Wkurzyłaś Chelsea.
- Mówię ci… - Serio?
Stara, znam się z Chelsea.
Co mówiła?
Nie podobało jej się, jak długo rozmawiacie.
Pewnie właśnie się tym zajmuje.
Rozumiem ją, bo sama czułabym się niezręcznie,
ale w ogóle nie chodziło o nią.
No tak.
Chelsea, kocham cię,
ale Micah
raczej nie chce twojego faceta, bo już by go miała,
mała.
Zgadzam się.
Irina nienawidzi swojego.
WŁAŚCICIELKA FIRMY
- Gość jest z innej planety. - Wiesz co?
Bliss się upiekło.
Też tak myślę.
Nie wzięłabym takiego prawnika.
Winna!
Więzienie, natychmiast.
Niewiele wiem, bo nie rozmawiałem z Kwamem.
- Wydawał się… - Chyba nie przyszedł.
Myślę, że Kwame był trochę bardziej…
- Niewiadomą? - Tak. A jak u was?
Jest bardzo drobiazgowa w kwestii jedzenia, ciuchów i porządku.
Ja taki nie jestem.
Uważam, że Irina jest dobrą osobą,
ale robi mnóstwo rzeczy,
nie zdając sobie sprawy, jak bardzo są pojebane.
- Serio? - Bywa bardzo czuła.
Potem przyszliśmy tutaj,
a ona nagle robi się oziębła i dziwnie reaguje na pocałunki.
Całowaliśmy się już.
Gdy wracamy, znowu jest czuła.
No co jest?
- Kurwa, sam nie wiem. - Skąd te wahania?
Wiem, że ją kocham.
Mógłbym się z nią ożenić,
ale ona też musi włożyć w to wysiłek.
Tego na razie nie widzę.
Dostrzegłem to dzięki Marshallowi. To on zasadził ziarno.
Mówię o tej piękności.
Wyszedł z kabiny i powiedział: „Słuchaj”.
Nie, wyszedł z kabiny i do mnie mrugnął.
A ja na to: „Co jest?
O co chodzi?”.
Na co on: „Tiffany jest wspaniała, ale to kwestia wieku. Nam się nie uda,
ale jest wspaniała, skup się na niej”.
Jest wspaniała.
Moja następna randka była z nią.
Pokazywałam ci trik z nosem?
- Umiesz nim ruszać? - Właśnie tak.
Uroczo. Niezła próba.
Myślałem, że będziesz wyglądać inaczej. A jak jest ze mną?
Jak wyglądasz?
Jesteś uroczy. Jesteś w moim typie.
Naprawdę? Tego się spodziewałaś?
- Myślałam, że będziesz wyglądał gorzej. - No dobra.
Myślałam, że masz twarz dziecka.
Wyobrażałam sobie te rysy,
ale bez brody i zmarszczek.
To ciekawe.
Wyglądasz seksownie.
- Naprawdę? - W dobrym sensie. Tak.
No tak.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
Musiałeś z nią wtedy rozmawiać?
KIEROWNIK DZIAŁU SPRZEDAŻY
Musiałem z nią porozmawiać.
Nie podobały mi się jej słowa, nie mogłem puścić tego płazem.
Czemu nie zająłeś się tym od razu? „To nie tak, nie oświadczyłem się.
Teraz jest spoko, ale nie mów tak”.
Musisz zrozumieć, że gdy się zdenerwujesz, nie myślisz:
„Dobra, czas się uspokoić”.
Gdy masz narzeczoną, którą kochasz,
musi pojawić się taka opcja.
Musisz myśleć o tym, jak to wpływa też na mnie.
Nie miałem zamiaru
umniejszać uczucia, które jest między nami.
Jeśli tak się kiedyś stanie,
to musisz wiedzieć, że miałem jakiś poważny powód.
Nie.
Tak nie może być.
Potem przez 20 minut rozmawialiście w cztery oczy.
Śmialiście się, to nie było: „Hej, to mi się nie podoba”.
Gdy przeszedłem do tematu, trochę się pośmialiśmy.
