SPELLBOUND
Hijaa!
Woohoo!
Hé, Ellian! Niet zo snel!
Het is prinses Ellian! Open de poort!
-Oh kom op, nee, een lichtkogel? -Alweer? Ellian, je bent net buiten!
Sorry, jongens, ik moet aan 't werk.
Noem dat maar het luxe leven van een prinses.
Het geeft niet, we zien je vanavond op
je verjaardagsfeest. Vorig jaar was het episch!
Ja, maar dit jaar is het alleen met familie.
Snap je, casual? Lekker klein.
Serieus? Da's niks voor jou.
Ik ben nu 15. Ik ben nu een echte tiener, zeg maar, dus,
wil ik meer tijd doorbrengen met mijn ouders.
Nou. Als je je nog bedenkt, wij zijn op het marktplein.
-Later, Ellian! -Kom, wie er het eerst is!
Je bent braaf.
Prinses Ellian! Ja, ik had beloofd vandaag geen lichtkogel af te schieten,
-maar de monste… -Minister Nazara!
Huh?
Eh… Ahum. Uwe hoogheid!
'T Koninklijk paar heeft u
verzocht om een audiëntie.
Zeg maar een audiëntie-audiëntie?
Echt een serieuze.
Op het marktplein hangen met mijn vrienden, dat zou ik nu moeten doen. Maar
-kan dat? -Prinses!
Nee.
Oké, Flink, daar gaan we weer.
Dit is mijn thuis, op het oog mooi
Maar door mijn ouders, wel heel vaak een zooi Ze zijn wat lomp.
Driftig en luid Kom niet dichtbij want, dan halen ze uit
Nou, 'k mag dan prinses zijn, Ik begrijp wat dat zegt.
Maar wat dus niet, iedereen ziet Mijn lieve ouders zijn monsters.
Ja letterlijk monsters, nee echt
Dit geheim bewaren kost mij mijn hele garderobe!
-Sorry, minister Bolinar! Pap! Mam! -O, alstublieft! Nee! Aaah!
Als het volk dit zou weten.
Stoute koning, stoute koningin!
Wacht maar, ik regel dit.
Zoek dan, waar is-ie nou?
Brave koningin!
Waaah!
Alles leek goed, tot vorig jaar Toen verscheen
plotseling een duister gevaar
En opeens: 'boem!' Het ging zo vlug
Kreeg ik mijn ouders als monsters terug Hoe ik de vloek kan verbreken,
niemand heeft een idee
Maar tot die tijd, is het een strijd. En zijn mijn ouders dus monsters,
onmogelijke monsters, die twee.
Oh, alle ouders zijn wel eens stom, heel irritant. Overdramatisch,
of awkward genant.
Zo eigenwijs, vol met blabla.
Maar zij, zij zijn daar ver voorbij.
Ik denk dat geen van twee nog onthoudt dat ik überhaupt besta.
'T Is zo'n lieverd!
Zie haar zwoegen!
Hoe ze maar doorgaat, ondanks 'je weet wel'.
Wordt zelden boos.
En is niet bang
Of ze dat volhoudt? Het duurt al zo lang.
Zij gedraagt zich volwassen, houdt die twee uit elkaar.
Houdt het geheim.
Werkt als lijm.
-Tussen haar ouders, die monsters. -Tussen haar ouders, die monsters.
En leven met monsters is zwaar.
Ik teken elke wet die men brengt, kijk of het loopt.
Zorg dat hersteld wordt wat net is gesloopt.
-Altijd een taak, nooit een keer vrij! -Woohoo!
-En nee, dat vind ik niet oké, maar iemand
zal het toch moeten doen! En dat komt dus neer op mij!
Heb je je huiswerk al af?
Doe ik meteen als we terug zijn. Zeur toch niet zo!
Ik wil zo graag, heel even maar,
dat ook mijn ouders weer eens boos zijn, of bazig
Streng is niet erg, vervelend, ja, goed, mag Ik wou zo graag nog even,
dat ze me aandacht geven
Dat ik dan zeg "Ik word gek!" Hoe dan ook…
Dit is mijn thuis, nu al een jaar. 'k Leef in de schaduw,
maar dat moet dan maar.
