest ostatnim potomkiem.
Dobrze zrobiłeś, wysyłając ją do Séguru.
Usiądź.
Na szczęście Bóg was ze sobą spotkał.
Musisz zeznawać.
Ojcze,
musisz mnie wysłuchać.
Arcybiskup osobiście ci podziękuje.
Bez ciebie świat popadłby w ruinę.
Nie możemy jej zabić.
Nie jest groźna. Jest niewinna.
Okłamano nas.
Magia nie jest zła.
Usiądź.
Zdajesz sobie sprawę, że to poważna sprawa?
Ojcze,
widziałem, jak magia ratuje ludzkie życie.
Jak wydobywa wodę z ziemi.
Diabeł przyjmuje różne formy, żeby zdeprawować dusze.
Widziałem też, jak Kościół używał czarów.
Wysłannik Stolicy Apostolskiej, który miał ją zabić.
Przejrzałem go.
Był czarownikiem.
Horace, przykro mi.
Nie powinieneś tego widzieć.
Wiedziałeś?
Ojcze!
Wiesz, że Kościół od wieków kłamie,
a i tak rozpowiadasz te kłamstwa?
Głosimy słowo Chrystusa.
To nie jest słowo Chrystusa! Nie jesteście jego posłańcami.
Jesteście diabłem!
Co mieli zrobić księża?
Pozwolić czarownicom zastąpić arcybiskupów?
Zastąpić msze
ich prymitywnymi rytuałami?
Straż!
- Złapali go. - Co?
Horace nie ma już kamienia.
Masz mój łańcuch?
Nicolas, kochasz mnie?
Jasne, że tak.
Już ci to mówiłem.
Coś się stało?
Chodzi o pokutników?
O pokutników, arcybiskupa, ślub mojej córki…
Jestem w tyle i nienawidzę tego.
Coś…
Coś przede mną ukrywasz.
Odkąd spotkałeś się z bratem Pokutą.
Nieprawda.
To część planu, tak?
Masz wątpliwości?
Czy mój brat jest…
w niebezpieczeństwie?
Proszę.
Ktoś czeka na pana w wartowni.
Niejaki Néro.
Kto to?
Nikt.
Dlaczego kłamiesz?
Bo cię kocham.
Cześć, szefie.
Ty żyjesz?
Tak.
Nie cieszysz się, że mnie widzisz?
- Przeszukaliście go? - Tak.
Jeszcze raz.
Dobrze.
- Jest czysty. - Dziękuję.
- Czego chcesz? - Porozmawiać.
Ciesz się, że nie z arcybiskupem.
Pokazałbym mu łańcuch od ciebie.
Mów.
Oddajcie mi córkę.
Nic jej nie jest.
Dlaczego się martwisz?
Arcybiskup powiedział jej, że to nie jej szukają.
Uwierzyłeś mu?
Po co miałby kłamać?
Szuka potomka diabła jak Świętego Graala.
Nie jest bezpieczna.
Zabierz ją stąd.
Jak chcesz, ale to nie takie proste. Nie mogę robić, co chcę.
A twoja córka mnie nie lubi.
Znajdź sposób.
Nie posłucha mnie, ale dam wam okazję do rozmowy.
Jaką mam gwarancję, że zostawisz mnie w spokoju?
Powiem ci na ucho.
Wiesz, dlaczego ci nie zagrażam?
Bo cię kocham.
Mimo tego, co zrobiłeś.
Zdejmij mi to!
Najpierw moja córka.
Néro!
Perla de Vances.
Księżna Vances.
Wasza wysokość, może spacer po ogrodach?
Możecie odejść.
Na szubienicę z nim!
Co chcesz?
Twój ojciec żyje.
Chcesz go zobaczyć?
Perla!
Czego chcesz?
Musisz stąd uciekać.
Wyjdź do mnie. Nie jesteś tam bezpieczna, a ja tam nie wejdę.
- Arcybiskup mówił… - Wiem.
Okłamał cię.
Dlaczego mam ci wierzyć?
Jestem twoim ojcem.
Gównianym ojcem.
Najgorszym.
Ale się tobą zaopiekuję.
- A Hortense i książę? - Wiem. Przykro mi.
