ZOSTAŁO 493 GRACZY.
Zostało dwanaście godzin z 24.
Populacja tego miasta wynosi 493 osoby.
Właśnie wprowadzają się do nowego domu.
Witamy w akademiku królowej.
Witajcie. Tu mieszkają królowe.
To nierealne, że jestem w tym mieście.
Szaleństwo.
Chyba nikt nie wierzy, że to jest prawda.
Trafiliśmy do zwariowanego świata.
Jesteśmy tu z bandą wariatów, którzy poświęcili setki tysięcy dolarów,
by zamieszkać w mieście
i się w nim bawić. Nie do wiary.
Buczeliśmy. Sto tysięcy dolarów.
- Nie chcemy ich. - Tak bardzo chcemy tu być.
Nie wierzę w to.
Nikt nie wierzy, że to prawda.
Szaleństwo.
Dotarliśmy do miasta.
Jednak w oddali widać, jak czas ucieka.
Gracze zapamiętali, że nie są tu, by zawierać przyjaźnie.
Stoję za pięcioma milionami dolarów i bądźcie pewni, że zabieram je do domu.
5 000 000 DOLARÓW
Zaprzyjaźniliśmy się,
ale muszę mieć na uwadze to,
jak będę postępował
jako rywal w tych wyzwaniach.
Witajcie w drugim odcinku.
Spójrzcie na zawodników.
Zawodnicy zebrali się przy pięciu milionach dolarów.
Zawołam ich, bo zaczynamy.
Zawodnicy,
możecie powoli podchodzić do Wielkich Wież.
Przerażające.
O rany. To wygląda jak horda zombiaków.
Czy jesteście gotowi na kolejną grę?
Tak!
Dobra! Powiem wam, co się stanie.
Każdy z was dostanie losowy żeton.
Chodźcie tu i go weźcie.
Na żetonach widnieje numer,
który odpowiada piętru tych wielkich wież.
- Wszyscy mają dwa i trzy. - Do dzieła.
Na odwrocie żetonu będzie wskazówka
dotycząca gry, w którą zagracie na danym piętrze.
Zdecydujcie, czy chcecie zachować żeton,
czy zamienić się z kimś innym.
Podejmijcie mądrą decyzję, bo ten żeton zdecyduje o waszym losie.
- Co masz? - Ja…
Dwa. Mniej to lepiej.
- A ty? - Trzy.
Wymień go.
Ja mam „Mniej to więcej”.
„Rusz głową”. To moja specjalność.
Co jest w czwórce?
„Obyście umieli łapać”.
- Umiecie łapać? - Pewnie.
Gdybym mógł, wybrałbym czwórkę.
Jest dobrze?
- Nie. - Powodzenia.
Straciłem sporo przyjaciół. Chyba będę następny.
Powodzenia.
Zamienię się.
- Zróbmy to. Chcesz? - Tak.
- Dobra. - Powodzenia.
Powodzenia.
Myślę, że to dobra decyzja.
Wszyscy byli zadowoleni z żetonów,
ale nie wiedzieli, jak bardzo brutalny będzie ten odcinek.
ZA CHWILĘ
Nie. Otwórz drzwi.
- Koniec z przyjaźniami. - Rywalizujemy.
O mój Boże!
- Nie! - Znajdźcie kogoś niesprzedajnego!
Wszystko jest na szali.
ZA CHWILĘ
Uwaga!
Czas na pierwsze wyzwanie.
Jeśli macie żółty żeton z numerem cztery,
zapraszam na górę!
OBYŚCIE UMIELI ŁAPAĆ
Zwodnicy zostaną rozdzieleni na dwie wieże.
Żeton z gwiazdką to wieża po prawej.
Żeton bez niej to lewa wieża.
Tak powstałe dwie drużyny będą ze sobą rywalizować.
Powodzenia. Połowa z was zostanie wyeliminowana.
Witajcie na czwartym piętrze.
Chodźcie.
To bardzo prosta gra.
Dostaliście napis „Obyście umieli łapać”. Właśnie na tym będzie polegała ta gra.
Będziemy zrzucać takie czerwone piłki.
Jeśli spojrzycie w górę, zobaczycie, że w suficie są dziury.
Nie możecie pozwolić, by piłki dotknęły podłogi.
Jeśli podczas wyzwania piłka dotknie podłogi po waszej stronie,
wieża zaświeci się na czerwono i cała drużyna zostanie wyeliminowana.
Będziemy zrzucać piłki, aż to się stanie.
To proste.
Na szali jest 5 000 000. Dam wam czas na przygotowania.
- Zbliżcie się. - Zróbcie tłok.
- Ściśnijcie się. - Chodźcie!
- Mam plan. - Posłuchajmy.
Może wysocy i niscy połączą się w pary?
- To zły pomysł. - Nie.
Ci, co łapią, idą tutaj. Ci, co trzymają, tam.
- Łapię. - Trzymam.
Wybierz strefę, na której będziesz się mógł skupić.
Wybieram ten obszar.
Ja łapię, ona trzyma.
- Wybierzcie ćwiartkę. - Chciałbym zasugerować,
by osoby z pełnymi rękami
stawały z boku.
Najlepsi łapacze…
- Kilku musi tu stać. - Bawmy się!