Iedereen stresst, niemand weet raad. Maar ik hou vol hoor,
zo goed als het gaat.
Ik blijf altijd nog hoopvol, ooit wordt dit weer oké!
Het valt niet mee, zoals die twee zich nu gedragen
als monsters. Soms agressief, steeds impulsief,
snuivend en stuivend als monsters.
Ik heb geen keus en ik weet heus, het zijn mijn ouders geen monsters!
Het zijn echt geen monsters!
Natuurlijk geen monsters!
Maar man, wat een monsters, die twee!
Doe die deur open!
O nee!
-Dat is generaal Cardona, alweer! -Ik eis de koning en
koningin te zien! Doe de deur open!
-Mam! Pap! Stil! -We kunnen haar niet eeuwig afwimpelen.
Dat weet ik, maar wat zal ze doen als ze hierachter komt? Ze is niet echt een heel
-chill type. -Laat ons binnen!
-Doe die deur open! -Maar wat zeggen we dan deze keer? We
hebben inmiddels ieder mogelijk excuus al gebruikt!
Staatsbezoek.
Vakbondsoverleg.
Handelstop.
O, eh, laat mij maar. Ik ben hier tenslotte de
minister van communicatie. Meester van het gesproken woord.
Coloscopie onderzoek.
Meesterlijk.
Morgen kom ik weer terug. En dan zal ik de koning en koningin zien.
-Zonnetje, dit gaat niet langer zo. -Ik weet het.
'T Duurt al een jaar, en we weten nog altijd niet hoe we de…
De betovering verbreken, weet ik.
Wat moeten we nou toch doen?
Oh, wat nou weer?
Eh… Mag ik uw aandacht vragen voor, de koninklijke…
Ik heb een mededeling over uw bericht aan de Orakels van de Zon en Maan.
-Hebben ze geantwoord? -Zoals u weet, leven de orakels in het
Donkere woud der Eeuwige Duisternis, een zeer verraderlijk oord. En dat is de
reden dat ik 8 van mijn beste vogels stuurde ter garantie van de
veilige bezorging van uw bericht.
-Mooi! Is het gelukt? -Na het binnengaan van het woud
hebben zeven van de acht vogels betoverde petrificatiebessen gegeten,
waarna zij ogenblikkelijk versteenden.
Een moment van stilte…
-Hm. Maar die ene… -Simon.
Millie.
Gerrit.
Gerrit de Tweede.
Hendrikje.
Andries.
Kleine Betty.
Heen gegaan, maar niet vergeten.
Vreselijk tragisch. Maar dan is er dus nog één vogel over. Hopelijk is dat dit
schatje hier met een klein briefje in zijn snavel. Oh!
Correct! Mijn dapperste vogel, Ouwe Joe, heeft uw verzoek teruggebracht. Niet
ontvankelijk voor angst voor het Donkere woud van Eeuwige Duisternis…
Maar dus wel voor de betoverde bessen,
alleen dan wat minder en van een trager intredende variant.
Oeeh, eh, hij was een bijzondere vogel.
Hij was als een zoon voor me.
Ohh.
-WATER TOEVOEGEN -Water toevoegen.
Huh? Hé, w-w-w-waar is dat briefje? Waar is 'ie nou? Flink, jij kleine dief,
heb je hem in je wang getopt?
Gegroet, prinses Ellian van Lumbria. Wij zijn de orakels van de zon en maan.
-Maan, maan, maan. -Jouw ongelukkige situatie heeft onze
aandacht gewekt. Maar om dit probleem recht te zetten, moeten wij
het ervaren uit de eerste hand.
Hand, hand, hand.
Flink! Ze komen hierheen!
En aldus,
op de avond van de derde maan in de derde maand op de derde dag kunt u ons, dus,
het orakel verwachten!
Smachten, smachten, smachten.
