QUEDAN 493 XOGADORES
Dentro de 12 horas esgótase a conta atrás de 24 horas.
E a poboación desta cidade de 493 xogadores
agora mesmo está instalándose nas súas novas moradas.
Benvidos ós cuartos das raíñas.
Ola. Aquí estamos todas as raíñas.
Estar na cidade é alucinante.
É demencial.
Non creo que ninguén o procese como se fose real.
Estamos inmersos nun mundo de tolemia.
Somos unha banda de lunáticos
que renunciaron a cen mil dólares
para estar nunha cidade para nós
e na que pasalo ben… ridículo.
- Apupabamos. - Iso.
A cen mil dólares.
Non vos queremos.
Queriamos chegar aquí.
Non creo que sexa real.
Penso que ninguén cre que sexa real.
É unha loucura.
Chegamos á cidade.
Pero o tempo segue pasando a un ritmo ameazante
e os xogadores lembran que non están aquí pola amizade.
Estou xusto detrás dos cinco millóns
e podedes crer que volverán á casa comigo.
Mentres facemos tantos amigos,
o que teño que lembrar
é como vou seguir cara adiante
como competidor nestes xogos.
Benvidos ó segundo episodio.
Mirade todos aqueles xogadores.
Os xogadores están concentrados arredor dos cinco millóns de dólares.
Chamareinos para outra proba.
Xogadores,
podedes acercarvos ás Torres Xigantes?
Que medo.
Deus, é como…
Semella unha horda zombi.
Listos para a seguinte proba?
Si!
Vale.
A cousa vai ser así.
Darémosvos unha ficha a cada un.
Vinde polas fichas.
Cada ficha leva un número
que se corresponde cunha planta destas torres xigantescas.
Son todo douses e treses.
Veña.
No envés da ficha haberá unha pista
sobre o xogo que vos toca nesa planta da torre.
Podedes quedar coa ficha
ou intercambiala con outros.
Pero elixide ben porque da ficha depende o voso destino.
- Que tes? - Pois…
Nivel dous. Menos é máis.
- Ti tres? - Tres.
- A lanzar.
"Menos é máis".
"Usa a cabeza". Iso seino facer.
Que di o teu catro?
"A ver se o colles".
- Dásevos ben? - Seguro.
Se puidese, escollería o cuarto.
- Todo ben? - Si.
- Pois non. - Boa sorte.
Xa perdín moitos amigos.
Serei o seguinte.
Boa sorte.
Cámbiocha.
- Paréceche? - Si.
- Vale. - Boa sorte.
- Veña.
Penso que o cambio paga a pena.
De momento, todos parecían contentos coas súas fichas,
pero non saben o brutal que se porá este episodio.
A CONTINUACIÓN
Non. Abre a porta.
- Non é tempo de amizades. - Non. Nós contra eles.
Meu Deus!
- Non! - Atopade alguén que non se venda.
Todo está en xogo.
A CONTINUACIÓN
Atención todos.
É hora do primeiro reto.
Se tedes unha ficha amarela co número catro,
ide subindo.
A VER SE O COLLES
Os xogadores dividiranse entre as dúas torres.
Se a ficha ten unha estrela, van á torre dereita,
e se non, á esquerda.
Os dous equipos enfrontaranse un ó outro.
Boa sorte. A metade quedaredes eliminados.
Benvidos á planta cuarta.
Adiante.
O xogo é ben sinxelo.
A ficha dicía: "A ver se o colles",
que é precisamente o noso próximo xogo.
Empezaremos a tirar pelotas vermellas coma esta.
Se mirades arriba,
veredes que hai buratos no voso tellado.
Teredes que coller a pelota sen deixar que toque o chan.
Se nalgún momento
unha pelota vermella toca o chan do voso lado,
a torre porase vermella e o equipo enteiro será eliminado.
Tiraremos pelotas ata que iso suceda.
É así de sinxelo.
En xogo, cinco millóns de dólares.
Douvos tempo para prepararvos.
- Todos xuntos. - Acercádevos.
- Máis cerca. - Veña.
- Teño unha estratexia. - Conta.
E se emparellamos altos e baixos?
- Non parece boa idea. - Non.
Se sabedes coller, aquí.
Se suxeitades, alí.
- Sei coller. - E eu.
Podes concentrarte nunha franxa?
Eu quero esta zona.
Eu collo, ela suxeita.
- Elixide unha zona. - Gustaríame suxerir
que cando non poidas máis,
te fagas a un lado.