Zachowajcie spokój. Głowy do góry.
Damy radę.
- Jesteście gotowi? - Tak!
Tak!
Zachowajcie spokój.
Trzy!
Dwa!
Jeden!
Zaczynamy!
- Piłka! - Piłka!
Piłka!
Łapcie piłkę.
Obie drużyny złapały.
Co za emocje!
- Moja! - Dobra.
Obie drużyny złapały dwie.
Leci.
- Leci. - Złapcie ją.
- Spójrzcie na nich. - Łap!
- Dobra. - Dobra robota.
- Łap! - Mają po trzy.
- Piłka! - Mam ją.
Mam ją.
Robi się gorąco.
- Łap. - Leci do nas!
Obserwujcie strefy.
Łapcie!
- Leci. - Tutaj!
- Piłka! - Tam jest!
- Łapcie! - Piłka!
Tak!
Szybko poszło.
Dali ciała.
Niestety.
Oddychaj. Już dobrze.
W porządku.
Wrócę do domu z niczym.
Niech wyjdą z wież.
Lepiej nie.
Centrum sterowania zauważyło coś, czego nie dostrzegła straż.
O mój Boże.
Ciekawi mnie to, co my tu jeszcze robimy.
Możemy pogadać?
Pierwszą piłkę wypuściłem z rąk.
Nie ma tematu.
- Sprawdzą to. - Tak.
Sprawdzą nagranie.
Bez obaw.
Stało się.
- W porządku. - Nie.
Stary, odpuść.
- Przestań. - Nie będę udawał. Są kamery.
Musisz sobie zrobić przerwę.
Przestań gadać, bo nie możemy…
Wiem, ale im więcej gadasz, tym więcej rozsiewasz.
Wszystko się nagrało.
- Nieważne. - Dobra.
- Siedź cicho. - Tylko mówię.
- Wiem. - Przestań.
- Cisza. - Dobra.
- Nie odzywaj się. - Dobra.
Słyszycie mnie?
Pokażemy wam nagranie,
bo sądzimy, że wam się spodoba.
Pokażcie, jak żółci upuścili piłkę.
Dobra.
- To czwarta piłka żółtych. - No nie.
To jest…
Wrzućcie nagranie białej drużyny.
Oto pierwsza piłka białych.
- Nie wierzę! - Tak.
To znaczy, że decyzja jest odwrotna.
Niech ich wieża stanie się czerwona.
Nie wyłapaliśmy tego od razu,
bo straż tego nie dostrzegła.
Jednak każda decyzja w tym programie
jest weryfikowana.
Dokonaliśmy weryfikacji.
Do końca gry łączy nas więź.
Każda osoba na tym piętrze jest częścią naszej drużyny.
- Tak! - Tak!
Do dzieła!
Już dobrze.
W porządku.
Już dobrze.
Czuję się okropnie.
Zawiodłem drużynę.
Długo tego nie zapomnę.
Wszyscy się już ucieszyli. Okropne.
BYŁY SKRZYDŁOWY
Już dobrze.
Niestety biała drużyna jedzie do domu.
Żółta drużyna nadal zagra o nagrodę główną wartą 5 000 000 dolarów.
- Szybko poszło. - Tak.
Trzymajcie się.
Przykro mi.
Miałem być w tej drużynie.
Wymieniłem żeton. Trzeba słuchać intuicji.
Wziąłem dwójkę, a czwórka odpadła. To mogłem być ja.
Odpadły 62 osoby.
Następna gra.
ZOSTAŁO 431 GRACZY.
Chcę już zobaczyć kolejną sekcję wieży.
Bardzo mnie stresują kolejne gry.
Wszystko się może zdarzyć.
Zawodnicy, czas zacząć rozgrywkę.
Jeśli wasz żeton ma dwójkę, idźcie na drugie piętro!
Zabawmy się.
- „Mniej to więcej”. - Tak.
Oby mi się udało.
Przed nimi wyzwanie.
Być może to ich ostatnia rozgrywka.
- Witajcie w kolejnej grze. - Dzięki.
Witajcie na drugim piętrze.
Załóżcie barwy drużynowe i zapoznajcie się z otoczeniem.
Nieźle. To przerażające.
- Mój Boże, boję się. - Boję się.
- Bardzo się boję. - Obyście byli gotowi.
Gdy wyzwanie się skończy, tylko jedna drużyna,
zielona po lewej albo biała po prawej, przejdzie dalej.
Druga zostanie wyeliminowana.
Na żetonie widnieje napis: „Mniej to więcej”.
Na tym polega to wyzwanie.
Drużyna, w której będzie mniej zawodników, wygra.
Musicie przekonać swoich kompanów,
by się wyeliminowali.
Mamy się poświęcić?
Nie.
Wyzwanie z poświęceniem?
Wiem, że nie cieszy was kolejne takie wyzwanie,
ale tym razem będzie trochę inaczej, bo czeka was zwrot akcji.
Jak mogliście zauważyć, nie widzicie rywali.
Nie wiecie, ile osób liczy tamta drużyna.
Mogliście też zauważyć,
że na waszym piętrze jest telefon.
Możecie zadzwonić do drugiej drużyny.
