W POPRZEDNIM ODCINKU
Za Saula, króla całego Izraela.
Lew powrócił.
A ty gdzie byłeś? Śpiewałeś o matce?
Co z wioską graniczną?
Widziałem odcisk dłoni większej niż kosz tkacza.
Samuelu, dziś świętujemy!
Wykorzystałeś tron Izraela dla własnej chwały.
Saulu, Bóg cię wybrał na króla.
A teraz wybiera innego.
Zabiję lwa.
Nie dasz rady sam.
Dam i zrobię to.
Jest za wcześnie.
Nie, jesteśmy w samą porę.
Przez kolejne 28 lat nie powtórzy się
ten układ Słońca, Księżyca i gwiazd,
który był taki sam u zarania dziejów.
Spójrz.
Słońce wschodzi. Pamiętasz modlitwę?
Birkat ha'chama.
Powtarzaj za mną.
Błogosławionyś
Nasz Panie
Królu wszechświata
Który dokonał stworzenia
Nie powinnaś tu być.
On też nie.
Ty i twoje dziecko bezcześcicie imię Jessego
i całego Betlejem.
Poczekaj tu.
Może słyszałeś.
Widzę różne rzeczy.
Mam wizje.
Chcesz wiedzieć, co widziałam?
Historia będzie pamiętać imię mego syna, gdy twoje odejdzie w zapomnienie.
Jak śmiesz?
Chodź, Dawidzie.
Jestem przeklęty?
Nie, Dawidzie.
Zrodziłeś się z bojaźni i cudu.
Synu.
Wycisz się i słuchaj.
Co słyszysz?
Nic.
Zamknij oczy…
i słuchaj uważnie.
Nie tylko uszami, ale i duszą.
Głębia przyzywa głębię.
W ciszy i bezruchu usłyszysz Boga.
Posłuchaj go. Powie ci, kim jesteś.
Nie oni.
Nic nie słyszę.
Usłyszysz.
Mogę się z wami pobawić?
Eliabie, zaczekaj.
Nie za murem, Dawidzie.
Wiem.
- Dawidzie. - Wiem.
Głębia przyzywa głębię.
Pokaż mi, kim jestem.
Nie ruszaj się, Dawidzie.
Wyczuje twój strach.
Rozumiesz?
Uspokój oddech.
Dawidzie…
mój synu…
Kocham cię całym sercem.
Mamo, nie.
Nie!
- Uciekaj, Dawidzie! - NIe!
Nicwet!
Dawidzie.
Nicwet.
Coś ty zrobił?
Wszystko będzie dobrze.
Twoja matka cię prosi.
Podejdź.
Chodź.
Boję się, że twoje życie będzie bardzo trudne.
Nie będzie mnie, by cię chronić.
Wydobrzejesz. Będziesz zdrowa.
Pan mnie wzywa.
Czuję to.
Wiem, co będzie.
Pokazał mi… kim się staniesz.
Kim?
Pamiętaj.
Dawidzie.
Mamo.
Chodź.
- Co mam pamiętać? Nie! - Chodź.
- Mamo, nie! - Chodź.
Proszę!
Zostań tu, synu.
Zostań.
Twoja matka…
odeszła.
Idź na wschodnie pole.
- Weź owce. - Po co?
W żałobie nie mogę się tobą zajmować.
- Idź. - Chcę ją zobaczyć.
Opuść ten dom.
- Nie, chcę zobaczyć mamę. - Opuść ten dom.
Zajmij się owcami.
Idź.
Proszę was o pomoc. Znam tu wszystkich.
- Błagam was. - Nie chcę.
Dziadku, patrz!
To chłopak.
To prawda.
Mój syn.
Nic ci nie jest?
Kiedy zmądrzejesz?
Nie sprzeciwiaj mi się.
Już cię nie przestraszy.
DOM DAWIDA
GRÓD GIBEA, NOWA STOLICA IZRAELA
Ojcze?
Moje dziecko…
Jak długo spałem?
Pójdę po innych.
Zaraz wracam.
Ojciec znowu się obudził.
Tym razem jest bardziej sobą.
Powiadomię królową.
Mikal.
Porozmawiajmy.
Te jego krzyki.
Jakby płonął żywcem.
Nie mogę ich wymazać z pamięci.
Proszę.
Nie teraz.
Co Samuel mu zrobił?
Nie wiem.