Gdy przeszliśmy przez etap
„to było pojebane”
i zaczęły się przeprosiny…
To jest moment, żeby skończyć rozmowę.
Mam wstać i odejść?
- Koniec rozmowy. - Tak.
Nie trzeba jej kontynuować.
Wiedziałam, że tak będzie.
- Co to znaczy? - Po prostu wiedziałam.
- Co masz na myśli? - Wiedziałam.
Po zerwaniu wyszedłeś z kabiny wściekły.
Byliśmy ze sobą kilka dni.
Znasz to uczucie.
W kabinach każdy dzień był jak miesiąc.
Naprawdę wchodziliśmy w głębokie rejony,
aż tu nagle: „Chciałam ci powiedzieć, że…”.
Kurwa, jak tak można? Nie zamknęliśmy tematu.
Nie rozumiem, czemu tego wtedy nie zrobiłeś.
Przesadziłem.
Zamknięcie tematu to dobra rzecz.
To świetna rzecz!
Skarbie?
Zamknąłeś z nią dzisiaj temat?
- Nie do końca, ale wystarczająco. - Boże.
Nie do końca?
- Jak wygląda „do końca”? - No wiesz…
Sprawdzenie towaru? Zabawianie się?
Dostałem, czego chciałem.
Powiedziałem, że mam tyle, ile chcę.
- Nie rozumiem tego. - Między nami wszystko dobrze.
Jest dobrze. Właśnie tego chcę.
- Wolałbyś być z nią? - Nie.
Ani przez chwilę.
Jestem tam, gdzie powinienem.
Dokładnie tam.
Ani przez chwilę w to nie wątpię.
Gwarantuję, że moja relacja z nią nie byłaby nawet blisko naszej.
To odpuść.
Kurwa, odpuść, Kwame.
Odejdź do swojego życia.
Lecimy.
Dzień dobry.
To będzie nasze miejsce.
Tak jest!
Zaakceptuj to.
Cholera, będzie ciężko.
Dziękujemy.
O rany!
- Dziękuję. - Idealnie.
Głodna jestem.
Szalona jesteś.
- Co myślisz o wczoraj? - O spotkaniu reszty?
- Tak. - Było super.
Najbardziej zaskoczyło mnie to,
jak silna jest więź między Brettem a Tiffany.
- Silniejsza od naszej? - Nie.
- Dobra. - No wiesz.
Byłem zaskoczony, bo Zack wyglądał na odrobinę szczęśliwego.
Zack to dziwak. Lepiej, żeby się do mnie nie zbliżał.
No i proszę.
Zack to dziwak,
a Irina to wieśniaczka.
Nie w stylu chłopów ze starej Anglii.
To ktoś, kto robi durne rzeczy bez powodu.
Nie podoba mi się to. Ja się tak nie bawię.
Myślisz, że wszyscy byli na poziomie? No wiesz, mówię o wyglądzie.
Każdy jest wyjątkowy, wszyscy są piękni na swój sposób.
No tak!
Mogę śmiało powiedzieć, że ja trafiłem najlepiej.
- O tak! - Tak.
Daj mi buzi.
Najlepszy w Meksyku jest mój tonto.
Mi tonto, mój głupek.
Lubię spędzać z nim czas. Meksyk jest fajny.
Ochlap mnie, a oberwiesz.
Nie ochlapuj mnie!
Pięknie tu.
Wyszedłeś rano spod prysznica, a ja aż krzyknęłam.
„Dziękuję”. Tak się czułam.
Mam niesamowity fart.
Musisz przestać tak na mnie patrzeć.
Przeszliśmy na kolejny poziom akty…
Nie potrafię mówić, bo ciągle o nim myślę.
Wiedz, że wiem, jakie mam szczęście.
Przeszliśmy na kolejny poziom intymności.
Owszem.
Było dobrze.
Mam wspomnienia.
Wszystkie cię pokochały.
Wszyscy faceci mówili mi:
„Ona jest wspaniała, a wy razem jesteście idealni”.
W kabinie nie byłam pewna, czy nie oceniają mnie przez pryzmat wieku.