Musimy uciekać.
Gdzie naszyjnik?
Jak go zdjąłeś?
- To nie jest ważne. - Powiedz jak.
Nic nie zrobiłem. Spadł.
Kłamiesz.
To ona, prawda? Sprzedałeś mnie, żeby go zdjęła.
Nie.
Dlatego był u mnie Rochemort. Jesteście w zmowie.
- Nieprawda! - Prawda!
Perla!
Oszukano nas.
Ten związek jest naznaczony pieczęcią diabła.
Korona została skażona.
Ta dziewczyna,
dama dworu naszej przyszłej księżnej,
nie jest tą, za którą się podaje.
Przyznaj się, żmijo.
Nie jesteś księżną Vances.
- Wasza ekscelencjo, zapewniam… - Dość kłamstw!
Mamy świadka.
Poznajesz tę dziewczynę?
Poznajesz ją?
To córka Néra,
zabójcy pracującego dla konsula Lamartine?
Zabójcy?
Bo tak…
Powiedział nam o tym.
I co?
Przyznasz się do kłamstw czy mam kontynuować?
Ale to nie wszystko.
Powtórz to, co mi powiedziałeś.
Powtórz wszystko, co nam wyznałeś.
To dziecko nie tylko kłamie,
ale też łamie prawo.
Jest ostatnim potomkiem diabła.
Wezwie go na ziemię i nadejdzie apokalipsa.
Byliśmy u ciebie wczoraj
i powiedziałeś, że Perla nie jest diabelskim pomiotem.
Boże, mój książę,
z całym szacunkiem, ale nie rozmawialiśmy o tym.
Co? Kłamiesz!
Wasza wysokość nie wie, co mówi.
Wiem, co mówię!
To ty kłamiesz! Ty!
Nasz książę nie jest sobą. Zło zniewoliło jego duszę.
Musimy działać, żeby nie zniewoliło jego ciała.
Straż, aresztować go.
Pojmać księcia!
I nikczemników,
którzy wpuścili do nas diabelski pomiot!
Bracie!
Co zrobiłeś mojemu bratu, potworze?
Zdradziłeś mnie!
Zapłacisz za to!
Zamykamy księży w areszcie. Szaleństwo, nie?
Ten kraj już dawno zszedł na psy.
Chyba stąd wyjadę.
Co to?
Nie wiem.
Dziwny kamień.
Ksiądz miał go w torbie.
Najgorzej…
że coś opętało księcia, gdy pod miastem są ci wariaci.
Straszny pech.
Kiedy to się stało?
Gdy jałówka Denisa urodziła cielę z dwiema głowami.
Cholera. Masz rację.
Gdzie są nasi zmiennicy?
Proszę…
Możecie obrócić kamień?
Zamknij się.
Jeśli nie chcecie cierpienia i nieszczęścia, zróbcie to.
Odwróćcie go, głupcy.
Zamknij się.
Proszę.
Poszukam ich.
Proszę, obróć go.
Perla mi nie uwierzyła. Została tam.
Co ci jest?
Proszę…
Udało mu się. Kamień jest na miejscu.
- Ale to może być pułapka. - Nieważne. Chodź.
Kop i rozbierz się.
Wejdziesz do cytadeli przez otchłań.
To kraina umarłych. Pod żadnym pozorem się nie zatrzymuj.
Po co miałbym?
Będą cię zagadywać.
Nie daj się zatrzymać.
Jedz.
Znam go od urodzenia.
Wychował mnie.
Nie sądziłem, że jest zdolny do takiej zdrady.
Przyznam, że jest sprytny.
Dlaczego jesteś spokojny?
Bo pozostaje nam czekać.
Na co?
Na śmierć arcybiskupa.
Już niedługo.
Pokutnicy.
Czekasz na nich?
Dlaczego?
Zdradził nas.
Powiedział o naszej zasadzce… O swojej zasadzce bratu Pokucie.
Żeby zwyciężyć i dostać kopalnie.
Czego się spodziewałeś, wasza wysokość? To twoja wina. Nie miałem wyboru.
Byłeś marionetką arcybiskupa, a tylko jeden pociąga za sznurki.
