Tak, Matty.
Tak, oczywiście, że tak.
Tak.
Rok temu poznałam miłość życia.
Oto państwo Brennon i Alexa Lemieux.
Moje życie się zmieniło.
Miłość bywa ślepa, ale nie dla mnie.
Nie wyjdę za ciebie.
Nie.
To koniec.
Dobrze.
ROK PÓŹNIEJ
- Kocham cię. - Skarbie.
Małe dziecko.
Single, idźcie do Miłość jest ślepa.
- Moje szczęście to twoje szczęście. - A kompromis?
Głuptas.
Nacieszę się dziś tą kiełbaską.
Jajeczka Nancy są gotowe, żeby zrobić małe Nancy.
- Blond ci pasuje. - Chyba mnie dotykasz.
Po prostu się bawimy.
Boję się, że go zobaczę
i wszystko wróci.
- Myślałem, że będziemy się spotykać po… - Naprawdę?
Nigdy nie byłem bardziej zakochany.
- Tym razem będzie, jak należy. - Musi.
Myślisz, że zbudujesz z nim rodzinę?
Bywa ciężko, nie robimy wielkich kroków.
DALLAS, TEKSAS
WITAMY W DALLAS
Jak leci?
- Gotowy? - Tak. Co u ciebie?
Jestem strasznie głodna.
Ja też.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA PO ŚLUBIE
DOM TATY ALEXY
Cześć!
Cześć, Sneaky!
Sneakers.
- Cześć! - Alexa, co słychać?
TATA ALEXY
- Kto mnie przytuli? - Uspokój się.
Oto państwo Lemieux.
Szabat szalom.
Małżeństwo wymiata.
Zawsze masz koło siebie przyjaciela.
Życie jest znacznie lepsze z drugą osobą.
Wszystko staje się lepsze.
Życie jak z bajki. B-A-J-K-A.
B-A-J-K-A?
Ach, „bajka”. Umiem literować.
Brzdęk.
- Gdzie są twoi rodzice? Spóźniają się. - Jadą z bardzo daleka.
- Konno? - Długo jadą.
Przyjadą powozem. Ja też tak się tu dostałem.
I teraz! To nie było…
Muszę z tym żyć.
Chyba straciłam słuch, bo coraz mniej to zauważam.
Alkohol zaczyna chyba działać.
L’chaim.
Jak wam minął rok?
Nie mogę się doczekać dzieci.
Fakt, że Brennon będzie świetnym tatą,
daje mi większą pewność, że będę dobrą mamą.
Musisz być stabilna emocjonalnie, bo rodzicielstwo jest stresujące.
Nawet w świetnym związku.
Będzie, co ma być.
Nigdy się nie zabezpieczaliśmy.
Rozumiesz?
- Z woli Bożej. - Stosunek przerywany i modlitwa.
Właśnie tak.
W sypialni jest w porządku.
W porządku? Powiedziałabym, że jest lepiej.
- Tak tylko mówię. - Często uprawiamy seks.
Lubię to.
Brennon jest…
- Jest… - Podwójne?
Nieźle. To znaczy, że jestem świetny.
Zgaduję, bo nie wiem.
Właśnie tak. Zawsze jest dżentelmenem.
Nie możesz się doczekać ciąży i brzucha?
Jasne, ale będę miała cesarkę. Nic nie wyjdzie z mojej cipki.
- Jest ciasna. - Mnie to nie przeszkadzało.
Cieszę się twoim szczęściem,
ale lubię moją pochwę.
- Wróci do siebie, to mięsień. - No tak, ale…
Nie chcę czegoś takiego, wolę, żeby mnie rozcięli.
Wyciągnijcie to dziecko.
Nie przez pochwę.
Jestem twoją macochą i przyjaciółką.
Jak będziemy mówić?
Ciągle słyszę: „Twoja macocha jest seksowna.
Twoja mama jest seksowna”.
Jesteś babcią.
Dziesięć lat słuchania o seksownej macosze.
Będziesz babcią Momo.
No dobrze.
Dobrze brzmi.
- Drzewo genealogiczne jest… - A gdybyśmy obie były w ciąży?
Jak w Sister wives, nie chcę…
Być w ciąży jednocześnie?
Babcia Momo.
Seksowna babcia. Tak to będzie wyglądać.
Kocham cię.
Dzień dobry.
Miło was widzieć.
- Jak leci? - Hej!