-Niet smachten, verwachten. -Oh. Verwachten.
Derde maan van de derde maand op de derde dag? Mijn verjaardag! Da's vandaag!
Oh, gefeliciteerd, prinses.
We zouden dit bericht toch mysterieus houden en een tikkie akelig?
-Oh! Ja. Da's waar. Sorry. Sorry. Sorry. -Maar hoe dan ook! Prinses, wij zijn
er dus spoedig. Bereid je voor op ons verschijnen!
Ja! Geen monsters meer, geen geheimen, maar gewone ouders en een gewoon leven!
Dit moeten Bolinar en Nazara horen! Die worden gek!
Ik word gek. Zulke wallen onder mijn ogen! Moet je ons nou zien.
Ik spreek 17 talen vloeiend, ik heb onze grondwet geschreven,
ben van onschatbare waarde voor dit rijk!
En dit is waar ik mijn ochtend aan kwijt ben,
het ontwerpen van een monster drollenvanger.
We hebben weer een leider nodig. Dit koninkrijk kan zichzelf
toch zeker niet besturen?
Eh… Mijn excuses, uwe ministers,
maar de verjaardagscadeaus stapelen zich op en de ontvangstkamer is lichtelijk…
Beschadigd?
Niet meer echt aanwezig.
Breng ze maar hier.
Okéétjes.
Nazara, we kunnen dit niet lang
meer geheim houden.
Oepsie.
Wat zal het volk doen als ze erachter komen?
-Wow. -Ik durf er niet aan te denken. De
-koning en koningin waren zo geliefd. -Zo geliefd.
Anderzijds, er is hier iemand misschien
nog wel geliefder.
Wie? Ik? Oh, je vleit me.
Nee, niet jij, volwassen kleuter, de prinses.
En realiseer je je niet hoe oud zij vandaag wordt?
-Oh, ik heb eigenlijk geen flauw idee. -15
Dank u.
Ze wordt vandaag 15. Dat zou alles kunnen oplossen.
-15 -Waar heb je het nou toch over?
Het zit zo, de status quo is zeer onwenselijk.
Hier verblijven is onmenselijk, het is danig in verval.
Dit was ooit een plek met stijl, vol rijkdom en fortuin.
En nu is het hier een dierentuin
Zeg gerust een zwijnenstal Stel je voor dat alles hier weer zijn allure had
-Dat ik weer een prachtig pak bezat -Als in tijden van weleer
Stel je feestjes voor met echte VIP's te gast
Wijn en kaas op zilver en damast
-Nou, dan doen we dat toch weer? -Ah! Dat zie ik niet gebeuren
-Het kan! -Niet waar!
Jawel! Weer grip op de zaak, want dit is onze taak
en wij kennen dit spel
Zet een stap, stap in een nieuwe richting!
Stap naar iets van verlichting Stapje voor stapje, een nieuwe tijd tegemoet!
En stap voor stap, Richt nu je blik naar voren,
vroeger is al verloren, en dan komt alles goed
Maar wacht! Wat stel je dan voor?
Denk eens na, onze prinses viert haar verjaardag, toch?
Dat verandert alles weet je nog?
Oud genoeg voor koningin
-O ja! -En als zij hier dan de
rust weer heeft teruggebracht
Komt een eind aan onze jammerklacht
-Schenk maar vast de glazen in. -Schenk maar vast de glazen in.
Ha, klinkt goed zeg!
Nee, geweldig!
-Da`s waar, het is briljant -'T is slim
ja doordacht,
en we grijpen de macht, da's het best voor het land Dus zet een stap
Stap in de nieuwe richting
Snap je dat ik nu aandring?
Stapje voor stap,
Je weet dat dit werkelijk moet
En stap voor stap, als we dit wat verdraaien,
zal er geen haan naar kraaien. En dan komt alles
goed
-Stap 1, zet het paar aan de kant -Stap 2, zet hun dood in de krant
-Stap 3: als men niet langer huilt -Dan stapt de prinses op de troon
Stap 4!
