SERIAL NETFLIX
PIĘTNAŚCIE DNI DO ŚLUBÓW
DOM TATY ALEXY
TATA ALEXY
Stresuje mnie rozmowa z tatą Alexy.
Musi wiedzieć, że traktuję to poważnie i zrobię wszystko,
by poślubić Alexę.
Nie chcę, żeby miał z tym problem.
Nie chcę niesnasek i obiekcji.
Chcę go uspokoić, żeby wiedział,
że dla mnie to nie jest związek na miesiąc,
na pół roku albo na pięć lat.
To ślub na całe życie.
Alexa wygląda na twardą,
ale na pewno widziałeś,
że jest bardzo emocjonalna.
To moje dziecko. Nie chcę, by coś jej się stało.
- Tak jest. - Ma duże oczekiwania od życia.
Spodziewa się takiego poziomu życia,
chce żyć na całego.
- Tak jest. - Podróże, jedzenie, zabawa i rozrywka.
Chcę mieć pewność, że ma kogoś, kto da jej to,
z czym dorastała.
Ani dziś, ani jutro, ani w ciągu roku nie dam jej tego, co ma tutaj.
Dorastałem bez ogrzewania i klimatyzacji.
Całe życie pracuję, żeby to się nie powtórzyło,
żeby to nie spotkało mojej rodziny.
W przeszłości nie zawsze byłem gotowy,
bo chciałem być w stanie to wszystko zapewnić.
Zawsze chciałem utrzymywać rodzinę i żonę.
Obiecuję panu to, co obiecałem jej,
że będę codziennie harować,
żeby dać jej jak najlepsze życie.
Mówię wprost, więc jeśli zobaczę, że się opierdalasz,
to ci to powiem.
Tak jest.
Dla mnie kluczowe są czyny. Pokażę panu, jakim jestem człowiekiem.
- Wiem, że minęło mało czasu. - Tak.
Jestem pewny, że kocham pańską córkę.
Jest cudowną osobą.
Nasze drogi życiowe były zupełnie inne,
różni nas też kultura,
ale oboje wyznajemy te same wartości.
Kochamy nasze rodziny,
ale doceniamy też innych.
Alexa odgrywa rolę twardzielki,
ale jest bardzo charyzmatyczną osobą.
- Ma bardzo delikatną duszę. - Tak.
Dostrzegam to.
- Właśnie dlatego się w niej zakochałem. - No dobra.
Chcę mieć pewność, że jest w dobrych rękach.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy, by z nią być.
Bardzo cię chwali.
Ufam jej osądowi. Wierzę, że podjęła dobrą decyzję.
Wierzę, że ty też. Oby czekało was dobre życie.
Żyjemy na bardzo wysokim poziomie.
Gdy usłyszałem, że Alexa bierze ślub,
inaczej wyobrażałem sobie jej wybranka,
ale mają moje błogosławieństwo.
To świetny gość.
To jej pierwszy związek, przy okazji którego mogę powiedzieć:
„Akceptuję go”.
Bardzo mnie to cieszy.
Jeszcze jedna sprawa.
Powiedziałeś jej, że możesz przejść na judaizm.
- Tak jest. - Mam dobre i złe wieści.
- Musimy się upewnić… - Ma pan nawet noże.
Masz, zagryź.
- Dzięki, doceniam to. - Który nóż wybierasz?
- Chyba ten. - Bowie? No dobra.
- Ktoś cię przytrzyma. - Może…
Mam też tequilę.
Zacznijmy od tequili.
CZTERNAŚCIE DNI DO ŚLUBÓW
DOM MAMY MATTA
- Jak leci? - Hej!
Wreszcie. Oto Colleen.
Cześć!
O Boziu, miło panią wreszcie poznać.
O Boże.
- Taylor, miło mi. - Mnie też.
O Boziu.
- To stresujące, ale ekscytujące. - O tak.
- Pokaż mi ten pierścionek. - Tak jest, oto on.
Nie widzieliśmy go.
Dziękuję.
- Cudownie. - Na zdrowie.
Za miłość.
- Za miłość. - Tak jest.
To dziwne, że przychodzi z kobietą?
- Bądźcie szczerzy. - Znowu sprowadza kolejną.
Cicho, wcale nie!
- Kolejna… - Już myślałam…
- Co z wami? - Chodźmy.
- Żartują. - O nie…
- Wykończycie mnie. - Co było w nim takiego?
Nasze rozmowy. Dosłownie cały czas się uśmiecham.
Cały czas żartowaliśmy.
Ciągle się śmialiśmy.
Poznałam jego historię i pomyślałam: „O Boże.
Jest niesamowicie silny”.
W kabinie powiedziałam „Jesteś pięknym człowiekiem”.
Każdego dnia zakochiwałam się w nim coraz bardziej.
- Aż nadszedł czas. - Słowo na „K”.
Słowo na „K”.
- Mieliśmy tego nie mówić do… - W kabinie?
- Tak. - Zanim się zobaczyliście?
- On to powiedział. - Przejąłem inicjatywę.
Super.
Tak się cieszę i ciągle się uśmiecham.
Nie mogłam prosić o więcej.
Uśmiechasz się i dobrze bawisz.
A co z problemami? Małżeństwo nie zawsze jest łatwe.
- No tak. - Mieliśmy mały konflikt.
Drobną sprzeczkę.
Miał już dość,
ale postanowiłam o nas zawalczyć, bo nigdy nikogo tak nie kochałam.
Mówię szczerze.
To nas umocniło, bo żadne z nas
nie chciało iść do ślubu na tej fali.
O to chodziło.
Gdybyśmy lecieli tak wysoko bez problemów, zacząłbym się martwić.
Trafiliśmy na problem, przeszliśmy przez to
i wyszliśmy z dołka, to ważne.
- Jeszcze trzy tygodnie nauki. - Każdy dzień jest zupełnie inny.
Przed wami całe życie nauki.
- Tak. To prawda. - Oj tak.
- To coś bardzo wyjątkowego. - Oczywiście.
Moim zdaniem wyglądacie naturalnie.
- Chcesz być drużbą? - Oczywiście.
- Bo będziesz. - Tak jest.
Wziąć ci torebkę?
- Dziękuję. - Będzie w mojej sypialni.
