W POPRZEDNICH ODCINKACH
Masz więcej pieniędzy.
Nie chcę się martwić o pieniądze i chcę spisać intercyzę.
Alexa ma duże oczekiwania,
chcę mieć pewność, że jest z kimś, kto da jej to, z czym dorastała.
Podobno kultura nigeryjska jest bardzo tradycyjna.
Zwykle żenią się z Nigeryjkami.
Nigeryjki są tu, a Raven…
- Tam. - Daleko tam.
- Co myślą o tym twoi rodzice? - Nie przyjdą na ślub.
Wyglądamy jak para idealna.
Zrobiłaś na mnie wrażenie.
Nigdy nie będę w twoim typie,
kocham cię takiego, jakim jesteś,
ale ty nie kochasz tak mnie.
Kocham cię i dlatego się oświadczyłem,
ale wygląd ma znaczenie.
Podeszłabym do ciebie w barze.
Ja do ciebie też.
Mówisz komuś, że jest atrakcyjny, choć jesteś zaręczona.
Mówisz, że mnie kochasz, ale jebać mnie, tak?
To nie gra. To moje życie.
Ona musi w to wejść na 100 procent.
Przykro mi, że do tego doszło.
Nie sądzę. Zgadzam się w pełni z Mattem.
Weź z nim ślub.
A ty weź ślub z Colleen.
- Wymieńmy się narzeczonymi. - Super.
Teraz nie ma szans, że za nią, kurwa, wyjdę.
SERIAL NETFLIX
DZIESIĘĆ DNI DO ŚLUBÓW
Balet to wymagająca sztuka.
Jest trudny fizycznie i mentalnie,
ale to też moja terapia,
bo pozwala mi jasno wyrażać swoje myśli i uczucia.
Uważaj, żeby cię nie pociągnęło, jeśli ramię pójdzie do przodu,
obojczyk straci swój kształt.
Właśnie tak.
Wczorajsza noc z Mattem była bardzo trudna.
Wróciłam do domu i zobaczyłam spakowane walizki.
Byłam sfrustrowana,
wkurzona i zawiedziona,
że chce uciekać przez taką głupotę.
Już dwa razy
myślał o tym, żeby odejść.
Zebrałam się na odwagę
i powiedziałam mu:
„Zrozum, że mogę odejść. Nie jestem w stanie tego znosić”.
Jest między nami konflikt, trafiliśmy na przeszkody,
ale to nie ma znaczenia,
siedzimy w tym razem.
Musi przestać uciekać.
Wierzę, że więź emocjonalna z kabin
jest na tyle silna, że damy radę.
Wiem, co czuję.
To prawdziwe uczucie.
Kocham go i będę przy nim.
Chwycę go za rękę, zrobimy to razem.
DZIESIĘĆ DNI DO ŚLUBÓW
Czuję się przytłoczony.
Od byłego chłopaka,
który ciągle z nią współpracuje,
aż po aborcję.
Próbuję to przepracować,
ale to wymaga mnóstwo energii
psychicznej i fizycznej.
Wracam do domu zmęczony, a ona chce, żebym wskakiwał do łóżka,
na co mówię: „Nie mam ochoty”.
Próbuję przebrnąć przez mnóstwo problemów,
pewnie dlatego mniej cię pożądam.
Myślę o mnóstwie rzeczy istotniejszych od seksu.
Gdybym nie sądził, że da się to zmienić, odszedłbym, nie marnowałbym naszego czasu.
Wiem, że ją kocham. Możemy być wspaniałym małżeństwem.
Cześć.
- Jak leci? - Dobrze.
Płakałam wczoraj.
Rzyg płaczu.
Muszę zaufać, że jesteś tu ze względu na naszą więź emocjonalną.
Sądzę, że to…
Moje wyobrażenie o tobie się zmieniło.
Nie proszę, żebyś się zmieniła.
Idąc przez życie, przeżywam różne rzeczy z różnymi ludźmi.
Czasem romantycznie, czasem platonicznie. To życie.
Przechodzisz przez kłopoty finansowe i inne rzeczy, które sprawiają,
że zwiększasz tolerancję i lepiej rozumiesz świat oraz ludzi.
Z całym szacunkiem, ale wczorajsze słowa, były cholernie niedojrzałe.
To tyle.
Brakuje mi tej fizyczności,
ale jestem tu ze względu na nas.
Nasza więź emocjonalna
może nas poprowadzić do małżeństwa.
Inaczej już by mnie tu nie było.
Wtedy oboje marnowalibyśmy czas.
Dlatego chcę iść dalej i przypominać sobie,
dlaczego się zakochałem.
Łączy nas prawdziwe uczucie, może być wspaniale.
No tak.
Przepraszam, że cię zraniłem.
- Nie chciałem tego. - Wiem, skarbie.
Nie wiem, czy jest jakaś konkretna rzecz,
która pomoże nam przez to przejść, ale będę próbował.
- Jasne. - Taki mam zamiar.
- Tyle mogę ci obiecać. - Dobrze.
Wróćmy do rozmowy i budowania więzi.
Tak.
Nie uważam, że tego nie da się naprawić.
Spróbujmy.
- Chcę spróbować wszystkiego. - Dobra.
Wszystkiego.
- Wciąż cię kocham. - Ja ciebie też.
Bardzo?
Bardzo bardzo.
- O tak. - To dobrze.
Daj buzi.
Dziękuję, skarbie.
Mam wziąć środki czyszczące? Przygotowuję się.
Proszę bardzo.
- Zostawię cię z tym. - Zostawisz mnie?
- To praca zespołowa. - Nie ufam ci ze sprzątaniem.
Spryskaj porządnie, bo wrócę tu z włączoną latarką.
Nie bądź taka.
- Oj jestem. - Nie przynoś tu latarki.
Jestem wykończona po wczoraj.
Wiem, że to brzmi samolubnie, ale mam już dość dramatów innych ludzi.
Może jesteśmy nudni i oczywiście nie jesteśmy idealni,
ale nie mamy takich kłopotów.