Każdy myślał o tym, jak będę wyglądać.
Mam 36 lat,
ale dalej lubię imprezować i dobrze się bawić.
Nie muszę im niczego udowadniać.
„Tak, mam 36 lat i czuję się świetnie”.
To dziwne uczucie.
Zaufaj intuicji i podążaj za nią.
Już sprawiasz, że moje życie jest lepsze, a znamy się dopiero…
Dwa tygodnie?
Prawie dwa i pół.
- No tak. - Dwa i pół.
Obłęd.
Co sądzisz o kolejnych tygodniach i wspólnym mieszkaniu?
Nie martwię się wspólnym życiem.
To mnie nie rusza, ale ciekawe, czy pojawią się jakieś nowe tematy.
Co powiedzą twoi znajomi?
O rany.
- Nikt nie wie. - O rany.
Myślę, że moi znajomi będą w szoku.
Szoku absolutnym.
Będą mówić: „Trafiłeś w dziesiątkę”.
A ja na to: „Wiem”.
Na początku mówiłam, że chcę kogoś, kto mnie uszczęśliwi.
„Chcę odnaleźć bratnią duszę”.
Czy to ty, misiu?
Tak.
- Jeździłaś już takim? - Tak.
- A ty? - Nasz rumak.
- Mogę ci ufać za kółkiem? - Dowiemy się już wkrótce.
Wyglądasz uroczo.
Słodko.
- Morda. - Słodko!
Oboje wyglądamy w tym agresywnie.
- O tak, bo chcemy… - Paul.
Czas na przestępstwa i narkotyki.
Boże.
Poci mi się tyłek, będę miała odparzenia.
Nie mamy drzwi.
Jezu.
Nie zabij nas.
Zwolnij, wariacie.
Ostra zagrywka. Wszystko gra?
Rozumiesz?
- Głęboko w dżungli. - Co nie?
Uwielbiam dżunglę.
- Kochasz rośliny. - Kocham rośliny.
- Co za kujon. - Wybacz.
Mam zapylone oczy.
Wiem. Kurz i brud.
Już czuję, że potrzebuję prysznica.
- Gorąco mi, będzie mnie boleć głowa. - Jest super.
- Lecisz… - Że co?
Było strasznie.
Jest dobrze.
Rany, super.
- O Boziu. - Uważaj.
- Dziękuję. - Dasz radę?
Chroń mnie, Paul.
- Przed grawitacją? - Przed sobą samą.
Mój największy wróg.
O Boże. Rany!
- O cholera. - Boziu, super.
Nie mogę się doczekać.
- Wygląda pięknie. - Nigdy nie widziałem tak czystej wody.
- Są tu robale? Ojej! - Małe stworzonka.
- To rekin? - Rekin? Jak to?
To sumy.
Wyglądają jak małe rekiny.
Boję się. Takie rzeczy to mój koszmar.
- Małe sumy? - Tak.
Nie ma tu ich mamy.
Nie boisz się ich?
To maluszki. Gdzie macie mamę?
- Przestań. - Tam jest.
- Na trzy. - Dobra.
Dwa.
Trzy!
Zimno.
Zanurzamy?
- Gotowa? - Czekaj.
- Gotowa? - Nie.
Wdech.
- O rany. - O Boże. Piękne.
Proszę usiąść.
Boginię tych świętych wysp prosimy o pozwolenie,
by móc przepraszać za błędy tych,
których skrzywdziliśmy.
Ceremonia kakao jest super.
Dużo duchowości zakorzenionej w kulturze Majów.
Skupiasz się tylko na dźwiękach bębnów.
Potem wzajemnie cieszymy się sobą.
Wypijcie to.
To czekolada. Kakao.
To sposób na powrót do uczuć.
Możemy ponownie ruszyć serce
ukochanej osoby.
Każda komórka twojego ciała zaczyna się leczyć.
Teraz wstańmy.
Spójrzcie na siebie, odnajdźcie drugą osobę.
Teraz poczujecie tę moc.
Na 1000% jesteśmy teraz bliżej.
- Rany. - Szaleństwo.