Krijgt het kind dus een kroon
Stap 5!
-In hoogsteigenpersoon -Stap 6!
-Veeg ons straatje maar schoon, zo simpel - Een kans!
-Als ze meewerkt, althans -En dan is het weer feest!
En dan is het weer feest!
-Ministers! -Prinses!
-Ik heb de oplossing! -En wij ook!
-We gaan de betovering verbreken! -Jij wordt koningin!
Jij wordt koningin!
Wat? Hè? De orakels hebben eindelijk teruggeschreven. Ze komen ons helpen.
Wat? Hoe dan?
-Oh, maar dat zou geweldig zijn! -Natuurlijk, maar… als 't niet lukt,
verdient het koninkrijk een echte leider.
Een koningin!
-Wat? En mijn ouders dan? -Die gaan naar het platteland,
om lekker vrij rond te rennen!
En je mag bij ze op bezoek zo vaak je maar wil.
Oké. Ik zal het doen, maar pas nadat de orakels
het hebben geprobeerd.
Ja, eh, natuurlijk, maar daarna…
-Daarna doet niet ter zake -Ze worden weer gewoon
Of niet.
-Tuurlijk wel. -Da's voor later.
Maar toch…
-Accepteer je de kroon? -Accepteer je de kroon?
Ja!
-Kom zet een stap! -Kom zet een stap!
-Stap, stap, stap, stap, stap! -Stap, stap, stap, stap, stap!
Ik krijg vast geen verplichting! Stapje voor stap, en heel het probleem is
voorbij! En stap voor stap!
Stap, stap, stap, stap, stap, stap, stap, stap, stap, stap! Stapje voor stap,
en heel het probleem is voorbij! En stap voor stap!
-Straks na die hele kroning -Eindelijk de beloning
Eindelijk de beloning
Wordt alles weer normaal
Ja voor ons allemaal Wordt alles weer normaal
Fijne verjaardag, prinses Ellian! Fijne verjaardag voor jou!
-Gefeliciteerd, prinses. -De beste wensen, Zonnetje.
Heel erg bedankt dat jullie voor mij zo'n…
Hierheen, uwe majesteit, deze kant op. Kom maar!
Mam! Pap! Als mijn wens uitkomt, hebben we allemaal wat te vieren vandaag.
Hij is braaf.
-Klopt! Daar proost ik op. Bolinar? -Eh, mag ik even, ja, excusez,
koninklijke kwestie hier, doet u mij maar een punt.
-Kijk, majesteit, kijk 's hier. -Oh! Kijk jullie nou eens.
-Helemaal sjiek voor mijn verjaardag. -Heel goed.
Hij is braaf-woooah! Kauw maar lekker, sire.
Hé! Pap! Zet hem neer.
Dank u, prinses.
Oké, liever geen kroon. Nee, prima. Maar de kroon is belangrijk. En kostbaar,
dus eh… waar is 'ie nou?
Flink!
Kom terug jij!
Nee!
Ah, vieze paarse rat. Pfoeh. Oh, mijn taart.
Ik moet zeggen, hij staat je wel.
Werkelijk, prinses,
Ik begrijp niet wat u ziet in
dit akelig stuk ongedierte.
Oh! Oh! Daar zijn ze, ze zijn er! Wees cool.
Ik kondig aan, de enige ontwerpers van het
on- en bekende universum, de oppermachtigste en betoverendste
wezens aller tijden, de orakels van de Zon en Maan!
Gegroet, inwoners van Lumbria.
Lumbria! Lumbria! Lumbria!
Geweldige service, Laurens, ik geef je vijf sterren.
Wow.
Vijf sterren? Ben je niet goed wijs? Het rook daarbinnen naar ouwe spruitjes.
Ja, lekker, toch? Dat gaf het iets huiselijks.
Edele orakels, namens het koninkrijk Lumbria, dank ik u voor uw komst hier.
U bent vast prinses Ellian.
Dat ben ik! Degene met de tiara.
De jarige job, aangenaam kennismaken, ik ben Luno.