Cole i Zay.
Bartise i Nancy też mieli wczoraj aferę.
To było ciekawe.
Czuję, że nasz związek jest dojrzalszy i idzie swoim własnym tempem.
Właśnie tak, ale potem Alexa powiedziała mi,
że na pytanie „Kto byłby najgorszą żoną?” odpowiedziała „Raven”.
Chciała cię obrazić?
Nie sądzę.
Mówiła: „Raven jest taka niezależna”,
ale trochę się zasmuciłam,
bo zaczęłam się zastanawiać, czy coś jest ze mną nie tak.
Poczułam, że…
Te dziewczyny są właśnie takie, a ja nie.
Nie pasujesz do ich definicji
idealnej żony, ale to nie znaczy, że coś jest nie tak.
Najważniejsze, żeby znaleźć kogoś,
kto jest na tym samym poziomie.
- Czyli mnie. - Właśnie tak.
Już rozumiem, czemu nie nawiązałaś takiej więzi
z innymi facetami.
Masz rację.
Jestem zupełnie inna,
bo one patrzą na małżeństwo
w bardzo tradycyjny sposób
i chcą być bardzo tradycyjnymi żonami.
Chcą zostać w domu i wychowywać dzieci.
Chcą gotować kolację mężowi, który wraca do domu po pracy,
chcą jeździć do Disney Worldu…
I to jest w porządku, ale ja taka nie jestem.
Nie wybrałbyś takiej mnie.
Właśnie.
Nie opisujesz mojego ideału.
- Właśnie. - To ma sens.
Myślę, że definicja dobrej żony jest bardzo względna.
- Prawda? - Każdy ma swoje wymogi.
To samo dotyczy facetów. Niektórzy tego szukają.
Mama na pełny etat,
dom na przedmieściach.
Jestem wdzięczna, bo utwierdzasz mnie…
No wiesz, chcę ćwiczyć,
bo chcę wyglądać seksownie dla męża, a w weekend jechać do Cabo.
Nie będę się zamartwiać
ogrodem sąsiada.
- Rozumiesz? - Tak.
W międzyczasie próbuję ułożyć kwiaty.
- Dlatego kupuję gotowe. - To właśnie materiał na żonę.
Tu jest za dużo liści.
Nieważne. Dziękuję, skarbie.
Zakochałem się w Raven między innymi dlatego, że jest inna.
Nie jest zwykłą, tradycyjną,
standardową dziewczyną,
którą możesz określić tradycyjną żoną.
Bardzo mnie to pociąga.
Nie lubię prostoty.
Mam w rękach skarb. Tak się czuję.
Jest w porządku. Żyjemy we własnym świecie.
- Tak. - Nie musimy być jak reszta.
- Dziękuję. - Dalej będziemy tak kozaccy.
- Tak że… - No tak.
Daj porządne buzi.
Mam coś dla ciebie, o pani.
Dziękuję.
Tylko dla ciebie.
- Pierwszy raz kupiłem kwiaty. - Cudowne. Dziękuję.
- Nie ma za co. - Są bardzo urocze.
- Dziękuję. - A ja przepraszam.
Czasem bywam beznadziejny.
Przepraszam, że cię zraniłem,
przepraszam za to, że nie czułaś, że liczysz się tylko ty.
Poprosiłem cię o rękę, a potem
to wszystko spieprzyłem.
Kocham cię i bardzo przepraszam.
Dziękuję.
Przepraszam, że ci tego nie mówiłem.
Dzięki.
Bardzo mi przykro, że wtedy to wszystko powiedziałem.
Mam nadzieję, że wyjaśniliśmy wszystko i…
- Wiesz, że się cieszę, że jesteśmy razem. - Dziękuję.
- Macie sernik? - Tak. Będzie pan zachwycony.
To moje ulubione danie.
- Mówiłem, że pięknie dziś wyglądasz? - Można to powtarzać.
Doceniam przeprosiny.
Czasem mam pewność co do ciebie.
W życiu powiedziałam „Kocham cię” tylko dwóm mężczyznom spoza rodziny,
a mam 31 lat.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć,
ale bez wątpienia kocham twoje serce
i kocham to, kim jesteś.
Bierzemy ślub za niecałe dwa tygodnie.
Dla mnie jesteś tylko ty.
- Prawdziwy sernik. - Wygląda jak domowy.
- Puszysty. Dzięki. - Nie ma za co.
Dziękuję.
Nie w tym samym momencie.
- Nie? - No dobra.
- Nie trafię. - Lecimy.
Już.
Ja biorę tę łyżeczkę, bo miałem ją w buzi.
Nie chcesz się dzielić łyżeczką?
- No dobra. - Po tym wszystkim?
Co mam teraz polizać?
Rozśmieszyłem ją.
To moje ulubione pytanie.
Nie wiem, co zrobimy w domu,
ale nie przekreślam intymnej nocy.
Czuję się dziś piękna,
więc nie powiem nie.
Jesz deser w koszuli z kołnierzem, to jest to.
Świetnie. Weźmy ślub.
Na co czekamy?
- No wiesz. - Możemy przyspieszyć?
Chodźmy już jutro.
- On będzie… - Tak.
To było dla mnie ważne.
Ustawiamy się w weekendy.
A weekend zaczyna się w czwartek.
- Tak. - Musi to znieść.
Ja też nie będę już tyle imprezowała.
- Już cię zmienia. - Nie.
Cieszę się, że Brennon spędzi czas z moimi przyjaciółmi.
Dziewczyny i geje.
Brennon różni się od moich przyjaciół.
- Możemy prosić o kolejkę? - Serio.
Są bardzo głośni, szczerzy i bezpośredni.
Chcę, by kochali go tak samo, jak ja.
Chcę też, żeby on polubił ich, bo pewnie wiecznie będą przy nas.
- Jak się macie? - O wilku mowa.
- Cześć. - Miło mi.
Kochanie, jesteś…
Halo.
Pocałuj żonę, suko.
Co jest, kurwa?
Przepraszam.