- Mogę skorzystać z łazienki? - Jasne.
Zaraz wracam.
Chcę, by znalazł bratnią duszę, która przejdzie z nim przez życie
i zawsze będzie go kochać.
Widzę, jak się przy niej uśmiecha.
Widzę w jego oczach błysk, którego nie widziałam już od dawna.
- Mam tyle pytań. - Tak?
To bardzo trudne.
Pragnę, żeby znalazł miłość swojego życia,
ale to bardzo niekonwencjonalny sposób.
- Jesteś gotowa? - Tak.
Naprawdę jesteś gotowa na ślub?
- Czy ktokolwiek może być gotowy? - To prawda.
Są ludzie, którzy umawiali się krócej niż my
i polecieli wziąć ślub.
Nie obudzę się pewnego dnia z myślą: „Jestem gotowa”,
ale poznałam Matta i teraz słucham swoich uczuć.
- No tak. - Poza tym…
Wiem, że to bardzo dziwne.
- To prawda. - Kocham go.
- No bo… - Z Gregiem wiedziałam od razu.
Moje uczucia…
Nie jestem dobrą aktorką.
To wszystko jest naprawdę.
- To ważne pytanie. - Jasne.
Wszyscy chcą wiedzieć,
czy to tylko pokaz przed kamerami.
- Czy udajemy szczęśliwych, jasne. - Rozumiesz?
Zaniepokoiłam się, bo Matt powiedział,
że cały czas się śmialiście.
- No tak. - Miło, ale czy to nie pokaz przed kamerą?
- Rozumiem wątpliwości. - Właśnie.
Naprawdę je rozumiem.
To szalona i dzika sytuacja,
ale będę o niego walczyć,
bo wiem, co czuję.
Na razie nigdzie się nie wybieram.
- Chciałam to tylko powiedzieć. - Jesteś słodka.
- Dziękuję, to bardzo miłe. - Naprawdę.
- Nie mógł wybrać lepiej. - Dziękuję.
Wiem, że mnie pani nie zna,
ale poznamy się i…
Nie skrzywdziłabym kogoś, kogo kocham, a naprawdę kocham pani syna.
Naprawdę wierzę,
że ją kocha.
Nie sądzę, że udają.
Czy złamie mu serce? Tego nie wiem.
Colleen może go zaskoczyć i zranić,
to mnie przeraża,
ale boję się też, że to Matt ją zaskoczy i zrani.
Codziennie się modlę,
żeby miał siłę,
by podjąć właściwą decyzję.
Jaka by nie była.
Nie chcę go skrzywdzić.
Tylko o to proszę.
Chcę, żebyś naprawdę go kochała,
żebyś dała mu całą siebie.
- Oczywiście. - Ja zawsze tu będę.
- To przeurocze. - Zawsze będę…
Szaleństwo, wiem.
Mam się bać?
- Boże. - Widzę lamparta.
- Wiedziałam. - Gotowa?
- Widzę podłogę. - Omińmy to wszystko.
- Znajdę jeden czysty punkt. - Widzę tylko podłogę.
Dobra, tu nie ma dobrych kątów. Spróbujmy z telewizorem.
O Boże.
W twoim stylu.
Brudno tu.
Nie śmierdzi, a to ważne.
Mieszkanie Cole’a jest męskie do bólu.
Majtki przy telewizorze.
Tego się spodziewałam.
Tego się spodziewałam po 26-latku.
Po co ci tam krzesło?
Bo nie mam miejsca na dodatkowe krzesła.
Nasz dom taki nie będzie.
Kocham tego faceta, więc muszę sobie z tym radzić.
Nie widziałam jeszcze tak małej zmywarki.
Wersja mini.
Co sądzisz o łóżku?
No wiesz…
Pasuje do ciebie.
Kończy mi się umowa, i tak tu nie zamieszkamy.
Znajdziemy coś większego.
Jestem pod wrażeniem, prześcieradło na gumce i drugie na nim.
To trzeba zaakceptować.
Mamy wziąć ślub, więc popatrz.
Jestem człowiekiem, robię bałagan.
To zabawne i ironiczne,
że zostawiłem tu taki bajzel
po rozmowie o porządku.
Patrz, dostałem od rodziny taką puszkę.
- Mam tu różne rzeczy. - No dobra.
Wszystko o moim dzieciństwie.
- Dostałem ją dopiero w wieku 25 lat. - No dobra.
Chyba nawet pukiel włosów z dzieciństwa.
- Ziemia, w której się bawiłem. - Chcę to zobaczyć.
- Patrz. - Co to?
Ziemia. „Ogródek Cole’a”.
Zachowaliśmy podwórko sprzed 25 lat.
O rany.
To chyba moje odciski stóp
z dzieciństwa.
- To ty? - Tak. Patrz na te poliki.
Chcę odbitkę.
Ja w wózku.
- Chcesz odbitkę? - Uroczo!
Możemy mieć takie opalone egzemplarze.
Mielibyśmy urocze dzieciaki.
- Fajny prezent. - Wiem. Moi rodzice są troskliwi.
Dali mi to w najlepszym okresie życia,
bo byłem załamany po rozwodzie.
Potrzebowałem przypomnienia, kim jestem, a ta puszka dała mi tyle radości.
Co za moment, żeby przypomnieć sobie swoją historię.
- Przypomnieli ci, że jesteś kochany. - To było urocze.
- Wszystko gra? - Tak.
Wiem, że mnie kochają, nie kwestionuję tego.
- Ja też. - To jasne.
- Oczywiście. - Rzecz w tym…
Gdyby tylko dali nam szansę.
Nie sądzę, że robimy coś złego,
ale z jakiegoś powodu są przerażeni.
Nie mogą się pogodzić z tym, że to wyglądało inaczej,
że tak szybko się zaręczyliśmy, że nie poznali cię przed zaręczynami,
że już ze sobą mieszkamy.
Chodzi o całokształt.
Chodzi o tamten związek,
nie chcą, żeby to się powtórzyło.
- Chcę, żeby cię poznali. - Jasne.
Jak zobaczą nas razem, zrozumieją, kim jesteś.
Wtedy dostrzegą, że się kochamy.
Nie proszę ich o występ przed kamerami.