En ik ben Sunny.
Ik heb hier een heel goed gevoel bij.
Eens eventjes kijken, in uw brief schreef u ons over
problemen met uw ouders? U meent dat zij, eh… eh… hoe noemde ze ze, Sunny?
Monsters.
Juist! Monsters. En, waarom denkt u dat
uw ouders monsters zijn?
Nou…
Oeh, wauw, dat zag ik niet aankomen!
-Haar ouders zijn monsters. -Ja, ik weet het! En daarom heb ik jullie
hulp… pap, pap, nee nee nee nee, dit zijn gasten. O, hé, mam, jij ook!
Oh, ik dacht dat het een metafoor was,
dat je gewoon een beetje dramatisch liep te doen.
Waarom zou ik dat doen?
Omdat je een puber bent!
Oh, eh, kom. Laten we spelen!
En, zoek!
Wacht, wacht, sire!
Sorry voor dit gedoe. Ze zijn best heftig.
Prinses,
ik vermoed dat uw ouders in het Donkere woud der Eeuwige Duisternis zijn geweest.
Heel donker, vandaar die naam.
Daar zijn ze inderdaad geweest, maar hoe wist u dat?
Omdat dat de enige plek is waar dit soort magie voorkomt.
En wij brengen enkel maar de boodschap, maar als ze niet snel terugveranderen,
blijven ze voor eeuwig monsters.
Wat? Nee! Eh, u moet iets doen!
Tuurlijk, tuurlijk,
we zijn hier niet voor niets in een kikkerbek
naartoe gereisd. Geef mij de staf.
O, eh, ik heb de staf niet.
Meen je dat nou? Waar is de staf?
Die heb ik ingeruild, voor een upgrade.
Wat? Waarom zou je dat doen?
Daar hebben we het toch over gehad? We hebben het erover gehad.
Waar heb je het over, je hebt het er nooit over gehad.
Oh, jawel hoor.
Dit is compleet nieuw voor mij, wat ik nu hoor.
Oh, ik heb het zo vaak gezegd.
Dit is een tros.
Een soort universele staf. Dus, in plaats van allerlei aparte stafjes,
hebben we één tros die alles kan.
Wat was er mis met die zes staffen die we hadden?
Ze namen de hele koffietafel in beslag.
Zeg nou maar een commando en druk op een knop.
"Zeg een commando"?
Kijk, je moet gewoon… Je moet, je moet… druk… Druk gewoon… en praat… Oh! Je, je,
je, je moet gewoon… Oh geef toch hier dat ding!
Nu. Nu! Hup, tros, hup! Man, ik druk me echt een ongeluk op dat ding, maar er komt
niks uit! Nee nee nee. Ik kan dit. Eeehh… Eh, ah! Play!
Ah! Weg weg, weg!
Dus omdat heel de boel hier met rotzooi is bezaaid
Dit monsterlijk probleempje weer snel wordt teruggedraaid
-Kom gauw wat dichterbij staan -En luister extra goed
-Dit is wat je weten m… -Dit is wat je weten m…
Mam!
-Oh nee! Hou hem uit mijn buurt! -Help!
Hierom blijven we liever thuis.
-O, nee nee nee! Pap! Stop! -Help!
Jullie zien ons nooit meer terug in dit kasteel!
Laurens! Help!
Wacht! Alsjeblieft! Kom terug! Nee, nee, nee! Ga nou niet weg!
Waarom doen jullie dat nou? Alleen zij kunnen de betovering verbreken!
Ellian…
Zonnetje?
Het spijt me vreselijk.
Ga het maar regelen, ik zal wel koningin worden.
Mam?
Pap?
Mam?
Het spijt me dat ik zo boos werd. Jullie wisten niet wat jullie deden.
Hoe dan ook… ik ben nog jarig.
Hier, een, eh, stuk taart.
Ik mis jullie allebei gewoon heel erg.
Mam?