- Znajdźcie sobie pokój. - Teraz się witaj.
Cześć.
Byłam w szoku, gdy go zobaczyłam.
Myślałam, że to kamerzysta.
Nie poznałabym go,
bo nie tego się spodziewałam, znam w końcu jej typ.
Wygląda na konserwatywnego.
Seksownie wygląda, jak już go ubrałam, co nie?
- Mów, jak seksownie wygląda. - O Boże.
Świetnie wyglądasz.
Mówiła nam,
jak to wyglądało w kabinie,
ale mnie interesuje to, co było potem.
Jak się czujesz? Jak wam się żyje?
- Jest cudowna. - Tito w domu…
- A jak przygotowania? - Cudowna, czyli jaka?
Mówisz tak, bo tu siedzi?
Ja jestem po ślubie, nie może być ciągle idealnie.
Chcemy ją chronić.
- Jak tylko możemy. - Jasne.
Chcemy cię poznać, zanim ją wydamy.
Oczywiście.
Jesteś gotowy, by być częścią tego wszystkiego?
Jestem. Co jest nie tak?
- Nic. - O co chodzi? Biorę ślub z nią.
- Wygrałem. - Cieszysz się?
- Wygrałem, to jasne. - Brennon…
Odmówisz, jeśli coś ci się nie spodoba?
Żeby przed kimś klęknąć i…
- Nie poprosiłbym jej o rękę, gdybym… - Nawet jeśli będzie ci to przeszkadzało?
Chcemy się upewnić,
że nie odejdziesz, bo teraz robisz to tylko po to,
żeby ją uszczęśliwić.
Potem przed ołtarzem dotrze do ciebie:
„Robiłem to tylko dla niej”.
- „Nie znoszę jej ojca”. - „Nie myślałem o sobie”.
Bylebyś nie stchórzył.
Nie oświadczyłbym się, gdybym nie był gotowy na ślub.
- Mamy tu otwieracz? - Denerwuję się.
- Naprawdę? - Tak.
- Nie widzisz, że chodzę w miejscu? - Trochę.
Będzie dobrze.
Matt ma za sobą trudną przeszłość.
Dowiedział się, że żona jest w ciąży z kimś innym.
Został już zdradzony i powiedział mi,
że od tego czasu nie otworzył się przed nikim innym.
Myślę, że boi się kolejnego rozwodu,
a ja zastanawiam się, czy jest gotowy na poważny związek,
bo zrozumiem, jeśli tak nie jest.
- Są i oni. - Co tam?
- Cześć! - O Boziu!
- Reid, miło mi. - Przytul się.
- Jak leci? - Cześć.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Chcę poznać zdanie jego przyjaciół,
bo oni znają Matta od innej strony.
Kocham go, ale słyszę w głowie głos,
który pyta,
czy miłość wystarczy.
Dlaczego ją wybrałeś?
Bo rozmawialiśmy o wszystkim i ze wszystkiego się razem śmialiśmy.
Po prostu miałem przeczucie.
Zwykle nie mówię o uczuciach,
bo sama nie wiem, od czego zacząć.
Rozmawialiśmy o tym, jak się otworzyć,
co jest ważne w związku.
Pomogłaś mi zrobić to samo. Pomogłaś mi zburzyć mury.
Znacie mnie, z nikim się nie umawiałem.
- Chciałem zapytać… - Wie, jak to jest.
Widzieliście go z kimś od czasu jego długoterminowego związku?
- Wie o wszystkim. - Tak.
Zna całą historię.
- Ani trochę. - Odpowiedź to „Nie”.
Pracował nad sobą, nie był nawet na randce.
Może na jednej albo dwóch.
- Tak. - To było…
Nawet na tych paru randkach…
Fitz mówi na mnie „Matt dwie randki”.
Jedna randka i tyle.
Nie potrafiłem iść dalej,
nie potrafiłem się zaangażować, ale ona
była w stanie zburzyć te mury, pozwoliła mi się otworzyć.
Znowu byłem bezbronny i…
- Wiesz, czego szukasz. - Tak.
Chodzi o to przeczucie, o moment, gdy możesz być bezbronny,
gdy możesz się otworzyć.
- To jest prawdziwe. - Wszystko jest prawdziwe.
Czekał na tę chwilę, więc wykorzystał ją, gdy nadeszła.
Wspaniale jest to widzieć.
Oczywiście.
Z byłą poznaliśmy się, gdy mieliśmy 15 lat.
Wiedziała o mnie najwięcej.
Wiedziała wszystko.
Pod koniec naszego związku zadzwoniła, a ja od razu wiedziałem, że coś nie gra.
Nie wiem, jak to możliwe, ale wiedziałem.
Przez łzy powiedziała, że jest w ciąży z gościem,
z którym mnie zdradziła.
Skądś wiedziałem.
Wtedy wszystko się rozpadło.
Czułem się załamany. Nigdy więcej już nie rozmawialiśmy.
Z tego chyba nie da się w pełni wyjść,
ale możesz zmienić się na lepsze lub na gorsze.
- Mamy swoje problemy. - Pewnie.
- No tak. - Morda, Reid.
Mamy problemy, z którymi sobie radzimy.
Kłócicie się o pierdoły?
Do tej pory trafialiśmy tylko na drobnostki.
Pierwsza kłótnia mogła być duża, ale ją przepracowaliśmy.
Przepracowaliśmy to. Było jeszcze parę momentów.
Dokładnie trzynaście.
Dwa razy, dobra?
Tak.
Nie chcemy cię słuchać. Chcę poznać jej wersję.
Ty krzyczysz, więc…
- Co się stało? Pani Colleen? - Opowiedz.
Poszliśmy całą grupą do klubu
po wspólnej imprezie.
Dziewczyny pojechały jednym autem, a chłopcy drugim.
Czekając na nich, zadzwoniłyśmy,
ale nie pamiętasz tej rozmowy.
Spytałyśmy: „Gdzie jesteście?”, a ty powiedziałeś„Już wróciliśmy”.