Nie będziecie się widzieć, więc to wasza jedyna metoda komunikacji.
Od was zależy, czy będziecie ze sobą współpracować,
czy wolicie zgadywać.
Gotowi?
Tak!
I to jak!
Do boju, zieloni.
To będzie emocjonujący wieczór.
Trzy, dwa, jeden. Czas, start!
Przejdzie ta strona, po której po 30 minutach będzie mniej graczy.
Niech wszyscy przykucną.
Przykucnijcie.
Ustalmy, czy mamy chętnych.
Czy ktoś chce iść do domu?
Ktokolwiek?
Może ktoś ma szkołę.
Ktoś może musi wrócić do pracy.
Może chcecie się poświęcić dla dobra ogółu.
Słuchajcie.
Nikt nie odejdzie.
Wtedy odchodzisz z niczym.
- Tak. - Jeśli zostaniesz,
bo chcesz dalej grać,
i tak odpadniesz z drużyną.
Ktoś musi się poświęcić i pojechać do domu.
Czy ktoś tego chce?
To zależy.
Dobra. Jedna osoba nie jest pewna.
Nie chcę odchodzić z niczym.
To wszystko.
Nie jesteś pewna?
BABCIA
Nie mogę powiedzieć.
- Może zadzwonimy? - Jeszcze nie.
Jeszcze nie.
Od razu dorwał telefon.
Nie powiedział drużynie.
Dlaczego on już dzwoni?
Co on wyprawia?
- Odbiorę. - Nie.
- Posłucham.
Wysłucham ich tylko.
Niech się stresują.
Posłuchajcie.
Nie chcą gadać.
Postarajmy się współpracować.
Nie dzwonimy i nie robimy niczego bez konsultacji.
- Możemy posłuchać… - Tak.
…i nie odpowiadać
albo nie pozwolić im mieszać nam w głowach.
Obie drużyny obawiają się korzystania z telefonu,
dlatego postanowiłem zadzwonić do obu drużyn,
żeby trochę namieszać.
Zaczekaj.
Niektórzy połknęli haczyk.
Wejdę tam.
Chwila.
- Dlaczego ona… - Co ona robi?
- Co z nią nie tak? - Nie ufam jej.
Odebrać?
- Nie. Uzgodniliśmy to. - Nie!
Czemu robisz coś wbrew drużynie?
Nie!
Nie odbieramy.
Totalny chaos.
Odbierz telefon.
Nic nie mów.
Nie odpowiadaj.
Rozłącz się i przekaż informację.
To dzwonienie doprowadza mnie do szału.
To zły pomysł.
- Mamy czas. - Czas się kończy.
Dobra.
Nie odbierają.
Nie odebrali?
- Nie. - Serio?
Zieloni z wami nie gadają?
- Ignorują nas. - Ignorują nas.
A niech mnie.
Szaleństwo.
Zieloni, nie chcecie z nimi gadać?
Ciekawe.
W tym momencie
zostało tylko pięć minut,
a obie drużyny wciąż mają pełny skład.
Wielu z was zadaje to pytanie.
Jeśli w obu drużynach będzie tyle samo graczy,
zrobimy dogrywkę. Uwierzcie mi, nie chcecie do tego doprowadzić.
Czy pomyśleliście choć raz, że nie dojdziecie do dziesiątego odcinka?
Jeśli tak,
to czas przestać się okłamywać.
Dobra.
Pa.
- Pójdę. - Kochamy cię, Katie.
Jest pierwsza osoba.
To nic takiego.
To nic.
Wielkie dzięki.
Wygrajcie to.
- Dobra. - Kochamy cię. Dzięki.
Jesteś odważna.
Oby to wystarczyło.
Oby.
Pierwsza osoba w białej drużynie dokonała poświęcenia.
Gdy telefon znów zadzwonił, mieli już plan oszukania rywali.
Musimy rozmawiać tak,
by pomyśleli, że chcemy dogrywki.
Idziemy na dogrywkę.
Odbierz telefon. Odbieraj.
Cześć.
Jeśli nikogo nie wyeliminujemy, będzie dogrywka.
Coś nam zaproponuje.
Pogadam z resztą i oddzwonię.
Dziękuję, pa.
Dobra.
Uwaga!
Zaproponowali dogrywkę.
Nikogo nie wyrzucamy.
A jeśli się zgodzimy i tego nie zrobimy?
Mamy nikogo nie eliminować?
Wymusimy rozgrywkę.
Obie drużyny zgodziły się nie eliminować nikogo,
co jest zabawne, bo z białej drużyny odeszła już jedna osoba.
Zieloni chcą wbić w plecy nóż białym poprzez wyeliminowanie kogoś,
a tak naprawdę remisują.
Tuż po pierwszej eliminacji u zielonych
biała drużyna też miała ochotników.
Odejdę, jeśli to zagwarantuje tej drużynie zwycięstwo.
Odchodzę.
Jestem z ciebie dumna.
Nie chcecie walczyć o 5 000 000?
- Nie. - Nie.
Chcę, żeby ta drużyna zaszła daleko.
Biała drużyna zdobyła przewagę.
Zieloni muszą kogoś wyrzucić, jeśli chcą pozostać w grze.
Albo zieloni wyeliminują dwie osoby, albo wszyscy wrócą do domów.