Muren kaal, lege gangen
Is dit hoe het blijft misschien? Ik weet nog hoe het vroeger was
Ik kan het zelfs nog voor me zien
Elk feest, de gesprekken
Slenterend, altijd hand in hand
Maar vooral die geborgenheid
Geen teken nog van strijd Gevoel van veiligheid
Dat ben ik kwijt nu
Ik wou dat ik de weg wist naar zoals het vroeger was Met jullie weer dichtbij en
zo vertrouwd
Die tijd weer te beleven, met ik tussen jullie in.
Bij elkaar, als gezin
Ik wou dat ik de weg wist naar zoals het vroeger was En dat wij drie daar
samen zouden zijn
Ik zou niet wachten, rende terug naar hoe het vroeger was.
In één lijn, werd weer klein, ik weet alleen niet hoe.
In die tijd, kon ik alles Ik was sterk, stond in vuur en vlam
Ik heb spijt dat ik nu pas zie Dat dat door jullie liefde kwam!
Al wat jullie me leerden, dat ik echt alles kon!
De warmte in de winter, en die van de zomerzon!
Het wensen richting sterren, vallend aan de horizon
Ik wil terug naar de bron, naar waar al dat moois begon.
Er moet toch nog een weg zijn,
naar zoals het vroeger was Om jullie echt te voelen en te
zien
En nog één dagje samenzijn zoals het vroeger was
Maar één dag, liever twee.
Misschien drie, vier, oké?
Voor altijd, zoals het vroeger was
Oh nee.
Nee. Ik heb het hek niet afgesloten!
O nee!
Monsters? In ons land?
Waar komen die vandaan?
Geen idee. Verzamel de troepen!
Mam! Pap! Stop!
Volg mij!
Nee, nee!
Snel, sluit het plein af. Kom mee!
-Uwe hoogheid! -Hé, wat doen jullie?
-Blijf hier! -Nee! Laat los!
Stop daarmee, luister naar mij! Mam! Pap!
Prinses! Nee!
Jullie begrijpen het niet! Dit zijn mijn ouders!
Dit zijn jullie koning en koningin.
Generaal Cardona, een jaar geleden is het
koningspaar betoverd.
Dat had je me moeten zeggen!
Stop! Toe!
Pak het net!
Prinses! Heb je pijn!
Ik ben oké.
-De koning en koningin? -Is dat het koningspaar?
Dat waren ze misschien… maar nu niet meer.
-Dit moet wel zwarte magie zijn! -Hoe is dit gebeurd?
Ons koningspaar is in monsters veranderd, straks gebeurt ons dat ook!
Eh, oh, rustig, rustig aan…
Wat moeten we doen?
We moeten hier weg.
Ik kan mijn huis toch niet zomaar hier achterlaten?
-Luister, wij… wij hebben een plan. -Wie regeert dan nu het land?
Ja!
De prinses zal op de troon plaatsnemen.
De prinses?
-Ik hou van de prinses. -Maar hoe zit het met die monsters?
-Ja! -Monsters? Nee, wacht, nee, nee nee
-nee nee, je-jullie snappen het niet. -Zodra prinses Ellian de troon bestijgt,
worden de monsters naar een uithoek van de wereld gestuurd.
Wat? Dat… dat… daar heb ik niet mee ingestemd.
Generaal, dit is niet volgens de afspraak.
Het moet in het belang van het koninkrijk en de prinses. Wees niet bang. U zult de
monsters hier nooit terugzien. We hebben al stappen ondernomen. De monsters zijn
gekooid. Bij het ochtendgloren zullen ze vertrekken.
Flink, dit mag echt niet gebeuren! We moeten ze eruit halen.
Hm? Flink, wat heb je daar?
Geef hier.
Serieus, geef hier.
Waarom eet iedereen hier altijd alle belangrijke dingen op?
Ik kan hem niet vinden. Ik heb hem overal gezocht, echt!
De orakels!
Rustig, rustig, bedenk waar je bent geweest.
-Hallo? -Even denken. Eh, we namen een kikker…
Hallo?
Wie is daar? Heb je je moeder weer uitgenodigd?