Zrobiłyśmy babski wypad.
Potem znowu zadzwoniłam,
on zobaczył, że jestem w klubie,
strasznie się wkurzył,
po czym opieprzył mnie i…
Idziemy głęboko.
- Teraz to zabawna historia. - Część zostawiła.
- Spakował się i pożegnał. - Odszedłeś?
Rozpakowałem się.
Byłeś w hotelu.
Właśnie.
Jak dziecko, które mówi, że ucieknie,
po czym natychmiast wraca.
Nikt mnie nie gonił po ulicy, uznałem, że jednak muszę wrócić.
Nawaliłem.
W każdym razie…
Choć brzmi to źle, czuję, że w trakcie tego eksperymentu
zaczynasz się bać i pytasz:
czy podejmuję dobrą decyzję?
Może przesadzałem, bo szukałem drogi ucieczki?
On chciał odejść, ja powiedziałam „Kocham cię.
Nie pozwolę na to”.
- Matt tak tylko gada. - Stary Matty.
- 95% czasu tylko gada. - Kurwa.
Daj mu się wygadać przez 20 minut i tyle.
Znamy go, już by to zrobił,
gdyby czegoś nie czuł.
- To jest… - To tym mocniejsze.
Wszystko przez nasze rozmowy.
Mogę się z nim kłócić każdego dnia.
Uwielbiam się z nim z kłócić, ale koniec końców by to zrobił.
- Jest emocjonalny. - Tak.
W dobrym słowa znaczeniu.
- W dobrym znaczeniu. - Zależy mu.
Chcę być z Colleen, to miłość mojego życia.
Sądzę, że ona też tak uważa.
Te potknięcia były do dupy,
ale cieszę się, że mogliśmy przez to razem przejść,
bo już wiemy, jak ze sobą żyć.
Powiesz „tak”?
Od razu do rzeczy, o rany.
Każdy związek ma swoje tempo.
Trzeba myśleć o takich rzeczach,
ale ty troszkę uległeś presji.
Nie lubię mówić „krok po kroku”,
ale codziennie rozmawiamy o naszych uczuciach.
Jestem w nim zakochana na zabój.
To jest…
OSIEM DNI DO ŚLUBÓW
Witamy.
Dzień dobry, jak się panie mają?
- Jak leci? - Świetnie. W czym mogę pomóc?
Mamy pannę młodą.
- Dobra. - Szuka swojego gele.
No dobra.
- Aso-oke Gele. - Tak.
- Jakiego koloru? - Szampan, krem albo beż?
Tuż za tobą.
Nigdy nie nosiłam gele ani turbanu.
To specyficzny styl.
Bez tego nie ma ślubu.
- Oj tak. - No dobra.
Chcę mieć otwarty umysł.
- Potrzymaj. - Proszę.
Włożysz nigeryjską sukienkę?
Nie.
Tego jeszcze nie widziałam.
O Boziu.
Pochyl głowę.
No tak.
- Idealnie. - Moim zdaniem świetnie.
Poważnie.
Boże, wygląda pięknie.
Cudownie, czuję się jak Cardi B.
Okurr.
Co nie? Okurr.
- No tak. - Cudowne.
O tak.
Prawdziwa kobieta ludu Joruba.
Fakt.
Nawet trochę przypominasz nasze kobiety.
- Ona? - Tak.
- To prawda. - Tak?
Chodzi o brwi.
To moja Raven.
To jest to.
Mam nigeryjskie brwi? Dziękuję.
Potrzymaj.
- To coś z ludu Joruba? - Tak.
Możesz go trzymać, wchodząc na salę.
Możesz się ruszać do muzyki.
Możesz tańczyć.
Właśnie.
No dobra.
- Spoko. - Oj tak.
Nie chcę mieć w pełni nigeryjskiego wesela,
bo nie wyraziłabym tam siebie, rozumiesz?
Poniekąd.
Cieszysz się na bycie żoną nigeryjskiego Joruby?
Tak.
Mam radę, którą dostałam przed ślubem: w domu zawsze musi być jedzenie.
To nie jest najważniejszy obowiązek, ale…
- Tak robisz? - Tak.
Zawsze mamy ryż z gulaszem, jakąś zapiekankę, egusi, efo…
- Efo riro. - Tak.
Właśnie.
Tak, to proste. Do przygotowania w godzinę.
- Bardzo szybkie, zobaczysz. - Faceci są jak dzieci.
Uwielbiają być rozpieszczani.
No tak.
- Jedzenie i szacunek. - To znaczy?
To bardzo ważne.
Musisz…
Dziękuję za to.
Gdy wyjdziesz sama na miasto,
powinnaś szanować swoje nazwisko.
Chodzi o takie rzeczy
jak interakcje z mężczyznami albo inne aktywności.
Nie chcesz, żeby ktoś mu mówił,
jak to włóczyłaś się po całym Dallas.
Nie chcesz rozpraszać go swoimi dramatami,
bo nie będzie mógł się o ciebie troszczyć.
Trzeba się trochę ukorzyć.
Właśnie.
Nieważne, ile zarabiasz. Pozwól mu być mężczyzną.
Nawet jeśli zarabiasz więcej…
Musisz się trochę ukorzyć.
Przed wszystkimi mężczyznami.
O Boziu.
- Kiedy ślub? - W przyszły czwartek.
- Super. - Pierwszy lipca.
Wykorzystacie te ruchy w pierwszym tańcu?
- Jeśli coś nam się spodoba. - Oby tak było.
Zobaczymy, prawda?
Przerabiałem równocześnie problemy emocjonalne i fizyczne.
Były chłopak, aborcja…
Duże rzeczy naraz.
Mogłem być odrobinę zdystansowany.
Przechodziłem przez to wszystko mentalnie, nie okazując tego fizycznie.
Teraz mamy za sobą parę dobrych dni.
Całym sercem chcę iść dalej, kochać Nancy i być kochanym przez nią.
Chcę powiedzieć „tak” i żyć długo i szczęśliwie.
Nauczę każde z was kilku kroków.