- Os mellores… - Veña!
- Aquí fai falta un par. - A pasalo ben.
Todos tranquilos. Ollos abertos.
Nós podemos.
- Todos listos? - Si.
Si.
Todos tranquilos.
Tres.
Dous.
Un.
Adiante!
- Pelota. - Pelota.
Pelota!
Collede a pelota.
Vale. Colléronas os dous.
Que tensión.
- Miña. - Vale.
Ambos teñen dúas.
Aí vén.
- Aí vén. - Cóllea.
- Mirade. - Cóllea.
- Vale. - Deus. Ben feito.
- Cóllea. - Ambos teñen tres.
- Pelota. - Xa a teño.
Xa a temos.
Ponse interesante.
- Cóllea. - Vamos!
Coidado nesa zona.
Collédea.
- Aí vén. - Por aí.
- Pelota. - Por aí.
- Collédea. - Pelota.
Si!
Que rápido.
Deixárona caer.
Literal e figuradamente.
Respira, nena. Non pasa nada.
Tranquila.
Volvo á casa sen nada.
Podemos sacalos das torres.
Mellor non.
A sala de control viu algo que os gardas non viron.
Ai, Deus.
O que me parece curioso é que sigamos aquí.
Podemos falar?
Ó caer a primeira, escorréuseme e acabou no chan.
Non falemos diso.
- Seguro que revisan. - Si
Que o revisen.
Tranquilos.
Non sei que pasou.
- Tranquilo. - Non.
Rapaz, xa vale.
Para.
Pero se teñen cámaras.
Xa está. Tempo morto.
Deixa de falar porque non podemos…
Xa o sei, pero canto máis o estendes
máis se fala do tema.
Está gravado.
- Dáme igual. - Vale.
- Cala xa. - É por telo claro.
- Moi sincero. - Para.
- Cala. - Moi ben.
- Cala dunha vez. - Vale.
Oídesme ben?
Ides ver unhas imaxes
porque creo que serán interesantes.
Mostrade cando o equipo amarelo soltou a pelota.
Vale.
- Era a cuarta dos amarelos. - Veña.
E que…
Agora os brancos.
Esa era a primeira dos brancos.
- Imposible! - Si.
Así que cambiamos a decisión.
Cambiade a torre a vermello.
Non puidemos velo no momento
porque os gardas non o tiñan claro,
pero cada decisión neste programa
pasa una revisión.
Ó revisalo, tomamos a decisión correcta.
Estamos vinculados durante o resto da proba.
Todos os da plataforma son do noso equipo.
- Si. - Si.
Veña!
Non pasa nada.
Non. Tranquila.
Non pasa nada.
Síntome fatal.
Non cumprín co meu equipo.
Non esquecerei este momento durante moito tempo.
Sobre todo despois de celebralo. Fatal.
RECEPTOR ABERTO
Non pasa nada.
Por desgraza, equipo branco, marchades para a casa.
Pero o equipo amarelo segue competindo polo premio de cinco millóns de dólares.
- Que rápido. - Moito.
Brancos, coidádevos.
Síntoo moito.
Correspondíame ese equipo.
Pero cambiei a ficha. Seguide a intuición.
Apostei polo dous.
O catro está fóra.
Con isto, eliminamos a 62 persoas.
Seguinte proba.
QUEDAN 431 XOGADORES
Estou preparándome para ver as outras seccións da torre.
Estou supernervioso polas probas.
Pode pasar calquera cousa.
Moi ben, xogadores. É hora de comezar.
Se a vosa ficha ten o número dous, ide directos á planta dúas.
A pasalo ben.
- "Menos é máis". - Si.
A ver se saio vivo de aquí.
Van directos á proba.
Podería ser a última vez que compiten neste xogo.
- Benvidos ó reto. - Grazas.
Benvidos á planta dúas.
Poñede a cor do equipo e recoñecede o espazo.
Dá un pouco de medo.
- Que medo. - Moito.
- Que medo. - Equipos, espero que esteades listos.
Cando acabe este reto, só un dos equipos,
Verde á esquerda ou branco á dereita, seguirá
e o outro será eliminado.
O envés da vosa ficha di "Menos é máis".
E diso trata este xogo.
O equipo con menos xogadores ó rematar, pasará de fase.
Convenceredes os vosos compañeiros
para que se eliminen.
Que nos sacrifiquemos?
Non.
Un reto de sacrificio.