Właśnie to było tak niesamowite.
Skupiasz się tylko na tym, co chcesz zobaczyć.
Ja wyobrażałem sobie, że naprawiam sytuację z Chelsea.
Piękne błogosławieństwo dla naszego związku.
Tak.
Rano nie byłem zachwycony wczorajszym wieczorem.
To znaczy?
Myślę, że mogłem zachować się lepiej.
Przepraszam za wszystko,
co mogło sprawić, że poczułaś, że nie jesteś dla mnie priorytetem.
To było bardzo samolubne.
Powinnaś była wiedzieć,
nawet jeśli to błahostka, bo mieliśmy się komunikować.
Powinienem zacząć od rozmowy z tobą,
a potem zacząć przepracowywać swoje problemy.
Czuję duży spokój.
Wybaczyłam ci.
Jestem gotowy, żeby iść dalej.
Ja też.
Czuję lekkość, spokój i jasność.
W pewnym momencie spojrzałam mu w oczy
i zobaczyłam wieczność.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Trochę przypomina łóżko dla dziecka.
Dołuje cię moje nastawienie?
Nie. To normalne.
Nie da się ciągle działać na 100%.
Myślę sobie: „Irina, ogarnij się”.
Jest mi źle z tym,
że trochę się od ciebie odcinam.
Jeśli nie zauważyłeś.
Nie mogłam spać, ciągle się wierciłam.
Dużo myślałam.
O czym?
O wszystkim.
Świetnie rozmawiało mi się z Paulem,
czułam się bardzo podekscytowana.
Z Zackiem jeszcze tu tego nie miałam.
Naprawdę cię kocham,
ale widzę, że nie nakłonię cię do pełnego zaangażowania.
Naprawdę chcę założyć rodzinę.
Chcę mieć żonę, która wspiera moją wizję przyszłości.
Sam chcę wspierać jej marzenia.
W tobie ciągle widzę
partnerkę do takiego życia,
ale do tanga trzeba dwojga.
Mów dalej. Słucham.
Jestem skołowany, bo po prostu…
Nie wiem, dokąd zmierzamy.
Nie wiem, czy w to wchodzisz. Masz zamiar się zaangażować?
Chcesz tego w ogóle?
Nie wiem, Zack. Nie oddzielę…
Masz rację.
Jeśli nie pociągam cię fizycznie,
jeśli masz inny typ,
jeśli tego nie przeskoczymy,
to nie ma sensu iść dalej.
Bądź ze sobą szczera.
Jeśli damy radę to przepracować,
to mogę próbować dalej,
ale muszę widzieć, że wchodzisz all-in.
Nie będę się za tobą uganiał.
Nie?
- Wiem, że tego chcesz. - Wcale nie.
Nie mam zamiaru. Albo w to wchodzisz, albo nie.
- Cześć! - Tiffany!
Cześć, mała!
- Pięknie wyglądasz. - Dzięki.
Jak leci?
I jak? Skonsumowaliście związek?
Owszem.
Tak jest!
Było dobrze.
- Dzięki więzi… - To coś głębokiego?
- O Boziu. - Wiem.
Aż musiałam sobie zrobić przerwę.
- Wspaniale. - Nie jak za pierwszym razem.
Czuję, że żyję, choć jestem obolała.
Ciągle mam zakwasy.
Udało mu się znaleźć mój puls na dole. Wziął się do roboty i nie brał jeńców.
Stary, co u ciebie?
Jestem przeszczęśliwy.
Byłem singlem przez sześć lat.
Spotykałem się z kobietami, ale nie potrafiłem zbudować silnej więzi.
Nigdy nie czułem się aż tak
dostrzeżony.
- No tak. - I wysłuchany.
Obłęd.
Nie jestem przesadnie otwarty, nie dzielę się uczuciami.
To dla mnie trudne. Słowo „miłość” to dobry przykład.
- No tak. - Moja rodzina go nie używa.
- Jasne. - Rozumiem.
Mój tata kończy rozmowę i mówi: „Pa, synu”.
Zastanawiam się, czy to powie, ale nie. Ja chcę, a też milczę.