- Dobra. - Potem zrobicie coś razem.
Rozciągnij się.
Raz, dwa, trzy i czekaj.
Raz, dwa, trzy. Pięć, sześć, siedem i zaczynamy.
Raz, dwa, trzy. Pięć, sześć, siedem.
- Dobra robota. Super! - Raz, dwa, trzy.
- Pogubię się, czuję to. - Raz, dwa, trzy. Pięć, sześć, siedem.
Trzy i pięć, sześć, siedem.
I raz, dwa, trzy, pięć, sześć, siedem…
Kurwa, nie wiem, co robię.
Pamiętaj, Bartise, trzymaj ją blisko.
Tuż przy lewym udzie.
Przy ciele. Bum!
Tak jest!
Nancy jest…
Nie mówcie jej tego, ale tańczy lepiej ode mnie.
- Chcesz to zrobić na weselu? - Chciałabym poćwiczyć.
- Te ruchy i wychylenie… - Wychylenie jest świetne.
Co myślisz o ślubie za kilka dni?
- Za osiem dni. - Osiem dni. O rany.
Pomyśl, gdzie byliśmy po imprezie, a gdzie jesteśmy teraz.
- Gdzie będziemy za osiem dni? - No tak.
Dojdziemy do czegoś niesamowitego.
Idziemy w tym kierunku, to było coś w rodzaju:
„Przyjmij mnie z powrotem, przepraszam”.
Chciałem ci pokazać, że mi zależy.
Po rozmowach z naszymi rodzicami zrozumiałem,
że nad małżeństwem trzeba pracować.
- No tak. - Chcę, żebyśmy bawili się razem.
Chcę cię uszczęśliwiać.
Chcę móc długo cię uszczęśliwiać.
Doceniam to, że się otwierasz.
Otworzyłeś serce i umysł…
Dla ciebie.
- Chcesz się jeszcze czegoś nauczyć? - Do dzieła.
Chyba wszystko zapomniałem.
Kocham cię.
- Uroczy mostek z kłódkami. - Tak.
- Będzie miejsce na naszą. - Mnóstwo kłódek.
Zostawimy naszą pośród reszty.
Uroczo.
Możesz pisać.
Mało miejsca.
Po moich przeprosinach Zanab dała mi kłódkę,
za którą stoi wspaniały pomysł.
To kłódka, z którą możemy podróżować
do różnych miejsc z mostami,
na których ludzie zostawiają kłódki.
Będziemy mogli zostawić po sobie ślad tam,
gdzie byliśmy razem.
Będziemy wskazywać, gdzie była nasza miłość.
„Nasza miłość tu była”.
Sama to wymyśliła,
to naprawdę urocze.
Ja dałem jej klucz do mieszkania.
Co napisałaś?
- „Za miłość z kabiny”. - „Za miłość z kabiny”.
Dorysuję serduszko.
Jakie są szanse, że tu wrócimy i ją znajdziemy?
Oby duże.
Jeśli przypinasz tu kłódkę,
to mówisz, że nasza miłość jest niezniszczalna.
- No wiesz… - Nie upuść jej.
Zay.
Nie pasowała. Dosłownie.
No cóż…
Dobrze poszło.
Nie mogę mówić nic uroczego, bo co by to znaczyło?
Zapinałeś od tej strony, wiedziałam.
Powiedziałam: „Nie upuść jej”.
Boże, byłoby mi tak głupio,
gdybym nie miał twojego prezentu tutaj.
Co? Jak to zrobiłeś?
To okropne!
Że co?
Nie wiem, czemu się trzęsę. Myślałem, że upuściłem złą kłódkę.
Teraz ja się trzęsę.
- Zapięta. - Urocza.
Dobrze wygląda.
Powinniśmy coś zrobić.
Wyrzucimy kluczyki, żeby nie dało się jej zdjąć?
Proszę bardzo.
To było piękne.
Zamykamy naszą miłość.
A teraz coś na poważnie.
Rozmawiałem z rodzicami.
Powiedzieli: „Chętnie ją poznamy.
Chcemy ją zobaczyć, jak już będziecie po ślubie”.
- Nie mają z tym problemu? - Żadnego.
Pogodziłeś się z tym?
Sytuacja nie jest idealna, inaczej bym to sobie wyobrażał.
Wolałbym, żeby byli na ślubie, rozmawialiśmy o tym.
Spytałem, czy zdają sobie sprawę, że ominie ich mój ślub.
Powiedzieli, że tak.
- Dobra. - Wiem, że to dla ciebie trudne.
Chciałaś ich spotkać przed ślubem,
ale poniekąd dają nam błogosławieństwo.
Zawsze wyobrażałam sobie, że rodzina mojego męża będzie na ślubie.
Nie tak to sobie wyobrażałam.
Nie na to liczyłam,
ale podjęliśmy decyzję.
Bylebyś dalej mnie kochała,
będę szedł w kierunku naszego ślubu.
Wiem, że cię kocham.
To nie ulega wątpliwości.
Pytanie, czy chcę się z tobą użerać.
Włożyłaś dziś moje ulubione ogrodniczki.
- Fakt. - Jasne, że tak.
- Uwielbiam te spocone pocałunki. - Tak?
- Dokąd to? - Z dala od twojej spoconej buzi.
- Kapiesz mi do ust. - Nie lubisz tego?
- Idziemy? - Chodźmy.
Dobra, idziemy.
Dobrze siedzi.
SIEDEM DNI DO ŚLUBÓW
SALON SUKIEN ŚLUBNYCH
- O Boziu. - No wiesz…
To wyjątkowy dzień, wybieram suknię ślubną.
Nie wierzę, że jestem tak blisko. Ślub już za tydzień.
- Cześć. - Hej.
To moja przyjaciółka, Maddie.
Brak mi słów i ciągle się uśmiecham.
- To twoja sekcja. - Tak, każda bardzo ciasna.
Popatrz na ten tren, o Boże.
Tak jest!
Panowie.
Gratulacje.