Sei que non vos gusta ter outro reto de autoeliminación,
pero esta vez é algo distinto porque, claro, hai sorpresa.
Pode que notásedes que non se ve o outro lado.
Non ides saber cantos xogadores teñen no outro equipo.
E pode que notásedes
que hai un teléfono nalgún lugar da vosa planta.
Ese teléfono está conectado ó outro equipo directamente.
Como non vos podedes ver,
é a única liña de comunicación co outro lado.
Depende de vós traballar xunto co outro equipo
ou deixalos con dúbidas.
Listos?
Si!
Todo o posible.
Vivan os verdes.
Vaise poñer moi emotivo.
Tres, dous, un. Que comece a conta atrás!
O lado que teña menos xente en 30 minutos, seguirá adiante.
Todos de xeonllos.
De xeonllos, todo o mundo.
A ver se alguén quere.
Alguén quere ir para a casa?
Ninguén?
Algúns teredes escola.
Outros volveredes ó traballo.
Pensade en sacrificarvos polo ben común.
A ver, escoitade.
Non marcha ninguén.
Se marchas, vas sen nada.
- Nada. - E se quedas,
porque queres xogar…
tamén nada, porque quedamos fóra.
Alguén debe sacrificarse e marchar para a casa.
Alguén quere marchar?
Depende das circunstancias.
Depende. Hai un "quizais".
Non quero marchar sen nada.
Iso é o único.
Es un "quizais"?
AVOA
Aínda non o podo decidir.
- Usamos o teléfono? - Aínda non.
Aínda non.
Foi directo ó teléfono.
Non falou co seu equipo.
Por que está ó teléfono?
Que fai ese?
- Vou contestar. - Non.
- Só escoitarei.
A ver que din.
Deixa que se estresen.
- Un momento. - Estrés.
Non queren falar.
Traballemos como equipo.
Non collamos o teléfono sen consultar cos demais.
- Imos escoitar? - Si.
Ou non respondemos?
Ou non deixamos que nos desconcentren?
Parece que os dous equipos tiñan dúbidas sobre o teléfono.
Por iso decidín chamar os dous ó mesmo tempo.
Por confundilos un pouco.
Espera.
E algúns xogadores picaron.
Vou coller.
Espera.
- Por que… - Que fai?
- Que lle pasa? - Non me fío dela.
Contesto?
- Non. Dixemos que non. - Non!
Por que vas contra o grupo?
Non!
Nunca imos coller.
É un caos total.
Contesta.
Non contestes.
Colga e cóntanos o que din.
Canto máis esperemos, máis tolo me vou poñer.
Creo que é mala idea.
- Aínda temos tempo. - Esgótase o tempo.
Vale.
Non collen.
Non contestan?
- Non. - En serio?
Os verdes non vos falan?
Non, prefiren ignorarnos.
- Vaia. - Vaia.
Que tolemia.
Verdes, non falades con eles?
Que interesante.
Chegados a este punto,
quedaban só cinco minutos,
pero os dous equipos seguían enteiros.
Como preguntades moito, si.
Se se esgota o tempo e tedes o mesmo número de xogadores,
faremos un desempate, pero dubido que vos gustase.
Pensaches nisto nalgún momento deste proceso?
"Non chegarei ó episodio dez. "
Se o pensastes,
é momento de non mentirse máis.
Vale.
Adeus.
- Vou marchar. - Querémoste, Katie.
Marcha a primeira.
Tranquila.
Non pasa nada.
Moitas grazas.
Gañade. Tedes que gañar.
- Vale. - Quérote. Grazas.
Es moi valente.
A ver se é suficiente.
Esperemos.
Así foi como os brancos fixeron o seu primeiro sacrificio.
Cando volveron chamar,
xa tiñan un plan para manipular o outro equipo.
A estratexia da conversación
consiste en convencelos de ir ó desempate.
Ó desempate.
Corre, contesta.
Si.
Se non eliminamos a ninguén, chegaremos ó desempate.
Ofrecerá algo.
Falo con eles e chamo outra vez.
Grazas. Adeus.
Vale.
Moi ben.
Atención.
Propoñen ir ó desempate.
Non marcha ninguén.
E se dicimos que si
e non o facemos?
Estades pedindo non eliminar a ninguén, correcto?
E forzamos un desempate.
Ambos equipos acordaron non eliminar a ninguén.
Ten graza, porque os brancos xa botaron a unha.