To, co ci teraz powiem…
musi pozostać w tajemnicy.
Samuel chce namaścić innego na moje miejsce.
Kochany, byłeś w gorączce, śniłeś o wielu rzeczach.
Powiedział mi to jasno.
Dopiero wtedy zapadłem w niebyt.
To zdrada.
Dlaczego pozwoliłeś Samuelowi odejść?
Samuel ma nadprzyrodzoną moc.
Miecz na nic by się zdał.
Namaszczono cię trzy razy.
Ludzie cię wielbią.
Wielbią też jego.
Abnerze.
Znajdź go.
Śledź go.
Przyprowadź mi pomazańca.
Jak każesz.
Przez lata prosiłam cię o wiele.
Jeśli namaści innego…
to ten musi umrzeć, jak i wszyscy z jego domu.
Każda oznaka słabości jest orężem dla Filistynów.
Rozumiesz?
Komu służysz?
Jak możesz o to pytać?
Odpowiedz.
Służę rodowi Saula.
MIASTO GAT, TERYTORIUM FILISTYNÓW
Daj mi mądrość bogów i siłę moich przodków.
Mój królu, przybyłem.
Witajcie, bracia królowie Filistei.
Od dawna marzyłem o tym dniu,
gdy nasza piątka zbierze się, zamiast walczyć.
Dość. Po co tu jesteśmy?
Hebrajczycy rozbili Amalekitów.
- Niemożliwe. - A jednak.
Fortuna sprzyja Saulowi.
Saul to król osłów.
Plemiona hebrajskie są niczym.
A jednak Agag z rydwanami, bożkami i niezliczonymi zastępami został
unicestwiony przez te nic nieznaczące hordy.
Plotki.
Umocnijmy nasze miasta.
Nie.
Pięć zjednoczonych armii powinno najechać ziemie Saula.
Gdy to zrobimy, nasi bogowie ziszczą ich koszmary.
Czyż nie będzie to tylko ślepa zemsta?
Saul zabił twego ojca na polu bitwy lata temu.
Nikt z nas nie powiedzie pięciu armii.
Na pewno nie ty.
Akiszu, królu Gat.
Brak mi twojego ojca.
Miał lepszy gust do wina.
Szykuj konie.
Tak, mój panie.
Dokąd jedziemy?
Wezwać nowych bogów.
BETLEJEM, PLEMIĘ JUDY
Jedzcie i pijcie.
Mój ludzie, duma Judy powróciła.
- Dziękuję. - Witaj.
Synowie Jessego i kapitan straży królewskiej, Joab.
Ludzie, którzy walczyli pod moim sztandarem.
Moim sztandarem.
Wracają cali i zdrowi.
Bracia…
Przynoszę pozdrowienia od rodu Saula,
króla 12 plemion i władcy wojny.
Gratuluję pannie młodej,
Racheli, niepojętego wyboru…
mego przyjaciela, Jakuba.
Spośród wszystkich bohaterów wybrała jego.
Król okazuje przychylność wszystkim swoim ludziom,
a wśród nich szczególnie ważne jest plemię Judy.
Wysłał więc swoje córki, by życzyły wam powodzenia.
Powitajmy Mirab i Mikal.
Córki króla Saula.
Witaj, ludzie Judy.
Pozdrowienia od króla i naszej rodziny.
Kwitniemy tylko, gdy jesteście szczęśliwi.
I chyba tak jest dziś.
Gratulacje dla pary młodej, Jakuba i Racheli,
których imiona pochodzą od naszych przodków,
jak w dawnych opowieściach.
Królewski ród daruje wszystkie długi tej nowej rodziny,
a także daje im ziemię i owce z naszych stad,
by mogli rozpocząć drogę
ku bogactwu i wolności, które dorównują waszej miłości.
Brawo.
Proszę, skosztujcie wina.
Witajcie.
Piękne słowa. Naprawdę.
- Poruszyły mnie. - Przestań.
Może naprawdę zakochali się od pierwszego wejrzenia.
Albo tydzień temu,
gdy jej ojciec sprzedał ukochaną córkę na tuzin owiec.
Wzruszające słowa.
Matka byłaby dumna.
Proszę.
Ta królewska wizyta ma odwrócić uwagę.
Pokażmy księżniczki,
może ludzie nie zauważą, że ich król traci rozum.
Czemu tak mówisz?
Jeśli ojciec nas potrzebuje, pomóżmy.