Nie chcę kontynuować tego nawyku.
Nie chcę, żeby mogła kwestionować
moje uczucie do niej.
Chcę, żeby po przebudzeniu
nie musiała pytać: „Kochasz mnie?”.
- Jasne. - Chcę, żeby wiedziała.
- Jasne. - Daje mi tak wiele.
Naprawdę to uwielbiam.
Niewielu takich facetów jak my, rozmawia o takich rzeczach.
- Fakt. - Ze sobą.
- Wrażliwość. - Musimy dać przykład.
Pokażmy, że można mówić o uczuciach, że można mówić „Kocham cię”.
- No tak. - Rozumiesz?
Żałuję, że nie mówiłem tego przyjaciołom,
których nie ma już z nami.
Chciałbym powiedzieć: „Stary, kocham cię”.
- Cześć. - Jak leci?
- Właśnie weszli. - Cześć!
Witamy na imprezie.
- Paul, dopasowaliśmy się. - Ja byłem pierwszy.
Skąd można wziąć drinki?
- Raczej już po temacie. - No dobra.
- Skąd ta pewność? - Tak twierdzi.
- Musisz być przekonana. - Nie wiem…
- Nie wiem, na czym się skończyło. - Będę miała na nich oko dla ciebie.
Jasno postawiłam sprawę:
„Okaż mi brak szacunku raz jeszcze, a będziemy mieli problem”.
Słusznie.
Wie o tym. Powiedziałam: „Możesz mieć wszystko ze mną albo nic”.
W ogóle się nie ogranicza.
- Micah to samotna suka. - Wiesz co? Nie potrzebuję tego.
- Jeśli nie jest… - Są jak Żwirek i Muchomorek.
Oto Muchomorek.
O Boże.
Hej!
- Co tam? - Dotarliście.
To nie jest impreza przy basenie?
- Mieliśmy być przy basenie. - Cześć.
Rozmawiałem z Iriną i powiedziałem:
„Potrzebuję zaangażowania”.
- Jasne. - Co nie?
„Musisz w to wejść”.
No wiesz.
„Nie zaangażowałaś się, ciągle jesteś niezdecydowana”.
Tak naprawdę nie odpowiedziała.
- Owijała w bawełnę? - Tak.
Nie wiem, o co chodzi.
Chciałbyś spróbować teraz z Bliss?
Nie wiem.
Wiem, to trudne pytanie, ale chyba jest tu potencjał…
Wiesz, w czym rzecz?
- Zasługuje na kogoś, kto wybrał ją. - Na 100%.
Masz do niej dużo szacunku, szanuję to.
Podjąłem decyzję, słuchając intuicji i serca.
- Jasne. - Może to była zła decyzja, nie wiem.
Bywa.
Ja na pewno cały czas się zastanawiam.
Nie jestem pewny, czy dobrze zrobiłem z Amber.
Wiem. Też o tym myślałem.
Wczoraj rozmawiałem z Micah. Bla, bla, bla.
Ciężka sprawa, powinienem był siedzieć z Chelsea,
a nie z Micah.
Dziękuję, skarbie.
Czuję, że nie byłem tak zły, jak powinienem.
Uspokoiłem się, gdy tylko zaczęły się słodkie słówka.
Robi to od początku.
- Rozmawialiście? - Tak.
- Musiałem gdzieś wyjść. - Ja widziałem.
Widziałem was.
- Twoje otoczenie dużo o tobie mówi. - Fakt.
Ona trzyma się z Iriną i to był mój błąd.
Nie jesteś z Micah. Jesteś z Chelsea.
Mogłeś powiedzieć: „Micah, to było nie w porządku,
ale bywa, teraz jestem szczęśliwy w związku”.
W ogóle nie musisz się na tym skupiać.
Sto procent racji.
Nam pomogła chwila skupienia i wspólna analiza:
„Zobaczmy, co się stało,
wyczyśćmy atmosferę i idźmy dalej”.
Wezmę Micah, wyczyszczę atmosferę
i ruszę dalej.