Como os verdes van traizoar os brancos eliminando a alguén,
quedaron empatados.
Pero ó pouco da primeira eliminación dos verdes,
os brancos tiveron máis voluntarios.
Marcharei se iso garante a vitoria deste equipo.
Vou marchar.
Estou moi orgullosa de ti.
Vas renunciar ós cinco millóns?
- Si. - Claro.
Quero que este equipo chegue lonxe.
Os brancos van por diante.
Os verdes precisan botar xente se queren sobrevivir.
Ou dous máis para os verdes ou para a casa todos.
Pero eles non o saben.
Nin idea.
Equipos, quedan 20 segundos.
Se alguén quere sacrificarse polo equipo, chegou o momento.
Teñen que tomar decisións
ou marcharán todos, así que o caos é total.
Ninguén se comunica.
Quero marchar. Creo que o vou facer.
- Chega ata o final. - Grazas.
Se podo salvarte, a min xa me vale.
Quedan dez segundos.
Apartade.
- Apartade. - Últimos cinco segundos.
Se ides marchar, facédelo agora.
Tres, dous, un. Acabouse o tempo.
Neste punto ningún equipo sabía
cantos xogadores quedaban no seu equipo ou no outro.
Rapaces, correde as cortinas.
Por vez primeira dende o comezo deste reto,
os equipos poderán mirarse ós ollos.
Chegou o momento de descubrir os resultados.
Á miña esquerda, o equipo branco…
convenceu a catro persoas para que marchasen.
E á miña dereita, o equipo verde, só puido convencer a tres.
Seguides adiante. Conseguido!
Si!
Meu Deus! Só un de diferenza!
Tiñamos que seguir.
- Estaba escrito. - Estaba escrito.
Cambiei a ficha para estar neste equipo, así que tiña que ser.
Sentía que este era o meu equipo.
Alégrame que sigamos como equipo.
Síntoo polos meus amigos no outro,
pero sabiamos que ía ser así.
Equipo branco, se mirades a ese elevador,
veredes un home que saíu a falta de dous segundos
e púxovos por diante.
Sacrificouse polo ben común.
Unha persoa.
Mírame.
Debín conservar a ficha.
- Cambiaches? - No último segundo.
Por duro que sexa, o espectáculo debe continuar.
QUEDAN 366 XOGADORES
Xa sei que é pouco tempo,
pero agora mesmo estou desfeito.
Teño amigos que pasan á seguinte fase.
Teño amigos eliminados dos que non me puiden despedir.
O seguinte grupo en subir á torre é o que ten a ficha número tres.
A ficha vermella.
Son do tres. Non sei que vai pasar, pero estou ilusionada.
Xa sabedes como vai.
Subide todos á planta tres.
Veña.
Ides marchar para a casa.
Adeus.
Benvidos á planta tres.
Listos?
Si.
O anverso da vosa ficha di: "Listos para lanzar".
Aí tedes un vaso bastante grande
e as vosas salas están cheas de pelotas.
O obxectivo é meter as pelotas no vaso.
Se o conseguides, o voso equipo sumará un punto.
Cada un dos 61 membros do equipo terá unha tirada.
Cando todos lancen a pelota,
o xogo remata e o equipo con menos puntos será eliminado.
Rapaces, acercádevos.
Quero un par de voluntarios para comezar.
A continuidade é fundamental.
Mellor tomamos un respiro.
- Lanzade con parábola. - Que rebote no interior, non?
Non creo que faga falta estratexia.
A mellor técnica é o tiro de rebote.
Se estivese alá arriba e vou primeiro, punto asegurado.
- Si. - Asegurado.
- Xa.
- Sen máis? - Só se tira unha vez.
- Estades listos? - Si.
Que veñan os primeiros.
Cando queirades.
- A presión é inmensa. - Vamos!
Primeiro lanzamento.
- Fóra. - Ben.
Non fagas iso.
Tócache. A ver se o fas mellor.
- Veña! - Cres que vai entrar?
Non.
De rebote? Espera.
Moi ben. Un punto para os brancos.
Que pasen os seguintes.
E se nos colgamos do aro?
Non saltes. Por favor.
Arrea!
- Ánimo, rosa. - Adiante.
Ben tirado.
Que che di o vento?
Que sopra cara a atrás.
Pois lanza máis forte.
- Non. - Non.
- Non moi forte. - Vale.
Viva!
Como tiran os brancos.
Ambos equipos colleron ben a onda.