Chcę, żeby poznali moją narzeczoną.
A oni na to: „Nie”.
Teraz wysyłają mi fragmenty Biblii i takie różne…
Myślałam, że dzięki relacji z Jezusem
mieliśmy bardziej kochać ludzi,
a nie czuć wyższość i niechęć do tych,
którzy różnią się od naszych oczekiwań.
To żałosne. Przykro mi to mówić, ale to żałosne.
Nienawidzę tego, bo brzmię wrednie,
ale łamią mi serce.
Nie jest idealnie,
ale ciągle wierzę, że w pewnym momencie
otworzą się na rozmowę.
Nie chodzi o mnie, ja mogę się spotkać bez kamer,
byle było im wygodnie,
ale najważniejsze jest to, żeby cię wysłuchali.
- No tak. - Tak uważam.
Dużo można o tym wszystkim powiedzieć.
- Nie chcę, żeby przegapili nasz ślub. - Ja też.
Wielka szkoda, to jasne.
Z mojej strony możemy liczyć na wsparcie i dobrą energię,
ale nie wiem, czy to ci wystarczy.
Powiedzmy, że jesteśmy w dniu ślubu, a oni się nie pojawili.
Kiedyś uważałem, że to bardzo ważne,
żeby przed ślubem dostać błogosławieństwo od rodziny,
ale w tej sytuacji muszę spytać, czemu to ma cokolwiek zmieniać.
Czemu mam nie robić czegoś,
do czego jestem przekonany,
czemu mam zostawić ten związek?
Muszę być dorosły, muszę dalej robić swoje
niezależnie od ich wsparcia.
Whiskey dla taty, wino dla mamy i siostry.
Bądź sobą, pokaż im, kim jesteś.
Wtedy zobaczą moje szczęście i naszą miłość.
- Na tym im zależy. - Jasne.
To wielki dzień.
Nancy spotyka się z rodziną.
Chcę, żeby siostra, mama i tata zaakceptowali Nancy.
Potem bez problemów dojdziemy do ślubu.
Boże, mam tłuste palce.
Wezmę jednego.
Mama będzie zachwycona.
- Pamiętasz… - O cholera!
- Boże. Gotowa? - Prawie się zacięłam.
- Amalia! Dzień dobry, wejdź. - Cześć!
- O Boziu. - Dobrze cię widzieć.
Wejdź, mamo.
- Cześć. - Bartise, synku.
Jak się masz?
- Co tam? - Świetnie, wejdź.
- Cześć, Nancy. - To Nancy.
- No dobra. - Nancy, jak się masz?
- Świetnie, dzięki. - Mamy dary.
- Przynieśliście rzeczy. - To dla was obojga.
- Miło cię poznać, cześć. - Jak się masz?
Świetnie, dziękuję.
Pokaż pierścionek.
Myślałam, że to opal, ale to diament.
- Piękny. - Bawmy się, jesteśmy zaręczeni.
- Wiem, czas świętować. - Prawda?
Weszlibyście do kabiny,
by zbudować więź i się oświadczyć?
- Ja tak, to wspaniałe. - Było wspaniale.
Czułam, że będziemy w stanie być przyjaciółmi na całe życie.
Skąd wiecie, że to miłość?
Byłem sceptycznie nastawiony,
nie sądziłem, że się oświadczę.
Z nikim na świecie nie mam takiej więzi jak z nią.
- Dorosłem, stałem się mężczyzną. - Widzę to.
Nauczyłem się mówić.
- Mówię o problemach. - Nie potrzebowałeś logopedy?
Miałem problem z emocjami, nie ze słowami.
Wyciągnęłaś to z niego.
Fakt, dlatego się zakochałem. To był główny powód.
Łatwo było z nią porozmawiać, mogłem się otworzyć i powiedzieć:
„Właśnie o tym myślę”.
Kiedyś w cztery lata powiedziałem mniej.
- Tu nie miałeś wyboru. - Mam wybór.
Nie miałeś wyboru, bo byłeś zamknięty.
Mam go teraz.
Już wyszliśmy.
Nadal robię to samo, dalej się wszystkim dzielimy.
Jesteśmy parą, którą łączy coś idealnego.
Czuliście, że to jest to.
Jesteśmy na tym samym poziomie.
Nie ma małżeństwa idealnego.
- My widzimy ideał. - No dobra.
Chcę to podkreślić.
Dacie sobie radę z kłótniami?
Rozmawialiśmy o tym.
Rozmawialiśmy o jego idealnej żonie.
Nie wyglądam jak żona jego marzeń…
Jesteś atrakcyjna.
- Nie zapominaj o tym. - Jasne, mówiliśmy o tym.
Jesteś piękna i ponoć wiele osób tak sądzi.
- Oświadczył ci się ktoś jeszcze. - To prawda!
- Chodliwy towar. - Miała wielu…
Opowiedz nam o Nancy. Kim jesteś? Jakie masz cele?
Gdzie widzisz siebie za pięć lat?
Jestem dumna z tego, że nie mam długów.
Poza tym mam coraz więcej nieruchomości i uwielbiam logopedię.
- To była kość niezgody. - Tak.
Moje doświadczenia życiowe
będą cenniejsze niż szybkie spłacenie długu.
Rozmawialiśmy o tym i zauważyliśmy,
że w razie czego
oboje potrafimy być spokojni i rozsądni.
Możemy rozmawiać jak ludzie.
- No tak. - Emocje na bok.
Tak właśnie robimy.
Łatwo nam się rozmawia,
łatwo nam się siebie słucha, nawet jeśli się nie zgadzamy.
Teraz myślę
o naszej rozmowie na temat dzieci
i ewentualnej niepełnosprawności.
Ja bym je chciał,
ty masz inne zdanie, więc…
- Przepraszam. - Jasne.
Są błogosławieństwem, więc gdy pomyślę,
że mogło ich tu nie być…
No tak.
Obłęd.
- Chciałabym o tym porozmawiać. - Oczywiście.
Moje aktualne zdanie bierze się z moich doświadczeń.
Znam pedagogikę specjalną, specjalizuję się w zespole Downa.
Widziałam osłabione dzieci,
które cierpiały na przeróżne choroby.
Pracowałam z tak wieloma
i widziałam, przez co przechodzą.