Nee, ik ben het, prinses Ellian. Ik heb jullie magische tros.
Zie je? Ik zei toch dat ik 'm niet kwijt was.
Luister, het is hier enorm uit de hand gelopen. Dus kom alsjeblieft weer terug.
Oh, nee! Wij laten ons niet meer zien in dat bizarre circus van jullie.
Luno! Ze heeft een probleem!
Wat als ik naar jullie toekom? Helpen jullie me dan wel?
Oeh, jij bent wel drammerig voor een prinsesje.
Oh, maar natuurlijk wel. Ja toch?
Oh, prima. Maar zie maar eens een kikker te regelen op dit uur.
Gebruik de tros, prinses, die brengt je rechtstreeks naar ons huis in het Donkere
Woud der Eeuwige Duisternis.
We hebben een bevel gekregen.
Breng de monsters weg.
Echt ontzettend bedankt.
-Soldaten, laat jullie wapens zakken! -Prinses?
Ik zei: laat zakken!
Huh?
Ik moet blijkbaar heel duidelijk zijn. Eeh… Breng ons naar de orakels!
-Wat gebeurt er? -Woah! Hé!
Ik dacht dat het een soort van 'flits en je bent er' dingetje zou zijn! Woah!
-Hé! Wacht op ons! -Ze gaan ervandoor!
We moeten iets hebben, eh… een, een koets, een kar, eh… wat dan ook.
Ze stelen onze prinses!
Schiet op, schiet op!
Grijp die monsters! Soldaten, volg mij!
Prinses!
Flink, hier. Hou ze op afstand!
Wow!
Wow! Ah! Hey!
Sluit de poort!
Oh nee.
Flink, hou de poort open!
Wow!
Wow.
Oh nee!
Hé! Doe eens wat!
Wooah! Koest! Zit! Rotbeest.
Prinses! We proberen je te redden!
Nee bedankt! Ik hoef niet gered te worden!
Waarom luistert ze niet?
Omdat ze een puber is! Kom, grijp haar gewoon!
Flink?
Oh nee! Sorry, Bolinar!
Ja en terecht zeg. Wat je me allemaal aandoet!
Bolinar?
Als je trouwe raadgever, gerespecteerd mentor, wil ik je smeken…
Wat is dat harige ding? En dat harige ding? Nee!
Wacht! Als ik in dit lichaam zit, wie zit dan in het mijne?
Oh nee! Nee nee nee nee nee nee, Ellian, je moet me helpen! Ik ben een paarse rat!
Dat heeft even geen prioriteit!
Oh, maar wat moet ik nu?
Haal ons hieruit!
Wow!
Mam? Pap? Gaat het?
Nou, met mij niet! Lief dat je het vraagt.
We zijn er. Het is gelukt.
Nou, joepie voor ons zeg. Maar ondertussen is mijn lichaam
nog in het koninkrijk.
-Nee, nee, alsjeblieft, eet me niet op! -Rustig maar, Bolinar, de
orakels zullen het wel oplossen.
Maar hoe weten we ze te vinden? Hé, wacht. Ho! Wat ruik ik? Ik ruik oregano,
een snuf basilicum, een ienie-mini sprankje rozemarijn.
Oh! Pasta Faglioli!
Kom op, wie kookt er hier nou pasta, zomaar midden in het Donkere Woud?
Wie? Wie!
Wat vind je, zullen we lekker ondeugend
knoflookbrood nemen?
Nou, we zijn door een monster verslonden, dus volgens mij hebben we het verdiend.
Fijn! Ik heb het heel toevallig net in de oven gezet.
O, wat bent je vreselijk!
Oh! Bezoek!
Och, daar bent u dan eindelijk.
-Ze heeft die monsters bij zich! -We hebben haar uitgenodigd, je vindt niet
zomaar ergens een monsteroppas. Prinses, u bent er!
Fieuw. Bijna niet. Maar, hier zijn we dan. En sorry nog trouwens,
van die hele "m'n moeder had je even opgegeten"-kwestie.