Xogo sempre cos fillos.
Se fallo, lapídanme.
Como sempre, decidimos complicar as cousas.
Como dicía antes, este xogo trata de traballar en equipo.
A ver canto vos importa o voso equipo.
- Que? - Aquí é onde as cousas
se poñen interesantes.
Agora podedes elixir.
Apuntade ó vaso vermello e gañade un punto para o equipo
ou apuntade ó vaso dourado e gañade 250 000 dólares.
Gústame o dourado.
Imos descubrir se sodes xogadores de equipo
ou se só queredes os cartos.
É a cantidade máis elevada.
Agora que xa sabes o do vaso dourado,
cal vas elixir?
O vermello.
- Fago equipo. - Fai equipo.
A ver.
Conseguiuno.
Están empatados.
Pero acabamos de comezar.
A pesar do premio de 250 000 dólares, ninguén tiraba ó vaso dourado.
- Encestarás no dourado? - Non.
Non podo renunciar a gañar un punto para o equipo.
Temos que adiantalos.
Dentro!
Vas facer o mesmo?
Non estamos aquí para ser avariciosos.
Axuda os compañeiros e axúdate a ti.
Sería moi incómodo
xogar polos 250, fallar e ter que volver co equipo.
Xa o ten.
- Si. - De tolos.
Espera… apuntabas ó dourado?
Non, ó vermello.
Estivo máis cerca do dourado que do vermello.
Non llo creo.
Interesante.
Despois da aposta fallada dos brancos co dourado,
os rosas empezaron a encestar unha tras outra.
- Ben! - Bravo!
E os brancos non atinaban.
Vamos!
Brancos, estades…
Para dentro.
De mal en peor.
Brancos, creo que necesitades unha charla de inspiración.
Estades en déficit.
Depende de vós remedialo.
Unhas palabras de ánimo.
Non estamos en déficit.
Cada lanzamento conta. Todos vós contades.
Non hai vantaxe insuperable.
Cando xogaba…
Como se chama?
O xogo de lanzar bolsas.
- Todo é… - Apuntade mellor!
- Apuntade! - Apuntade ó vaso vermello.
Se con iso non acertan, non teñen remedio.
Veña!
Rebote.
Se ben a motivación
axudou a algúns dos brancos…
Imos aló!
Non perdades o ánimo.
…para outros, a diferenza no marcador pesaba demasiado.
Fíxeno polos meus fillos.
Podo perder os meus traballos.
Tranquilo.
- Con calma. - Si.
Que se conteña todo o mundo.
Vaia.
- Poderán remontar? - É posible.
Aínda que os brancos empezaron a marcar…
Dentro!
…estaban a moita distancia.
Non podo mirar.
E despois de que a maioría fixeran a súa tirada,
o fin da proba ía acercándose.
Non pasa nada.
- Tranquilos. - Ti podes.
- Si. - Ti podes.
- Non pasa nada. - Non quero…
que o equipo sufra.
Tranquila. Non é nada.
Non pasa nada.
Está todo ben.
Dentro!
Fixeches o que puideches.
Sempre responden.
Os rosas tómano en serio.
Imos ben.
Non era agora cando marchaba para a casa.
Moi ben.
Imos 13-8 e cada equipo dispón de cinco lanzamentos.
Se falla o tiro, vitoria para os rosas.
Últimas palabras?
- Respira. - Iso, respira.
Vitoria!
A ver…
Ai, Deus.
- Parabéns. Fixéstelo. - Conseguímolo.
Pasades de fase!
Rosas! Rosas!
Quérovos moito.
Gañade polos vosos fillos.
- Síntome xenial. - Por que choras?
É o seu aniversario.
O teu aniversario?
O mellor agasallo da miña vida, Jimmy.
Aínda que xa acabara,
deixei que os restantes probasen no vaso dourado.
Chegou a hora da última proba.
QUEDAN 305 XOGADORES
Acabamos na planta cuarta, terceira e segunda.
Agora toca a primeira.
Listos?
Vale.
Como vedes, hai 63 de vós a cada lado
e 63 azulexos no chan.
Creo que dicir as formas vai importar sexa o que sexa.
Mirade as formas.
- Camiñade e a memorizar. - Espera.
Escoitade as normas.
Elixide unha e colocádevos enriba.
Elixide o azulexo sobre o que colocarvos.
Quedades eliminados.
Se mirades abaixo, veredes un símbolo.
Que pensades que significan?
É cuestión de memorizar.