No to chyba już zrobiłyśmy swoje.
- Chcę zatańczyć. - Słucham?
Idę potańczyć.
Dlaczego?
Nie.
Księżniczko, proszę, nie.
Joabie.
Joabie!
Nie bądź zazdrosny.
Dobrze?
Dawid zagra nam lepszą pieśń.
Powstań, mój piękny
I przyjdź
Bo upadek już za nami
Deszcz słabnie i odchodzi
Kwiaty rozkwitają na ziemi
Nadszedł czas śpiewania
A głos turkawki
Dochodzi z naszych ziem
Powstań, mój piękny
I przyjdź
Napisałeś tę pieśń?
Tę?
Nie.
Matka mnie jej nauczyła.
Matka?
Jest piękna.
Jest dobrą nauczycielką.
Była.
Może kiedyś napiszę pieśń dla ciebie.
Ktoś ty?
Skup się na zabawianiu gości, pasterzu.
Po to tu jesteś.
Joabie.
Za fatygę.
Ładny.
Prosto z pola bitwy.
Ostrze Amalekitów?
Uważaj, kuzynie.
Zostaw go, Joabie.
Tak, księżniczko.
Czas odejść.
Mam kwatery dla ciebie i Mirab w winnicy mego ojca.
Wrócimy do fortecy rankiem.
Chcesz zginąć?
- To przeklęty nóż. - To tylko metal.
Krwiopijcy używają ich do pogańskich rytuałów.
- Prorok zakazał. - Potrzebujemy ich.
Nieważne, skąd pochodzą.
Dla mnie ważne.
Z Joabem lepiej nie zadzierać.
- To nasz krewny. - Tak.
I bez wahania poderżnie ci gardło.
Zagraj coś, bym zdobył żonę.
Nie te smęty, tylko coś z pasją!
Moje pieśni nie są smętne.
Graj. Rozbudź emocje.
Czemu nie bronisz tak mojego honoru?
Traktuję was obie tak samo.
Jasne.
Wmawiaj to sobie.
No.
Pobudka.
Czyż nie muszę nabrać prędkości
jak orzeł?
Nie na tym to polega.
Która godzina?
Rano.
Daj.
- Jak ty to robisz? - To łatwe.
- Łatwe? - Daj kamień.
- Masz. Jeszcze raz. - Dobra.
Chyba masz za dużo czasu.
Nudzi mi się.
Co mi dasz, jeśli trafię dwa słoje na raz?
To niemożliwe.
Co mi dasz?
Muła.
Nie chcę muła.
Nie mojego. Dam ci muła Abinadaba.
Że co?
Jakim prawem?
Jego muł i morgę ziemi.
Nie masz tyle ziemi.
Znajdzie się.
A jeśli chybisz, co stawiasz w zamian?
Głupie pytanie.
- Nic nie ma. - Jeśli spudłuje,
nigdy więcej się tu nie pokaże.
- Natanaelu. - Co?
Myślisz tak samo.
- Tylko nie powiesz tego na głos. - Dość.
Nie chcę jego muła ani twojej ziemi.
Tylko miejsca w armii króla.
Chcę walczyć z wami.
Walka dla króla to żaden honor.
- Ojciec ma rację. - Nie ma.
To wielki zaszczyt.
Dawidzie, zginiesz prędzej, niż myślisz.
Możemy wrócić do domu?
Umiem walczyć.
To nie walka. Tylko odstraszanie ptaków.
Chciałem to wypić.
Teraz uważaj.
Dwa słoje na raz.
Dawaj.
Chcę walczyć z wami.
Dawidzie.
Nie załatwię ci miejsca w królewskiej armii.
Czemu go nie wziąłeś?
Mógłby się przydać.
Do strzyżenia owiec.
Mój nóż mi wystarczy.
Zabiłem nim lwa.
Eliabie, ostatnio słyszałem o niedźwiedziu.
Otóż to.
Co będzie następne?
Smok?
Nie wierzysz mi?
Nie.
Zostawił mi to.
Rany.
Nie wiem i nie obchodzi mnie, czy to prawda.
Ale wiem,
że Amoryta zostawił mi to,
a Filistyn… to.
A Amalekita to.
Ja mam to.
A ja to.
Jestem wojownikiem. To moja natura.
Ty, Dawidzie, jesteś poetą i pasterzem.
- Nie jesteś zabójcą. - Jestem wojownikiem.