Dziękuję, skarbie.
Co tam, skarbie?
- Wyczuwam napięcie z Chelsea. - Czemu?
Nie wiem, to coś dziwnego.
No dobrze.
Mam wrażenie, że próbują sobie coś kompensować.
Uwielbiam twój styl, misiu.
Dzięki, skarbie.
Chyba są szczęśliwi.
Może jest zazdrosna? Sama nie wiem.
W końcu też byliście w związku, łączyła was głęboka więź.
Widzę, że dzisiaj Kwame jest wobec mnie dużo bardziej wycofany.
Myślę, że pokłócił się z Chelsea.
Szanuję to, że stara się uszczęśliwić swoją narzeczoną.
Chcę z nią porozmawiać i naprawić naszą relację,
bo wiedziała, jak wyglądał mój związek z Kwamem.
Kwame, mogę porozmawiać z Chelsea?
Jasne.
Miłego.
Chwila, wyciągniesz mi coś z zębów?
Poczekaj.
- Bierz wykałaczkę i kop. - Wiem.
Dasz radę?
Obliż dolną wargę.
- Mamy to. - Jezu.
- Idealnie. - Życie jest piękne.
Jak się masz? Ślicznie wyglądasz.
Ty też. Jedno czy dwuczęściowy?
Dwuczęściowy. To zwykły sportowy stanik z lotniska.
I tak pasuje do spódnicy?
Daje radę, co nie?
- Jak się macie? - Dobrze.
Chciałam spytać, co u was.
Jest dobrze, choć wczoraj było ciężko.
Słyszałam. Co się stało?
Nie rozumiałam, do czego między wami doszło.
Twój komentarz bardzo go sprowokował.
- No tak. - Na pewno żartowałaś.
Byłam w szoku, jak bardzo go to zdenerwowało.
Chyba się nie zrozumieliśmy w kwestii tego,
jak bardzo był zły.
Byłam w szoku, ale z chęcią wyjaśniłam sytuację.
Jasne, ale potem gadał z tobą przez kolejnych 20 minut.
Nie wiedziałam, co się dzieje.
Nie powiedział:
„Chelsea, stało się to i to”.
- Nie wiedziałaś? - Nie.
To ma sens.
- Tak myślisz? - Ja bym się bała.
Boże, pada?
Halo!
Zaraz przemokniemy.
Już przemokliśmy.
Kurwa, a już prawie coś ustaliłyśmy.
Burza chciała powiedzieć:
„Nie!
Nie możecie teraz o tym rozmawiać!”.
„Chelsea dalej będzie tą złą
i będzie iść przez życie bez zamknięcia tego etapu.
Bo go nie potrzebuje”. I taka jest prawda.
- Uwaga, przerwać misję. - Cholera!
- Miłość jest teraz wilgotna. - Czuję się jak w domu, a wy?
Wymiatasz!
Jezu Chryste.
- O Boże. - Obłęd.
- Paul, jesteśmy przemoczeni. - Szaleństwo.
- Wariactwo, przebierz się. - Już idę.
Choć było fajnie.
Źle mi z takim z finałem,
bo wreszcie rozmawiałam z Chelsea.
Czuję się trochę winna.
Ja rozmawiałem tylko z Zackiem.
O czym?
O nim i Irinie, to jasne.
Pytałem go trochę o Bliss.
Pytałem, czy ciągle uważa, że podjął dobrą decyzję.
Wiem, że to było dla niego bardzo trudne.
No tak.
Jak to ma związek z Bliss?
Może się zastanawiać,
czy podjął dobrą decyzję.
Naprawdę ją kocha,
ale ze słów Zacka wynika,
że nie myślą tak samo.
To nie będzie trwało.
Zerwie z nią? I niby to on ma wielkie serce…
Coś takiego słyszałem,
sam nie wiem.
Chciałam ci powiedzieć,
że jeśli będzie taka możliwość,
nie powinniśmy siedzieć koło siebie w samolocie do domu.
Próbujemy wygrzebać się z tego wszystkiego,
a będziemy tylko bardziej się nienawidzić.