Como no Memory.
Pensades que é un xogo de memoria?
- Si. - Non significan nada.
- Como? - Era para despistar.
Deus.
Dito iso, pasamos ó reto.
A ficha di: "Usade o cerebro"
e iso imos facer cun xogo clásico de preguntas e respostas.
Vaia…
Veredes que os azulexos están en grupos de catro.
Cada grupo de catro competirá contra ese mesmo grupo
do outro lado.
O equipo que menos preguntas acerte
quedará eliminado ó remate.
Que baixe o primeiro grupo de cada equipo.
É o momento da primeira rolda de preguntas.
Eles non saben as preguntas nin as respostas.
- Non sei nada. - Non teño cerebro.
Primeira pregunta:
"Que grupo ten máis cancións número un no Billboard Hot 100?"
Tedes 30 segundos para responder.
Que comece a conta atrás.
- Non sei. - Os Beatles.
Que vos parece?
- Non sei. - Os Rolling Stones.
- Como…? Leva "E"? - Escribo eu.
Xa escribiron as respostas.
Empezamos cos brancos.
A ver que escribiron.
"The Rolling Stones".
- Que tal os Rolling Stones? - Non.
A ver que escribiron os laranxas.
"Os Beatles".
A resposta correcta…
é os Beatles.
RESPOSTA: OS BEATLES
Un punto para os laranxas.
Que pasen os seguintes.
Segunda pregunta: "Cal é o maior animal do planeta?
A balea azul, o rinoceronte indio ou o Eumicrotremus orbis?"
Tempo.
Dade a volta.
- A balea azul? - Non.
Lin mal?
Eumicrotremus orbis.
É o rinoceronte.
- Estudeino na uni. - Si.
É o rinoceronte?
Tratan de confundirnos.
Que é un Eumicrotremus orbis?
- O rinoceronte. - Sabemos o que facemos.
Non nos confundades.
A ver as respostas.
Balea azul.
- Balea azul. Correctas. - Viva!
O Eumicrotremus orbis é un animal?
"Cal é o maior estado dos EUA?"
Non lles fixo falta tanto.
Que escribistes?
- Alaska. - Alaska.
Correcto.
En que cidade europea…?
París. Correcto.
A partir deste momento, por algunha razón,
os dous equipos atinaban sempre.
Correcto.
Correcto. É correcto.
Outra vez. Correcto.
As preguntas son fáciles.
Jeff Bezos é correcto.
Saúdos para Amazon.
Vale. Como se vos dá moito mellor do que esperaba,
vou engadir preguntas moito máis difíciles.
- Non. - Calma.
Son vellas.
Como son as últimas preguntas, os brancos teñen que espelirse
se non queren quedar fóra.
Esta é a pregunta máis difícil sen dúbida.
"Con que letra se representa o cen en números romanos?".
Sinceramente, non sei a resposta.
Paréceme surrealista que esteas a metro e medio de min.
- Xenial. - Si.
- Por que falan? - Será en romano?
Contaréillelo ós alumnos.
- Es profe? - Si.
Ensínaslles números romanos?
- Si. - Iso é trampa porque é profe.
- Que escribistes? - C.
- E vós? - X.
Temos distintas respostas.
Uns din "C" e outros "X".
A ver. A resposta correcta é…
"C".
RESPOSTA: C
- A profe equivocouse. - Como?
Ensínaslles números romanos ós nenos.
- Que pasa? - Estabas falando comigo.
Síntoo moito.
Volverei para a casa e perderei o traballo.
Non.
"Que dous planetas non teñen lúas no noso sistema solar?"
- Sabías a resposta? - Non.
Brancos, podedes remontar.
- Que escribistes? - Plutón e Neptuno.
Plutón aínda é planeta?
Creo que non.
Fallaron os dous.
Brancos, puidestes remontar
e non creo que poidades repetilo.
Se vós acertades
e vós fallades, acabará o xogo.
O déficit será insuperable.
"En 2001, cal foi o revolucionario dispositivo que lanzou Apple?"
Tempo.
Tres, dous, un.
Mans abaixo. Xogades por cinco millóns de dólares.
Equipo en risco de eliminación, que escribistes?
- iPhone. - Vale.
- E vós? - iPod.
Distintas respostas.
Se eles fallan e eles acertan, acábase o xogo.
A resposta correcta…
é iPod.
Os Laranxas seguen adiante.
Os laranxas saen vitoriosos.
Fin da proba.