Ale tego nie wiedzą.
Nie mają pojęcia.
Drużyny, zostało wam 20 sekund.
Jeśli ktoś chce się poświęcić dla drużyny, niech zrobi to teraz.
Muszą podjąć decyzję,
bo wszyscy wylecą. Panuje tu chaos.
Nikt tu nie rozmawia.
Chcę odejść. Zrobię to.
- Dotrwajcie do końca. - Dzięki.
Cieszę się, że mogę was uratować.
Zostało dziesięć sekund.
Z drogi.
- Z drogi! - Ostatnie pięć sekund!
Jeśli chcecie odejść, to teraz!
Trzy, dwa, jeden. Koniec czasu.
Żadna z drużyn już nie wiedziała,
ilu graczy zostało w ich drużynie, a ilu w przeciwnej.
Chłopaki, rozsuńcie zasłony.
Po raz pierwszy od początku wyzwania
rywale będą mogli spojrzeć sobie w oczy.
Nadszedł czas na przedstawienie wyników.
Biała drużyna po mojej lewej stronie…
przekonała czterech graczy do odejścia.
Zielona drużyna po mojej prawej stronie przekonała trzy osoby do odejścia.
Nadal jesteście w grze!
Tak!
Mój Boże. Jedna osoba!
To jest nam pisane.
- Chcą nas tutaj. - To jest nam pisane.
Zamieniłam swój żeton, żeby tutaj być. Tak miało być.
Miałam przeczucie, że to moja drużyna.
Cieszę się, że cała drużyna przeszła.
Żal mi przyjaciół z drużyny przeciwnej,
ale wiedzieliśmy, że tak się stanie.
Biała drużyno, spójrzcie na podnośnik.
Stoi na nim człowiek, który wyszedł dwie sekundy przed końcem czasu
i dał wam przewagę.
Poświęcił się dla ogółu.
Jedna osoba.
Spójrz na mnie.
Mogłem zachować żeton.
- Zamieniłeś się? - W ostatniej chwili.
To nie było łatwe, ale życie toczy się dalej.
ZOSTAŁO 366 GRACZY.
Wiem, że nie minęło dużo czasu…
FOTOGRAF
…ale moje serce rozbiło się na kawałki.
Moi przyjaciele przeszli do następnej rundy.
Niektórzy zostali wyeliminowani, a ja się nawet nie mogę pożegnać.
Teraz na wieżę wejdzie grupa, która ma żeton z numerem trzy.
To czerwony żeton.
Mam trójkę z gwiazdką. Jestem podekscytowana.
Wiecie, co macie robić.
Wejdźcie na trzecie piętro.
Do dzieła.
Wracacie do domów.
Pa!
Witajcie na trzecim piętrze.
Jesteście gotowi?
Tak!
Na żetonie widnieje napis: „Przygotujcie się na potyczkę”.
Na dole znajduje się wielki kubek,
a w waszych pokojach są piłki.
Musicie trafić piłkami do kubka.
Jeśli wam się uda, zdobędziecie punkt.
Wszystkie 61 osób z każdej drużyny odda rzut.
Gdy już każdy to zrobi,
gra się zakończy, a drużyna z mniejszą liczbą punktów odejdzie.
Zbierzcie się.
Potrzebuję kilku ochotników.
Musicie się skupić.
Weźmy głęboki oddech.
- Rzucajcie łukiem. - Musi się odbić w środku.
Żadna strategia nie wchodzi w grę.
Najlepiej odbić piłkę.
Gdybym ja tam był, chciałbym zdobyć pierwszy punkt.
- Tak. - Zdobyłbyś.
- Zdobyłbym. - Tak.
- I tyle? - Masz jeden rzut.
- Gotowi? - Tak!
Wyślijcie pierwszych graczy.
Zaczynajcie.
- Niesamowita presja. - Do dzieła!
Oto pierwszy rzut.
- Nie wpadła. - Nie.
Tak nie rzucamy.
Twoja kolej. Może będzie lepiej.
- Do dzieła. - Wpadnie?
Nie ma mowy.
Odbiła się? Chwila.
W porządku. Punkt dla białych.
Zapraszam nowych zawodników.
A punkty za wsad?
Nie skacz, proszę.
Weszło!
- Do dzieła, różowi! - Rzucaj.
Dobry rzut.
- Co wyczytałaś z wiatru? - Wieje w naszą stronę.
Musisz rzucić mocniej.
- Nie. - Nie.
- Nie za mocno. - Dobra.
Tak!
Biali potrafią rzucać!
Obie drużyny szybko to załapały.
Ciągle bawię się tak z dziećmi.
Będą się ze mnie nabijać.
Postanowiliśmy podnieść stawkę.
Jak już mówiłem, w tej grze chodzi o współpracę.
Zobaczymy, jak bardzo zależy wam na drużynie.
- Co? - Rozgrywka będzie jeszcze ciekawsza.
Teraz macie wybór.
Możecie trafiać do czerwonego kubka i zgarniać punkty dla drużyny
albo do złotego kubka i wygrać 250 000 dolarów dla siebie.
Podoba mi się ten złoty.
Zaraz się dowiemy, czy gracie drużynowo,
czy przyszliście po pieniądze.