- Mieliśmy mieć miesiąc miodowy… - Było okropnie.
Kurwa, było okropnie.
Straszne słowa, ale fakt.
Rozmawiałam z Paulem przez pięć minut
i od razu poczułam ekscytację.
Pomyślałam: „Czemu nie mam tak z Zackiem?”.
Chyba się zgadzamy.
Zamknijmy temat.
Raczej nam się nie uda.
Dobra.
Naprawdę myślę, że jesteś…
- Możemy się przyjaźnić. - Nie skończyłam mówić.
Jesteś jednym z najlepszych ludzi, jakich znam.
Drugiego dnia rozmów byłam tobą zauroczona.
Chodzi o twoje życie, twoją historię.
Jesteś kujonem, ale uwielbiam to.
Uwielbiam w tobie to, że masz wszystkich gdzieś.
Musisz wiedzieć,
że niczego nie żałuję.
Logika się tu nie spina.
- Chcesz poznać moją teorię? - Nie.
Nie będę wchodziła w detale: „Zrobiłeś to, a potem goliłeś nogi”.
Nie będę wymieniać rzeczy, których w tobie nie lubię.
Nie zrobię tego. Nie zasługujesz na to.
- Jesteś super. - Jasne.
Źle mi z faktem, że nie zobaczyłeś najlepszej mnie.
To była najgorsza wersja mnie, nikomu nigdy nie sprawiłam takiego zawodu.
Beznadziejnie cię traktuję.
Nie patrzę na ciebie, nie dotykam cię.
Mówisz do mnie, a ja odwracam wzrok.
Zachowuję się jak suka, wiem. Nie zasługujesz na to.
Myślę o Bliss.
Mam nadzieję, że spotkacie się w Seattle.
Mam taką nadzieję i…
Ze mną się nie udało, ale może ona jest tą jedyną.
Może dokonałeś złego wyboru, ale cieszę się, że spróbowaliśmy.
Nie wiem, czy ty próbowałaś.
Spanie z tobą było okropne.
Zamknij się. Nie dramatyzuj.
Okropnie!
Jesteśmy jak małżeństwo,
które się nienawidzi od dziesięciu lat.
- Leżeliśmy po dwóch stronach łóżka. - Wtedy zaczęło mi się podobać.
Kurwa, koszmar.
Do dupy,
bo chciałem znaleźć żonę.
Wyobrażałem sobie życie z dwiema kobietami.
Posłuchałem intuicji, ale się nie udało.
To naprawdę dziwny koniec związku.
Może źle wybrałem, ale podjąłem decyzję i tyle.
Oto moja sytuacja.
Moim zdaniem to zabawne.
Byłam zaskoczona, że dalej walczysz.
Dałam ci powody, żeby to olać, ale ty się ciągle starałeś.
Chciałem odejść trzeciego dnia, ale to byłoby chujowe.
Ja chciałam odejść, gdy cię zobaczyłam,
ale postanowiłam dać ci szansę.
Bywa.
Co sądzisz o Bliss?
- Sam nie wiem. - Myślałeś o niej, będąc ze mną?
- Nic mi nie będzie. - Cały czas o niej myślałem.
Kurwa.
- To niegrzeczne. - Jestem szczery.
Też myślałam o kimś innym.
Zapewne.
- Jest z twoją najlepszą przyjaciółką. - Wiem, ale…
Ten, który się wymknął…
Trzeba było wybrać Paula.
Rozmawiałam z nim i wiem. To były najlepsze rozmowy w moim życiu.
Nie jestem ślepy. Widziałem.
Wiem, ale dużo myślałam o nim i o naszych rozmowach.
Po wczorajszym spotkaniu nie mogłam spać całą noc.
Bardzo go lubię.
Wiem, że Micah też bardzo go lubi. Mają dobry związek.
Pojebana sprawa, bo to moja najlepsza przyjaciółka.
Zniszczysz wszystkie związki.
Nadchodzi Irina!
Widziałem, że rozmawiałaś z Micah.
- Jak poszło? - Była…
Sama chciała porozmawiać,
chyba była szczera,
a potem: bum!