Jestem księciem Séguru.
Będę pana więźniem, żeby zapewnić panu bezpieczeństwo.
Klucz do miasta.
Arcybiskup i szlachta czekają,
żeby przed panem uklęknąć i ślubować wierność.
Jesteś bardzo odważny, chłopcze.
Gratuluję.
Jesteś odważniejszy od księcia.
Idziemy.
Co on robi?
Gdzie jego armia?
Mówiłem mu, że to pułapka.
Zabiją go.
Łucznicy są gotowi.
Zabiją brata Pokutę, gdy przed nim uklękniesz.
Dobrze.
Pobłogosław mnie, ojcze.
Czy on jest głupcem?
Ty nim jesteś.
Arcybiskup cię ograł.
Pokutnicy dadzą mu władzę.
Nie.
Spokojnie, Joséphine.
Jesteś moją ulubienicą.
Usiądź.
Chodź.
Usiądź.
Będziesz…
twarzą Séguru.
Twoja obecność uspokoi naszych sąsiadów.
Potrzebujemy więcej czasu.
Po co?
Żeby przygotować się do świętej wojny.
Na świecie musi zapanować boży porządek.
Wszyscy muszą się poddać.
Trzeba odpokutować.
Nie bój się, Joséphine.
Brat Pokuta to dobry człowiek.
Wychowałem go tak, żeby kochał i szanował Boga.
Pozbył się tej bezbożnej szlachty.
Néro.
Callista?
- Muszę iść. - Poczekaj.
Opowiedz o naszej córce.
Jak ma na imię?
Perla.
Ładnie.
Dlaczego takie imię?
Nie ja je wybrałem.
A kto?
Horace.
Mnich.
Dlaczego mnich?
Przepraszam, Callista.
Gdy umarłaś, nie mogłem…
Nie byłem dość silny.
Porzuciłeś ją?
Obiecałeś się nią zająć.
I zrobię to.
- Muszę iść. - Nie martw się.
Rozumiem.
Wybaczam ci.
Zrobiłeś, co mogłeś, kochanie.
Wiem, że nie miałeś wyjścia.
Nie powinnam była o to prosić.
Możesz już odetchnąć.
Planowałeś mnie zdradzić i nie pomyślałeś, że inni też mogą?
Tak, wasza wysokość, dałem się wydymać.
I co teraz?
Co?
Zabiją nas troje.
Pomóżcie mi!
Trucizna.
Musimy ich ukryć.
Dziękuję.
Nie robię tego dla ciebie, tylko dla brata.
Uwaga! Nie!
Przepraszam…
Ona nie żyje?
Poszukam Perli.
Uciekajcie stąd.
Perla…
Spokojnie.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Nie obwiniaj się.
Ale Perla…
Nie potrzebuje cię.
Nigdy cię nie potrzebowała.
Zostań ze mną.
Odpocznij.
Chciałbym z tobą zostać.
Ale muszę iść.
Dajcie mi chwilę.
Momencik.
Néro!
Nie cieszysz się na mój widok.
Nic ci nie jest?
Gdy następnym razem powiem, że coś ci grozi, to mi uwierz.
Chodźcie.
- To żart? - Nie. Ratuję was.
Przydałyby się przeprosiny.
Wolicie tu zginąć?
To wojna. Potrzebujemy was.
Chodźcie.
Chodź.
Nie przejmujcie się mną.
Idźcie. Tylko was spowolnię.
Néro!
Boże, Néro, zabierz ich stąd!
Możesz choć raz mnie posłuchać?
Rób, co mówię! Posłuchaj mnie!
Chodź.
Jaki masz plan ucieczki?
Ktoś z zewnątrz nam pomoże.
Tak?
W moich komnatach jest sekretne wyjście.
Pewnie jest tam brat Pokuta.
Dlaczego mnie tu nie zostawisz?
Dobre pytanie.
Przeze mnie zginiesz.
Przepraszam, Perla.
Arcybiskup. To moja wina.
Musimy go uratować.
Tam!
Uciekajcie.
Szybko!
Tylko ty możesz nas uratować.
Dziękuję.
Tylko ty możesz nas uratować.
Napisy: Kamila Krupiński wać.