- Teraz już nie można się wycofać. - Nie mówmy o tym tak ostro.
- Ta będzie dopasowana. - Tak.
- Trochę poprawię. - Co sądzisz?
Miło.
To jest chyba dobry rozmiar, świetnie leży na klatce.
- Tak. - Na pewno biała góra.
Nie mam w magazynie, ale mogę taką dopasować.
Porządnie.
- Fajnie. - Proszę.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Gotowy na wielki dzień?
Na wielki dzień?
- Nie wierzę, że to robimy. - Wiem.
Cudownie jest razem z siostrą szukać smokingu na ślub.
Od urodzenia zawsze się wspieramy,
ale jest największym sceptykiem.
Jakie masz nastawienie?
Wracamy z wakacji, jesteśmy na szczycie.
Zaraz po powrocie dostaliśmy telefony.
Zadzwoniłem do ciebie i wysłałem zdjęcia chłopakom.
Część najbliższych przyjaciół mówiła:
„Stary, co ty wyprawiasz?”.
Świat przyćmił nasz ogień.
Nie możesz słuchać innych ludzi.
Nancy jest piękna.
Niekoniecznie w twoim typie, ale szukanie wg typu się nie sprawdziło.
Spójrz na swoje ciuchy.
Nie dbasz o wygląd. Nie jesteś powierzchowny.
- Fizycznie jest teraz świetnie. - Tydzień od ślubu.
Tak jest.
To ważny dzień dla ciebie i dla nas. Dla jej rodziny też.
Nam zależy na tym,
żebyś kochał swoją żonę i był szczęśliwy.
Będziemy cię wspierać niezależnie od decyzji.
Wszystko z nią jest łatwe i naturalne.
Gdy się nie zgadzamy, umiemy o tym rozmawiać.
Rodzice chcieli, żebym był szczęśliwy. I jestem.
Nawet kwestia, którą omawialiśmy z tobą na spotkaniu.
To był nasz największy problem.
Jeśli dalej będziecie widzieć, jak bardzo ją kocham,
to powinno wystarczyć na waszą akceptację.
Widzę, jak dzięki niej dorosłeś.
Mówiłeś też, że nie oświadczyłeś się ot tak.
Miałeś wyjątkową szansę, by poznać ją, zanim ją zobaczyłeś.
To będzie wyzwanie.
Nie pozwól, by prawdziwy świat zniszczył tę magię.
Jest między wami coś, o co warto walczyć.
Ślub jest na zawsze.
Planujemy wziąć ślub i spędzić razem cudowne życie.
Z radością będziemy się na siebie patrzyć.
Wszyscy się popłaczą.
- Jestem z ciebie dumna. - Dzięki.
Próbuję sobie wyobrazić,
jak nie zrobić mu krzywdy, jeśli powie „nie”.
Bartise miał problemy z pogodzeniem
braku pociągu fizycznego
z naszą więzią emocjonalną.
Wszystko zmieniło się z dnia na dzień.
Bardziej się interesuje, częściej mnie dotyka,
bardzo próbuje zbudować więź fizyczną.
Przez ostatnich kilka dni mam Bartise’a, w którym się zakochałam.
Już płaczesz?
Ogarnij się, mamo.
Przygotowuję się. Jesteś moim maleństwem.
Jej pierwsza suknia.
W życiu.
Mama jest bardzo podekscytowana.
Jestem jeszcze szczęśliwsza, bo mam ją u swego boku.
To dla niej ważna sprawa, jedyna córka wychodzi za mąż.
Hej!
O Boże.
Cudowna, to twoja suknia, skarbie.
- To właśnie ty. - Wytworna Nancy.
Nawet bez welonu błyszczysz.
Pięknie.
O Boziu.
- Czemu płaczesz? - Płakała, zanim tu przyjechała.
O kurwa.
O Boziu.
Seksownie.
Bardzo seksownie.
Dalej, mała.
Cieszę się, patrząc, jak wybiera suknię.
To moja jedyna córka, moja księżniczka.
Zobaczyłam ją w białej sukni, to było to.
Zobaczyłam jej szczęście.
Mamy to.
To moja suknia.
Mogę tańczyć.
Dawaj, skarbie!
Oby Bartise nie zemdlał.
- Przymiarki. - Tak jest.
- Jesteś blisko. - Tak.
Chyba o to nie pytałem:
co lubisz w niej najbardziej?
Na pewno jej osobowość.
Nie widziałem jej zdenerwowanej.
Zawsze jest wesoła i pełna życia.
Budzę się, a ona się śmieje i skacze po łóżku.
Jest w twoim typie. Lubi się przegadywać.
- O tak. - Świetnie się wpasuje.
Jest dobrze, choć wciąż idziemy krok po kroku
i razem się rozwijamy.
Emocje są coraz silniejsze, gdy włożyłem garnitur,
poczułem, że to już za tydzień.
Czas ucieka.
Jakby co, ja za ciebie wyjdę.
Nigdy nie byłam w takim salonie i nie przymierzałam sukni ślubnej.
Marzyłam o tym od dzieciństwa, więc bardzo się cieszę.
- Pięknie! - O tak!
Patrzcie na moją małą princesę.
Colleen, o Boziu.
Cudowna.
Nie sądziłam, że spodoba mi się szersza, ale pięknie wygląda.
To sukienka, którą zapamiętam do końca życia.
No dobra.
Boże, jest piękna.
Wyglądasz jak panna młoda.
Jakbyś szła przed ołtarz.
To moja suknia.
Oficjalnie jestem panną młodą.
Tak jest!
O Boże, Matt zwariuje.
Chcemy połączyć obie kultury.
Nie będę miał smokingu,
włożę tradycyjną nigeryjską agbadę.
Właśnie ten.
Bardzo proszę.
- No dobra. - Stary…
- Nie mogę się doczekać. - Tak?
- Uwielbiam ramiona. - Musimy je trochę unieść.
Muszą być wyżej, ale to jest to.
Ona będzie w sukni ślubnej,
ale z nigeryjskim nakryciem głowy.