- Brutal. - Estou ilusionadísima.
Os Laranxas somos os mellores.
O meu marido non puido chegar aquí.
Fareino polo meu marido. Os cinco millóns xa son meus.
Agora que perdestes, dávos pena non coller os cen mil?
- Si. - Non.
Que variedade.
- Que mágoa. - Moitos non viron a cidade.
Non só a vin, vivín nela.
Xoguei nela e chorei nela.
A miña familia estará orgullosa porque fun a última Woo en marchar.
Non esperaba ter que marchar.
Estou triste.
Aínda non quería marchar.
VOLUNTARIA NUNHA ESCOLA
QUEDAN 242 XOGADORES
O que non saben é que non remataron coa torre.
Que significa?
Xa verás.
Non me fagas iso. Dimo. Eu non concurso.
De que me falas?
Espera a que fale Jimmy.
- Non. Di… - Espera a que fale.
Non me cortedes.
Parabéns por sobrevivir na vosa planta da torre.
- Si! - Vamos!
Case acabou o segundo episodio.
Pero fixádevos en que dixen case.
Ai, Deus.
Aínda queda outro xogo para rematar.
Estades en filas correspondentes á vosa planta.
Vainos enfrontar uns con outros.
Agora preciso que elixades un capitán para representarvos.
- A ver. - Meu Deus.
Ofrecerei subornos enormes ó voso capitán
a cambio de eliminar o voso equipo.
Por iso preciso que elixades a alguén de total confianza
a quen non venza a presión dun xigantesco monte de cartos.
Pinta mal.
- Eu quero. - Xa está.
Rapaces, xuntádevos como equipo.
A votar.
Quero ser capitán.
Quen quere ser capitán?
- A ver que facemos. - Hai demasiados.
Algúns teredes que baixala.
Precisamos cinco.
Señor, pai celestial, grazas por esta oportunidade.
- Adiante. - Jeremy!
Jeremy é moi popular.
Por que confían en ti?
Porque Deus é bo.
Si!
Fiámonos desa barba?
Si!
Eu quero gañar.
Dáme igual un puñado de cartos.
Quero gañar. Quero acabar.
Alguén dixo que collerías o suborno, non lembro quen.
Dixo que aceptarías subornos.
- Alguén o dixo. - Son veterano.
Vivo no coche. Viaxo sen parar.
Despois disto quería ir á Arxentina.
Eliminado.
Dixo que vive no coche?
Non é un sen fogar, vale?
- Vive no coche… - Porque quere.
Gaño cartos coas redes sociais.
Non envexo a súa situación.
Tolemia pura.
Salvo que sexas capitán.
Cala.
Que loucura, rapaz.
Respaldo a Harrison.
- E eu. - Entre os dous,
- non coñezo o outro. - De nada.
Voto por Harrison.
- Parécevos ben? - Si.
- Si, Harrison. - Harrison.
Apoiámoste.
Harrison parece moi bo rapaz.
Podemos confiar nel.
Paréceme alguén íntegro e precisamos un líder así.
Creo que o fará ben.
Podedes atopar a alguén no equipo que non se venda por diñeiro?
Estás mal da cabeza.
Faivos falta.
Reláxate.
Tentarémolos con moreas de cartos.
Pensedes o que pensedes, vai ser máis ca iso.
Diranvos que non cederán,
pero atoparemos o seu límite.
Veña, xa está.
- Quería deixalo claro. - Está claro.
Moi claro.
Todo o mundo ten un prezo.
- Jimmy, para xa. - E descubriremos cal é.
- Deano. - Deano.
Coñézome. Teño 60 anos.
Son xubilado con fillos grandes.
- Si. - Estou listo.
Non me subornan.
Deano parece a escolla perfecta para os rosas,
pero non era a única.
Podo falar un segundo?
Sei que a maioría non sabedes quen son,
pero nunca fun contra ninguén.
Moi ben.
Non aceptarei subornos.
- Podo dicir algo? - Si.
- Vou con Deano. - Si.
Deano! Deano!
Se algún me coñece, non me deixo subornar.
- Un millón. - Nunca…
- Nunca. - Dous.
Diñeiro de sangue.
- Non. - De sangue.
Nunca vos traizoaría.
- Todo o mundo loita. - Escoitade.
Nunca volo arrebataría.
Moi ben.
Sacrificaríaste?
Se fose necesario.
Se fai falta. Esnaquizaríame, pero non vos negaría isto.