- Nie. - To po kobiecie Beniamina.
- Ostre ząbki. - Pokaż mu.
Eliabie, proszę. Porozmawiasz z Joabem?
Joabem, którego wczoraj prowokowałeś?
- Posłucha swego dowódcy. - Abnera?
- Zapytaj. - Nie.
- Proszę. - Nie sprzeciwię się ojcu.
Sprowadził cię na te wzgórza
i nie pozwoli ci ich opuścić.
Dobrze.
Znajdę własną drogę.
- Na pole bitwy? - Tak.
Dobrze.
- Chodź. - Co?
Jeśli chcesz poznać śmierć, pokażę ci ją.
Dobrze.
Gniew pomaga na polu bitwy, ale nie tutaj.
Chciałeś trenować, lecz chodzi ci o coś więcej.
Dobrze mnie znasz.
Kiedyś mieliśmy tylko drewniane miecze do walki.
Walczyliśmy widłami…
i laskami pasterskimi.
Zębami i pazurami.
A jednak zwyciężaliśmy, tak jak musimy teraz.
Mój ojciec pokonał uzbrojone po zęby armie.
A teraz traci zmysły.
Daleko zaszliśmy, Abnerze.
Czemu Bóg to robi?
Jestem żołnierzem.
- Bóg ze mną nie rozmawia. - Z moim ojcem tak.
Co Samuel mu powiedział?
Sam musisz go o to zapytać.
Ale jedno jest pewne.
Kolej na twoje rządy.
Mój ojciec jest królem Izraela.
Ledwo wstaje z łóżka.
Czemu nikt mnie nie zaprosił?
Wybacz, mój panie.
Myślałem, że potrzebujesz kolejnych 11 dni na odpoczynek.
Nigdy nie czułem się lepiej.
Zostaw mnie z synem.
Co cię trapi, synu?
Mów.
Co powiedział ci Samuel?
Nieważne.
Bywał już zły.
Złożysz ofiary i wszystko
pójdzie w zapomnienie.
Nie pójdzie.
Samuel to starzec zazdrosny o utraconą siłę.
Tak o nim myślisz?
Boję się, że tym się stał.
Nie takiego go znam.
Jest głosem Najwyższego.
Kocham go od zawsze.
Tak mnie uczyłeś.
Wszyscy się zmieniają.
Kiedyś będziesz gotowy.
Obiecuję.
Ale wciąż jestem królem.
Nie zapominaj.
Gdzie twoja siostra?
Chciałabym mieć ucznia tak pracowitego jak ty.
Achimeleku, nie masz nic przeciwko? Wiem, że nie powinnam tu być.
Nie wydam cię.
Moja słodka.
Ojcze.
Wolno ci to mieć?
Achimelek daje mi… specjalne przywileje.
W końcu jestem córką króla.
W biednej wiosce Beniamina nie mieliśmy kopii Prawa Mojżesza.
Jesteśmy strażnikami wielkiego przywileju.
Cieszę się, że z niego korzystasz.
Co czytasz?
O ludziach, których nękały jadowite węże.
Bóg kazał Mojżeszowi wziąć miedzianego węża
i umieścić go na wysokim palu, aby wszyscy mogli go widzieć.
Ci, którzy na niego spojrzeli, byli…
natychmiast uzdrowieni.
Myślisz, że tak było?
Serce mi podpowiada, że tak.
Czemu Bóg cię nie uzdrowił?
Kto mówi, że nie?
Coś ci pokażę.
Gdy byłem młody,
rzadko słyszeliśmy o złocie i brązie, a co dopiero je zobaczyć.
Jednak w potokach na wschód od pustyni Negew,
jeśli dobrze się poszuka,
można znaleźć kamienie niepodobne do innych.
Można szukać przez miesiąc i nie znaleźć takiego kamienia.
Twoja matka je uwielbiała.
Spędzaliśmy wiele godzin, szukając ich razem.
Ale tak naprawdę…
Starałem się ją przekonać, by za mnie wyszła.
Zrobiłem to dla niej.
Myślisz, że jej się spodoba?
Myślę, że ją zachwycą.
Na wieczność.
Przypomną jej o lepszych czasach.
Nie lękaj się.
Wszystko odmieni się na dobre.
Masz moje słowo.
Mogę o coś spytać?
Czemu nie? Nie mamy nic do roboty.
Co pamiętasz o niej?