- No dobra. - Będziemy mieszać.
- Chcemy zbalansować… - Super, podoba mi się.
W naszej kulturze jest wiele tradycji,
ale podejście jest bardzo luźne,
jeśli nie zrobisz czegoś idealnie.
Nikt nie oczekuje, że od razu wszystko ogarniesz.
Cieszą się, że mogą cię czegoś nauczyć.
Musiałem zrozumieć,
że choć chcemy połączyć amerykańskie i nigeryjskie wesele,
to dla mnie ważne,
żeby moja żona
zdawała sobie sprawę z niuansów
związanych ze ślubem z Nigeryjczykiem.
Myślę, że Raven to ta osoba, nie mogę się doczekać naszego dnia.
- Jest podekscytowana. - Wspaniale.
No dobra, Raven.
Raven.
Cudownie. Włosy schowasz, więc coś musisz pokazać.
Wiem, że to nigeryjskie wesele, ale dorzucimy amerykańskie akcenty.
Oj tak.
Choćby cycki.
Właśnie.
Na naszym weselu będzie wiele tradycyjnych nigeryjskich elementów,
ale suknia ślubna jest dla mnie bardzo ważna.
Zawsze chciałam ją włożyć,
nie mogłam się tego doczekać, więc tu nie poszłabym na kompromis.
Chcę, żeby SK powiedział: „O cholera.
Moja żona jest seksowna”.
- Lubię kształt. - Pasuje ci.
- Daje ci talię. - Trochę krągłości.
Choć mało eksponuje cycki.
Da się wyciąć siateczkę?
Bez siateczki i większy dekolt.
Aż do pępka.
Seksowny Kopciuszek.
Kopciuszek po godzinach.
Tylko ty jesteś w stanie sprawić, że tak prosta suknia wygląda tak dobrze.
Dziękuję.
To chyba ta.
Wygląda pięknie.
Cudownie.
Będziemy eleganccy.
- Wiem. - Ty już wyglądasz.
- Za twój ślub. - Zdrowie.
- Spodziewałeś się? - Nigdy.
- Ja też nie. - Nie będę owijał w bawełnę.
Myślałem, że będziesz ostatni do ślubu.
No raczej.
Stchórzysz i…
Strasznie się cieszę, bo poznałem jej rodzinę.
Było świetnie, są jak my.
Jesteśmy wyjątkowi.
- Odwiedziła farmę, była… - Poza swoją strefą komfortu.
Świetnie sobie z tym poradziła.
Było super.
Dlatego się cieszę, że dołączy do rodziny.
Ja też.
- Wiem, że ta ci się spodoba. - Wygląda jak obrus.
- To będzie twoja ulubiona. - Co to?
Wiecie, jaka jestem duża? Nie mogę mieć tyle na sobie.
Sprawdźmy zdjęcia, może ja coś zjebałam.
Ta jest urocza. Ma być prosta?
Okropna.
Tej nawet nie przymierzę.
Ta by była okropna.
Nie.
Nie. I koniec.
Nie lubię cekinów ani za dużo tiulu.
Nie chcę być księżniczką.
Nie jestem wybredna, chcę tylko mieć suknię idealną.
Będę wyglądała jak ten Muppet.
Szukamy czegoś seksownego, bo jestem krągła.
Każdy to już widział, chcę coś obcisłego,
żeby podkreślić to, co mam i uwydatnić cycki,
bo ich nie mam, potrzebuję wsparcia.
Chcę, żeby pomyślał: „O cholera, to ta jedyna”.
Oby myślał tak każdego dnia, ale szczególnie w dniu ślubu.
Ta jest ładna.
O Boziu.
Piękna.
- No proszę. - O tak.
Tak?
- Oj tak. - Jak się czujesz?
Bardzo dobrze.
Jest piękna.
- W stylu Alexy. - Tak.
Idealnie ci pasuje.
Prosta, ale…
- Seksowna? - Idealna.
Seksowna i elegancka jednocześnie.
Aż się trzęsę, uroczo.
Duża sprawa.
- Piękna. - To prawda.
Popłaczę się.
Przestań.
Nie będziemy płakać.
Jestem w szoku, wygląda pięknie.
No nie mogę.
Miałyśmy się nie rozklejać.
Boże, śmiejemy się z takich osób.
Przestań.
Może się przytulimy?
Kocham cię, skarbie.
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
Zay nie miałaby nic przeciwko.
Czuję się lepiej z myślą o ślubie niż parę dni temu.
Chodzi o stan naszego związku.
Świetnie się dogadujemy.
Nasza miłość rośnie, więc dla mnie to…
Kamień spadł mi z serca,
bo przebrnęliśmy przez kłopoty.
Teraz czuję się z tym dużo lepiej.
Nie muszę już owijać w bawełnę.
Ona i moja rodzina wiedzą, na czym stoję.
Nie mogę się doczekać tego ślubu.
Macie coś z aksamitu?
Coś takiego.
Podoba mi się.
Wspaniałe.
Zwariowałaby, gdybym przyszedł w czymś tak ekstrawaganckim.
- Co mówiła? - Czarny albo granatowy.
- Mam nie wykraczać poza te granice. - No tak.
Przymierza dzisiaj suknie ślubne.
To emocjonalna chwila, bo nie będzie przy niej rodziców.
Duża rzecz.
Jej siostra nie dotrze na ślub przez loty.
Jest bardzo emocjonalna.
Zostanę przy granatowym albo czarnym,
nie chcę jej dodatkowo stresować.
Ta mi się nie podoba.
Ta jest śliczna.
Jak leci?
Czuję, że wyszliśmy na prostą, więc jestem w dobrym nastroju,
żeby się tym zajmować, bo myślę:
„Tak, chcę włożyć dla niego tę suknię”.
Która ci się podoba, bo jedną przymierzę dla ciebie.
Która spodobałaby się twojej mamie?
- Smutno mi z tego powodu. - Wiem.
Mamo, nie wiem, którą by wybrała.
- Wszystkie. - To prawda.
Podobałyby jej się wszystkie.