Ulewa.
Doceniam, że przyszła do ciebie,
żeby to ogarnąć, zamiast rozmawiać ze mną.
- Prawda? - Oj tak.
Które pary przetrwają, jak sądzisz?
Pytanie za milion, odpowiedź za milion.
- Wiem. - Brett i Tiff.
Im się raczej uda.
Mam nadzieję, że tak będzie.
Jeśli im się nie uda, to mnie wykończy.
- Wiem. - To może mnie zabić.
- Umrę. - Jak wszyscy.
Wykończy mnie tętniak.
- Nie rób tego. - Nie chcę, kochanie.
Chelsea i Kwame.
Jeśli im się nie uda,
wtedy pewnie też nie przeżyję.
Ja też.
- Proszę bardzo. - Bierzcie mnie.
Jasne.
Irina i Zack mogą radzić sobie świetnie…
- A my nie wiemy. - Właśnie!
- Tak sądzisz? - Nie.
Nie znoszę tego gościa.
Ja go lubię.
Możemy porozmawiać o Irinie? Lubię Zacka.
A Micah i Paul?
Nie wiem.
Chcę więcej pogadać z Paulem.
Rozmawiałam z Micah dłużej niż z Paulem.
Wiemy.
Nie rób tego.
Stwierdzasz fakt.
Wszyscy wiemy, że Paul powie: „Jest spoko”.
Jesteś taka zabawna. Jesteś moją ulubioną komiczką.
Dobrze się czujesz po dzisiaj?
To był dla mnie mały sprawdzian.
Trafimy na ludzi,
którym na nas nie zależy,
którzy nie rozumieją tego związku.
- Na negatywne nastawienie. - Jasne.
Musimy to ogarnąć.
Obie strony będą nas sprawdzać, obie rodziny i wszyscy przyjaciele.
Najlepszym sposobem
na poradzenie sobie z tym będzie obopólne zaangażowanie.
Musimy bez przerwy nawzajem się wspierać.
- Zawsze będę przy tobie. - Będziemy razem.
O krok bliżej nowego życia.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
SEATTLE, WASZYNGTON
Dziękuję.
KIEROWNICZKA PROGRAMOWA
Zack?
- Hej. - Cześć.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Jak się masz?
- Dobrze. - Dobrze?
No cóż…
Źle wybrałem.
Oboje to wiemy.
JUŻ WKRÓTCE
Jestem gotowa.
Uwielbiam być taka szczęśliwa. Uwielbiam być zakochana na zabój.
To uczucie nie znika, gdy kładę się spać.
O Boziu.
To uczucie nie znika, gdy budzę się rano.
Naleśniki?
Jak w restauracji.
Dziękuję.
Tak powinna wyglądać miłość.
Lubisz mnie?
W zdrowiu i w chorobie.
Czułem jej aurę nawet przez ścianę.
Kocham Micah i pragnę z nią być do końca życia.
Nic nie mówiłam, ale jesteśmy zaręczeni.
Micah!
Nie chciałeś rozmawiać, wyszedłeś.
A miałem się zadręczać, śpiąc koło kogoś, dla kogo nie jestem dość męski?
Nie uprawiamy seksu!
Paul pociągał mnie znacznie bardziej niż Zack.
Wciąż coś do niego czujesz?
Poczułam między nami miłość.
Przez nią mam wątpliwości
co do naszego związku.
Nie porzucam pragnień,
ale idę na kompromis.
Witamy w małżeństwie.
No dobra.
Chcesz się ustatkować?
Wiem, gdzie mieszkasz. Znajdę cię.
Miałaś znaleźć miłość życia, ale to nie jest to.
To nie jest to.
Myślę o tobie i martwię się o ciebie. Życzę ci szczęścia.
Dokonałaś dobrego wyboru?
A ty kwestionujesz swój?
Jeśli nie chcesz za niego wyjść,
wybierz mnie.
Teraz zdecydujecie, czy miłość jest ślepa.
Miało nie być niespodzianek.
Do tego nie powinno dojść.
Napisy: Jędrzej Kogut