To jego największa oferta.
Zobaczyliście już złoty kubek.
Do którego celujesz?
Do czerwonego.
- Dla drużyny. - Robi to dla drużyny.
Zobaczmy.
Udało się!
Mamy remis!
Ale dopiero zaczynamy.
Pomimo nagrody wartej 250 000 dolarów nikt nie celował do złotego kubka.
- Celujesz do złotego? - Nie.
Nie mogę zmarnować punktu dla drużyny.
Musimy ich wyprzedzić.
Kosz!
Zrewanżujesz się?
Nie jesteś tu po to, żeby być chciwym.
Pozwól sobie pomóc.
Byłoby dziwnie
wrócić do drużyny po próbie zgarnięcia 250 tysięcy.
Da radę.
- Tak. - Szaleństwo.
- Chwila. Celowałeś do złotego kubka? - Nie. Do czerwonego.
Piłka spadła bliżej złotego.
Nie wierzę mu.
Ciekawe.
Po nieudanej próbie białej drużyny
różowa drużyna zaczęła trafiać.
- Tak! - Tak!
Biała drużyna nie mogła się pozbierać.
Dalej!
Biała drużyno…
Na pewno trafi.
Wszystko się sypie!
Sypie się!
Biała drużyno, musimy poważnie porozmawiać.
Przegrywacie.
Tylko wy możecie to zmienić.
Zagrzej ich jakoś.
Nie jesteśmy przegrani.
Każdy rzut się liczy. Skupcie się na nim.
Żadna przewaga nie jest zbyt duża.
Grałem…
Jak się nazywa ta gra?
Rzucałem dziś woreczkami.
- Wszystko jest… - Skupcie się!
- Skupiamy się! - Czerwony kubek!
Jeśli nie zaczną trafiać, nie wiem, czy coś im pomoże.
Do dzieła!
Odbije się.
Mowa motywacyjna
pomogła niektórym zawodnikom.
Po prostu traf!
Nie daj się!
Niektórzy jednak uważali, że przewaga punktowa jest zbyt duża.
Robię to dla dzieci, którymi się zajmuję.
Moja praca wisi na włosku.
Już dobrze.
- Wyluzuj. - Gotowy?
Wszyscy muszą być opanowani.
Dobra.
- Odkują się? - Być może.
Biała drużyna w końcu zaczęła trafiać…
Kosz!
…ale przewaga była spora.
Nie mogę na to patrzeć.
Większość graczy już rzuciła piłkami,
więc gra dobiegała końca.
W porządku.
- To nic. - Dasz radę.
- Tak. - Dasz radę.
- Jesteś spoko. Nie przepraszaj. - Nie chcę…
- Już. - Nie chcę zepsuć gry drużynie.
Nie przepraszaj.
Już dobrze.
Wszystko gra.
Kosz!
Starałaś się.
Nie poddają się.
Różowi nie lecą w kulki.
Już dobrze.
Nie miałam teraz wracać do domu.
W porządku.
Jest trzynaście do ośmiu, a drużynom zostało po pięć piłek.
Jeśli nie trafi, różowi wygrają.
Jakieś ostatnie słowa?
- Głęboki oddech. - Oddychaj.
Zwycięstwo!
Zobaczymy.
O mój Boże.
- Gratuluję wam. Udało się. - Udało nam się!
Przechodzicie dalej!
Różowi!
Kocham was.
Wygrajcie dla dzieciaków.
- Świetnie. - Wygrałaś. Czemu płaczesz?
Dziś ma urodziny.
Dzisiaj?
To najlepszy prezent urodzinowy, Jimmy.
Choć gra się skończyła,
pozwoliłem pozostałym graczom spróbować trafić do złotego kubka.
Czas na ostatnią potyczkę.
ZOSTAŁO 305 GRACZY.
Za nami jest już piętro czwarte, trzecie i drugie.
Czas na piętro pierwsze!
Jesteście gotowi?
Dobra.
Jak widzicie, każda drużyna liczy 63 graczy,
a każde piętro ma po 63 płytki.
Nazywanie kształtów może być tu kluczowe.
Rozejrzyjcie się.
- Zapamiętajcie je. - Chwila.
Poznajmy zasady.
Wybierzcie płytkę i na niej stańcie.
Przemyślcie to, na jakiej płytce chcecie stanąć.
Stoisz na płytce? Wypadasz.
Pod waszymi stopami znajdują się symbole.
Jak myślicie? Co oznaczają?
Musimy je zapamiętać. Jak w tej grze.
Chodzi o zapamiętywanie?
- Tak. - Symbole nic nie znaczą.
- Co? - Zbijałem was z tropu.
O mój Boże.
Skoro to sobie wyjaśniliśmy, przejdźmy do wyzwania.
Na żetonie widniał wpis: „Rusz głową”.
Właśnie o to w tym chodzi. Stary, dobry quiz.
A niech mnie.
Wasze płytki mają cztery sekcje.
Grupa czterech osób powalczy z czterema osobami
z przeciwnej drużyny.
Drużyna, która będzie miała najmniej poprawnych odpowiedzi,
zostanie wyeliminowana.
Niech pierwsze grupy z każdej drużyny zejdą do nas.
Czas na pierwszą rundę quizu.