Wcześnie straciłam rodziców,
więc to słodko-gorzka chwila.
Myślę o mamie i tęsknię za siostrą.
Ten dzień wyobrażałam sobie
z najważniejszymi kobietami w moim życiu, więc ciężko jest mi tu być bez nich.
Za to jest ze mną mama, a siostra zobaczy suknię przez telefon.
MACOCHA ZANAB
Przebiera się.
- To takie ekscytujące. - Wiem.
No dobrze.
Ładna.
- Co sądzisz? Widzi? - Tak.
- O Boże. - Oszałamiająca.
Twoje ciało…
Tyłeczek podkreślony? Chyba tak.
Sakina? Co ty na to?
Super, podoba mi się. Masz w niej ładną pupę.
- Masz w niej ładną pupę. - Mam ładną pupę.
Cała się błyszczy.
Myślałam, że ci się spodoba.
Jest cudowna.
- Dzięki. - Świetnie wyglądasz.
Czuję się ładnie.
Trzęsę się i pocę jednocześnie.
Chcesz welon?
No dobra.
Będzie do niej pasował?
- Może. - No dobra.
Zobaczmy.
I wyglądasz jak panna młoda.
Wyszłybyście za mnie?
- Tu i teraz. - Spójrz na siebie.
Mamie by się spodobała.
Płacze? Nie płacz, Sakina.
Zgadzam się.
To dzień, w którym rodzice powinni tu być.
To niefajne, że ich tu nie ma.
- Będą. - Wiem.
Chciałabym, żeby mama tu była i zachwycała się tą sukienką.
Tata powiedziałby: „Na Boga, wybierz coś innego”.
Nienawidzę faktu, że tego nie widzą.
Widzą.
Wiem to,
ale chciałabym, żeby tu byli.
Chciałabyś ich tu mieć.
Byłoby super.
To jeden z tych dni, które ich ominą.
Kocham Zanab od chwili, gdy ją spotkałam.
Jej rodzice chcieliby tu być.
Nie mieć tego, to jak stracić część siebie.
Zależy mi na tym, by Zanab była szczęśliwa i spełniona.
Dość emocji w tej sukni.
No dobra.
Dziewczynom się podoba.
- Wyglądasz cudownie. - Dziękuję.
- To było bolesne. - No wiesz…
To sprawia, że doceniasz obecność rodziny.
- I to jak. - Fakt.
SIEDEM DNI DO ŚLUBÓW
Dziękuję, skarbie.
Nie ma za co.
Wytwornie.
Jak tam przymiarki?
- Mierzyły was? - Kupowanie sukni.
Kupowanie sukni, jasne.
Chyba nie rozumiesz, jakie to ważne.
- Możliwe. - Widzę to.
- To bardzo ważna rzecz. - Mówisz?
Też będę brała udział w tym ślubie.
A jak szukanie materiału z moją mamą?
W porządku.
- Pomogła? - Miała dużo do powiedzenia.
Dobra.
Powiedziały, że najważniejsza porada
to zawsze mieć w domu gulasz.
Pomyślałam wtedy: „Że co?”.
Nie takiej porady się spodziewałam.
Nie dowierzałam.
Chcę, żebyś wiedziała, że doceniam
twoje zaangażowanie we wplecenie tej kultury.
Sprawiasz, że moja rodzina czuje się wygodnie,
bo pokazujesz im swoją gotowość do akceptacji
nigeryjskości tego ślubu.
Staram się i bardzo chcę nawiązać relację z twoją mamą.
Chcę spróbować.
Myślę, że mama najbardziej martwi się tym,
że na ślubie nie będzie twojej rodziny.
Musiałem jej wytłumaczyć,
że w Ameryce to wygląda inaczej.
U nas to byłoby niewyobrażalne.
Mam małą rodzinę.
Nie mam 17 braci i sióstr,
którzy mogliby mnie reprezentować.
Nie mam rodzeństwa.
No wiesz…
Mama nie chce brać w tym udziału.
Rozmawialiście i wszystko gra.
Lubi cię.
Babcia nie weźmie udziału, bo jest chora.
Dziadek niedawno umarł.
Mama ma tylko jednego brata,
a ja jestem blisko z wujkiem, który niedługo będzie miał dziecko.
Skoro troje moich krewniaków
nie chce przyjechać,
to co według twojej mamy mam zrobić?
Odwołać ślub, bo miała inne wyobrażenia?
Jesteś Amerykanką, nie Jorubą.
U nas byłoby inaczej.
Mam wrażenie, że się czepiacie.
Co jeszcze mam zrobić?
Robię wszystko, o co prosicie.
Robię wszystko, co mam zrobić.
Wiele rzeczy zrobiłabym inaczej,
ale chcę, żeby mamie było wygodnie, żeby bracia i rodzina byli zadowoleni,
a i tak ciągle macie z czymś problem.
Stań po mojej stronie,
bo czuję się, jakbym wszystko psuła.
Mamy pewne
fundamentalne różnice
w kwestii znaczenia rodziny
w związku małżeńskim.
Ja wychodzę za ciebie,
a nie za twoją mamę albo za twojego brata.
Ty uważasz, że są częścią twojego jestestwa.
To trochę jak kwestia imienia.
Ja mówiłam, że nawet bez tego imienia byłabym sobą,
a ty mówiłeś: „Bez tego imienia nie byłbym sobą”.
Pamiętasz tę rozmowę?
Jestem sobą niezależnie od imienia.
Jestem sobą niezależnie od rodziny.
Koniec końców to ja podejmuję decyzje.
Mogę podejmować decyzje,
ale różnimy się,
jeśli chodzi o znaczenie rodziny w małżeństwie.
Bardzo zależy mi na akceptacji mojej rodziny.
Ich wsparcie jest dla mnie kluczowe,
gdy chodzi o znalezienie kogoś, z kim się ustatkuję.
Ale to nie znaczy, że z ich powodu zrezygnuję ze szczęścia, które odnalazłem.
Napisy: Jędrzej Kogut