Witajcie na kolacji szabatowej, szabat szalom.
Było parę rodzinnych imprez.
Będzie chałka i wino.
Chałka? Jak „chała”?
Właśnie tak.
Nasze rodziny łączą tradycje.
Ma być chała.
Brzmi podobnie,
ale właściwe słowo to chałka.
- Co? - Przypomina chleb.
Czasem łączenie różnych tradycji kończy się chaosem.
Dziękujemy Bogu za chleb
Cała moja rodzina przeszła na judaizm.
Razem chodzili na zajęcia.
Poszli razem.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Nasza rodzina się powiększa, kocham was.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Kocham was.
- L’chaim. - Na zdrowie!
- L’chaim. - Na zdrowie.
Wasze zdrowie.
Co najbardziej lubicie w małżeństwie?
Jeśli o mnie chodzi
to towarzystwo.
To moja osoba.
- Mój homar. - To dobrze?
Owszem, mam nawet grawer na obrączce.
- „To mój homar”. - Nie zrozumiesz.
- Z Przyjaciół. - Coś dla młodych.
A szczypce?
Homary łączą się ze sobą szczypcami.
- I są razem. - Nie puszczą się.
- Przed tym, jak zostaną zjedzone? - Nie.
Myśleliście, że nam odbiło,
gdy powiedziałam: „Mam przystojniaka.
Znam go od dwóch tygodni i biorę z nim ślub”?
- Na 100%. - Ja myślałem, że to żart.
Powtórzysz mowę z naszego ślub?
Mam być szczery?
Tak.
Dobra. Nienawidzę go.
No dobrze.
No już.
Jestem mile zaskoczony.
Jest sobą. To pracowity gość.
Mówiłem, że chłopak ze wsi
będzie ci pasował.
Bez urazy,
ale ona cię kontroluje.
Popracuj nad tym.
Tak sądzisz?
- Tak jest. - Na 100%.
O Boże. Nie.
Jestem szczery.
- Tak że… - Dobra.
Moja relacja z tatą Alexy?
Jest dziwna.
Wulgarna?
Co u ciebie?
Próbujesz komuś dogryźć,
irytujesz kogoś,
dostaniesz to samo.
Trzeba mieć poczucie humoru.
Ja bym obrócił tę sytuację,
ale to nie jest łatwe.
Mamy w związku równowagę.
- Ona tak mówi. - Każde z nas czasem kontroluje sytuację.
Połączenie naszych rodzin…
- To piękna rzecz. - Jest wspaniale.
Bardzo się martwiłam.
Dlaczego?
Bo jesteś moim słodziakiem.
- No tak. - To mój Bren-Bren.
Jest w dobrych rękach.
Dzieci będą miały trzy komplety dziadków.
- O tak. - Cudownie.
Trzy zestawy opiekunów.
Na zdrowie.
- Za rodzinę. - Na zdrowie.
Za wielką rodzinę.
Brzdęk, brzdęk.
- Patrz na te maluszki. - Szczeniaczki.
- Cześć! - Chodź tu.
Jaxon, musisz być twardy.
- Noga. - To duże psy.
Idź się bawić.
Największą atrakcją małżeństwa jest cały jego romantyzm.
Gdy jesteśmy we dwoje,
mówi: „Chodź, uroczo wyglądasz”.
Mówi do mnie jak do dziecka.
Nie załapiecie się.
- To tylko dla niej. - Tylko.
Na 100%.
Kusi mnie, żeby wskoczyć pod tego szlaucha.
Kupimy buldoga?
- Nie ma mowy. - Czemu nie?
- Są super. - Nie.
Chcę damskiego psa.
Są o wiele milsze.
Ty jesteś do swojego podobny.
- Małe nóżki, małe rączki. - Tak.
Obaj mamy duży tułów i krótkie nogi.
- To twój syn. - Tak jest.
Uwielbiam Jaxona, a ona chce go wykastrować.
Za dużo posuwania jak dla mnie.
Lubi spać bez bielizny.
- Wcale nie. - Więc pies tam…
- To niekomfortowe. - Po prostu…
Dużo się dzieje pod kołdrą,
gdy wszędzie wciska się mały długowłosy jamnik.
Jest ciężko.
Tak należy.
Czas wysterylizować psa.
Wykastrować, to facet.
No tak, wykastrować.
Nie jestem psią ekspertką.
- No tak. - Ale tak trzeba.
Nie wiem, czy tak zrobimy.
Już czas.
Przed drugim psem musimy mieć dom.
- Tak. - Chcę mieć dom.
- Jasne. - Ale w Dallas.
Moglibyśmy też kupić dom w Fort Worth.
Trzydzieści kilometrów dalej za 800 000 kupisz kolosa.
Tutaj szopę.
Cenię twoją opinię.
- Cenię ją, ale to bez znaczenia. - To bez znaczenia.
Zobaczymy.
Nie mieszkasz w najlepszej dzielnicy.
- Ja? Co? - Tak.
- Mieszkam we wspaniałej okolicy. - W śmietniku znaleźli ciało.
No dobra…
Rzekomo.
Jesteśmy razem od roku
i planujemy ze sobą zamieszkać.
Pójdziemy z prądem i zrobimy to, co najlepsze dla nas.
Wiem, że wszystko się ułoży,
odczekamy chwilę i zamieszkamy ze sobą.
Gdybyśmy nie wzięli ślubu, nie bylibyśmy razem.
Zgadzam się.
Czasem się kłócimy, ale myślę wtedy: „Nie bez powodu za mnie wyszedł”.
To jasne, że mnie kocha.
Widzi ze mną przyszłość.
Nie myślałabym o tym tak samo,
gdybyśmy bez ślubu kłócili się o drobnostki.
Wiedzieliśmy, że chcemy być razem,
ale musieliśmy się postarać.
Każde z nas musiało się zmienić w kogoś,
kogo potrzebowało to drugie.
Mieszkanie ze sobą od razu?
Kto wie, co by z tego wyszło. My wiemy, że musimy zrobić to po naszemu.
- Nie żałujemy tego. - Tak.
- Możesz coś dodać. - No tak…
- Właśnie. - Tak.
Zaczęliśmy związek od komunikacji.
- Potem poleciało… - Tak.
- Choć nie była zła. - Była zła.
Musieliśmy się nauczyć, jak reagować na pewne sytuacje.
- Szłaś na głęboką wodę… - Nie słuchałeś mnie!
Nie słuchałeś, gdy do ciebie mówiłam.
- Potem się złościłam. - No tak.
A ty się wkurzałeś o moją złość.
To było…
No tak.
Gdybym półtora roku temu powiedziała ci: „Twoje nóżki”…
Ty byś krzyczał: „Moje nóżki”.
- Za rozwój. - Tak jest.
- Nie nóg, ale… - Twoje nogi się nie rozwijają.
Aż się duszę.
Nie ma jak w domu.
Alleluja.
- Dom! - Cześć, dzieciaki.
Wróciliśmy!
- Jestem głodny. - włączyć frytkownicę?
- Królowa beztłuszczowej frytkownicy. - Myślałam dziś o tym.
Ty lubisz mokre jedzenie,
a ja lubię chrupkie jedzenie.
- Lubisz gulasze i zupy. - Tak.
- Nie umiem robić sosów. - Lubimy te same przyprawy.
Nie ufam ludziom, którzy nie lubią ostrego.
Nie mają duszy, nic w życiu nie widzieli.
Po ślubie zrobiliśmy krok wstecz.
Dużo wtedy myślałam.
Byłam bardzo emocjonalna.
Czy ślubujesz kochać ją, szanować i chronić?
Czy będziesz z nią, dopóki śmierć was nie rozłączy?
Jeśli tak, powiedz: „Ślubuję”.
Nie.
Czuję, że to nie jest najlepszy moment.
To było straszne, ale jesteśmy już w lepszym miejscu.
Jest wspaniale.
Każdy potrzebuje w życiu trochę przypraw.
- Narobiłem z tobą bałaganu. - Dlaczego?
Nie jesteśmy już zaręczeni,
ale na pewno się spotykamy.
To mój facet, mój chłopak.
Mój facet.
Kiedy przyjdziesz na pilates?
Nie pójdę na twoje zajęcia.
- Nie chcesz słyszeć, jak uczę? - Wprowadź mnie powoli.
Dla mnie jesteś skarbem, dla nich jesteś instruktorką.
- Tak. - Nie chcę tego słyszeć.
Ciężko mi było odmówić.
To była jedna z najtrudniejszych decyzji,
które podjąłem w życiu.
Nie chcę się zgodzić na coś,
czego nie jestem pewny,
ale doceniam jej zrozumienie.
- Nie chcę tego słuchać. - Rany!