Chłopcy nie znają pytań ani odpowiedzi.
- Nic nie wiem. - Ja nie mam mózgu.
Pierwsze pytanie brzmi:
„Jaka grupa ma najwięcej hitów na liście tygodnika Billboard?”.
Macie 30 sekund na odpowiedź.
Czas, start.
- Stary, nie wiem. - Beatlesi.
Co sądzisz?
- Ja nie wiem. - Rolling Stones.
- Jak to się… - Ja napiszę.
Dobra. Zapisali odpowiedzi.
Zaczniemy od białej drużyny.
Spójrzmy, co napisali.
„The Rolling Stones”.
- Na pewno chodzi o nich? - Nie.
Spójrzmy na tabliczkę pomarańczowej drużyny.
„The Beatles”.
Poprawna odpowiedź…
to the Beatles.
ODPOWIEDŹ: THE BEATLES
Pomarańczowi zdobywają punkt.
Kolejna grupa.
Drugie pytanie brzmi: „Jakie zwierzę jest największe na świecie?
Płetwal błękitny, nosorożec indyjski czy tantniś krzyżowiaczek?”.
Czas, start.
Odwróćcie się.
- Płetwal błękitny? - Nie.
Źle przeczytałem?
Tantniś krzyżowiaczek.
To nosorożec.
- Miałem to na studiach. - Tak.
Nosorożec?
Chcą nas zbić z tropu.
Czym jest tantniś krzyżowiaczek?
- Nosorożec. - Wiemy, co kombinujecie.
Chcecie nas zbić z tropu.
Sprawdźmy wasze odpowiedzi.
Płetwal błękitny.
- Płetwal błękitny. Macie rację. - Tak!
Tantniś krzyżowiaczek istnieje?
„Który stan w Ameryce zajmuje największy obszar?”.
Nieźle. Skończyli przed czasem.
Co zapisaliście?
- Alaska. - Alaska.
Macie rację.
W jakim europejskim mieście…
W Paryżu. Dobrze.
Od tego momentu, z jakiegoś powodu,
obie drużyny wszystko wiedziały.
To poprawna odpowiedź.
Zgadza się. Dobra odpowiedź.
Ponownie się nie mylicie.
Te pytania są proste.
„Jeff Bezos”, zgadza się.
Pozdrawiam Amazon.
Ponieważ jesteście w tym lepsi, niż zakładałem,
mam dla was dużo trudniejsze pytania.
- Nie. - Spokojnie.
To stare pytania.
Ponieważ to moje ostatnie pytania, biała drużyna musi objąć prowadzenie,
żeby uniknąć wyeliminowania.
To pytanie z pewnością będzie najtrudniejsze.
„Jaką literą zapisuje się liczbę 100 w systemie rzymskim?”.
Nawet ja nie znam odpowiedzi.
Nie dowierzam, że stoisz półtora metra ode mnie.
- Super. - Tak.
- Dlaczego gadają? - Po rzymsku?
Powiem o tym uczniom.
- Jesteś nauczycielką? - Tak.
Uczysz dzieci cyfr rzymskich?
- Tak. - Nieuczciwie. Jest nauczycielką.
- Co zapisaliście? - „C”.
- A wy? - „X”.
Mamy różne odpowiedzi.
Jedna strona ma „C”, a druga „X”.
Dobra. Poprawna odpowiedź to…
to „C”.
QUIZ - ODPOWIEDŹ: C
- Nauczycielka się myliła. - Co?
Uczysz dzieci rzymskich cyfr?
- Co tu się wyprawia? - Zagadywałaś mnie.
Przepraszam.
Jak wrócę do domu, stracę pracę.
O nie.
„Jakie dwie planety w Układzie Słonecznym nie mają księżyców?”.
- Znałaś odpowiedź? - Nie.
Biała drużyno, może teraz się odkujecie.
- Co zapisaliście? - Pluton i Neptun.
Pluton jest jeszcze planetą?
Chyba nie.
Wszyscy się mylicie.
Biała drużyno, jeśli macie nadrobić straty,
to wasza ostatnia szansa.
Jeśli odpowiecie prawidłowo,
a wy odpowiecie źle, gra się skończy.
Nie będziecie już mogli odrobić straty.
„Jaki przełomowy sprzęt w 2001 roku Apple wypuściło na rynek?”.
Czas, start.
Trzy, dwa, jeden.
Ręce w dół. Pięć milionów dolarów na szali.
Drużyno, której grozi eliminacja, co napisaliście?
- iPhone. - Dobra.
- A wy? - iPod.
Dobra. Odpowiedzi się różnią.
Jeśli biali się mylą, a pomarańczowi mają rację, to koniec.
Poprawna odpowiedź…
to iPod.
Pomarańczowi przechodzą dalej!
Pomarańczowi wygrali.
Koniec gry.
- Masakra. - Tak się cieszę.
Pomarańczowa drużyna błyszczy. Mój mąż tu był, ale nie dał rady.
Robię dla niego. Zgarnę te pięć milionów.
Żałujecie teraz, że nie wzięliście stu tysięcy?
- Tak. - Nie.
Różne odpowiedzi.
Będziemy tęsknić.
- Niektórzy nie widzieli miasta. - Zobaczyłam je i mieszkałam w nim.
Bawiłam się w nim i płakałam.
Moja rodzina byłaby ze mnie dumna, bo zostałam w programie najdłużej.
Nie sądziłam, że tu trafię.
Przykro mi.
Nie chciałam odpaść.
WOLONTARIUSZKA SZKOLNA
ZOSTAŁO 242 GRACZY.
Jeszcze nie wiedzą, że to nie koniec przygód w wieży.
Jak to?
Zobaczysz.
Nie rób mi tego. Co jest? Nie jestem z nimi.
Mów.
Zaczekaj, aż Jimmy powie.
- Mów! - Zaczekaj na jego głos.
Nie tnij teraz…
Gratuluję. Przetrwaliście na waszym piętrze.
- Tak! - Jazda!
To prawie koniec drugiego odcinka!
Zauważcie, że powiedziałem, że to prawie koniec.
O rany.
Czeka nas jeszcze jedna gra.
Tworzycie rzędy, które odpowiadają waszym piętrom.
O nie. Będziemy rywalizować.
Musicie teraz wybrać kapitanów, którzy będą reprezentować wasze drużyny.
- Nieźle. - O mój Boże.
Będę proponował kapitanowi potężne łapówki
w zamian za wyeliminowanie drużyny.
Dlatego musicie wybrać kogoś niezwykle godnego zaufania,
kto nie ugnie się pod presją ogromnych stert banknotów.
Niedobrze.
- Ja chcę. - Dam radę.
Zbierzmy się jak drużyna.
- Głosujmy. - Chcę być kapitanem.
Podnieście ręce.
- Ustalmy to. - Zbyt wiele osób.
Niektórzy muszą opuścić rękę. Może być ich pięć.
Mój Boże, Ojcze Niebieski, dziękujemy ci za tę szansę.
- Do dzieła. - Jeremy!
Jeremy jest dość popularny.
- Czemu drużyna ci ufa? - Bo Bóg jest dobry.
Tak!
Możemy zaufać brodzie?
Tak!
Ja chcę wygrać.
Nie przyszedłem tu po ochłapy. Chcę wygrać i dotrzeć na szczyt.
Ktoś mówił, że wziąłbyś łapówkę. Nie wiem kto, ale ktoś mi to powiedział.
- Mnie też. - Jestem weteranem.
Mieszkam w samochodzie. Ciągle podróżuję.
Chciałem pojechać do Argentyny.
Nie wchodzisz w grę.
Żyje w samochodzie?
Nie jest bezdomny.
- Mieszka w aucie. - Jego wybór.
Zarabiam w mediach społecznościowych.
Nie zazdroszczę im.
- Szaleństwo. - Chyba że zostałbyś kapitanem.
O rany.
To jakieś szaleństwo.
Ręczę za Harrisona.
- Ja też. - Mamy dwóch.
- Nie wiem. - Drugiego nie znam.
Harrison.
- W porządku? - Tak.
- Tak, Harrison. - Dobra.
Dasz radę.
Wygląda na dobrego faceta. Chyba możemy mu ufać.
Jest szczerze uczciwy, a tego wymagamy od przywódcy.
Myślę, że sobie poradzi.
Czy znajdziecie w drużynie kogoś, kogo nie można przekupić?
Stary, jesteś szalony.
Musicie to zrobić.
Uspokój się.
Będą kuszeni niewyobrażalnymi kwotami.
Jeśli myślicie o jakiejś kwocie, na pewno będzie wyższa.
Powiedzą wam, że się nie dadzą,
ale znajdziemy na nich sposób.
Dobra, wystarczy.
- To musiało wybrzmieć. - Wybrzmiało.
To jasne jak słońce.
Każdy ma swoją cenę.
- Jimmy, proszę, przestań. - Dowiemy się, co to za cena.
- Deano. - Deano.
Znam siebie. Mam 60 lat. Mam dorosłe dzieci i byłem strażakiem.
Dam radę. Nie da się mnie przekupić.
Deano to idealny wybór dla różowej drużyny.
- Ale nie tylko on był brany pod uwagę. - Mogę coś powiedzieć?
Większość z was nie wie, kim jestem,
ale nigdy nikogo nie oszukałem.
Świetnie.
Nie wezmę żadnej łapówki.
- Mogę coś powiedzieć? - Tak.
- Zostanę przy Deano. - Tak.
Deano!
Znajomi wiedzą, że nie przyjmuję łapówek.
- Milion. - Nigdy.
- Dwa miliony. - Nie.
Krwawa forsa.
- To krwawa forsa. - To byłaby zdrada.
- Każdy ma powód, by walczyć. - Słuchajcie.
Nigdy bym wam tego nie odebrała.
Tak!
Poświęciłabyś się?
Tak, gdybym musiała.
Dobiłoby mnie to, ale nie odebrałabym wam tego.
Ufam jej.
- Ufam jej. - Twana!
Zawodnicy, mam nadzieję, że dokonaliście przemyślanego wyboru.
Żółta drużyno, przyślijcie kapitana.
Do boju, Jeremy!
Różowa drużyno, przyślijcie kapitana.
Do boju!
- Biała drużyno! - Tak!
Pomarańczowa drużyno! Zapraszam na szczyt wieży.
