SERIAL NETFLIX
Dzisiaj wyjeżdżamy, to nasz ostatni dzień.
- Jak się czujesz? - Grunt, że jedziemy razem.
- Daj buzi. - Już.
- Spisałeś się jako kompan podróży. - Teraz będę kompanem życiowym.
Znalazłam kowboja.
Zostaw konia…
Ujeżdżaj mnie.
Właśnie.
Zawahała się.
Wczoraj byłam bardzo…
smutna.
To była pełna emocji noc.
Nie mogliśmy się porozumieć i…
Rano porozmawialiśmy i omówiliśmy tę sytuację.
Teraz lepiej to rozumiem i wiem,
że to nie był tak duży problem, jak nam się wydawało.
Moja komunikacja nie była precyzyjna.
Rozmawialiśmy o tym i wróciliśmy na właściwe tory.
Znów jesteśmy gołąbeczkami.
Dobrze jest trafić na taki problem, żeby zobaczyć, jak sobie z tym radzimy.
Przed nami mnóstwo pracy, ale jesteśmy na dobrej drodze.
Szczerze mówiąc…
Tak jest.
- Dobra. - Proszę.
- Dzięki, skarbie. - Spoko, bo jesteś spoko.
- Cześć! - Dzień dobry!
Dzień dobry.
Mamy nadzieję, że dobrze się bawiliście.
- O tak. - Mam pytanie.
Jak tam kwestia fizyczna?
- O tak. - Ktoś powie?
Pytanie obleśnego wujka Nicka.
Prawda?
Gdy ostatnio was widziałam, Matt był zakochany na zabój.
Dalej wszystko gra?
Będę szczery:
wczoraj trafiliśmy na problem,
nie mogliśmy się dogadać,
ale za to rano wszystko przegadaliśmy.
Zamiast uciec, skupiliśmy się na tym, czemu się w sobie zakochaliśmy.
- To było kluczowe. - Prawdziwa miłość.
Dzięki temu jesteśmy silniejsi.
Po wczorajszej nocy jestem jeszcze bardziej zakochana.
Cieszę się na ten kolejny rozdział,
czyli wspólne życie.
Jak połączycie swoje życia,
kariery i domy?
Muszę wygooglować „Jak być Nigeryjką”.
- „Nigeryjskość dla idiotów”. - Ktoś to napisał?
Jeszcze jedno.
Mamy też wasze telefony.
O Jezu.
Co to jest?
Małżeńska rada, gdy rozmawiacie z drugą osobą,
patrzcie na nią.
I kto to mówi?
Zostały wam tylko trzy tygodnie do ślubów.
Powiecie „tak” osobie, w której się zakochaliście
zupełnie na ślepo?
A może odejdziecie na zawsze?
Czy miłość jest ślepa?
- Oby tak. - Szerokiej drogi!
- Powodzenia. - Dziękujemy.
Dzięki.
Wreszcie zrobimy selfie.
No chodź, wyślę wszystkim zdjęcie.
Pani Erendira!
Hola!
Chciałem się przywitać. Jestem Bartise, kocham pani córkę.
- O Boże! - Cześć.
Dziś zrobię listę ludzi,
do których będę dzwoniła.
To pewnie będzie od razu moja lista gości.
Powinnam zadzwonić z hasłem:
„Przygotujcie się, bo bierzemy ślub i jestem pewna,
że stanę przed ołtarzem”.
Jesteś Portorykańczykiem?
Jestem Mulatem, ale znam trochę hiszpańskiego.
Stresuję się kolejnym krokiem,
bo jesteśmy na wspaniałych wakacjach.
To sprzyja miłości.
Jak to zniknie,
świat będzie znacznie gorszy.
To już nie jest kraina fantazji.
Będziemy prowadzić swoje normalne życia.
Prawdziwy świat to nie bajka
i tego się boję.
Tatuśku, gotowy ruszyć w trasę?
To był jedyny w swoim rodzaju romantyczny wypad.
- Teraz wracamy do świata. - Czas na nas.
Uroczo wyglądasz w tym obiektywie.
- To jest… - Makijaż czyni cuda.
- Gotowa? - Gotowa.
Pa, Malibu!
DALLAS, TEKSAS
Dosłownie mi casa, su casa.
- Mieszkamy razem. - Jest zajebiście gorąco.
Nie ma jak w domu.
Pachnie domem.
- Mnie się podoba. - Popatrz na sufit.
Kuchnia na pewno mi pasuje.
Nasze urocze gniazdko.
- Nasz pierwszy dom. - Tak jest.
To są brudy?
Wiesz, gdzie jest ich miejsce?
- W koszu na pranie. - Serio?
- Wspaniale. - A czego się spodziewałaś?
Mam piwo.
Skarbie, podnieś swoje rzeczy.
Wyluzuj.
Możemy porozmawiać o szafach?
Moja jest dwa razy większa.
- I pełna. - Wypełniona.
- Jasne. - Tak.
- W porządku. - Mnie tyle wystarczy.
- Zwolnię ci szufladę. - To jest moja sekcja.
Serio?
- Tyle miejsca znajdę. - Tak?
- Wyrzucę parę kurtek. - Dasz mi tyle miejsca?
- Tak. - Skarbie.
Tak bardzo cię kocham, dam ci 30 cm.
- Wskakuj. - Tak jest.
- Nie zepsuj. - Co ty na to?
- Podoba mi się. - Wskakuj.
- Miło. - Oj tak.
Każdy idzie inną drogą.
Ja chcę poczekać z seksem
aż do ślubu.
Wspólne mieszkanie tego nie ułatwi,
ale wytrzymaliśmy na wakacjach w seksownym Malibu.
Bycie razem każdego dnia będzie wyzwaniem,
więc nie mam zamiaru
zarzekać się, że…
Możemy się omsknąć.
Cudownie.
Tak się cieszę, że możemy razem ugotować kolację
i pójść do ulubionej knajpy.
Czeka nas tyle rzeczy.
Gotowa na wspólne zakupy?
W nigeryjskim spożywczaku?
Tak! Nie mogę się doczekać.
- Co kupimy? Co przyrządzamy? - Pokażę ci.
- Coś pikantnego. - Pikantne?
Wiesz, z kim rozmawiasz?
Przepraszam.
Mój język to joruba.
- Wymówisz? - Joruba.
- No proszę. - Jak Aruba.
Musisz poznać parę kluczowych słów.
Gdy spotykasz Nigeryjczyka, mówisz:
„bawo ni”.
Bawo ni.
- Czyli „Cześć”. - Jak balonik.
Bawo ni.
Jeśli spotkasz kogoś młodszego,
mówisz „how far”.
- Jak po angielsku. - How far.
„Jak daleko” po angielsku.
- How far? - Tak.
Zrozumie cię każde plemię.
Mojej mamy nie możesz tak przywitać.
- Do niej musisz… - Bo nie jest…
- Wtedy mówisz „bawo ni”. - Bawo ni.
- Super. - Proste.
Możesz mnie uczyć.
Sporo nauki przed tobą.
Mamy dywanik.
To dla ciebie nowość.
Nie masz takich rzeczy u siebie.
Nie. Jestem chłopcem.
Nie znam się na luksusie.
Myślę, że cię wyszkolę.
Zdecydowanie.
Tu będzie nam lepiej
niż na wyjeździe?
Na 100 procent.
W teorii wyjazd miał być romantyczny i wspaniały,
ale pierwszy raz byliśmy gdzieś razem,
więc musieliśmy przepracować wszystkie podstawy.
Byliśmy na niestabilnym gruncie,
ale udało się przez to przejść, więc teraz będziemy silniejsi.
Oboje baliśmy się siebie stracić,
więc musieliśmy wybrać siebie na nowo.
Wspólne mieszkanie po tym wszystkim będzie bardzo dobre.
- Ta część najbardziej mnie cieszy. - Mnie też.
To będzie bardzo zdrowe.
Musieliśmy poradzić sobie z paroma gorszymi dniami.
Ta impreza była trudna,
a w samolocie miałam jedyną okazję,
by powiedzieć mu, co dokładnie czuję.
Powiedziałam, że jeśli nie widzi ślubu,
to możemy się po prostu rozejść.
Ustaliliśmy, że spróbujemy.
Powiedział: „Chcę wyjść za dziewczynę z kabiny”,
na co odpowiedziałam: „To ja”.
Przypomnieliśmy sobie, czemu się zaręczyliśmy na ślepo.
Miło się do tego wracało.
Zadzwoniłem do rodziny i…
oni…
Nie wiem, jak to powiedzieć.
Nie rozumieją, co robię.
Spytali: „Czemu? Gdzie jest Cole? Co mu zrobiłeś?
To nie ma sensu”.
Nie podoba im się to.
- Brak ich aprobaty jest bolesny. - Bardzo.
Wyobrażam sobie, co czujesz.
- No tak. - To przykre.
Serce mi pęka.
- No wiesz. - Jasne.
Chyba tak bardzo mnie kochają, że są przerażeni,
że popełniam błąd.
- Przyzwyczaj się do włosów. - Już.
Są w mojej brodzie i w moich włosach.
Nie szukałam dziś Nancy.
- Masz jakieś? - Lenisz się jak pies.
To prawda.
- Czasem robię bałagan. - Walizki stoją w przedpokoju.
Są wszędzie, ale ja też robię bajzel.
Nie mieszkałem jeszcze z dziewczyną, Miałem tylko współlokatorów.
To dla mnie nowość.
Stresuje cię mieszkanie z kobietą?
- Nie. - Naprawdę?
Wiem, że będziesz cierpliwa i będziemy rozmawiać.
Nie spodziewam się problemów.
- Nigdy nie wiesz. - Właśnie.
- Ty nigdy nie mieszkałeś z kobietą… - To prawda.
Nauczę cię kilku rzeczy i wszystko będzie dobrze.
Cieszę się, bo jeśli się uda, będziemy ze sobą mieszkać już zawsze.
„Tak” przed ołtarzem.
- Wspaniale. - Fajnie, co?
- Cieszę się. Buzi! - Tak jest.
No dobrze.
- Filmy? - Sypialnia?
Tak, cudownie.
- Super. - Wszystko jest super.
- King size! - Świetnie.
- Rozmiar dla mojego króla. - Wchodzimy.
- Po długim locie. - Tak.
- Boże. - Twardy, to dobrze.
- Tak daleko? - Wybacz.
Co ty wyprawiasz?
- Jest dobrze. - Można się przyzwyczaić.
Dobrze mi.
Ślub za trzy tygodnie.
- Gotowa? - Chyba tak.
Planowanie ślubu w trzy tygodnie będzie stresujące.
No i wracam do prawdziwego świata.
Spotkania z rodziną i przyjaciółmi.
Zobaczysz zestresowaną Colleen.
- Nie znam jej. - Będzie super, nie znacie się.
- Jest cicha. - Tak?
Jest o taka.
A ślub?
- Cieszysz się? - I to jak.
Chętnie wszystko zaplanuję.
- Kupię suknię. - Tak?
- No tak. - Będzie super, co?
Ale się cieszę!
Następne trzy tygodnie to powrót do rzeczywistości.
Wiem.
To będzie ostatni sprawdzian.
- Nie mogę się doczekać. - Jasne.
Niczego nie żałuję.
Chcę przez to przejść.
Podoba mi się, jak tu dotarliśmy.
Uwielbiam to.
DZIEWIĘTNAŚCIE DNI DO ŚLUBÓW
Dzień dobry.
- Gotowy, by wstać? - Jasne.
No to wstawaj.
Zaczynamy.
To była niedzielna noc w Dallas.
Miasto wzywało,
ale nie odpowiedziałem na wołania, bo mam narzeczoną.
Będę dżentelmenem, nie powiem, co dokładnie się stało,
ale było wspaniale.
Tylko tyle.
Przysięgam, że nie…
No dobra.
Mruga.
Masz tam kapsułkę?
Tak.
Źle mi się spało. Mam z tym kłopoty w nowych miejscach.
Nowe hałasy, nowe zapach i nowi sąsiedzi.
Dziwne.
Sąsiedzi byli głośno. Ty zresztą też.
Nocne telefony z Nigerii.
Wyciszę ci ten telefon.
Te nocne telefony z Nigerii wynikają z tego,
że mamy różnicę siedmiu godzin
z ludźmi z Nigerii.
Niektórzy nie wiedzą o strefach czasowych.
Kocham cię, ale bardziej kocham sen.
Oj tak.
Następnym razem wyjdę.
- Żeby cię nie obudzić. - Ekspres nie działa.
Obudziłam się dzisiaj z SK i już jestem zmęczona.
Nie pomagasz.
Ekspres nie działa.
Ja nie robię sobie kawy,
pewnie dlatego nie działa.
Jestem dziewczyną,
która zamawia w apce i odbiera kawę na miejscu.
Chodźmy po kawę, zanim zrobię komuś krzywdę.
Chodźmy po kawę.
- Idziemy. - Dobra.
- To jeden z moich ostatnich projektów. - Dobra.
Wynajem krótkoterminowy.
- Jedna z pięciu nieruchomości. - Zobaczmy.
- Włączmy światła. - Przyjemnie tu, na zewnątrz jest upał.
Cholera!
- Wygląda na cholernie drogie. - Oj tak.
Nie masz długów? Żadnych dźwigni?
To po prostu twoje pieniądze?
Proszę, parędziesiąt tysięcy, teraz kupuję wyspę.
- Na razie 100 000 dolarów. - O cholera.
To koszt kupna i remontu.
Płacę za to pieniędzmi z innych projektów i z pracy.
Zazdroszczę.
- Możesz, robić, co tylko chcesz. - Tak.
Cholera, przesuwne drzwi.
To mój ulubiony pokój.
Za ile je wynajmujesz?
Od sześciu do dziewięciu koła.
Za miesiąc?
- Tak. - Kurde.
Nikt tu nie mieszka?
Nikt.
Mój partner biznesowy śpi tutaj, jeśli akurat pracuje przy projekcie.
Twój były? To jest wspólny projekt?
Tak. Ten dom mamy razem.
Tylko dwie nieruchomości ciągle mamy razem.
- Masz z nim jeszcze jedną? - Tak.
Tak.
- To ciekawe. - Tak.
W kabinie mówiła, że były jest agentem nieruchomości.
Spoko.
Teraz oglądamy dom, którego jest współwłaścicielem.
Jakby coś przede mną ukrywała.
Jej były angażuje się dużo bardziej, niż przypuszczałem.
Ciekawi mnie sprawa twojego partnera.
W kabinie myślałem, że coś robi, ale…
Jest agentem.
Tak mi powiedziałaś.
Dziś dowiedziałem się o hipotece.
Potem ten, w który on ciągle się angażuje.
- Muszę wiedzieć wszystko. - Jasne.
Mówiłaś, że mieszkaliście razem, ale się wyprowadziłaś,
choć dalej macie razem hipotekę.
Tak, zaoferował mi dom.
Powiedziałam, że go nie chcę.
Zatrzymał go,
ale od razu ustaliliśmy, że wszystko dzielimy po połowie.
Wtedy zaczęliśmy rozmawiać o kontach bankowych.
Upewniliśmy się, że wszędzie jest równo.
- Tu hipoteka jest na niego? - Na nas.
Na was?
Nadal spłacasz hipotekę?
- On ją spłaca. - On?
Przecież zarabiasz…
Już nie.
- On zarabia? - Tak.
- Po prostu się tego trzymasz. - Tak.
Jeśli przestanie płacić, to ty będziesz odpowiedzialna?
Tak.
Ufasz mu?
Tak.
Mam tak ustawione fundusze,
że kupuję kolejny dom,
jeśli mam oszczędności na pół roku spłat.
Chcę kupić dość nieruchomości
w dziesięć lat,
żeby pokryć koszty życia moje i mojej rodziny.
Po ślubie to będą wspólne pieniądze.
Tak to widzę. To nasze pieniądze.
Kolejną nieruchomość kupię razem z mężem.
Tak to sobie wyobrażałam
Będziemy razem zarabiać 200 000.
Albo 300 000.
Ty dostajesz premię i ja dostaję premię.
Teraz coś zrozumiałem.
Zarabiamy 200 000 dolarów.
- Tak. - O cholera.
Jestem sześć lat młodszy, dopiero zaczynam karierę.
Nie mam wolnych 3000 dolarów.
Ona pewnie ma. Ten dom kupiła za 120 000, to obłęd.
Chciałbym być tego częścią
i rozwijać się razem.
No dobra.
Chodźmy stąd.
PIES ALEXY
Cześć, chłopcy.
Hej!
- Wytwornie tu. - To mój dom.
- Masz lepszy stolik kawowy. - Tak?
Malutki balkonik.
- Fajne miejsce. - Co nie?
Wprowadzisz się tu po ślubie?
Patrzyłem dzisiaj na lokale.
- W tym budynku? - Nie ma nic z dwoma pokojami.
- Jest. - W sieci.
Nie będziemy potrzebować miejsca od razu.
Patrzyłem na budynek również przez finanse.
To jasne, że nie stać mnie na penthouse.
Dobra?
Mam kredyt studencki.
Jeszcze około 32 000.
Ja nie mam mnóstwa wydatków.
Tylko zakupy w sieci.
Lubię wygody, podróże i jedzenie w restauracjach…
- Takie tam. - No tak.
Nie chcę martwić się o pieniądze.
To jest…
- Tego się boję. - Jasne.
- Dorastałem, nie wiedząc… - Wiem.
- Gdyby nie dziadkowie, nie jedlibyśmy. - Serio?
Dlatego oszczędzam na dom.
Już zacząłeś?
Trochę.
Moglibyśmy poszukać domu w ciągu roku.
- Dobra. - To możliwe?
- Tak sądzę. - Ja też.
Będziemy mieli dzieci itd.
- Chciałabym zostać z nimi w domu. - Jasne.
Chciałabym też spisać intercyzę.
Masz więcej pieniędzy ode mnie.
- To chyba oczywiste. - Nie wiem.
Chcesz to spisać?
Wpisz tam, co chcesz. Wszystko podpiszę.
- Tak? - Tak.
A ty co wpiszesz?
Że masz mnie kochać.
- I tyle? - Tak.
Życie to nie tylko praca. Chcę trenować swoje dzieci.
Chcę być trenerem ich drużyny.
Nawet jeśli miałby to być lacrosse.
- Nauczę się. - Tak.
Chcę być w ich życiu.
Pamiętasz rozmowę o kolacji?
Zawsze zasiadamy razem, nawet jeśli nie rozmawiamy.
- Zawsze razem. - No tak.
Edukacja to jedyny pewnik.
Jasne, nie będą niczego dostawać,
zabierzemy im ich rzeczy, jeśli obleją jakiś przedmiot.
- Tak. - Nie wierzę w to.
- Nie lubię stawiania w kącie. - Drzwi im zostawimy.
- Zgoda? - To brzmi dziwnie.
To bardzo dziwne.
Kurewsko dziwne.
Powiedz to mojemu ojcu.
- Brali ci drzwi? - Wiele razy.
- Serio? - Miesiącami żyłem bez drzwi.
- To bardzo dziwne. - Będzie więcej dziwów.
Chyba się zesram.
Spokojnie, proszę.
Pamiętasz, jak kazałaś mi oddychać?
Damy radę.
Nie poznałam niczyjej mamy
od Bożego Narodzenia w 2018.
Już tu są.
- Cześć, mamo. - Cześć!
Hej, mamo.
Dzień dobry!
- Cześć! - Jak się masz?
Miło cię poznać.
- Cześć, Raven. - Cześć.
Raven, miło mi.
Dziękuję.
Stresowałam się tym,
jak się dogadamy z jego mamą.
Je nigeryjskie jedzenie
albo fast food.
Lubi przekąski.
- Właśnie. - Teraz jem zdrowo.
- Od kiedy pojawiłaś się w moim życiu. - Ciut.
Jem zdrowiej. Na pewno jem warzywa.
No tak.
Gotowi? Jesteście głodni?
- I to jak. - Do dzieła.
Zawsze jesteś głodny.
Relacja z teściową jest istotna,
jego mama jest dla niego ważna.
Chcę, żeby mnie polubiła. Denerwuję się.
Efo riro?
Zbliżamy się.
- Ładnie pachnie? - Oj tak.
Ładnie pachnie.
Przenosimy te rzeczy?
Urwij sobie okrągły kawałek
i weź szpinak.
- I jedz. - Idealnie.
Po prostu połykasz?
Nie żujesz jedzenia?
Tego nie.
- Jak chcesz, możesz żuć. - I połknij.
Mogę użyć widelca?
- Jeśli wolisz. - Dobrze.
I jak?
Smaczne, pikantne.
Smakuje mi.
Mogę o coś zapytać?
Czemu go wybrałaś?
Dobre pytanie.
Cały czas się śmiejemy,
bo na początku był taki sztywny.
- To on. - Oj tak.
Był strasznym nerdem,
ale potem powoli
robiło się coraz lepiej.
Mamy sporo wspólnego.
Mamy te same cele i taką samą wizję życia.
- To dobrze. - I podobny styl życia.
- Jesteśmy bardzo zmotywowani. - Dobrze.
Przy okazji każdego spotkania
dowiadywałam się o nim czegoś nowego.
To właśnie SK.
Naprawdę?
Co myślą o tym twoi rodzice?
Moi rodzice?
No cóż,
nie przyjdą na ślub.
Dobra.
- Mnie to nie przeszkadza. - Dobra.
Są trochę sceptyczni.
Jak każdy.
To dziwny sposób na poznanie narzeczonego.
- Tak. - To dziwne.
Sami to przyznajemy.
Takie mają zdanie.
- Tak że… - Gdy o tym usłyszałam…
Co pani pomyślała?
Ucieszyłam się.
Naprawdę?
W ramach ślubu chcemy połączyć
nigeryjską i amerykańską kulturę.
Ja włożę agbadę.
- Naprawdę? - Tak.
Ona będzie miała suknię ślubną
i turban.
Chcemy to połączyć.
Kuchnia nigeryjska i DJ z Nigerii.
- Rany. - Tak.
Stary…
Wspaniale.
No tak.
Cieszy mnie nigeryjskie jedzenie i to wszystko.
Nie chcemy pozbyć się kultury.
- Dobrze. - Nie mogę.
Jednym z większych zmartwień Raven
jest bycie zaakceptowaną przez nigeryjską społeczność.
Porozmawiaj z nią o tym,
jak gościnna jest nasza kultura i…
Zawsze będziesz mile widziana.
Jesteśmy tacy sami.
Różnimy się tylko kolorem.
Rozumiesz?
- Zgadzam się. Tak. - Dobrze.
- Spokojnie. My cię lubimy. - No tak.
Nie ma się czego obawiać.
Bardzo się cieszę.
Dzisiaj widziałam, jak się razem zachowują.
Kocham ją.
Chyba ją kocham.
Martwię się tylko o rodziców.
Nigeryjczycy
zawsze martwią się o rodziców.
Obie strony powinny się pojawić.
To mnie martwi.
SZESNAŚCIE DNI DO ŚLUBÓW
Dotarliśmy.
- To tu? - Tak. To auto Papucho.
- To Steve’a? - Tak.
Dziś Bartise, mój narzeczony,
spotka moich rodziców.
Najpierw pozna mojego ojca,
mi papa, i moich braci.
Po południu spotkamy się z mamą,
bo są rozwiedzeni.
Chcę, by moja rodzina czuła się dumna i spokojna.
Chcę, by czuli, że to dobra decyzja.
Pijesz cerveza, prawda?
- Jestem gotowy na kilka. - Dobra.
Najgorsze, co może się stać?
Mogą nie zaakceptować naszych zaręczyn.
Poza tym moi bracia mogą walnąć Bartise’a za coś,
co powie i…
Wtedy będziemy mieli mordobicie i…
To żart. Poniekąd.
- Cześć. - Dzień dobry!
- Cześć. - Hej.
Cześć.
Jak się macie?
- Steve, prawda? - Tak.
- Bartise, miło mi. - Mnie też.
- Jestem Bartise. - Jak się masz? Jose.
Miło pana poznać.
- Byłam na wakacjach. - Papucho?
Cześć, Papi.
Miło cię poznać.
- Imię? - Bartise.
- Ekscytujące. - Se llama Bartise.
Mam do ciebie wiele pytań, Bartise.
Gotowy?
Widzę, że otwierasz.
Wino sprawia, że każdy mówi prawdę.
No tak.
Synowie, możecie…
Wziąć go na tyły?
- Tak! - Bądź miły!
Ciebie szukałem.
- Tak? - Jesteś młodszy czy starszy?
- Młodszy, ale starszy od ciebie. - Dobra.
Widzę w tobie młodszego brata. Jesteś ode mnie większy, ale…
Chcę się czegoś o tobie dowiedzieć,
żebym nie miał wrażenia, że rozmawiam z dzieciakiem.
Zacząłem nową karierę.
Dostałem licencję CPA, jestem księgowym.
Dobra.
Zajmuję się badaniem finansów.
Ze wszystkich osób, w których mogłeś się zakochać,
wybrałeś akurat moją siostrę.
Dlaczego myślisz, że jest tą jedyną?
Zasypiam szczęśliwy i budzę się szczęśliwy, to proste.
Czuję, że długo będę szczęśliwy.
Mam nadzieję, że na zawsze
Dlatego się jej oświadczyłem.
To zobaczyłem w kabinie i dlatego tu jestem.
To, co mówisz, twoje uczucia wobec niej
wydają się trochę nijakie.
Dla mnie to nic wyjątkowego.
Przykro mi to mówić,
ale jest tak otwarta i przyjazna, że każdy przy niej taki jest.
Przy niej sam się otworzyłem…
Jak każdy z nas. Nie jest zołzą.
Ja taki nie jestem. Raczej kryję moje emocje.
Żadnej kobiecie nie powiedziałem tego, co Nancy.
Poznałem twoją siostrę lepiej
niż jakąkolwiek inną dziewczynę.
Gdyby moja siostra przytyła 200 kilo, dalej byś ją kochał?
- Gdyby przytyła 200 kilo? - Właśnie tak.
Kochałbyś ją?
Nie będę twierdził, że fizyczność nie ma znaczenia.
To ważne, ja dbam o siebie i liczę na to, że moja przyszła żona też będzie.
- Gdyby… - Moja siostra?
Jeszcze się z nią nie ożeniłem, ale taki mam plan.
Jeśli moja przyszła żona przytyłaby 200 kilo,
miałbym nadzieję, że pozwoli mi powiedzieć:
„Przejdźmy na dietę przed 200 kilo”.
To nie ma wpływu na miłość emocjonalną,
ale nie polecę na kogoś, kto waży 200 kilo.
Rozmowy, które prowadziłem z Nancy,
zarówno w kabinie, jak i tutaj,
udowodniły mi, że dalibyśmy sobie z tym radę.
To dobrze.
Nie sprawię, że zrozumiecie,
przez co przeszliśmy, bo to wyjątkowa sytuacja.
Musimy cię poznać,
bo nie znamy cię tak jak ona,
ale nie mogę się doczekać
nowego początku.
Moja siostra cię lubi, więc…
Nie będę stał okoniem.
Ogarnę to, spędzimy razem czas i…
Zachowałbym się tak samo.
Doceniam szczerość, jesteśmy podobni.
Myślę, że Steve i Jesus
chcą bronić swojej jedynej siostry.
Myślę, że mnie polubili, nie mogę się doczekać spotkania z mamą.
DOM MAMY NANCY
WITAMY
- Witaj w Acapulco. - Hej!
Cześć!
Dzień dobry!
- Cześć, mamo. - Dzień dobry, Bartise.
Nancy jest ulubienicą rodziny.
- O Boże. - Patrzcie na pierścionek.
O tak!
- Ile karatów? - Dużo.
Mam nadzieję, że mama Nancy zobaczy,
jak szczęśliwi jesteśmy z Nancy, i że mnie polubi.
- To Bartise. - Cześć!
- Mój narzeczony. - Przez „B”.
- Bartise. - Marcus.
- Nie, Bartise. - Bartise.
- Benito. - Prawie.
Prawie. Tego możemy używać.
Jak leci? Jak tam narzeczeństwo?
Ekscytujące szaleństwo.
- Oj tak. - Super.
Co sądzisz o Nancy?
Kocham ją, to jasne. Wszystko wam opowiem.
- To była moja trzecia randka. - Tak.
Spytałem, co u niej,
a ona nie odpowiedziała, tylko się zaśmiała.
Dużo głośniej. Zakochałem się w tym śmiechu.
Połączyły nas nasze cele,
oboje chcieliśmy znaleźć przyjaźń.
W to właśnie weszła.
Oświadczyłem się po dziewięciu dniach, a ona się zgodziła.
Krzyczałam „Tak!”, chyba nawet padłam na ziemię.
Zatańczyłam i zaczęłam mówić.
- On stracił kontakt… - Nie wiem, co powiedziała.
Jakie masz wobec niej plany?
Jaki jest twój cel?
Co masz jej do zaoferowania?
Mój plan to wspaniałe wspólne życie, żeby wszystko działało.
Jesteś w stanie się nią zaopiekować?
Masz dużo długów?
- Karty kredytowe? - Mam kredyt studencki.
Studia skończyłem w 2018
i zrobiłem magisterkę.
Zostało mi do spłacenia 12 000
i do tego 2000 za samochód.
Łącznie mniej niż 15 000 dolarów.
Nie lubimy marnować pieniędzy na odsetki, kary i takie tam.
Kupujemy, jak mamy gotówkę.
Nie wsadzamy pieniędzy w samochód,
tak jest lepiej.
Uszanuję twoją decyzję,
ale małżeństwo to nie żart.
Małżeństwo jest na zawsze.
No tak.
Mogę coś o tym opowiedzieć.
Mam firmę, zajmuję się poręczeniami.
Robię to już od 15 lat.
Umiem oceniać ludzi, więc będę ci się przyglądać.
Bo potrafię wyczytać z oczu, czy mnie okłamujesz
albo kogoś udajesz.
- Jasne. - Pracuje z przestępcami.
Dobrze wiedzieć.
- Mówię poważnie. - Będę mówił tutaj.
Nauczyłam ją, jak walczyć,
bo tego nie umiała.
Powiedziałam, że musi się tego nauczyć.
Jeśli pojawi się problem w związku, zawsze będę ją wspierać.
Jeśli tylko będzie potrzebować obrony.
Nie chcę cię straszyć, ale to właśnie ja, jestem miła,
jestem bardzo troskliwa, bardzo kochająca,
ale nie chcesz mnie rozzłościć.
Jesteśmy.
- Dzięki, że nie trafiłeś w skrzynkę. - Chodźmy.
Znowu pobrudziłem prawą rękę.
Miałem się nią witać.
Po to mam płyn do dezynfekcji.
Chcę zrobić dobre wrażenie na rodzinie Zanab,
bo moja rodzina nie chce mnie wesprzeć.
Jeśli rodzina Zanab mnie nie zaakceptuje,
czułbym się kiepsko,
bo to wpłynęłoby na nasz związek.
Dzień dobry.
- Cześć. - O Boże.
Cześć, mamo.
- Miło mi. - Cole.
- Ryan. - Miło mi.
Przyniosłem kwiaty, choć to trochę ckliwe.
Dziękuję, trochę tak.
Moja macocha…
Nigdy tak o niej nie mówię.
To ona mnie wychowała.
Opiekuje się mną od 13 roku życia.
Bardzo kocham swoją rodzinę.
Są w moim narożniku
niezależnie od sytuacji.
Pokaż pierścionek.
- Zobacz. - Bardzo ładny.
Co pomyśleliście, gdy Zay wam o tym powiedziała?
Żeby to zrobić, musieliście się otworzyć.
Oboje otworzyliśmy się bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.
Tak.
Ciągle się za was modliliśmy.
Dziękuję.
Nie oświadczyłbym się bez wspólnej wiary.
No tak.
Gdy on się żenił, spytałam go:
„Czy ta kobieta będzie twoją królową?”.
Widzisz ją jako swoją królową?
Oczywiście.
Wiem, że to miłość, bo przy kłótni
nigdy nie myślę: „Chcę się wycofać”.
Zawsze myślę: „Czemu cię kocham,
mimo że się kłócimy?”.
Jeśli potrafimy wszystko omówić, to wiem, że jest materiałem na królową.
Komunikacja jest kluczowa.
To prawda.
Cieszysz się na spotkanie z jego rodzicami?
- Cole. - Pracujemy nad tym.
No tak…
Moim rodzicom nie spodobało się to, jak się poznaliśmy.
Są trochę źli, ale poznają Zay, na pewno ją pokochają.
Czego w niej nie kochać?
Są źli na mnie.
Nie spodziewali się tego.
- Mam nadzieję, że zmienią zdanie. - Dziękuję.
- I ich poznamy. - No tak.
Wciąż mamy nadzieję, prawda?
Na pewno nie będziemy niczego wymuszać.
No tak, chodzi tylko o to,
żeby nie stawać wam na drodze, jeśli jest wam to pisane.
No tak.
Cole, wyjdziemy na zewnątrz,
żeby się lepiej poznać?
- Chętnie. - Chodźmy.
No dobra.
Opowiedz więcej o swoich rodzicach
i ich wierze.
Ojciec mamy był kaznodzieją baptystów.
To uformowało jej postrzeganie świata.
Nie podoba im się fakt, że już ze sobą mieszkamy.
- No tak. - Właśnie.
Jest tu wiele elementów, które sprawiają,
że nie są mnie pewni.
Skłamałbym, mówiąc,
że to nie wpływa na nasz związek.
Rozmawialiśmy o tym, że nie sądziłem, że wezmę kiedyś ślub bez rodziców.
Spójrz na to z perspektywy Zanab,
może zadawać pytanie: „Co ja takiego zrobiłam?
Czemu mnie nie lubią?
Może to przez kolor mojej skóry?”.
To nie tak.
- Nawet ich nie zna, a o tym teraz myśli. - No tak.
Podąży za tym tropem.
- Wiem. - Wiesz, że jestem jej macochą.
- Tak. - Straciła oboje rodziców.
Znam ją od ósmego roku życia.
Kiedyś wróciła do domu zapłakana,
spytałam: „Co się stało?”.
Weszła do środka, rzuciła rzeczy
i powiedziała: „Zrozumiałam, że jestem z tobą dłużej niż z mamą”.
Doceniała otaczającą ją rodzinę,
ale zawsze miała w sercu dziurę,
którą będziesz musiał wypełnić
razem ze swoją rodziną.
- Myślę, że dlatego… - No tak.
Teraz to wszystko nabiera sensu,
bo mówiła, jakie to dla niej ważne.
Uwielbiała fakt, że kocham swoją rodzinę.
- Chce być jej częścią. - Tak.
Mam chyba…
Moja rodzina może ją przyjąć i hojnie obdarzyć miłością.
- Po wszystkim. - Jak przestaną się złościć.
Właśnie.
Dlatego mówię: „Pokocha moją rodzinę”.
Muszę tylko przejść przez pytanie: „Cole, co ty wyprawiasz?”.
To prawdziwa miłość, inaczej byśmy tu nie rozmawiali.
- Ojcze, pobłogosław go. - Tak.
Daj mu odwagę i siłę,
by przetrwać te kilka tygodni.
Chroń ich serca i uczucia.
- W imię Jezusa. Amen. - Amen.
MIESZKANIE SK’A
Witaj w domu.
Ładnie wygląda.
To mały SK.
Widzę.
IDŹ WYSOKO
Co to?
Dekoracja z Nigerii.
Tradycyjny przedmiot służący do błogosławienia.
- Pozbywa się duchów i demonów? - Tak jakby.
Nie demony, ale…
Pozbądźmy się ich stąd teraz.
Uroczo, że próbował z wystrojem.
Od razu widzę, że lubi aksamit.
Jest trochę dziwnie.
Codziennie ma go na sobie.
Aksamitne łóżko, aksamitna kanapa.
Aksamitne krzesła barowe, o Boże.
Jak to usłyszy, już nigdy go nie włoży.
- Umowa kończy się we wrześniu. - Dobra.
Przynajmniej będę miał czas na wyjazd do szkoły i całą resztę.
Wyjadę w sierpniu.
Super.
- Cieszę się twoim szczęściem. - Moim czy naszym?
Ja pewnie wolałabym zatrzymać swoje mieszkanie.
Lubię wygodę mieszkania przy galerii.
- Blisko twojej pracy. - Bardzo blisko.
Jasne.
- Dlatego jest mi łatwiej. - Dobra.
Nie lubię dojeżdżać do pracy.
Za to ty nie musisz mieć tego.
Zostawisz sobie mieszkanie.
- Tak. - Będziemy jeździć tam i z powrotem?
Bardzo doceniam fakt,
że dostałem pełne stypendium.
Nie będę miał żadnych długów,
ale muszę ograniczyć wydatki i żyć jak student.
Jestem z ciebie bardzo dumna,
jeśli chodzi o szkołę i resztę,
ale nie chcę żyć na gorszym poziomie.
Wiem, że to brzmi źle,
bo skoro się kochamy, poziom życia nie powinien mieć znaczenia,
ale czuję, że ciężko pracowałam,
żeby stać się niezależną, żyć po swojemu, jeździć na wycieczki
i jeść w ładnych miejscach,
ale nie wydaję aż tyle.
Wiem, to relatywne.
Robię zakupy w Whole Foods i nie patrzę na ceny.
Do tego paznokcie.
I włosy. Na fryzjera wydaję jakieś 500 dolarów.
Zabiegi na twarz, masaże, kręgarz, trener personalny…
Wszystko bywa drogie,
ale mam nadzieję, że nie będę musiała z tego rezygnować.
Czy chciałabym dostać tradycyjną bajkę?
Ślub, dom, dzieciak i wspólne finanse?
Tak, to byłoby idealne,
ale to nierealne
przez dwa albo trzy lata, bo SK nie będzie pracował.
Będzie studiował w Kalifornii,
a życie tam jest znacznie droższe niż w Dallas w Teksasie.
Wiem, że SK będzie starał się być niezależny finansowo,
ale zdaję sobie też sprawę, że będziemy we dwoje na jednej pensji.
Nie proszę o nic szalonego, ale na pewno liczyłam na to,
że mój poziom życia wzrośnie po ślubie.
Nie mam problemu z tym,
żeby płacić
za swoją część rachunków i wydatków.
Jestem też w stanie zajmować się wydatkami szkolnymi.
Chcę zrobić to tak,
żeby cię nie obciążać.
Jeśli weźmiemy ślub,
nawet gdy nie będziesz w Dallas, oboje powinniśmy płacić mój czynsz.
To chyba sprawiedliwe.
Chyba najbardziej stresuje mnie to,
że Raven nie jest gotowa na kompromisy.
W kabinie mówiłem wprost:
„Idę do szkoły, nie wszystko będzie cudowne i idealne.
Mam poduszkę finansową, ale nie spodziewaj się,
że będę nas utrzymywał
w takim zakresie,
jak po studiach”.
Wiem, że proszenie kogoś o porzucenie swoich marzeń dla twoich
to duża sprawa.
Jestem gotów zrobić wszystko,
żeby było jej wygodnie,
ale ona też musi pójść na jakiś kompromis.
PIĘTNAŚCIE DNI DO ŚLUBÓW
- Wypróbowałam twoją metodę prania. - Jaka jest moja metoda?
Wrzuciłam wszystko do pralki.
Rzecz w tym,
że skarpetki się zwijają i…
- Musisz… - Odwijałam je.
- Ja je po prostu wrzucam. - I jak mają się wyprać?
Leżą zanurzone w wodzie, piorą się.
- To chyba tak nie działa. - U mnie działa.
Miałeś w rodzinie jakieś obowiązki?
- Dostawałeś za nie kieszonkowe? - Nie.
My tylko zamiataliśmy, zmywaliśmy podłogę i wynosiliśmy śmieci.
Gdybyśmy mieli dzieci,
to co powiesz na opiekunkę albo nianię?
Super.
- Świetnie. - Super.
- Oboje jesteśmy zajęci. - Tak.
- Też tak myślisz? - Oczywiście.
Dosłownie.
Masz malutkie ubrania.
- Bez przesady. - Miniaturki, tego się nie składa.
No tak.
- Dzieci… - Tak.
Jak to widzisz…
- Czasowo? - Chyba tak.
Dobre pytanie. Minimum dwa, cztery lata.
A potem ile wlezie.
Ty pewnie masz inne zdanie.
Muszę brać pod uwagę,
że mam 31 lat, a z wiekiem wzrasta też ryzyko.
Kobiety, które czekają do 37, częściej mają dzieci z wadami wrodzonymi.
Mnie mama urodziła, jak miała 36.
Dopiero teraz się o czymś takim dowiaduję.
Dobrze, że nic jej się nie stało.
Co byś zrobił, gdybyś się dowiedział,
że twoje dziecko będzie miało wadę wrodzoną,
ale możesz usunąć ciążę.
- Chciałbyś je zatrzymać? - Kurwa, no tak.
- Nie mógłbym, o kurwa… - No tak.
To może być chłopiec, dziewczynka albo osoba transpłciowa.
Chcę je tylko kochać.
Choćby miało trzy nogi, to będzie moje dziecko.
Ja to widzę inaczej,
bo widziałam w pracy już tak wiele.
To wykańcza emocjonalnie.
Codziennie płakałam ze smutku.
Nawet przy zespole Downa
jest mnóstwo komplikacji.
Mówię o kwestiach medycznych, ale też o problemach z nauką.
Widzę krzywdę, która dzieje się rodzinom.
Gdybym wiedziała, że mogę…
spróbować raz jeszcze z nadzieją, że będzie lepiej,
to wybrałabym tę drogę.
- Naprawdę? - Tak.
Nigdy bym tego nie zrobił.
Zwłaszcza wiedząc, że staramy się o dziecko, powiedzieć:
„Przerywamy misję, bo może być trudno”.
Mentalnie jestem w stanie sprostać każdemu wyzwaniu.
Nie mógłbym ot tak zamknąć tematu.
- No tak. - Ciężka sprawa.
- Nie, przepraszam. - Jasne.
To nie tylko moja decyzja.
Jestem bardzo rozsądna.
W kwestii aborcji nie mógłbym…
A co z nieplanowaną ciążą?
W tym wypadku uważam,
że jeśli ktoś jest młody, jeśli dalej się uczy,
dostajesz jedną szansę.
- No tak. - Wiesz?
Jeśli nie jesteś
gotowa finansowo,
jeśli rodzina ci nie pomoże
i będziesz w tragicznej sytuacji,
wtedy ktoś młody…
Masz jedną szansę, ale to tyle.
Byłem młody i głupi.
Wtedy dobra.
Jako rodzic powiedziałbym dziecku:
„Robimy to tylko raz, nie możesz już tak nawalić”.
To ciekawe, bo moim zdaniem nie da się tak ustalić liczby.
„Możesz zawalić raz”.
To chyba nie jest…
A jeśli za drugim razem chodzi o gwałt?
To inna sprawa.
A za trzecim razem śpisz z kimś,
kto przebił gumkę, żeby cię zapłodnić?
- No nie wiem. - W tych dwóch sytuacjach to ma sens.
To już traumatyczne przeżycie.
Na to nie mam konkretnej liczby, ale jeśli to przypadkowa ciąża,
to powinnaś wyciągnąć lekcję.
A co sądzisz o tabletce dzień po?
To coś innego.
Zdarzyło mi się je kupić.
Tu nie ma porównania z aborcją.
Nie ma porównania z zakończeniem życia w środku.
To jest sytuacja na daną chwilę.
Kupowałem te leki po użyciu gumki, bo mam paranoję.
- No tak. - To raczej paranoja, wiesz?
Jasne.
- O co chodzi? - Nie wierzę w decydowanie za kogoś.
Jeśli potrzebujesz aborcji z jakiegokolwiek powodu, zrób to.
Rozumiesz?
Głębokie w chuj.
Wolałabym, żeby w dzieciństwie moi rodzice czuli się lepiej
z rozmowami o seksie i wszystkim innym,
bo wtedy to nie byłaby jakaś tajemnicza czynność.
Pewnie czekałabym dłużej,
gdyby miała te informacje.
My nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Naprawdę?
Nigdy.
Mieliśmy zajęcia.
- W szkole? - Próby i błędy.
- „To idzie tutaj”. - „Tu czy tam?”.
- O rany. Zabawne. - Tak.
Doceniam fakt,
że jesteś otwarty na tę rozmowę.
Podzieliłeś się swoim zdaniem, ale pozwoliłeś mi
powiedzieć swoje, choć było to niekomfortowe.
Dziękuję.
Biorąc udział w tym doświadczeniu, trzeba otworzyć serce i umysł.
Bartise chce się uczyć, jest skłonny zrozumieć,
z czego wynikają moje poglądy.
Uważam, że decyzja dotycząca aborcji powinna należeć do osoby,
która znajduje się w tej sytuacji.
Mam nadzieję, że kiedyś porozmawia o tym z córką.
Otworzył serce i umysł,
więc czuję, że podjęłam dobrą decyzję.
Tyle mnie uczysz. Nie wiedziałem, że to możliwe.
Dziękuję, że się ze mną podzieliłaś.
Na tym oparliśmy ten związek.
- No tak. - Na tej wygodzie.
Dzięki za pomoc z praniem.
Dziękuję.
DOM TATY ALEXY
Wszystko gra?
Tak.
Pierwszy raz spotka się z moją rodziną.
Jestem podekscytowana.
Ja też. I zestresowany.
- Czemu? - Bo spotkam ich pierwszy raz.
Bądź sobą, a pokochają cię jak ja.
To szalona ekipa.
Przywykłeś do mnie, a to ja razy sto.
O Boziu.
- Cześć, rodzino. - Cześć.
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
- Brennon. - Morgan.
Miło mi.
Miło pana poznać, Brennon.
- Ciebie też. - Wejdź.
- Macie piękny dom. - Dziękuję. Wejdź.
Cześć!
- Dziękuję. - Cześć, kochanie.
Chcesz go zobaczyć?
Wyjdę za niego za mąż.
Brennon.
„Może nie”.
- Wejdź. - Cześć, to Brennon.
Cześć, Brennon.
- Cześć. - Chcesz się napić?
- Piwo? Wódka? - Tak.
- Cokolwiek. - Wybierz.
- Tequila? - To test.
Jeśli odmówisz, tam są drzwi.
Tata zawsze mówił, że nie odmawia się drinka.
- Gdzie siadamy? - Tutaj.
- Tak? - Na przesłuchanie.
Opowiedz nam o sobie.
Nazywam się Brennon. Niedawno skończyłem 31 lat.
- Dziś. - Niedawno.
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
- L’chaim. - Mazel mazel.
- L’chaim to toast. - Tak wznosicie toast?
Mam nadzieję, że mnie nie znienawidzicie.
- Co was połączyło? - Wszystko.
Dużo rozmawialiśmy o rodzinie i szacunku.
Łączy nas poczucie humoru.
Ona ma mentalność alfy.
Nie boi się mówić, co myśli.
Jest bardzo charyzmatyczna i twarda,
ale troszczy się o ludzi.
Jest dobrą osobą.
Na pewno się w niej zakochałem.
Czuję się wygodnie i bezpiecznie,
nie czuję przy nim żadnych kompleksów.
Spytałam, czy lubi gotować.
Powiedział, że tak, a jego ulubione danie to szakszuka.
- Tak powiedziałeś? - Tak.
- Tak jest. - A ja na to: „Co?”.
- Nigdy bym nie zgadła. - Uwielbiam jedzenie.
Jadłem dosłownie wszystko.
Od razu powiedziałem, że uwielbiam jedzenie.
Naprawdę uwielbiam.
Ujmę to inaczej.
O kurwa, zaskoczył mnie.
Kulturę najlepiej poznaje się przez jedzenie.
Macie jakieś obawy
dotyczące kultury, religii…
No wiesz, chrześcijaństwo i judaizm.
Kultura jest ważna,
dlatego spytałem, czy muszę iść na zajęcia, bo nic nie wiem
o judaizmie i kulturze Izraela.
My utożsamiamy się bardziej z Izraelem niż judaizmem.
- Izraelska kultura. Judaizm to religia. - Jasne.
Wprost komunikujemy uczucia, nie przepuszczamy ich przez filtr.
- Moja rodzina też taka jest. - Zrobisz mi drinka?
Mówimy wprost.
Ile miałeś dziewczyn?
Takich, z którymi rozważałeś ślub.
- Żadnej. - Nigdy?
Z jedną kiedyś być może, ale do niczego nie doszło.
- Najdłuższy związek? - Jakieś trzy lata.
- Kiedy? - Rozstaliśmy się półtora roku temu.
Miałeś kogoś w międzyczasie?
Umawiałem się na randki.
- Ale nie, proszę pani. - Skończmy z tym.
- Czuję się staro. - Ja to lubię.
Na południu tak wyraża się szacunek.
A ambicje finansowe?
Byłeś kiedyś bezrobotny?
Nie, proszę pana. Nie od 14 roku życia.
- Co robisz? - Uzdatnianie wody.
Można z tego nieźle wyżyć.
- Uwielbiam tę pracę. - Lubisz auta?
Uwielbiam, są super, ale sam nie mam auta.
- Nie przyjechałeś tu na koniu, prawda? - Ma auto.
Mam SUV-a, nie mam auta.
- Masz pojazd? - Tak jest.
Zwykle jestem bardziej przebojowy, dziś się stresuję, ale to nic.
Alexa nie jest prostą dziewczyną.
Porozmawiamy sam na sam.
Pomogę wam w kuchni,
a chłopaki pójdą pogadać.
Właśnie teraz rzucam cię wilkom na pożarcie.
No dobra.
Znam Alexę, nie będzie w związku z frajerem.
Napisy: Jędrzej Kogut