O mojej matce?
Czasem jej obraz zaciera się.
Wolałbym tego nie pamiętać.
Śmierć twojej matki, twoje poczucie winy,
czasem myślę…
że życie bywa okrutne i niesprawiedliwe,
zwłaszcza w obliczu tego, co nieuniknione.
Była kobietą oddaną, o wielkim sercu.
Jej pieśni wypełniały dom.
Żałuję, że bywałem dla niej niemiły.
Patrz.
Szukasz ucieczki w wojnę i barbarzyństwo?
Oto i one.
Kto to zrobił?
Nie wiadomo.
Powinniśmy odkryć prawdę.
Zrobisz to, czego nie zdołał książę Jonatan?
Uważa, że to dzieło…
Co?
Nie.
Ktoś nas obserwuje.
Dawidzie?
Jesteś Hebrajczykiem?
To twój dom?
Nie.
Nie jestem stąd.
Jesteś sam?
Tak.
I nic nie wiem.
Jesteś z plemienia Judy?
Z plemienia lwa?
Zabiłem lwa.
Imponujące.
Bracia mi nie wierzą.
Zrobiłem wiele rzeczy, w które moi nie wierzą.
Bliscy często nie doceniają wielkości.
Brąz. Filistyn?
Filistyn?
Twoi ludzie znają pewną legendę.
O Anaku?
- Anakim? - O synach Anaka?
- Tak. - Olbrzymy.
Potomstwo synów Boga i ludzkich niewiast.
Wierzysz w nich?
Wierzę w słowa Mojżesza.
Mojżesza.
Który zatopił egipską armię, rozdzielając morze.
Haszem zatopił armię. Mojżesz był Jego naczyniem.
Haszem?
- To imię? - Boga bogów.
Czyżby?
- I nie może być innego… - Nie ma.
To mam pytanie.
Czy Bóg cię teraz ocali?
Dawidzie! Uciekaj!
Biegnij!
Dawid!
Uciekaj.
Już.
Rusz się.
Eliabie.
Biegnij.
- Eliabie, tutaj. - Nie, Dawid!
Nie.
Eliabie, nie.
Eliabie.
Wezwać ludzi i ich wykończyć?
Nie.
Już po wszystkim.
Polujemy na większą zwierzynę.
Podniosę.
Poradzę sobie.
Zostaw!
Wybacz, Jozjaszu.
Nikt nie powinien tego oglądać.
Bóg cię błogosławi i uleczy, mój panie.
Da ci sen.
Boisz się spać.
Mój umysł mnie zawodzi. A jeśli tej bitwy nie zdołam wygrać?
Wygrasz każdą bitwę.
Pokonałeś wszystkich wrogów.
I uczyniłeś ich upadłą fortecę naszym domem.
Jesteś tu szczęśliwa?
Czuję przeciąg.
Połóżmy się.
Chodź.
Pamiętasz nasz pierwszy dom?
Byliśmy razem.
Życie było proste.
To była bezpieczna przystań.
Bo ty tam byłaś.
Tylko tego mi trzeba.
Śpij, kochany.
Śpij i wróć do mnie.
Proszę, wróć do mnie.
Ty to zrobiłaś?
Podoba ci się?
Jest piękny.
Będzie cię chronić. Jak zbroja.
Adonai, który przywiodłeś nas z Egiptu,
nie odwracaj się od nas teraz.
Niech ofiary tych, którzy zginęli, będą warte sprawy.
Proszę.
Pokaż mi cel.
Samuelu.
Zabiję cię.
Król zetnie sędziego Izraela.
Matko?
Jonatanie.
Zabiję cię.
Zetnę cię jak…
Jak wysoką trawę.
Trawę, która więdnie i marnieje…
- Ojcze? - … i odchodzi w zapomnienie.
- W zapomnienie! - Ojcze!
Wszystko w zapomnienie!
Ojcze.
Saulu, nie!
Ojcze.
Jonatanie.
- Pomóż mi. - Dobrze.
Jak do tego doszło?
Musisz odpoczywać.
Zaprowadzimy cię do łóżka.
Eliabie.
Obudź się.
Zostaw mnie.
Nie przeżyję.
Obudź się.
Byłeś na wojnie.
- To za daleko. - Nie.
Posłuchaj. Jestem silniejszy, niż ci się wydaje.
Popatrz na mnie.
Jestem silny.
Chodź.
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska