Nie mogę się doczekać zobaczenia miłości mojego życia.
Jak dziecko na święta,
które dostaje ulubioną zabawkę, ale 1000 razy lepiej.
Nie mogę się doczekać widoku jego twarzy, oczu i ust.
Może go pocałuję, może poczekamy, zobaczymy.
Gdy się zobaczymy, chemia będzie szalona.
Irina się denerwuje.
Nie ma pojęcia, jak wyglądam.
Celowo nic jej nie mówiłem.
Nie wie, jaki jestem wysoki i jaki mam kolor włosów.
Nie wie, jaki mam kolor skóry.
Myślę, że to bez znaczenia.
- Cześć. - Hej.
Dobrze cię widzieć.
Miło cię poznać.
- Siądziemy? - Jasne.
O Boziu.
- To takie dziwne. - Fakt.
Tak mnie sobie wyobrażałeś?
- Co do joty. - Naprawdę?
- Choć jesteś wyższa. - Wyższa?
To zaleta.
Oj tak. Lubię wyższe dziewczyny.
Ty tak mnie sobie wyobrażałaś?
Nawet nie zgadywałam.
- Masz bardzo nieobecny wzrok, o taki. - Naprawdę?
- Napawam się widokiem. - Ja też.
- Wyglądasz jak postać z kreskówki. - Wiem.
Musisz mrugnąć!
- Mrugam. - Nie mrugasz. Wyglądasz o tak.
Mrugam.
- Nie chcę przesadzić. - To straszne.
Będę częściej mrugał.
A więc…
Myślę, że będziesz zaskoczona.
Piękny.
- Irino. - Tak?
Poznałem kogoś, kto ma najpiękniejsze serce,
jakie w życiu widziałem.
Wiem, kim jesteś w głębi duszy.
Wiem, że bardzo troszczysz się o innych.
Dlatego chcę spędzić z tobą resztę życia.
- Wyjdziesz za mnie? - Tak.
- Ty go wybrałeś? - Tak.
Cudowny.
Będę szczera, jestem wybredna.
Czekałam z tą informacją.
Jestem wybredna, ale ten jest piękny.
Chcesz buziaka?
Na razie mnie przytul.
To dla mnie duża rzecz.
Dziękuję.
Jestem w szoku.
Nie miałam pojęcia, jak wygląda.
Muszę się przyzwyczaić.
Myślałam, że będzie normalniejszy.
Wciąż kocham Irinę.
Chciałem tylko spojrzeć jej w oczy, ale nie była chyba gotowa
na taki kontakt wzrokowy.
Mówi, że wyglądam jak z kreskówki.
Nie wiem, czy to był komplement.
To chyba miał być komplement.
Będzie super.
Mam nadzieję.
Czeka nas dzika przygoda.
Też tak sądzę.
Może gdybyś zaczął mrugać…
Nie nabijaj się z tego.
- Gapisz się na mnie. - Wiem.
- To straszne! - Sama jesteś straszna.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
Pięć par zakochało się i zaręczyło na ślepo.
- Cześć. - Hej.
O Boże!
Zobaczyli się na żywo po raz pierwszy
i jadą do Meksyku, gdzie dowiedzą się,
czy więź fizyczna dorównuje tej emocjonalnej.
To pierwszy sprawdzian. Doniesiesz 150 kilo bagażu?
Dzięki, stary.
Ty i twoich 97 walizek.
„Dobrze, że Paul ma tylko plecak”.
Jest ciężko.
- Dam radę. - O rany.
Choćby po to warto mieć faceta.
Tylko po to.
- Dobra, idziemy! - O tak!
- Ja wyciągnę. - No dobra.
Masz więcej walizek ode mnie?
Witamy w hotelu TRS.
- Dziękuję. O rany. - Cudowna bryza.
Do tej pory liczyło się tylko to,
jakimi są ludźmi.
Uroczo.
PRZYSZŁA ŻONA
- O tak! - O Boziu.
Dobrze wyglądam?
Wyglądasz świetnie.
Dziękuję.
Jest dobrze.
Czy ich wygląd i kompleksy
będą zbyt dużą przeszkodą?
Słodko.
Na bank spędzimy czas na tym hamaku.
Ich śluby są już za cztery tygodnie.
Teraz ich miłość przejdzie próbę.
Czy miłość wystarczy?
Rany, cudownie.
Strasznie bawi mnie nasze pierwsze spotkanie.
Ciągle o tym myślę.
- Byliśmy… - Idealni.
Przytuliłam cię, a ty się wzdrygnąłeś. Myślałam: „Co jest?
Kto to? To nie Paul”.
Naprawdę tak myślałaś?
- Naukowiec. - No dobra.
Chyba nie wyglądam naukowo.
- Jak spędzimy ze sobą więcej czasu… - Też tak uważam.
Wtedy połączę to, co o tobie wiem, z tobą.
Usłyszysz wszystko raz jeszcze.
Zamknę oczy i pomyślę: „Paul?”.
Ja tak zrobiłem.
Przypominałem sobie twój głos z zamkniętymi oczami.
„To brzmi jak…”
- Znam tę dziewczynę. - To ma sens.
Bo tak naprawdę przeskoczyliśmy
wszystkie dziwne elementy randkowania.
Wszystkie formalności.
I to całe: „Wciąż rozmawiamy z innymi?”.
Długo to robiliśmy.
- Pytałam, czy to już koniec. - Wkurzyłaś się.
Wcale nie, po prostu miałam dość.
Cieszę się, że tu jestem.
- Ja też. - Serio.
Mówię szczerze, bardzo się cieszę.
- Mówisz? - Nie ukryję tego.
Ja też.
- Rany. - O mój Boże.
Pięknie.
Cudownie.
Co będzie się działo w tym basenie?
W życiu tak się nie czułam.
Nie wierzę, że mnie to spotyka.
Nie wierzę, że to my.
Lepiej być nie może.
Naprawdę chcę się tym cieszyć już zawsze.
Myślałaś, że będę wyższy czy niższy?
Trafiłam idealnie.
- Naprawdę? - Poważnie.
- Możesz… - Byłeś chyba…
Mówiłeś: „Teraz cieszę się na Meksyk”.
Wcześniej nie byłeś?
Nie byłeś? Miałeś mnie za brzydulę?
Tak bym tego nie ujął.
Zawsze cieszyłem się na Meksyk,
a teraz jeszcze bardziej.
Poszło właśnie tak, jak chciałem.
Dlatego cię kocham.
Ja ciebie też.
Przez całą wycieczkę będę cię brudzić makijażem.
Cały czas.
Pewnie do końca życia.
Co tu mamy? „Redukcja z czerwonego wina?”.
Szpinak i karmelizowana cebula.
To twoje? Bo…
- Przepraszam. - O cholera.
Piję z twojego kubka.
Jeśli chodzi o fizyczność, to pewnie bym go odrzuciła,
bo zawsze wybierałam facetów wyższych niż 195 cm.
Do tego tatuaże na rękach i szyi.
Wysportowani i wysocy koszykarze z cieniowanymi włosami.
Marshall jest przeciwieństwem tego typu.
Nie marnowałaś czasu.
- Po jedzeniu skubnę serwetkę. - Tak zrób.
Ten eksperyment udowodnił mi, że nie tylko wygląd jest ważny.
Związek z Marshallem jest głębszy.
Byłam na poziomie, który sobie wyobraziłeś?
- O tak. - Dobrze.
Ty jesteś kimś,
kogo bym podrywał w świecie konwencjonalnych randek.
To tylko poprawia sytuację,
bo nasza więź jest głębsza niż więź fizyczna.
- Tak jak należy. - Chcesz czekać?
Chcesz czekać do ślubu ze sprawami intymnymi?
Dlaczego?
- Tylko pytam. Tak czy nie? - Nie!
Żeby kupić auto, musisz się nim przejechać.
Dzięki za zaplanowanie tej uroczej randki.
Nie ma za co.
Lubisz mnie, prawda?
- Tak. - Można?
- Tak. - Chwila.
Tylko dokończę.
Bardzo dziękuję.
Zack musi zjeść wszystko ze swojego talerza, więc…
Dziękuję.
Uwielbiam te talerze.
- Dziękuję. - Też dziękuję.
Wiesz już, którą postać ci przypominam?
Skrzyżowanie…
Jakaś postać fikcyjna.
Chodzi o to spojrzenie.
No wiesz…
- Ja ci kogoś przypominam? - Postacie z kreskówek…
Przypominasz Megan Fox. Słyszałaś to już?
- Nie. - Naprawdę?
Nigdy?
Dziękuję.
Co to jest?
Sernik? Pycha.
- Dziękujemy. - Nie ma za co.
Rozmawialiśmy już o imionach.
- Dla dzieci? - Tak.
Co powiesz na Godfreya?
- Fuj! - Godric?
Nie.
Zion albo Gid…
- Zion? - Gideon jest dobry.
Lubię wyjątkowe imiona.
Ja też. Wiesz, jakie by pasowało?
- Nie. - Goliat.
Znasz to imię?
Stresowałem się po spotkaniu.
Nie dostrzegłem osoby, z którą rozmawiałem,
ale teraz miło jest cię zobaczyć.
To, kim jesteś w środku, widzę na zewnątrz.
Ciągle czuję niepewność, związaną z brakiem seksu przed ślubem,
ale chcę, żebyśmy traktowali się niemal jak przyjaciele.
Szanujesz mnie, zależy ci na mnie i nie przekraczasz moich granic.
Nie naciskasz, nie chcesz robić nic na siłę,
nie denerwują cię.
Mówisz: „Zrobimy to razem”.
Jesteśmy drużyną, nie gramy przeciw sobie.
Oboje chcemy to zrobić.
No wiesz. Bardzo to doceniam.
Cieszę się, że cię mam.
Masz fart, co nie?
Oboje jesteśmy, tak tylko żartuję.
Fajnie, że mówisz „my”.
- Kiedy? - Gdy mówisz o nas.
To my.
To właśnie my.
- Gekon? Ptak? - To szop.
O nie!
- Zniknął. - Duży, prawda? Wielki!
Oby tu nie wrócił.
Oby nie.
Spójrz na tę zieleń.
Przyzwyczaj się, że różne żyjątka będą się z nami witały.
- Mój facet mnie ochroni. - Wiadomo.
Z naszych rozmów w kabinie,
z twojego głosu i twoich słów
nie zbudowałem sobie obrazu osoby,
ale pewną koncepcję, jaką masz energię
na żywo.
Myślałem: „Musi mieć piękny uśmiech”. Nie myliłem się.
„Na pewno otacza ją prawdziwa,
autentyczna, pełna miłości, szczera
i pozytywna energia.
Ludzie wokół niej stają się szczęśliwsi”.
A potem cię poznałem i pomyślałem:
„Właśnie tego się spodziewałem”.
O rany.
Wybacz, ale brak mi słów.
Dziękuję.
Jesteś ideałem.
Jesteś idealny dla mnie.
Dziękuję.
A ty dla mnie.
- Basen? - Jasne!
Nie chcę wywierać presji,
ale mam dla ciebie strój.
Co?
No dobra
Boże.
Brett jest taki skromny i seksowny.
Czuję, że naprawdę mu na mnie zależy.
- Chyba dobrze wybrałem. - Tak.
Jest dla mnie idealny.
Oj tak.
Wyłożę ubrania na podłodze, dobrze?
Nie robisz sceny z każdego rozpakowania?
Czasem trzeba pogodzić się z katastrofą.
Co myślisz o spędzeniu ze mną pierwszej nocy?
- Stresujesz się? - Nie.
Od drugiego dnia chciałem spędzić z tobą noc.
- Serio? - Trzeci dzień.
Może od połowy…
Wtedy nie znałam twojego imienia! Żartuję.
Zobaczę, jak śpisz.
Będziesz mnie kopała?
Tak, dużo kopię.
Poza tym anektuję kołdry.
Powiem tyle: nie odpowiadam za to, co robię przez sen.
Paul…
Do tego są, prawda?
Paul!
Pozbądźmy się tych piór!
- Boże, spójrz na nas! - Łaskoczesz.
Głupkowatość Paula jest urocza.
To jedna z cech, które w nim lubię.
Dziwnie jest mieć tak silną więź emocjonalną z kimś,
na kogo patrzę po raz pierwszy.
Pewnie w przeszłości nie byłby moim wyborem,
ale to, jak dobrze go znam, czyni go bardzo atrakcyjnym.
Patrzę w twoje oczy, jestem tu z tobą, to surrealistyczne uczucie.
Mam wrażenie, że śniłem o tym
od bardzo dawna.
Szczerze mówiąc,
chyba dalej śnię.
- To urocze. - Taka prawda.
Dziękuję.
Ralphie!
- Będzie z nami spał? - Tak.
Między nami.
- Nie chrapiesz, prawda? - Dowiemy się.
- Raczej nie. - Boże, boję się.
Boże.
- O czym myślisz? - Że jesteś szalony.
- Jestem szalony. - Oj tak.
Myślałem o tym samym.
Całus w czoło?
Uważaj.
Spójrz na księżyc. O Boże.
- Widzisz? - O, tak.
Ładnie go widać.
Jesteś taki zimny.
Czasem łapię się na tym,
że gdy odchodzi, mówię do siebie: „To jest moja narzeczona”.
To szaleństwo,
ale więź emocjonalna przyspiesza budowanie więzi fizycznej.
To coś niewiarygodnego.
- Wreszcie będziemy razem spać. - No proszę.
- Lubisz się przytulać, czy… - Przytulanie na maksa.
- Na całego. - No proszę.
W końcu się rozdzielimy, ale w środku nocy cię znajdę.
- Naprawdę? - Tak.
- No wiesz. - Jasne.
Co jeszcze muszę o tobie wiedzieć?
- Mam kocyk z dzieciństwa. - Kocyk?
Wciąż z nim śpię.
- Masz go ze sobą? - Tak.
Jest strasznie zniszczony, ma 30,8 lat.
- Wiesz, jak się nazywa? - Kocyk?
Baba.
Baba? Dobra, mogę go zobaczyć?
Oto Baba.
- Baba. - Nie!
Doceniamy Babę.
No tak.
Może odejdzie na emeryturę.
No wiesz…
Kiedy uznasz to za stosowne.
Może z nami zostać.
Tak bardzo cię kocham.
Dziękuję.
No dobrze.
- Pchnij dalej. - Będzie wracać.
Do dzieła.
Wejdź na mnie.
Nie chciałam cię nakręcać.
Jest dobrze.
27 DNI DO ŚLUBÓW
Co się stało?
Nic.
Dużo…
- Przestań, obiektyw w tę stronę. - Wybacz.
- Kocham cię. - Też cię kocham.
Noc z Kwamem przeszła moje najśmielsze oczekiwania.
Ciągle się bałam:
„A jeśli mi się nie spodoba?”.
Chyba nikt nigdy tak mnie nie pociągał.
Nie zaczęliśmy od cielesności.
To nie randka ani przygoda na jedną noc, to nie jest ktoś,
kto wpadł tylko na seks, wczoraj się ze sobą kochaliśmy.
Na 100%.
Tak będzie wyglądać reszta życia.
Jest dobrze.
Dzień dobry.
Fajnie się wczoraj rozmawiało.
Było super, świetnie się rozmawiało.
Oj tak.
Wczoraj rozmawialiśmy o tym,
że lepiej wygląda z makijażem.
Bez makijażu!
Mówiłeś, że dużo się w nocy przewracasz, więc spodziewałam się
małego huraganu.
- Było lepiej, niż się spodziewałam. - Często to słyszę.
Nie o tym mówię!
Ralph pomagał nam zachować czystość.
Gdy zobaczyłam rano Zacka, pomyślałam:
„Co robisz w moim łóżku?”.
Dziwnie się czułeś, budząc się koło mnie?
- Nie. - Ja przez chwilę tak.
Pomyślałam: „Rany, znowu to samo”.
- „Znowu to samo”? - Znowu.
To jakiś obłęd.
Wczoraj miałem wrażenie,
że przeszliśmy od zera aż do końca.
Ja nie do końca,
ale jestem zaskoczona tym, jak komfortowo się przy tobie czuję.
Jakbyśmy byli najlepszym przyjaciółmi.
Warto czekać.
Tobie też dzień dobry.
Chrapię?
Nie.
No dobrze.
Tę przeszkodę pokonaliśmy.
- Sam bym nie wiedział. - Nie chrapiesz.
- Trochę gadałeś przez sen, ale… - Serio?
Wołałeś mnie.
- „Tiffany”. - Kłamiesz.
„Tiffany, wymiatasz”.
Choć mógłbym tak mówić.
Bo wymiatasz
Dziękuję.
Dzień dobry!
Dzień dobry. Jak ci się spało?
Dobrze, a tobie?
- Spałem jak kamień. - Wiem.
Będę szczery, chciałem uprawiać seks, ale cieszę się, że tego nie zrobiliśmy.
Nie mogę zaprzeczyć, ale…
- No tak. - To był słuszny wybór.
- Zgadzam się. - Jasne.
W przeszłości wybierałem dziewczyny à la muesli.
„Wiedźmy” to złe słowo,
ale każda z nich
warzyła jakieś mikstury.
Nie wiem, jak to opisać.
Kombucha i zioła.
Miały ogródki z ziołami i ubrania pasujące do takich rzeczy.
Stare dżinsy poplamione farbą.
Micah jest inna.
Micah jest wspaniałą osobą. To coś innego.
Ciężko to porównywać.
Zdarza mi się za dużo o czymś myśleć.
Przejście do kolejnego rozdziału
powinno być łatwe i naturalne.
Zdejmij spodnie.
Irino, dopiero na ślubie.
O rety.
No wiesz…
To część doświadczenia.
To jest część procesu rekrutacji na męża.
- Jak mi idzie? - Jak na razie dobrze.
Zobaczymy.
Jedziemy.
Mam ochotę pocisnąć.
Lepiej nie, bo nie chcę problemów. Nie jesteśmy w USA.
Uważaj na skurwieli.
Trzymam dystans.
Zależy ci na mnie!
Pięknie tu!
Dzięki więzi emocjonalnej,
więzi fizycznej
i więzi intelektualnej
czuję się jak na haju.
Czuję się otoczony tymi uczuciami.
Łączy nas coś silnego,
coś, co będzie trwać wiecznie.
- Hurra! - No dobra.
Moje zdrowie.
- I twoje. - Za to wypiję.
Za nas.
To szaleństwo…
Poznaliśmy się parę dni temu,
a oboje mamy wrażenie, że znamy się od zawsze.
Znam cię.
- No tak. - Jesteś prawdziwym facetem.
Nie jesteś jak ci dziwacy na ulicy.
W ogóle nie martwię się o ciebie.
Martwię się o siebie.
Jak wrócimy,
coś może we mnie przeskoczyć.
Mogę wrócić do tego, jaka byłam, a nie chcę, bo na to nie zasługujesz.
Poradzimy sobie.
- Nie martwię się tym. - Oby.
Zadręczasz się tym.
Cały czas.
- Nie chcę cię odtrącić. - Nie odtrącisz mnie.
Nie.
Nikt nie jest idealny.
Musimy na sobie polegać, żeby przejść przez niedoskonałości.
Pamiętaj, co mi mówiłaś. Musisz odpuścić sama sobie.
Wiem.
To ty mówiłaś, żebym odpuścił samemu sobie.
Będzie dobrze.
Potrzebuję cię.
No i pragnę,
ale też potrzebuję.
Nikt nigdy tak się o mnie nie troszczył.
Jesteś kobietą dla mnie.
Serio.
- Naprawdę? - Spójrz na dłoń.
Kiedyś uciekałem od problemów, ale to koniec.
Spójrz na mnie. To koniec.
Jesteś na mnie skazana.
Mówię poważnie.
Więcej tego nie zrobię.
- Dałabym ci buzi, ale jem krewetki. - Cicho.
Słodki jesteś.
Przestań.
Twoje śpiewanie będzie problemem?
- Nie wytrzymam tego. - Musisz.
- Nie dam rady. - Wytrzymasz.
Wcale nie.
Czemu nam się nie udało? Przez śpiewanie.
- „Zack ciągle śpiewał”. - „Poza tym to ideał”.
„Niestety nie znosiłam jego głosu”.
Chodź tu.
Nie chcę tego mówić, ale czasem patrzę na ciebie
i myślę: „Uroczy jest”.
Analizuję twoją twarz
i myślę: „Zack, to ty?”.
Masz po prostu…
Twarz, ciało i ruchy. Zwracam na to uwagę.
Nie spiesząc się, sprawiamy,
że każda chwila jest istotniejsza.
Nie przyjechałem tu, żeby zaliczyć seksowną dziewczynę.
- Nie o to chodziło. - Dobrze wiedzieć!
Skończyłem z seksowną laską, ale…
Przyszedłem tu, żeby spotkać kogoś, z kim będę mógł spędzić resztę życia.
- Lubisz mnie? - Tak.
Podkochujesz się we mnie. Żartuję.
To dziwne. Jakbym ci się oświadczył.
To moja najlepsza randka.
Zdecydowanie najlepsza.
To mi się nie podoba.
To był dobry dzień.
- Fakt. - No tak.
Wróciłam do domu po wypadzie do miasta z moim ukochanym.
Przytłaczają mnie emocje.
Myślę o domu i moich ludziach. Myślę o pracy.
Prawdziwe oddanie
to kochanie mojej rodziny, nawet jeśli nie jest idealna.
Boję się, że go stracę,
że go odtrącę.
Chcesz wody?
Przyniosę ci.
No chodź.
Już dobrze.
Potrzebuję chwili.
- Poniosło mnie. - Rozumiem.
Wracają do nas sprawy z domu.
- Rozumiem. - Tak już czasami mam.
Dobrze się dziś bawiłeś?
- Świetnie. - To dobrze.
Ten dzień był po prostu…
miły.
Już dobrze.
Odłóż to do lodówki.
- Jack. - Co?
Jestem przy tobie.
Wiem.
Co mam zrobić, żeby wrócić do tamtej chwili?
Zanim zaczęliśmy myśleć o domu?
Zawsze będę myśleć o domu.
To miejsce jest po prostu tymczasowe.
Muszę wrócić do tego gówna.
Rozmawialiśmy o tym.
Jestem przy tobie.
Muszę do tego wrócić.
Nie wracasz sama.
Wiesz o tym, prawda?
To jest na serio.
Wiem.
Opiekuję się tyloma osobami.
Wiem, że jesteś silna.
Nie musisz tego robić sama.
Po prostu jestem zmęczona.
Wiem.
Śpisz dziś z Ralphem?
Ty śpisz na zewnątrz? Ej!
- Nie. - Dlaczego? Jest całkiem miło.
Nie dam się gryźć komarom.
To było zbyt intymne.
- Zbyt? - Za dużo i za szybko?
- Jesteś niedorzeczna. - Wyluzuj.
Intryguje mnie kwestia fizyczna.
Mówisz, że to problem, ale odnoszę wrażenie, że tego chcesz.
Zwykle w związkach przychodzi mi to łatwiej.
Lubię cielesność.
Mam wrażenie,
że z tobą potrzebuję więcej czasu, żeby poczuć się komfortowo.
Dlaczego?
Nie wiem.
Jesteś moim narzeczonym,
mam nadzieję, że weźmiemy ślub.
Gdybyś powiedział: „Czuję się przy tobie niekomfortowo”,
byłabym w szoku.
Szczerze mówiąc, nie wiem, czy mogłabym z tobą być.
W kabinie byłaś bardzo czuła.
Od kiedy jesteśmy w prawdziwym świecie,
masz większe opory w wyrażaniu uczuć.
Częściej zbywasz mnie żartami.
Może, gdy cię nie widziałam, nawiązywałam więź z głosem.
Teraz mam twarz i ciało.
- Wybrałem ciebie, bo… - Byłam bardzo czuła.
Myślę, że sama sobie mieszasz.
- To prawda. - Myślisz o staniu przed ołtarzem.
Trochę się tego boisz.
- Tak jakby… - To prawda.
- Chyba podjęłaś już… - Decyzję?
- Tak. - To dziwne.
Dlatego nie jesteś czuła.
Już zdecydowałaś, że to się nie uda.
- Gdyby tak było, wróciłabym do domu. - No bo…
Wiem, że się boję.
Boję się czułości.
Nawet wtedy, gdy mówisz: „Jesteś piękna”.
Zamiast się wzruszyć, chcę uciekać.
Właśnie tak.
Może to moje kompleksy,
może chodzi o to, jak wyglądam.
Może nie sądzę, że jesteś szczery, więc nie czuję się komfortowo.
Jesteś powiernikiem moich uczuć.
Jesteś dobrym facetem. Zależy ci na moim sercu, a nie wyglądzie.
Może to trochę potrwa.
Wspólna cielesność jest nowa.
Fakt, że się widzimy, dodaje nowy element do związku i…
Może to… Sama nie wiem.
W kabinie nienawidziłaś poczucia braku kontroli.
Nienawidziłaś tego.
Gdy musiałeś wybrać? Oczywiście. Bo rozmawiałeś ze mną i Bliss.
Nie podoba ci się ten układ.
Myślę, że układ sił w związku jest dla ciebie bardzo ważny.
Lubisz czuć, że kontrolujesz sytuację.
- Nie sądzę, że z tobą jej nie kontroluję. - Wiem i w tym rzecz.
Wiem, że to bardzo duży zarzut,
ale mam wrażenie, że próbujesz się do czegoś przyczepić.
Wcale nie.
Nie okazując ci czułości, kontroluję sytuację?
- To hipoteza. - Nie bawię się dobrze, lubię czułość.
A jednak.
Mam wrażenie, że mówisz to, bo czujesz się zraniony.
Próbuję zrozumieć twój umysł.
I tyle.
No co?
Okazuję czułość Ralphowi.
Wstajemy!
- Oto Zack w swoim środowisku naturalnym. - O cholera.
Obudziłem cię? Dobrze się ze mną dzieli łóżko?
- Dobrze. - To super.
- Choć się nie tuliłeś. - Nie?
Dotykałem cię palcem u stopy.
Małym palcem.
Dobrze, Paul.
- Seksownie wyglądasz. - Dzięki.
- Tego jeszcze nie widziałam. - Mówisz…
Mówię: „O cholera, chwila”.
Wczoraj w nocy
do pokoju wszedł szop.
Zjadł owoce. Zjadł czekoladę.
A morał?
Zawsze zamykaj za sobą drzwi.
Chcesz mnie wycisnąć? Pewnie dasz radę.
- Nie wiem… - Pójdźmy na jogę dla par.
- Ciężko się ćwiczy w upale. - Trochę.
Wiem.
Podoba mi się.
Spociłem się.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
- Po prysznicu jest lepiej. - No tak.
Wczoraj wieczorem
miałam pewien problem.
Robię, co mogę dla mojej rodziny,
no i…
Nie mam zbyt wiele czasu dla siebie…
To trudne.
Dobrze, że byłeś przy mnie.
Bardzo się cieszę.
Tego właśnie potrzebowałam.
Wszyscy miewamy takie chwile,
gdy myślimy o tym, do czego wrócimy.
To ważne, żeby pozostać obecnym w tu i teraz.
No wiesz,
nie martwić się na zapas.
Jesteś silną kobietą. Wiesz o tym?
- Staram się. - Dużo dźwigasz.
- To się nie powtórzy. - Nawet jeśli, to nic się nie dzieje.
- To było złe. - Jesteśmy ludźmi.
- Dobra. - Jesteśmy ludźmi.
Wczoraj udowodnił, że mnie kocha.
Czysta miłość.
Facet nie zrobi tego dla laski, której nie kocha.
On mnie kocha.
- Mówiłem ci dziś, że jesteś piękna? - Rany.
- Teraz. - Możesz na mnie liczyć.
Nie zapominaj o tym.
Dzięki, skarbie.
Spodziewaliśmy się, że będzie dobrze, ale aż tak?
No nie wiem.
Czy coś cię niepokoi?
Że o czymś się dowiem
albo to, jak połączymy nasze życia?
Mówię szczerze,
stresuję się
powrotem do domu.
Stresuję się naszym dopasowaniem.
Stresuję się resztą wakacji.
Jak dobrze byśmy się nie czuli…
Sporo przed nami.
- Dużo wyzwań. - Wiem.
Stresujesz się przed spotkaniem z resztą?
- Co z tego wyjdzie? - Cieszę się.
- Tak? - Wszyscy jesteśmy ciekawi.
- No tak. - Jak wygląda reszta.
Jakie pary są tu z nami.
- No tak. - I jak im się układa.
To zupełnie jasne,
że nie obchodzi mnie nikt inny.
- Mnie też. - I kropka.
Ale chcę być szczery.
Trochę się zastanawiam, kim jest ta osoba.
- To naturalne. - Właśnie.
Tak że tego…
Jak byś się czuła,
gdybym poszedł porozmawiać z Micah?
- Zgodziłabyś się na to? - Tak.
Jestem szczęśliwy.
Podjąłem dobrą decyzję.
- Ja też. - Rozumiesz?
Musimy być pewni siebie.
Niezależnie od tego, jak silne były tamte więzi…
Wszystkie poszły w swoją stronę.
Dotarliśmy tu, przeszliśmy przez proces, tylko to jest ważne.
Jasne.
Właśnie.
Rozmawialiśmy, że przed intymnym zbliżeniem,
oboje się stresowaliśmy.
No tak.
Kręciłeś się po pokoju, aż spytałam: „Czemu to odwlekasz?
Do dzieła!”.
- To stres. - O czym wtedy myślałeś?
Cały czas była między nami chemia,
a gdy wszystko łączysz…
Nie wiem, co myślałaś,
ale ja wysoko zawiesiłem poprzeczkę.
Miałem nadzieję, że to wszystko dorówna naszym oczekiwaniom.
I jak?
- Tak sądzę. - Pełna zgoda.
Na 100%. Na tysiąc miliardów…
Nawet spojrzenia są dość intymne, bo tego nam brakowało.
Łączenie głosu z twarzą i ciałem jest niewiarygodne.
Z tobą w ogóle.
No i zauważyłem,
że w tym związku więcej czasu spędziliśmy osobno niż razem.
I tak wszystko wydaje się naturalne.
- Co nie? - Oj tak.
Modlę się, żeby się nie okazało, że to wszystko było zbyt piękne.
No tak.
Chcę, żeby to było prawdziwe.
Zawsze chciałam tylko ciebie.
Cholera.
Piękne.
Mówię serio. Powaga.
A ja chciałem ciebie.
Tak jest!
Cześć!
- Chels, jak się masz? - Skarbie, tęskniłam.
Lecimy, jak się masz?
Co tam? Co u ciebie?
- To mój Marshall. - Cześć!
- Co tam, Chelsea? - Jackie, miło mi.
Słyszę Chelsea.
Niezły jest.
Boże, zaraz padnę!
- Niezły. - Mówiłem ci.
- O Boziu. - Hej!
- Co tam, Tiff? - Marshall! O rety! Tak się cieszę!
Marshall przypomina mi
Willa Smitha z Bajeru z Bel-Air.
Chwilkę!
O rety!
No chwila!
Co tam?
Cześć, jestem Irina.
- Kwame, miło mi. - Mnie też.
Co słychać?
Drogie panie!
Co tam?
- Skarbie! - Jak się masz?
Paul, miło cię poznać!
- Tiffany. - Bardzo mi miło.
- Micah? - Miło cię poznać.
- Cześć… - Hej.
Kwame!
O Boże! Cześć!
Kwame jest bardzo przystojny.
Jest tak wspaniały, jak myślałam.
Na zdrowie!
Z Micah łączy mnie coś,
co wykracza poza wygląd.
Gdyby była najdziwniejszą istotą na Ziemi,
i tak byłbym
nią zauroczony.
Jest piękna.
Pociąga mnie.
Przepraszam, ale tak jest.
Pierwszych parę nocy razem? To obłęd, co nie?
Kurwa, to moja narzeczona.
- Tak. - A dopiero ją poznaję.
No wiesz…
To prawdziwy eksperyment.
- Fakt. - Jestem zachwycony.
Wszystko jest łatwe.
- Bo powinno być łatwe. - Tak.
- Taką masz nadzieję. - To prawda.
No wiesz…
Rzecz w tym, że…
Cholera!
Patrz, jak się szczerzy!
- Za pierwszym! - O Boże.
- Od ucha do ucha! - No wiesz…
- Jest wspaniała. - Jackie?
Pod każdym względem. Spójrz na nią, aż promienieje.
- Pięknie. - Tak jest.
W ogóle nie jest niezręcznie.
Jakbyśmy byli razem od lat.
- Ruchacie się? - Nie.
Ja i Paul nie.
- Cholera! - Kurwa, jestem wykończona!
Kurwa, wykończona!
Tak lubię.
- I tak do końca życia. - Cudownie.
Nie jestem w szoku. Spodziewałam się tego.
Jest bardzo cielesna.
A jak seks?
- Jeszcze nie uprawialiśmy seksu. - Co?
Mam teraz okres, ale tak naprawdę
nie chciałam od tego zaczynać.
To nie znaczy, że nie wiem, jak go zadowolić poza…
- Jest dobrze. - Super.
- Za naszych facetów. - I za nas.
Udało nam się.
Na zdrowie.
Mogę prosić tequilę z piwem imbirowym?
Dziwnie jest łączyć twarz z głosem.
Bardzo dziwnie!
- To obłęd, ale miło cię widzieć. - Ciebie też.
To zabawne, bo widzę cię i…
Bardzo kocham Paula, ale mam problem z połączeniem.
U ciebie wszystko pasuje.
Sam o tym myślałem.
My na samym początku poczuliśmy…
Rzadko nawiązuję z ludźmi takie więzi.
To było…
To wszystko jest dziwne.
- Jak tam u was? Wszystko gra? - Tak.
- Jest super. - To dobrze.
Zależy mi na tobie, naprawdę.
Nawiązaliśmy więź, dalej o tobie myślę i życzę ci tego, co najlepsze.
Chcę, żebyś był szczęśliwy. Mam nadzieję, że Chelsea cię uszczęśliwi.
To tak bardzo w stylu Micah…
Czemu to coś w stylu Micah?
Miałaś wspaniałe serce, poczułem to.
Tak jak ty.
Ciągle myślę o naszej ostatniej rozmowie.
Wiem, że szybko poszło. „Dobra, to koniec. Do zobaczenia”.
To trudne, bo łączyły nas silne uczucia.
- Nie było łatwo. - Wiem.
- Rozumiesz? - Oczywiście.
Dla mnie też.
To była trudna chwila, bo…
Nie mówiłam, że cię nie chcę.
Musiałam się zastanowić.
Musiałam podjąć właściwą decyzję dla nas,
bo była duża szansa, że pod koniec będę z tobą.
Ciągle dodawałeś mi otuchy, przy tobie było mi dobrze, byłam silna.
Nigdy nie czułam tak mocnego fundamentu.
Były takie chwile,
że byłem bardzo pewny naszego związku.
Ja też, musisz o tym wiedzieć.
Mieliśmy znaleźć prawdziwe więzi
i tak właśnie się stało.
Tak jak z Chelsea.
Nie byłyśmy z nią jakoś blisko,
ale gdy dostrzegłam jej serce,
zobaczyłam, że jest bardzo szczera.
Czasem wydaje się, że przesadza,
co pewnie dobrze wiesz, ale jestem pewna, że nie udaje.
Ona nie robi tego wszystkiego na pokaz, ona taka jest.
Jest prawdziwa.
Cieszę się, że udało ci się znaleźć prawdziwą partnerkę.
- No tak. - I o to chodzi, prawda?
To prawda.
Jeśli chciałbyś kiedyś o czymś pogadać…
Widzę, że jesteś szczęśliwy, ale jakby co.
Jesteś świetnym gościem.
Ty też.
Tak że tego.
- Paul! - Co słychać?
- Jak się masz? - O rety.
Ciemne włosy i te rysy, tego się nie spodziewałem.
- Serio? - Tak.
W ogóle nie jesteście podobni, choć on tak twierdził.
- Mamy podobne włosy… - Twoje się bardziej kręcą.
To dziwne!
Po Irinie spodziewałem się wielu rzeczy.
Nie myliłem się.
Jeśli chodzi jej strój, to staram się trzymać wzrok
na poziomie horyzontu.
Irina będzie…
- Zack! - Boże. Jesteś okropna.
Nie całuj mnie w otwarte usta. Daj mi buzi w policzek.
Proszę.
Mamy małą syrenkę!
W teorii Zack jest w moim typie.
Brązowe włosy, brązowe oczy, ostre rysy twarzy, które lubię.
Na spotkaniu pomyślałam:
„Nie wiem, kim on jest”.
Może bałam się, bo byłam przytłoczona.
Oby to się zmieniło, bo za każdym razem,
gdy mnie dotyka, czuję obrzydzenie.
Objął mnie w nocy
i serce mi stanęło.
Zapiszczałam, ale nie z radości.
Chciałabym móc to zrozumieć,
ale u nas jest inaczej.
Jak było u was?
Ja i Paul
zrozumieliśmy się od razu.
Paul jest boski.
- Wiem, ale… - Cholera, jak to?
Wiesz co?
Gdy zobaczyłam go po raz pierwszy…
To nie mój typ.
- Wiem, to takie powierzchowne. - No tak.
Paul jest bardzo atrakcyjny i wyczuwam,
że mam pewien typ.
Uświadamiam sobie,
czego nie mam z Zackiem.
Idę po limonkę.
Jest duża różnica między tym, jak przytula mnie Zack i ktokolwiek inny.
Ni czuję tego i nie wiem, czy to się zmieni.
Martwi mnie to,
że nie mamy więzi fizycznej,
którą widzę u reszty.
- Miło, że ugotujesz rosyjską kuchnię. - Też się cieszę.
Choć raz oberwało mi się za barszcz.
Ponoć źle go zrobiłem.
Nie umiem gotować rosyjskiej kuchni.
- To jest… - Mogłabym ci pomóc.
- Wiem trochę od mamy. - Niech wyśle przepisy.
- Zbijemy? - Ale po rosyjsku.
Musisz zrobić pistolet palcami.
Chciałbym powiedzieć, że nie obchodzi mnie sprawa z Micah,
ale dziwnie jest widzieć ją na żywo.
To dziwne.
- Chels to moja dziewczyna. - Jasne.
Powiedziałem jej: „Zobaczymy się i tyle”.
No ale…
Jest ciężko.
Współczuję jej.
Uściskała mnie i zrobiło się dziwnie.
Połączenie ciała z głosem, umysłu z sercem i duszą.
Jak tylko zaczęliśmy rozmawiać…
Od razu byłem…
Ciężko było się przytulać.
Naprawdę na nią leciałem.
- Wiem. - Rozumiesz?
Pamiętasz ten moment,
gdy Chelsea mówiła o Kwamem, a ty rzuciłaś:
„To ten, który miał się wczoraj oświadczyć Micah?”.
A ona na to:
„Tak czy siak”.
To o niej myślałem przed snem i zaraz po przebudzeniu.
Wiele dla mnie znaczyłaś.
- No tak. - A ja dla ciebie.
- Hej! - Co tam, skarbie?
Przyniesiesz mi coś, jak już skończysz?
- Jasne. - Guac i chipsy?
Jasne.
I nagle wszystko się skończyło, ot tak.
Kwame!
Kwame, mamy z Micah ochotę na tequilę. Przyniesiesz nam?
Macie ochotę? Super! Wyjdźcie z wody i ją sobie przynieście.
- Ale… - Co za pocisk!
A Tiff prosi o chipsy i guacamole.
Tiffany, przyniesiesz nam dwie tequile, skoro Kwame się obraził?
Pięć bań! Dla wszystkich dziewczyn.
„Kwame się obraził, więc przynieś im tequilę”.
- Czemu odmawiasz nam bań? - Jeszcze nie piliśmy bani.
- O Boziu. - Rany!
Nieźle.
- Gdzie wasze banie? - Pijemy banie?
Te, których nam nie przyniosłeś.
- Wiem. - Masz, proszę.
- No proszę! - Pójdę po nową.
Tak robią przyjaciele.
O Boże.
- Ej! - Bo mi nie przyniosłeś.
- Dobra z ciebie przyjaciółka. - Wiem
Na zdrowie.
- Dokąd idziesz? - Micah, bania za…
Tutaj!
Bania za nieudane oświadczyny.
- Nieudane oświadczyny? - Wiesz…
Żartowałam.
Obraził się.
Kwame! Chodź tu.
- Czemu Kwame jest taki wredny? - Wredota.
Nie lubię takich facetów.
Stary, wyluzuj, strasznie jesteś obrażalski.
Możemy porozmawiać?
- Jasne. - Super.
Stara…
- Chcesz… - Poczekaj.
- Chodzi o ten komentarz? - Tak.
- Czuję, że… - To pojebane.
Masz rację.
Dlaczego to powiedziałaś?
Wyluzuj trochę, to po pierwsze.
Nic nie robię na złość.
- Znasz mnie. - Staram się.
Masz mnie za złośliwą?
- To pojebane. - Złośliwa uwaga.
- Czułem, że… - Tyle.
„Za nieudaną oświadczyny?”
Daj spokój.
To nie w porządku.
Myślałam, że to zabawne.
Nie było mi miło.
Zależy mi na tobie.
Od razu ci to powiedziałam.
Krzyczałam: „Kwame!”.
Nigdy bym ci nie powiedziała nic złego.
Nie żartuj w ten sposób.
- To było pojebane. - Przepraszam.
Wciąż mi na tobie zależy.
Jak się czujesz?
W porządku.
Wiesz, co do ciebie czuję.
Dlatego jestem wkurzony, bo mam o tobie świetne zdanie.
Nasza ostatnia rozmowa niczego tu nie zmienia.
Pierwszy raz się widzimy.
Stary, spójrz na mnie.
- Tak? - Słuchaj…
Może wrócimy do bycia sobą.
- Jasne. - Z innymi wokół nas.
Dobra.
- Jesteśmy bardzo otwarci. - Tak.
Zakochałam się w tobie w kabinie.
To były bardzo silne uczucia,
bardzo szczere uczucia.
Pierwszego dnia myślałam tylko o tobie.
Pytałam: „Czy właśnie poznałam męża?”.
To wszystko było szczere.
Każda chwila.
Miłość, którą do ciebie czułam,
miłość do twojego serca i twojej rodziny…
To wszystko było szczere.
Byłabyś zła, gdyby Marshall gadał ze mną przez 20 minut,
tak jak Kwame gada z tą tamtą?
- Kwame cię kocha. - Myślę, że…
Czemu muszą tak długo gadać?
Posłuchaj, ja nigdy nie przekroczyłabym tej granicy.
To się obróć.
- Cholerka. - Ucięłabym mu łeb.
Bez dwóch zdań.
Dużo się dzieje.
- Całe mnóstwo rzeczy. - Wiem.
Wpływa na to wiele czynników.
- Muszę im przerwać. - Nie, jest dobrze.
Wystarczy.
- Rozumiem. - Idź tam.
Nie chcę być…
Chcę, żeby wszystko przegadali.
To też brak szacunku dla osoby, z którą postanowiła się związać.
- Z kim jest? - Nie wiem.
- Gdzie on jest? - Paul?
Gdzie on, kurwa, jest?
Wiem, że to nie jest normalne.
Nic tu nie jest normalne.
Nic.
Niezależnie od wszystkiego musisz coś wiedzieć.
W kabinie zależało mi na tobie tak bardzo,
bo kocham to, kim jesteś.
- Jasne. - Zawsze tu będę.
Zawsze tu będę.
No tak.
- Naprawdę. - No tak.
Z tobą szłam na całość.
Serio, cały czas.
No tak.
Sama nie wiem.
Miło jest cię widzieć.
- Ciebie też. - No tak.
Naprawdę cię kocham.
Jesteś cudowny.
- Nie chcę już tu być. Wracam do domu. - Pa!
Nie idź, bo wtedy też wrócę.
Nie będę tego dłużej tolerować.
- Co? - Nic.
Nic a nic.
Nic.
Napisy: Jędrzej Kogut