Zaraz po ślubie wróciłem do szkoły w Kalifornii.
Oboje poświęciliśmy trochę czasu, żeby to przetrawić,
ale byliśmy w kontakcie.
Zaczęliśmy rozważać
możliwość kontynuowania związku.
Okazało się, że dalej się kochamy,
więc to był punkt wyjścia.
Nie ufam ci, na pewno bardziej byś mnie cisnęła.
- Wiem, co musisz poprawić. - Właśnie.
Robiłabym to, bo wiem, czego od ciebie oczekuję.
No dobra.
Gdy tylko myślę o Raven, czuję się niepokonany.
Bardzo ją kocham i nie chcę jej stracić.
Szkoła daje mi po dupie.
Jestem z ciebie dumna.
Masz staż, pracę na pełny etat
i do tego szkołę.
Przez cały rok nie pomyślałam: „Zaniedbuje mnie, nie dzwoni”.
- Nigdy tego nie czułam. - Tak.
- To bardzo trudne. - Wymaga dużo organizacji.
Musisz się zorganizować.
Wyobrażamy sobie wspólną przyszłość
i wiem, że to pomoże nam do niej dojść.
Spójrz na nas.
Co tam, pani Nance?
- Czemu się dopasowaliśmy? - Oboje w różu, no proszę.
- Uściskam cię. - Boże.
Cześć.
- Masz blond włosy? - Tak.
- Zmiany, co? - Tak.
- Ładnie. - Lato się skończyło.
- Musiałam coś zmienić. - Super.
Tam jest woda, tu old-fashioned.
Dzisiaj pijesz whiskey?
Żeby się odstresować.
Rozumiem.
Na zdrowie.
Twoja mama i siostra wiedzą, że się spotykamy?
Tak, powiedziałem im.
A twoja rodzina? Steve wie?
Nie.
- Nie? - Nic nie wiedzą.
Gdy proszę, żebyś ich pozdrowiła, to nic do nich nie dociera?
Przekaz ginie w tłumaczeniu.
Rozumiem.
Często widywałem się z Nancy.
Jest inna od reszty moich byłych.
Z innymi nie byłem przed ołtarzem.
Dogadujemy się i miło spędzamy czas. To jasne, że chcę ją w swoim życiu.
Zawsze byłam raczej skryta
w kwestiach moich związków, finansów i życia w ogóle.
Zwykle jest tak:
„Mamo, przeprowadzam się do San Francisco. Chcesz ze mną pojechać?”.
I o nic nie pyta, po prostu jedzie.
Rodzina zawsze miała do mnie zaufanie.
Powiedziałam im: „Zaręczyłam się.
Wezmę ślub, zrobimy wesele”,
a oni znają mnie na tyle dobrze, żeby uznać: „Podjęła dobrą decyzję.
Przecież ma głowę na karku”.
Dzień naszego ślubu
był dla nich bardzo emocjonalny.
Byli uradowani,
w końcu mieli wydać za mąż młodszą siostrę i jedyną córkę.
Miałam wyjść za ukochanego,
obiecywałam im, że to jest na serio.
Mówiłam: „Kocham go, to z nim chcę być”.
Ja powiedziałam „Tak”, a to, co stało się potem, było dla nich…
Wypowiadali się na temat bólu, o którym ja nie byłam w stanie mówić.
Ściągnęłaś tu mnie i matkę.
To nasza decyzja.
Po co to wszystko?
Po co marnujecie nasz czas?
Ja bym ci tego nie powiedziała, jestem od kochania, nie od walki.
Ciągle to powtarzam.
Nie umiem walczyć.
Ja po prostu…
Oni czują większą nienawiść, bo się w tobie nie zakochali.
O to właśnie chodzi. Nie jestem zły, rozumiem to.
Emocje były na innym poziomie, bo ich córka…
Wtedy myślałem: „Kurwa, co jest?”.
- Teraz… - Spodziewałam się bójki.
Umiesz kochać, nie walczyć, ja też tak mam,
ale na pewno byłem wkurzony.
- No tak. - Minął rok.
No tak, a twoja energia i pozytywne nastawienie…
Lubię spędzać z tobą czas, jesteś dobrym człowiekiem.
Dobrzy ludzie to rzadkość.
To ma sens, że jesteś w moim życiu.
Nie sądzę, że ktokolwiek to zrozumie.
Chcę, żebyś mogła na mnie polegać.
Od teraz dawaj znać, co mogę dla ciebie zrobić.
- Przytul się. - Bądź miły.
- Jak zawsze. - Będziesz?
- Milszy być nie mogę. - Dobra.
- A ty będziesz? - A nie byłam?
Mam wyciągnąć listę twoich win?
- Dawaj. - Jest pusta. Lista nie istnieje.
- Drogie panie. - Zatańczysz?
- Jak Selena. - Skarbie.
- Oto królowa. - Jest i ona!
- Boże, witaj w naszym dojo. - Cześć!
Cześć!
Brennon wie, że gdybym miała zmienić stronę…
To dla Raven, no raczej.
Miał sobie nic nie wyobrażać,
po prostu tak myślę.
- O Boże! - Cześć.
Dostanę największe krzesło.
- O tu. - Witamy na rozmowie.
Pięknie wyglądacie.
- O tak. - Patrzcie na nasze kolory.
- Wieki cię nie widziałam. - Wiem.
Tęskniłam.
Co porabiałyście?
Ja nic.
Jesteś jak Aoki, stałaś się DJ-ką.
Grałaś w Vegas.
- Robię swoje w Vegas. - Oczywiście.
W moim życiu pojawił się facet, nazywa się Paul.
- Boże! Co za wieści! - Co?
- „U mnie nic”. - Co tam Vegas, kim jest Paul?
To mój terapeuta.
- Dobra. - Terapeuta.
- To lepiej. - Odmienia moje życie.
- I dobrze. - Rozmawiam z nim.
Straciłam tatę, mając 13 lat.
Zawsze brakowało mi męskiej perspektywy.
Chciałam poznać męskie zdanie na swój temat.
Chciałam, żeby powiedział: „Tak, to ty.
Jesteś wariatką”.
Dużo musiała przepracować.
Teraz wiem, że Cole był ostatnim elementem,
który chciałam wsadzić do pudełka „Oto historia Zay”.
Podtrzymuję swoją decyzję
i wszystko, co powiedziałam,
ale musiałam dużo przepracować.
Nie szanowałeś mnie.
Zrujnowałeś moją pewność siebie.
Nienawidzę faktu, że masz na mnie taki wpływ.
Miłość nie powinna tak boleć.
Nie mogę cię poślubić. Nie zrobię tego.
Aktualnie jestem bardzo wolna.
Można pisać.
Zapraszam.
Dzyń, dzyń, dzyń!
Tak jest!
Dużo nad sobą pracowałam,
dotarłam do najlepszego punktu, żeby móc zacząć zdrową relację.
Mam nadzieję znaleźć kogoś na zawsze.
Jak to jest mieć męża?
Ja byłam blisko, ale się nie udało. Muszę wiedzieć.
Upiekło ci się z nim.
- To prawda. - Wielka krewetka, ot co.
Z Brennonem jest cudownie.
Po pierwszym miesiącu było ciężko,
ale powiedziałam: „Nie stałam się twoja przez pierścionek”.
- No tak. - Codziennie trzeba na siebie pracować.
Musiał udowodnić, że mnie słucha.
Teraz codziennie o wszystkim rozmawiamy.
Nawet o seksie. Mówimy sobie: „To było świetne”.
- Trzeba się umacniać. - „To mi się podobało”.
„Mnie też”.
„Dziś musisz być na górze, bo mam zgagę”.
Boże, zgaga.
A ty jak się miewasz?
Dobrze, jest nam wspaniale.
Jest tu czy nadal tam?
Został mu jeszcze rok szkoły.
- Jak wam idzie na odległość? - Naprawdę dobrze.
Bywa ciężko, to jasne, w końcu to związek na odległość.
- Nie robimy wielkich kroków. - Jasne.
Za to komunikacja i zaufanie są na nowym poziomie.
Mamy też wspólne mieszkanie.
Uroczo.
Cudownie.
Co dalej?
Sama nie wiem.
- Colleen, nic nie mówisz. - Jak jest z Mattem?
Świetnie nam się układa.
Sporo się kłóciliśmy
przez pierwsze pół roku,
bo oboje jesteśmy uparci.
Ciągle się ze sobą ścieraliśmy,
po czym zaczęliśmy myśleć, jakie mamy tak naprawdę opcje.
Były dwie:
rozstać się albo dalej walczyć związek,
bo nie wracamy do siebie bez powodu.
Uwielbiamy się, szanujemy i kochamy.
Teraz jesteśmy na etapie nieznośnego miesiąca miodowego.
Ciągle tuż obok siebie, w ogóle się nie rozstajemy.
Nie chcemy niczego pospieszać.
Myślę, że podjęliście słuszną decyzję,
nie decydując się na wspólne mieszkanie.
Nie zamieszkam z nim, póki nie wykastruje psa.
Nie wykastrował swojego psa, który ciągle coś posuwa…
Nie ma mowy.
- To brzmi głupio, ale… - O nie.
Jebać psa. Dosłownie.
- Kochamy psy. - Może i tak, sama nie wiem.
Jesteś jego żoną.
Colleen musi być na szczycie.
Twoja osoba jest twoją osobą.
Nie wiedziałam o psie.
Pies? Serio?
Przykro mi, ale pies nie może być ważniejszy od żony.
A ja nacieszę się dziś tą kiełbaską.
- Rozmiar Bartise’a. - Pocisk!
Po tej kiełbasce nie będziesz miała traumy.
Czas na ploty.
Próbowaliśmy się przyjaźnić.
- Dla mnie… - Serio?
Nie przespaliśmy się po.
- Serio? - Widziałyście to spojrzenie.
Raz byliśmy blisko.
Na następnym spotkaniu siadłam mu na kolanach.
Wtedy zrozumiałam, że to nie jest w porządku.
To moja największa wada, nie stawiam granic,
bo kiedyś go kochałam.
Gdybyście powiedzieli to samo, byłby twoim mężem.
Ta rozmowa byłaby zupełnie inna.
Ja uznałam, że ucięcie kontaktu jest idealne.
No tak.
Świetne podejście.
Organizuję imprezę.
Uwielbiamy imprezy!
Jaka okazja?
Moje urodziny. To ekscytujące. Kończę swój złoty rok.
- To będzie wyjątkowe wydarzenie. - Super.
Wielka sprawa. Widzicie mój tyłek? Taka duża!
Masz gdzieś listę prezentów?
- Lubię diamenty, można je kupić wszędzie. - Cudownie.
Jasne.
Urządzimy najlepszą imprezę.
To ma być ogromna sprawa.
Wydarzenie z klasą. Czerń, seksapil, elegancja.
- Zabawa. - Wytworna kobieta.
- O tak. - Coś jak Met Gala.
Postanowiliśmy zaprosić wszystkich.
- Będzie tam Cole. - W porządku.
Chcieliśmy zaprosić wszystkich.
Spodziewałam się tego.
Przyjdź w czymś, co podkreśli tyłek i cycki.
- Niczym go nie obleję. - A rozrywka?
Wynajęta.
Cole.
Bo to klaun.
Będzie żonglował wątpliwościami.
Wypijmy za to!
Za twoje urodziny.
Za ciebie, skarbie.
Wezmę mimozę.
Tak jest.
Jest za wcześnie, żeby pić coś innego.
- Jest 11. - Wcale nie.
- Gdzieś jest 17. - To brunch.
Możemy prosić o mimozy?
Dziękuję.
Jest dobrze, po ślubie byłem bardzo zajęty.
Nie chciałem o tym myśleć, więc rzuciłem się w wir pracy,
pracowałem, ile tylko mogłem.
Chodzę na randki,
rozmawiam z dziewczynami,
ale nie spotkałem nikogo
na coś poważnego.
Myślę o przeprowadzce.
Rozważam San Diego.
Od dawna ci o tym mówiłem.
Chcę mieć więcej przygód.
I tyle.
Chcę surfować, chcę znaleźć laskę w bikini
i powiedzieć: „Wyjdź za mnie”.
I wszystko będzie dobrze.
Brzmi prosto, prawda?
Zawsze chciałeś kogoś miłego.
Tak.
Tu okazało się, że to nie jest miła osoba.
Tak.
Czaisz?
Wiecie, że nie rozmawiałem z Zay?
Obłęd.
Ile to już? Rok?
Szmat czasu.
Naprawdę myślałem, że powie „tak”.
W innym wypadku
mieliśmy dalej się spotykać.
Po prostu…
Okłamała mnie, zrobiła mnie w konia.
Była między nami więź
i prawdziwa miłość.
To był namiętny związek.
Będąc z Zanab, dałem miłości szansę.
Nie żałuję tego związku.
Żałuję bólu, który spowodował.
To był strasznie traumatyczny dzień.
- No tak. - Okropne doświadczenie.
- Ciężko się na to patrzyło. - Fakt.
- Ty byś jej tak nie potraktował. - O nie!
- Gdybyś był pierwszy. - W tym rzecz.
Mówię to, bo wieki nie rozmawialiśmy i nagle to wszystko
stało się dziwnym wspomnieniem, ale do dziś jestem skołowany.
- No tak. - Zarzuca mi, że mówiłem, że jest gruba.
Tak nie było!
Kojarzycie mandarynki?
- To owoce. - Mają ze 30 kalorii.
Pewnie odchudzają jak grejpfruty.
Seler tak ma.
- Nie jest gruba. - No tak.
Nie uważam tak.
Nigdy w życiu tego nie pomyślałem.
Z kimś takim nie wygrasz.
To bez sensu.
Pomarańcze nie mają kalorii. Nie wiem, co w nich jest, ale są zdrowe.
Uszczęśliwiają ciało. Nie rozumiem tego.
Naprawdę nie rozumiem.
Za tydzień się spotkamy, więc wszystko wróci.
Nie poznaliście Alexy?
Nie.
Za tydzień robi imprezę urodzinową.
Wszyscy tam będą?
Wszyscy mają się pojawić.
Co chcesz jej powiedzieć?
Jedna strona mnie chce powiedzieć niemiłe rzeczy,
ale 80% Cole’a ciągle ją kocha.
Jest piękną i wspaniałą osobą.
Ale 20% mnie chce zejść do jej poziomu.
Naprawdę się stresuję.
Cieszę się, że mogliśmy pomóc.
O Boże.
- Gotowy? - Leci BLU-82.
Dawaj, leci bomba!
- Czemu rozgrywacie? - Co nie?
Poszła w ziemię.
- Dasz radę wyżej? - Mamy punkt straty.
Róbcie swoje, cały układ z tyłkami.
- O nas się nie martw. - Wszystko z kroku.
Cholera!
No dobra.
Cieszę się, że znów się spotykamy.
Długo nic razem nie robiliśmy.
Nie, gdy byłem w mieście.
- Jak Dak Prescott. - Szybka piłka.
O nie!
Pójdzie z odszkodowania.
Dobra partia.
Dobra, przed nami banie, chodźcie.
- Jak kiedyś. - Za stare czasy.
- Robi robotę. - Jak zawsze.
Gotowi?
Po grze!
Udało się!
Chyba jesteśmy gotowi na jedzenie.
- Tak jest. - Szaszłyki.
- I krążki cebulowe. - Duży półmisek.
To się nazywa danie.
To dla wszystkich?
Z tobą się podzielę, ale tylko z tobą.
Ich załatwię jak w Strażniku Teksasu.
Tęsknię za Colem.
- Będzie na imprezie? - Co z nim?
Miał zostać zaproszony.
- Dobra. - Co ty na to?
- Nie jestem zachwycony. - Twój wybór.
Możecie go lubić, ja nie chcę spędzać z nim czasu.
SK, co u ciebie?
Mam wakacje, więc lato spędzam w Teksasie.
- Latanie w dwie strony kosztuje swoje. - No raczej.
Przez prawie rok latałem tam i z powrotem.
- No tak. - Mamy wspólne mieszkanie.
- Mieszkamy razem. - Super.
Razem je urządziliśmy, to nasz wspólny dom.
Naprawdę lubię to, że znowu się w sobie zakochujemy.
Cieszę się.
- Super, kawał dobrych informacji. - Nie czuję, że coś wymuszamy.
W zeszłym roku zrozumiałem, że ona jest w moim życiu nie bez powodu.
Nie bez powodu ją wybrałem.
To dało nam szansę,
żeby szczerze rozmawiać o tym, co nam pasuje,
a co nie.
To dało nam solidne podstawy.
Od tego czasu z radością patrzę na rozwój naszego związku.
A co u ciebie i Nancy?
Wczoraj dotarło do mnie, czemu się w niej zakochałem.
- Jest zarąbista. - Czujesz coś do niej?
- Nic romantycznego. - Wie o tym?
Chyba tak.
Albo chyba, albo wie. To dwie różne rzeczy.
Odmówiłem jej przy ołtarzu. Nie wiem, co mogę dodać.
A jeśli się zastanawia: „Może do tego jeszcze wrócimy?
Nie powiedział wprost, że nie”.
Rozumiesz?
Nie sądzę, że Nancy coś do mnie czuje, ale przez ostatni rok…
Rozmawiałem już o tym z dziewczynami.
Jestem przyjacielski, więc ktoś może pomyśleć:
„Boże, jest dla nas nadzieja”.
To musi zniknąć, żebyśmy mogli się przyjaźnić.
Możemy być przyjaciółmi.
- Mam taką nadzieję. - Jasne.
To zależy od was.
Jeśli tego chcecie, tak będzie.
Prosta sprawa.
A co u ciebie? Jak tam małżeństwo?
Jest dobrze.
Nie mieszkamy razem.
- No dobra. - Z wyboru.
Pierwszy przyznam, że zaryzykowaliśmy.
Jesteśmy tego świadomi.
Gdybyśmy chcieli zamieszkać ze sobą od razu,
musiałbym zerwać umowę i zapłacić za to 5000 dolarów.
- My tak zrobiliśmy, ale to co innego. - Pytaliśmy, czy warto.
- Pełna zgoda. - Jeśli nie chcecie razem mieszkać…
- To nie to. - Ja bym tak nie mógł.
To nie tak, że nie chcemy ze sobą mieszkać.
Nic z tych rzeczy.
Ale nie mieszkacie.
Jeszcze nie, ale planujemy to.
- Minął rok. - To prawda.
Patrząc z zewnątrz, zastanawiam się: „Czemu ze sobą nie mieszkają?”,
ale to wasz związek.
Nie mam zamiaru was za to oceniać, bo nie wiem, przez co przeszliście.
Dla nas to jest najlepsze rozwiązanie.
To zobowiązanie na całe życie.
Żeby się udało, musimy działać po swojemu.
Mam za sobą rozwód, więc z tyłu głowy pojawia się myśl:
„Czy to jest naprawdę?
Wytrwamy? Jak wszystko się ułoży?”.
Łatwo być sceptykiem, ale nie bez powodu powiedzieliśmy „tak”.
Musimy o siebie walczyć.
Nie boisz się, że inni będą to kwestionować?
Nie, bo wiem, na czym stoimy.
Wiem, to nienormalne,
nie mieszkamy razem po ślubie,
ale to nie znaczy, że się nie kochamy.
Odwiedził nas mój brat, AB.
Rodzina jest dla mnie ważna.
Dziękuję.
Pycha.
Nie mogę się doczekać wspólnej przyszłości,
w której będziemy szczęśliwą rodziną.
- Klopsiki. - Dziękuję.
Pycha.
- I sałatka. - Świetnie, dziękuję.
Nie ma za co.
Cześć, liście.
SK, nie mogę uwierzyć, że jesz sałatkę.
Cudownie. To mój styl.
Niezła.
Naprawdę.
- Smakuje mu! - Odmieniłaś go.
Ostatnio zrobiłam mu sałatkę.
- Zjadł ją. - Ty ją zrobiłaś?
Staram się.
To wielka rzecz.
- Mamy frytkownicę beztłuszczową. - Właśnie.
- Dobra. - Jest dobrze.
Będę szczery, nie wiedziałem, czego się spodziewać.
- Mówisz? - Związek na odległość…
To nie dla każdego,
ale cieszę się, że wam się układa.
Bardzo mnie to cieszy.
Dziękuję.
Idę do łazienki.
Raven wygląda cudownie.
Trafiłem w dziesiątkę.
- Nigdy nie byłeś szczęśliwszy. - Fakt.
To, że nasz związek przetrwał ten rok,
dużo dla mnie znaczy.
Czuję się lepiej z tym, na jakim etapie jesteśmy.
Muszę teraz zapewnić ją,
że za rok też tu będę.
Chcę, żeby wiedziała o moim zobowiązaniu wobec niej.
Czaję.
Planuję oświadczyć się po raz drugi.
Tym razem…
Kiedy zaczęliśmy…
Po to mnie tu ściągnąłeś?
Boże, stary.
Nie mam wątpliwości, że kocham Raven.
Doceniam fakt, że cały czas była u mojego boku.
Z nią nie muszę niczego kwestionować.
Nie chcę tego stracić.
- Dobra, o Boże. - Damy radę.
- Dobry pomysł.
Miłość jest naprawdę ślepa.
Spodziewa się czegokolwiek?
Myślisz, że powie „tak”?
Napisy: Jędrzej Kogut