Widziałam rozpadające się rodziny
i ojców, którzy tracą kontakt z matkami i rodzinami,
zupełnie jakby…
Jakby w ogóle nie mieli dziecka.
Nie wyobrażam sobie…
Po pracy płakałam godzinami
i musiałam zadać sobie pytanie, co bym zrobiła w tej sytuacji.
Jeśli mogłabym temu zapobiec,
czy bym to zrobiła?
Nie muszę tego zmieniać, ale to było dla mnie ważne.
Wiem, że jesteś otwarta na dyskusję.
Martwi mnie kwestia aborcji.
Nie bałam się poruszyć tego tematu,
ale wiem, że wiele osób tego nie rozumie.
Choć było mi smutno, że płacze,
miałam nadzieję, że zrozumieją,
skąd biorą się moje przekonania.
Mamy swoje przekonania, to jasne,
ale rozumiemy twoją argumentację.
Gdybym miała męża, który chce czegoś innego,
rozmawiałabym o tym.
Na tym polega małżeństwo.
Trzeba rozmawiać i współpracować.
Cieszy mnie, że uszanujesz
zdanie przyszłego męża
i przepracujecie to razem.
Tak.
Zależy mi na aprobacie siostry, ale to moja decyzja nie jej.
Znam Nancy dłużej niż siostra, mama i tata.
Teraz sam muszę ruszyć dalej
i przeanalizować ten wieczór w dojrzały sposób,
pamiętając o wszystkim, co działo się do tej pory.
Muszę się skupić na tym, jak się zakochaliśmy,
bo wiem, że mogą pokochać Nancy jak ja.
Reakcja mojej rodziny na tę informację
to teraz dla mnie największa przeszkoda.
Trzymam kciuki, jesteś dobrą osobą.
- Bardzo cię lubię. - Bardzo dziękuję.
DWANAŚCIE DNI DO ŚLUBÓW
- Myślisz, że będę w ogniu pytań? - Jak stek na grillu.
Boże, biegłabym, ale mam za krótką sukienkę.
Od dzieciństwa mam wspaniałe przyjaciółki.
Do dziś są moimi siostrami.
Będą zadawać pytania i węszyć.
Powiedzą mi szczerą prawdę, nie mogę się doczekać.
Jak sobie poradzi? Co powiedzą?
- Gotowy na ślub? - Z Raven.
- Tak.
No dobra.
To ta jedyna?
- Wiem, że to ona. - Skąd?
Bardzo lubię w niej to, że jest głęboką osobą.
Nie wszystko jest na powierzchni.
Myślę, że to był zalążek naszej więzi emocjonalnej.
Gdy wyobrażam sobie wymarzonego mężczyznę Raven,
to widzę kogoś wyższego i bardziej wysportowanego.
Nie spodziewałam się kogoś z Nigerii.
Podobno nigeryjska kultura jest bardzo tradycyjna.
Zwykle żenią się z Nigeryjkami,
a Raven?
Ona jest tu, Nigeryjki są tu.
- Daleko. - Bardzo daleko.
Po powrocie z pracy oczekujesz ośmiu posiłków
i złożonych ciuchów?
Ona skupia się na karierze.
- Pewnie wróci po tobie. - Nie przeszkadza ci to?
Jesteśmy parą idealną.
Mówię poważnie.
Chcę, żeby była moją partnerką,
bo będziemy równi.
Chcę, żeby była sobą.
Jest bardzo zdeterminowana,
a ja bardzo to lubię.
Chcę rodziny, której niczego nie brakuje.
Dzieci wychowamy tak, żeby mogły wziąć z niej przykład.
- Urocze. - Naprawdę uroczo.
Denerwuję się, bo…
Kwestia kultury…
jest dla nas ważna.
- On jest bardzo nigeryjski. - A ty…
- Bardzo nie. - I jesteś Mulatką.
- No tak. - Nie jesteś nawet…
- Właśnie. - To coś innego.
Całkiem innego.
Ostrzegałam go, że wychowałam się w białej kulturze.
Pochodzę z brudnego południa,
mam białą rodzinę.
To wiąże się z pewnymi kwestiami politycznymi i kulturowymi.
Rozmawialiśmy o tym.
To zawsze było dla mnie bardzo osobiste.
Zawsze bałam się o tym mówić,
ale on nie miał z tym problemu.
Z drugiej strony
nie znam wszystkich szczegółów nigeryjskiej kultury.
Wróciłam dziś do domu,
a na blacie leżał nigeryjski chleb.
- Mają gdzieś tu swój targ? - Owszem.
Mają swoje sklepy.
Źle mi z tym.
Widziałam nigeryjskie jedzenie
i wiem, do czego jestem zdolna w kuchni.
Dla mnie to przesada.
Rozumiecie?
Ja nieźle gotuję.
Jakie są trzy ważne dla ciebie cele, co chcesz osiągnąć?
Jak pomoże ci w tym jako żona?
Dobre pytanie.
Mój najważniejszy cel
to znalezienie czasu na założenie rodziny.
Poza tym chcę wrócić na studia doktoranckie.
- Osobiście? - Tak.
- Gdzie? - W Kalifornii.
Tak. To dwuletni program.
- Jadę do Berkeley na studia. - Przynajmniej jesteś mądry.
Oj wiem.
Zaczynam dwa miesiące po ślubie.
Dwa miesiące po ślubie przeprowadzisz się do Kalifornii?
Tak.
Jak to ma działać na odległość?
Ona ma szalony grafik.
Ma tu klientów.
Przylatywanie do ciebie
będzie dla niej trudne.
Dopracowujemy szczegóły.
Liczymy wszystko, żeby się dowiedzieć,
jakiej kwoty będziemy potrzebować
i ile domów się nam przyda.
- No tak. - Kto zapłaci za domy?
Moja sytuacja finansowa jest raczej dobra i bezpieczna,
mogę się nią zająć.
Odbierasz mojej przyjaciółce jej bajkę,
bo przez pierwsze dwa lata będziesz latał w te i we w te.
Wiesz, jakie prowadzi życie. Czy to jest sprawiedliwe?
Czuję, że to nie zadziała.
- Włączymy klimę? - Co nie?
Gorące krzesło.
Nie przekonali mnie.
Ciągle nie wiem, jak to ma działać.
- Ja też… - Przy podróżach to się nie uda.
To za dużo.
Widzę cechy, które mogą jej się podobać.
Rozumiem, czemu wybrali właśnie siebie,
ale moim zdaniem to piękna kobieta,
więc on na wszystko się zgadza.
Cały czas.
Będzie ciężko.
Wiem, też się tego boję.
No tak.
To duża rzecz.
Odkąd ją znam, nie była w takim związku.
Nie jestem przekonana, że teraz się ustatkuje.
Sądzę, że złamie mu serce.
Ładne bydło?
Mamy wiatrak, ale nic nie robi.
- Tylko się kręci. - Nie miele wiatru?
„Miele wiatr”?
Nie. Przestał jakieś 20 lat temu.
- Kto tam? - Dzień dobry.
- Jak się masz? - Dobrze, a pan?
- Tony, miło mi. - Mnie również.
- Moja narzeczona. - Cześć.
Cześć.
- Regan? Miło mi. - Tak, to ja, cześć.
- Hayden, miło mi. - Cześć.
Sprzączka i cała reszta, super.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Teraz mówimy l’chaim. - L’chaim.
- Co to znaczy? - „Za życie”.
Za życie. To ładne.
- Jak się wymawia? - L’chaim.
- Tak.
Przepraszam, ma szminkę na twarzy.
- To od ciebie? - Nie od innej.
- Oprowadzimy cię. - Poproszę.
To nasz ogród.
Mamy różne rodzaje warzyw.
Cudownie.
Wie, że to ogród.
Nie, to urocze.
Ma alergię na kurczaki.
- Nie może tam iść. - Wcale nie.
I alergię na ogrody.
Zabawny jest.
Tu jest chłodniej.
- Miło tu. - Dużo chłodniej.
O Boziu.
Mam pytanie.
To jest na serio?
Inaczej bym się nie oświadczył.
Mówiłem, że traktuje to poważnie.
- To widać. - Piątego dnia zrozumiałem, że to miłość.
Zdarza mi się nie kończyć rzeczy
i za wcześnie je urywać,
ale tutaj każdego dnia oświadczałem się na nowo.
Kolejne 100 razy zrobiłbym to samo.
To, co powiesz na ołtarzu,
to wszystko będzie naprawdę.
Wszystko tu jest prawdziwe.
- Ta huśtawka należała do mojej babci. - Cudownie.
- Usiądź, moja droga. - No dobrze.
Tony po naszej pierwszej randce
nie pocałował mnie na pożegnanie.
- Tony? - Tak.
- I tak wychowywał swoich synów. - No dobra.
Trzeba rozmawiać.
Dopiero potem pocałunek, który ma być…
Ma być znaczący.
Rozmawialiśmy godzinami, zanim się pocałowaliśmy.
Jak się czułaś?
- Gdy go zobaczyłam? - Nie.
Gdy go pocałowałaś.
Poczułam spokój.
Widziałam w nim „na zawsze”, a nie tylko „na teraz”.
To najbardziej urocza osoba, którą znam.
Takiego serca
nie widziałam jeszcze u nikogo.
Patrzę na przeszłość jako nauczycielka i jako mama.
Chcę, żeby moje dzieci rozumiały,
że w życiu chodzi o cele.
Jaką jesteś osobą,
jakie masz cele na najbliższych pięć lat?
Chcę, żebyśmy byli rodzicami,
bez względu na sytuację finansową.
Dzieci mają mieć dwoje rodziców, nie tylko mamę.
Mają mieć tatę.
- Pieniądze raz są, a raz ich nie ma. - To prawda.
Widziałam to u taty.
Życie jest zwariowane.
Przed śmiercią…
- Jego tata był sześć dni w szpitalu. - Naprawdę?
Nie mógł przyjść.
Bo ucieka.
Boi się.
Kocha niewiarygodnie głęboko.
- Nie chce nikogo skrzywdzić. - No tak.
- Jasne. - Ale się boi.
Nie układa się nam.
Mieliśmy kilka problemów,
a teraz moja siostra jest do tego sceptycznie nastawiona.
To osłabia więź emocjonalną, którą zbudowaliśmy w kabinie.
Nie czuję już pociągu fizycznego.
Kwestionuję swoje wybory.
Mam się tak czuć?
Nie będę udawać kogoś, kim nie jestem.
Jeśli nie mam ochoty,
jeśli nie czuję seksualnej energii,
to nie będę działał.
Nie sądziłem, że będę się tak czuł,
ale nie mogę ignorować tego problemu.
Próbuję, ale ciągle się pojawia.
Czułam, że coś jest nie tak.
Czuję się…
Wcześniej całował mnie w czoło dziesięć razy dziennie.
Teraz jest jeden albo dwa całusy.
Chciałam się przytulić, to powiedział: „Ależ się kleisz”.
To był żart,
ale powiedziałam: „Nie przytulałeś mnie od wczoraj”.
Nie sądziłam, że proszę o wiele.
Mam wrażenie, że…
Wiem, kim jestem. Będę zachowywać się tak samo.
Nie zmienię się.
To może potrwać parę dni, ale…
chcę, żeby mnie kochał.
Tak jak ja go kocham.
Nienawidzę płakać.
JEDENAŚCIE DNI DO ŚLUBÓW
Stary, narzeczeństwo ci służy.
- Oj tak. - Nigdy nie wyglądał tak dobrze.
Cześć!
Hej!
- Colleen, pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
Dobrze cię widzieć. Dziewczyny i chłopaki?
Tak jest.
- Cieszę się, że tu jesteście. - Kocham was.
Zróbmy razem głęboki wdech.
I wydech.
BALETNICA
Dalej jesteście zakochani?
- Tak. - To dobrze.
Brennon jest zajebisty.
Chce tylko ciebie, cudownie.
Jak powrót do rzeczywistości?
Tęskniłam za wami.
Na czym stoicie?
Malibu było dla nas trudne.
Dla nas też.
Dlaczego? Co tam się stało?
Było nam ciężko, bo Cole leciał na Colleen.
- Że co? - Wiem!
Mówił ciągle: „Colleen jest w moim typie”.
Tak ci powiedział?
Tak.
Przy basenie powiedział mi: „Normalnie bym na ciebie leciał”.
Nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć.
Będę teraz szczera,
powiedziałam: „Jesteś atrakcyjny”.
No tak.
Potem poszłam do Matta,
wszystko mu opowiedziałam,
a on dostał szału.
Praktycznie się rozstaliśmy.
Nienawidzę tego,
bo to tylko jego wina.
Nie wiem, co miałam zrobić.
Naprawdę nie wiem.
Słusznie postąpiłaś.
To mężczyźni czy chłopcy?
Wkurzają mnie.
Ja i Matt byliśmy po drugiej stronie, więc czułam się zaskoczona.
Matt pewnie czuł się tak samo.
Rozumiem, czemu się zdenerwował.
Co tam? Dobrze się bawisz?
- Lepiej niż w Malibu. - Tak?
- Malibu było dla nas trudne. - Mówisz?
Na tamtej imprezie byłam chyba ciągle naiwna,
nie dostrzegałam wszystkiego, a potem…
Ja słyszałem coś takiego:
podszedł do niej,
powiedział, że jest urocza i w jego typie.
Colleen odpowiedziała, że on też jest uroczy,
a w prawdziwym świecie będzie, co ma być.
- Tak słyszałem. - W prawdziwym…
Będzie, co ma być.
Nie znałam tych detali,
ale choćby milczała, to ja byłabym wkurzona,
bo twój ziomek ma tupet, żeby podejść i…
- Byłem sfrustrowany. - I słusznie.
Przeszliśmy przez to, ale to dla mnie ciągle duży problem.
Nigdy nie będę wyglądać jak Colleen.
Nie będę nosiła jej rozmiaru.
- Przestań, nie powinnaś… - Bardzo mnie to ubodło.
Nie znałam odpowiedzi Colleen,
więc cała ta sytuacja wkurzyła mnie na nowo.
Wszyscy jesteśmy zaręczeni.
Dzień ślubu za pasem.
Tu już nie ma miejsca ani czasu na wzajemny brak szacunku,
Powinnaś się czuć kozacko,
a mąż albo narzeczony
powinien cię w tym tylko utwierdzać.
- Tak, wiem. - Nie gódź się na mniej.
- Wiem. - To nie to? Nie idź na kompromis.
- Wiem. - Jesteś piękną kobietą.
Nie przejmuj się tym.
- Dziękuję. - Rozumiesz?
Gdzie moja bania?
Cześć!
Bierzemy udział w eksperymencie razem z przyjaciółmi.
Te znajomości są tak ważne,
bo tylko ci ludzie mogą zrozumieć tę sytuację.
Andrew!
Co tam?
- Mam do ciebie pytanie. - Co tam?
- Słyszałeś coś? - Opowiedz o swoich oświadczynach.
Jak było, co jej powiedziałeś?
Że zbudujemy imperium
i każdego dnia będziemy się ze sobą przekomarzać.
Potem poprosiłem o jej rękę,
ale powiedziała: „Kocham Bartise’a”.
Powiedziała, że na chwilę byłoby spoko, ale długoterminowo już nie.
No dobra.
Mogę się napić?
- Mogę cię na chwilę prosić? - Jasne.
- Co porabiasz? - Wróciłem do codzienności.
No tak.
Nancy, myślałaś o nas?
Kochałem cię, do cholery.
Naprawdę?
Nie możesz poślubić kogoś, kto…
- Poślubić. - Właśnie.
Musicie się kochać nawzajem.
- No tak. - Ja niczego nie żałuję.
Czułem, że mogę cię pokochać. Oświadczyłem się, ale nie wyszło.
Masz jakieś pytania?
Nie żałuję, że ci odmówiłam.
Wszyscy powtarzali: „Andrew jest taki mądry”,
a ja pytałam: „Serio? Nie czuję tego”.
Po tych paru tygodniach uważasz,
że podjęłaś właściwą decyzję?
Zdecydowanie.
Ja i Bartise
świetnie dogadujemy się na poziomie emocjonalnym,
ale coraz mniej go pociągam.
Bartise powiedział, że nie jestem w jego typie.
Lubi wysokie blondynki, wysportowane modelki.
- O rany. - Pomyślałam wtedy…
To do dupy, bo ktoś, kogo tak bardzo kocham,
nie odwzajemnia mojej miłości.
Nie mogę.
Nie obchodziłoby mnie to,
gdyby chodziło o kogokolwiek, kogo poznałam gdzieś na ulicy,
ale ten człowiek coś mi obiecał,
to on mi się oświadczył.
Pytam: „Co tu, kurwa, robisz?”.
No i…
Ja pierdolę.
Jest dobrze.
Wszystko gra.
Nie jest, ale będzie.
Gdybyś czegoś potrzebowała, daj znać.
Dziękuję.
Co tu się dzieje?
- Nie chcę przeszkadzać. - Jasne.
Czemu oboje tak się uśmiechacie?
Oboje się uśmiechacie.
O czym mówiliście?
- Nadrabiamy zaległości. - Tak.
Mam się martwić?
Nie sądziłem, że będę się tak czuł.
- Po prostu rozmawiamy. - Jestem po prostu skołowany.
Zaczynam się martwić.
Nie martw się.
Powie ci to. Spójrz jej w oczy.
No dobrze. Nie będę się martwić.
Dobrze.
Bawcie się dobrze i wszystko ogarnijcie.
- Zaczekam tam. - Dobra.
Na zdrowie.
- Jest jak jest. - Właśnie.
Zay płacze.
Boże, nie wiem, dokąd poszła. Nie mam pojęcia.
Jak to powiedzieć?
Twoja rozmowa z Colem
dalej mi przeszkadza.
Mówię szczerze.
Wiem, że to omówiliśmy,
ale można to było załatwić inaczej.
To była niewinna rozmowa.
Ciężko o tym zapomnieć, bo bierzemy ślub.
Nie wiem, co powiedzieć.
Mogę dalej robić swoje,
nawet jeśli kombinujesz.
- Nie chcę cię tym obarczać, ale… - Dziękuję.
Powiedz coś, co przywróci mnie do życia.
Naprawdę uważam, że się czepiasz
najdrobniejszych detali.
Żartujesz teraz?
To są żarty?
Otwieram przed tobą serce i duszę, a ty robisz mi coś takiego?
Jakie macie plany na dziś?
Będziemy uprawiać seks.
Ciągle uprawiamy seks.
Dziś?
- Tak. - Super.
Seks był od razu, ale chciałam więcej.
Pytałam: „Tak to ma wyglądać do końca życia?
To tyle?”.
Chciałam agresywnego seksu.
Trzeciego dnia rozmawialiśmy i powiedziałam:
„Chcę, żebyś mnie sponiewierał”.
Jasna cholera.
Powiedział: „Sponiewieram cię, jasne”.
Tak jest!
Cudownie…
Trzeciego dnia wróciliśmy do domu
i od tego momentu jest idealnie.
I dobrze, Alexa.
Co z tobą?
- Jak twoja rozmowa z Colleen? - Rozmawiałam z Mattem.
Wiem, co powiedziałeś Colleen.
- Nic do niej nie czuję. - Mam to gdzieś.
Dlaczego?
Jestem szczery.
- Liczysz się tylko ty. - To ważne.
Uderzasz w moją samoocenę, Cole.
Nie cierpię być taką parą.
- Nie musimy tacy być. - Zgodzisz się, że coś palnąłeś?
Jesteśmy świetni.
Nie zgadzasz się?
Myślałem, że idzie nam świetnie,
ale teraz czuję, że wracamy do Malibu,
gdzie wkurzyłaś się o jeden komentarz,
po czym kazałaś mi kontynuować.
Mogłem wtedy skłamać i tyle.
Szczerość bardzo mi pomogła.
Długo o tym rozmawialiśmy.
Powiedzieliśmy, co sądzimy o swoim wyglądzie,
ale już w kabinie wiedziałem, że nie mamy więzi emocjonalnej.
Nasza więź to jedenaście na dziesięć, ciężko w to uwierzyć.
Oświadczyłem ci się na ślepo.
Potem się zobaczyliśmy, a jedna z pięciu dziewczyn
okazała się bliżej mojego typu.
Spodziewałbym się kogoś takiego, ale oświadczyłem się Zanab.
Myślisz, że Zanab wygląda jak moje byłe,
jak jakieś Lily?
Nie!
Rozmawialiśmy o tym bez końca w samolocie i w Malibu.
Dwa tygodnie później rozmawiasz z Mattem.
Rozumiesz moją irytację?
Myślałem, że to już przeszłość.
Lecę na Zay, nic nie czuję do Colleen.
Cudownie.
Wspaniale to odegrałeś.
Odegrałem?
Tak myślisz o rzeczach, które mówię?
Powiedziałeś bardzo miłe rzeczy.
Mam wrażenie, że wiem, na jakim jesteś etapie,
ale to nie zmienia mojej rozmowy z Mattem.
Nie jesteś w stanie o tym zapomnieć?
Niestety Colleen jest oszałamiająca.
- Rozumiem to, ale nie będę tak wyglądać. - Ty też jesteś.
Nigdy nie będę tak wyglądać.
Teraz pociągasz mnie bardziej.
- Cieszę się. - Poznałem cię.
Przykro mi, że w ogóle do tego doszło.
Nie sądzę, ale w porządku.
Matt i ja zostaliśmy zranieni, przez to, co twoim zdaniem nie było niestosowne.
Oboje ucierpieliśmy,
nie umniejszaj tego.
Tutaj w pełni zgadzam się z Mattem.
- Wybrałaś tu Matta nie Cole’a. - Ja…
Nagle zmieniasz stronę.
Stary, powiedziałeś coś niestosownego.
Nie chcę takiego związku.
Tak że…
Weź ślub z Mattem.
Weź ślub z Colleen.
To my jesteśmy tu źli?
Wymieńmy się.
Świetnie.
Dobra.
Nie głaszcz mnie jak kota, proszę.
Boże. Źle to wygląda.
Jesteś…
Tak, klep mnie.
MIŁOŚĆ
- Jest i pan Cole. - Tak.
- To było nieuniknione. Prawda? - Tak.
Byłem na drugim brzegu.
Po co w ogóle poruszać temat i mówić: „Jesteś uroczy, gdybyś kupił mi drinka…”.
Zacznijmy od tego, że zareagowałbym tak samo.
Mówisz bardzo sensowne rzeczy.
- Właśnie. - Powiedziałem to, ale jej nie podrywałem.
To była zwykła rozmowa,
wiem, że ona do mnie nic nie czuje.
To po prostu rozmowa.
Spytała o mnie i Zanab,
więc powiedziałem, że Zanab nie jest podobna do moich byłych.
Wtedy Colleen spytała o mój typ.
- A ja… - Rzuciłeś: „Jesteś w moim typie”.
Nie mam z tym problemu.
Wtedy ona powiedziała, że jesteś uroczy.
- Tak. - A gdybyś postawił jej drinka?
Kto wie, co by się stało.
Tego nie powiedziała.
Nie myśl, że mnie podrywała.
Tak nie było, a gdy odchodziłem,
myślałem: „Po co otwierałem te drzwi?”.
Nie zastanawialiśmy się, czy jest tu szansa.
Ani przez chwilę nie było hasła „Może to była zła decyzja?”.
To ja wszystko zacząłem.
Colleen po prostu chciała być miła.
Z uprzejmości rzuciła: „Jasne, też jesteś atrakcyjny”.
Powiedz szczerze: powinienem się czegoś obawiać?
Nie. Żartujesz sobie?
Zaufałbyś jej na moim miejscu?
Tak.
Stary, zabujała się w tobie na zabój.
Kocha cię jak szalona.
Doceniam twoją szczerość.
A co z wami?
Nie jestem pewny, czy powie „tak”.
Nie wiem, na czym stoję.
To jedyny pewnik.
Tydzień temu w Malibu mieliśmy problemy.
- Teraz było nieźle. - Widziałem.
Wszystko się zmieniło po waszej rozmowie.
Powiedziała, że jest po twojej stronie,
bo tak bardzo byliście urażeni moją rozmową z Colleen.
- Co ja takiego powiedziałem? - Rozumiem.
Co było tak okropnego?
- Jasne. - Rozumiesz?
Nie bez powodu się nie oświadczyłem.
Pewnie powiedziała to tamtej nocy…
- Ale nie chciałeś jej słuchać. - Właśnie.
Usłyszałem parę pierwszych zdań, potem się wyłączyłem.
Twoje słowa utwierdziły mnie,
że między wami nic nie było.
- Doceniam to. - Jasne.
Miło się rozmawiało.
Dziwnie się zachowywałeś po drodze.
- Dziwnie? - Tak.
- Milczałeś, gapiłeś się na telefon. - Milczałem?
Nie wiem, o czym rozmawialiście z Andrew,
ale jak was zobaczyłem, to zacząłem się zastanawiać.
Nawiązaliście więź.
Przeszkodziłem w czymś?
Chciałaś z nim rozmawiać?
Wolałabyś jego?
Bądź szczera.
Czego chcesz?
- Nie jego. - Dobra.
Na pewno się rozkleiłam.
Czemu płakałaś?
- Bo to mnie boli. - Co takiego?
Musiałam mu powiedzieć, że mamy problem z fizycznością.
Nigdy nie będę w twoim typie.
Kocham cię takiego, jakim jesteś, ale ty nie kochasz mnie.
Kocham cię, dlatego ci się oświadczyłem.
Wygląd ma znaczenie, to nie znaczy,
że jestem płytki.
To ludzkie, wygląd ma znaczenie.
Robisz z tego zarzut przeciwko mnie,
więc czuję się zdradzona.
Trzymaj się swojego typu. Zobacz, do czego dojdziesz.
Do tej pory się opłacało?
Nie.
Nie rób ze mnie kogoś, kto szuka ideału.
Dobra? Wszystko ma znaczenie.
Mamy więź emocjonalną,
ale kwestie fizyczne prowadzą nas do innych małych problemów.
Najpierw były
i kwestia jego zaangażowania.
Co mi powiesz? Co muszę odkryć sam?
Spróbowałem o tym zapomnieć.
Potem aborcja i dzieci.
Dużo tego.
To była niemal niewyobrażalna
ilość informacji, z którymi nie powinienem musieć sobie radzić.
Jeśli mamy być dopasowani, powinniśmy być do siebie podobni.
To te fundamentalne sprawy decydują, czy dana osoba jest właściwą osobą.
Próbuję wszystko przerobić, ale też mam swoje limity.
Brak więzi fizycznej, fakt,
że ona się nie pojawia,
sprawia, że problemy rosną.
- Nie powinno tak być. - Rozumiem to, ale jest jak jest.
Kurwa mać, jak mam iść dalej,
jeśli każdego dnia pojawia się coś,
co cofa cały postęp?
Mam podstawowy problem, z którym może mógłbym się uporać,
ale pozwól mi przypomnieć sobie, jak było w kabinie.
Kurwa mać!
Próbuję mieć otwarty umysł, ale to zajebiście trudne.
Przez co będę musiał jeszcze przejść
przez te dwa tygodnie?
Matt, cześć. Jesteś na głośniku.
- Nancy. - Tak, jestem tu.
Gdzie, do kurwy, jest Colleen?
Chyba poszli do Candleroom.
Wiem, że poszli do klubu,
bo klub jest ważniejszy niż powrót do domu ze swoim facetem.
Jezu Chryste.
Odpadam. Pakuję walizki.
Przestań.
Nie. To koniec.
Matt, idę do ciebie.
Matt. Wpuść mnie! Co się, kurwa, dzieje?
- Właź do środka. - Cholera.
Co jej powiedziałeś?
Że wracam, a ona powiedziała, że spotkamy się w domu.
- No dobrze. - Zamiast ze mną wrócić, poszła do klubu.
- Jak można… - Też bym się wkurzył.
Ale to nie jest koniec.
Nie musisz się pakować i uciekać.
Powiedz, jak mam zostać.
Cały czas szukasz problemów.
- Może tak. - Szukasz problemów.
- Gdzie ona jest? - Nie mieliście żadnych! Zazdroszczę wam!
Kochasz Colleen i było idealnie.
Lecisz na nią, od kiedy ją zobaczyłeś.
Zapłaciłbym, żeby być w twoim położeniu.
Masz wszystko.
Porozmawiaj z nią jutro i będzie super.
Nawet jeśli nie pójdzie dobrze,
to jedno z was powie: „Przepraszam”.
Nieważne kto.
Żadne z was nie ma teraz racji.
I to jest piękne, prawda?
I tak będziecie się kochać.
Kurwa, stary. Chcę być w twojej sytuacji.
Rozumiem, zazdrościsz nam więzi, ale czy ona w ogóle istnieje?
Nie chcę być z kimś, kto szlaja się do 2,00…
Na co dzień taka nie jest.
Skąd mam to wiedzieć?
Jeszcze jej nie poznałeś?
Poza bajkową krainą spędziłem z nią tylko półtora tygodnia.
To jest prawdziwy świat.
Jest 2,30 w środę, a ja nie mogę jej nigdzie znaleźć.
Co ona teraz robi?
To nie jest ktoś, komu chcę zawierzyć życie.
Teraz nie ma, kurwa opcji, że wezmę z nią ślub.
W NASTĘPNYCH ODCINKACH
Patrzę na twoją twarz w słońcu i twoje piękne, brązowa oczy.
Jesteś piękna.
Świetnie razem wyglądamy. Szaleję za tobą.
O Boże.
- Włożysz nigeryjską sukienkę? - Nie.
- Dobra, Raven. - Rany.
Ich wsparcie jest dla mnie bardzo ważne.
Wesprzyj mnie.
Nie czuję pociągu fizycznego,
ale więź emocjonalna może nas doprowadzić do ślubu.
No tak.
Odmówisz, jeśli coś ci się nie spodoba?
Chcemy ją chronić. Nie może być aż tak idealnie.
Jesteś pewna na 80 procent? Powiesz „tak”?
Do małżeństwa wystarczy miłość?
Nie.
Podejmę najważniejszą decyzję w życiu.
- Denerwujesz się? - Jestem przerażona.
Kocham Cole’a do spodu.
Wstańmy.
Czas zdecydować, czy miłość jest ślepa.
Bierzesz ją za żonę?
Bierzesz go za męża?
Napisy: Jędrzej Kogut