Confío nela.
- Confío. - Si, Twana.
Xogadores, espero que escollerades ben os vosos capitáns.
Amarelos, enviade o voso capitán.
Adiante, Jeremy.
Rosas, enviade o capitán.
Vamos!
- Brancos. - Si.
E Laranxas, subide ó máis alto da torre.
Lémbrovos que están en xogo cinco millóns.
Se vos engana, marchades para a casa.
Alguén cederá.
- Espero que non sexa o noso. - Xa.
Non sei quen se renderá,
- pero nós non. - Iso.
Jeremy represéntanos
e poderemos durmir tranquilos.
Capitáns, poñédevos tras dos botóns correspondentes á vosa cor.
Vai funcionar así.
Esta pantalla mostrará un número
e ese número crecerá exponencialmente co tempo.
En calquera momento, os capitáns poden premer o botón
e eliminar todo o equipo a cambio deses cartos.
Os brancos non.
Esperemos que non.
Outra cousa.
Estades nas súas mans.
Pero se premen o botón, non quedan eliminados, só vós.
Espera.
Seguen xogando cos cartos?
Non pode ser.
Que loucura.
Incrible.
E unha última boa nova para os que estades abaixo,
esta cifra só pode subir ata un límite.
Se chega a ese límite e ninguén preme os botóns,
ninguén queda eliminado.
Adiante.
Veña, Harrison.
Si!
Se estes catro capitáns non se venden por nada,
iremos para a cama e punto.
Pero dígovos unha cousa:
o límite é unha cantidade de diñeiro desorbitada
que me faría trousar se chegásemos alí.
Non creo que pase.
Capitáns, estades listos?
- Vamos! - Si, Jimmy.
- Listos. - Veña.
Activade o contador de cartos.
A pasalo ben.
Meu Deus.
A ver, dous mil dólares. Tres mil.
Se algún preme este botón, gañará 5000 dólares.
Non miredes.
Agora son 6000.
- Se alguén preme… - Si.
Dez mil dólares.
- Mirade. Nin o pensa. - Nin o pensa.
Lembrade,
o contador vai acelerando co tempo.
Antes eran mil dólares por segundo.
Agora, cada segundo, sobe 2000.
- Sobe moi rápido. - Que velocidade.
Trinta mil.
Un Tesla.
Sobe miles de dólares por segundo.
Corenta mil.
Deano, non o fagas.
Que fai?
- Rapaces. - Cincuenta mil.
- Atrás! - Deixa de mover a man.
Sobe máis rápido.
En que pensas?
Non teño que mirar os números, Jimmy.
Deus, 90 000!
Ninguén os quere?
Que nervios.
Deus!
- Aparta do botón. - Xa son 115 000.
E non vos elimina.
Alguén vai premer.
- Estades de broma? - Vai chegar a 200 000.
Unha casa!
Alguén anda inquedo.
Se ningún dos capitáns preme o botón, vou devolver.
Agarra o caldeiro, Jimmy.
- Douscentos mil! - Señor!
- Deano. - Fíxate.
- Está cerca do botón. - Vamos.
Deano, non o fagas.
Os rosas están nerviosos.
- Veña, Deano. - Si.
- Catrocentos vinte. - Que?
Que pasa aquí?
Aguantade!
Catro persoas estanlle a dicir que non
a medio millón de dólares.
Medio millón de dólares!
Que pasa?
Máis de medio millón!
Estades mal da cabeza?
Non vos movades.
Sabedes que son cartos de verdade?
Non premades.
- Non. - Non premades. Aguantade.
Que pasa?
Como poden resistilo?
- Que facedes? - Deliran.
Non son humanos de verdade.
- Que pasa? - Señor, son 700 000.
Mándoos por transferencia se pulsa ese botón.
Non vos rendades. Por favor.
- É o programa máis tolo de todos. - Que tolemia.
Oitocentos mil dólares.
Son moitos cartos.
- Non. - Non, Deano.
Que loucura.
Veña, Deano.
Ningún quere 800 000?
Jimmy deu a volta para mirar á pantalla.
Os espectadores crerán que é mentira.
É de verdade.
Novecentos mil!
Ai, Deus.
Miña nai.
Algún terá que collelo.
É case un millón de dólares.
Deano, non o fagas.
- Por favor, Deano. - Deus.
Vaino coller?
Vai facelo?
Meu Deus.
Ai, Deus.
Tradución: Tomás Costal Iyuno