Przypominam, że gramy o pięć milionów. Jeśli was wystawi, wracacie do domów.
Ktoś się złamie.
- Oby nie nasz. - Właśnie.
Nie wiem, kto się wysypie u innych.
- My przetrwamy. - Tak.
Jeremy nas reprezentuje.
Możemy spać spokojnie.
Kapitanowie, stańcie za przyciskami, które odpowiadają waszym kolorom.
Zaraz wam wszystko wyjaśnię.
Na tym ekranie pojawi się liczba,
która będzie rosła w coraz szybszym tempie.
W każdym momencie kapitanowie mogą nacisnąć przycisk
i wyeliminować całą swoją drużynę w zamian za kwotę z ekranu.
Oby to nie był biały.
- Oby. - Właśnie.
Coś jeszcze.
Wasz los zależy od nich.
Jednak jeśli wcisną przycisk, nie wyeliminują siebie, a tylko was.
Chwila.
Zostają w grze z kasą.
Nie wierzę.
Szaleństwo.
Obłęd.
Mam też dobrą wieść dla was na dole.
Istnieje granica, której kwota na ekranie nie przekroczy.
Jeśli dojdzie do tej granicy, a nikt nie naciśnie przycisku,
nikt nie odpadnie.
Do dzieła.
Dasz radę, Harrison.
Tak!
Jeśli tych kapitanów naprawdę nie da się kupić,
pójdziemy spać i przejdziemy dalej.
Musicie jednak wiedzieć,
że ta granica to ogromna suma pieniędzy.
Chyba zwymiotuję, jeśli do niej dotrzemy.
To się raczej nie stanie.
Kapitanowie, jesteście gotowi?
- Do dzieła! - Tak, Jimmy!
- Gotowy! - Tak!
Odpalmy licznik!
Zabawmy się.
O mój Boże.
Mamy 2000, 3000 dolarów.
Jeśli któreś z nich naciśnie przycisk, wygra 5000 dolarów.
Nawet nie patrz.
Teraz mogą wygrać 6000 dolarów.
- Jeśli ktoś teraz wciśnie… - Właśnie.
Dziesięć tysięcy dolarów.
- Spójrzcie. Pełne skupienie. - Zgadza się.
Coś wam powiem.
Licznik będzie przyspieszał.
Kwota rosła z prędkością tysiąca na sekundę.
Teraz będzie rosła z prędkością 2000 na sekundę.
- Szybko rośnie. - Bardzo szybko.
- Trzydzieści tysięcy. - To cena tesli.
Dwa tysiące dolarów na sekundę.
- Czterdzieści tysięcy. - Deano, nie rób tego.
Co on wyprawia?
- Stary! - Pięćdziesiąt koła.
- Nie. Odsuń się. - Nie ruszaj ręką!
Coraz szybciej.
O czym myślisz?
- Nie muszę patrzyć na tę kwotę. - Mój Boże, 90 kawałków.
Nikt ich nie chce.
- Ale stres. - Już.
Mój Boże!
- Odsuń się od przycisku. - Mamy 115 000.
Nie zostaniecie wyeliminowani.
Ktoś naciśnie przycisk.
Ktoś go naciśnie.
- Chyba żartujecie! - Zaraz dojdziemy do 200 000 dolarów.
Tyle kosztuje dom!
Ktoś się niecierpliwi.
Jeśli żaden kapitan nie wciśnie przycisku, zwymiotuję.
Szykuj wiadro, Jimmy.
- Dwieście tysięcy! - O mój Boże!
- Deano. - Spójrzcie.
- Stoi blisko przycisku. - Jazda.
Deano, nie rób tego!
Różowi się stresują.
- Daj spokój, Deano. - Stresują się.
- 420. - Co?
Co tu się dzieje?
Trzymaj się!
Cztery osoby nie chcą wziąć
pół miliona dolarów!
Pięćset tysięcy!
Co tu się wyprawia?
Kwota przewyższyła pół miliona.
Czy wy jesteście obłąkani?
Nie ruszaj się!
Wiecie, że to prawdziwa kasa?
Nie naciskaj.
- Nie. - Nie naciskaj. Trzymaj się.
Co tu się dzieje?
Jak można się temu oprzeć?
- Co wy robicie? - Są w amoku.
To chyba nie są ludzie.
- Co tu się dzieje? - Mowa o 700 000 dolarów.
Przeleję ci tę kasę, jeśli naciśniesz przycisk.
Proszę, nie łam się.
- Nie było tak szalonego programu. - Obłęd.
Osiemset tysięcy dolarów.
To sporo pieniędzy.
- Nie! - Nie, Deano!
Szaleństwo.
Wytrwaj, Deano.
Nie chcecie 800 kawałków?
Jeremy się odwraca i patrzy na ekran.
Widzowie pomyślą, że to ściema.
To prawda.
Dziewięćset tysięcy!
O mój Boże!
O rany.
Ktoś na pewno to zgarnie.
Dochodzimy do miliona dolarów.
Deano, nie rób tego.
- Prosimy, Deano! - O mój Boże.
Weźmie kasę?
- Weźmie ją? - Tak.
O mój Boże.
O rany!
Napisy: Jakub Skiba Iyuno