Dat zal niet meer gebeuren. Of wel, moeder?
Goed, hier is jullie tros. Doe je ding.
Doe je ding?
Tover ze terug.
Oh! Nee! Sorry, de tros is om jullie hier te krijgen, die tovert ze niet terug.
Wat?!
-Maar jullie wel, toch? -Ik vrees dat je ons te hoog inschat.
Maar mij hopelijk toch wel?
Hmhm. Jij bent lichaamsverwisseld. Je andere helft moet erbij zijn om iets te
-kunnen doen. -Ja maar…
Maar weet je wie mijn ouders zouden kunnen helpen? Een, eh tovenaar? Of een
magiër? Of een toverfee?
Een toverfee!? Wat, alsof we mekaar allemaal kennen? Als onderdeel van een…
een… een soort magische maffia?
-O, sorry, het was niet m'n bedoeling… -Maar wees eerlijk, we klaverjassen wel
eens met die twee feetjes. Niet dat ze heel magisch zijn hoor.
En klaverjassen kunnen ze eigenlijk ook niet.
Maar ze zijn wel schattig.
Maar is er dan niemand die de betovering kan verbreken?
Dat hebben we niet gezegd.
Maar wie dan?
-Zij. -Zij.
Zij? Zijn jullie soms kierewiet? Kijk naar ze!
Ja, dat zie ik niet gebeuren. Dus zeg maar hoe het werkt
en dan doe ik 't voor ze.
Maar zo gaan die dingen niet. Alleen zij kunnen het terugdraaien.
Maar hoe?
Zij samen, moeten op een verkwikkende missie door het Donkere Woud der Eeuwige
-Duisternis. -Maar het pad ligt niet vast.
Het licht zal ze leiden.
Mmm, soms althans. Het kan heel grillig zijn.
-Jullie nemen ons in de maling, toch? -Met prachtige routes over bergen.
-Ja, maar met heel wat wankele kliffen. -Je steekt beekjes over…
-Ha! Zeg maar dodelijke watervallen. -Dwars door woestijnen…
Oh, die hitte. En supervochtige hitte ook nog eens, niet te doen…
Prinses! Wacht! We waren nog niet klaar.
Als wat jullie zeggen waar is, zie ik mijn ouders nooit meer terug. Het…
het is hopeloos.
Top.
Och, arm kind.
Prinses, hopeloos is het echt nooit.
Voelt de duisternis
Te zwaar
-Voor jou, alleen -Een klein puntje licht,
wijst jou, de weg, daarheen
En dan, als je het weet te vangen, koester de hoop
Zorg dat het groeien kan
Ontspan
En dat puntje licht, groeit tot, een heldere bal
Die het duister langzaamaan, verdrijven zal
En dan wordt heel je wereld lichter
In het gewoel zie je je doel en vlug -Plotseling 'Poef',
vindt je de weg terug -Plotseling 'Poef',
vindt je de weg terug
Volg het licht
-Volg het licht -Dat zal je leiden
Volg het licht
Hou het in zicht
Laat het niet gaan
Volg de gloed en ik vermoed, dat dan het donker jou niets meer doet
Volg gewoon maar het licht en 't komt goed
Is dit een metafoor?
Metafoor kletsmajoor. Wat je nodig hebt is een daadwerkelijke
druppel puur licht.
Wat hij zegt is waar, prinses.
Je ouders zijn monsters geworden omdat ze hun licht zijn verloren.
Het moet worden vervangen. En snel! Als iemand z'n licht verdwijnt,
verkilt het hart
Raakt-ie zichzelf kwijt en gaat de ziel op zwart
Dus snel, voordat de schemer intreedt
Koester het licht, denk aan je pap en mam
-Eén druppel licht zet ze in vuur en vlam -Eén druppel licht zet ze in vuur en vlam
Volg het licht, en voel het licht van binnen branden
Volg het licht, ga doelgericht, er achteraan
Licht dat is sterk, één enkele straal, snijdt door de nacht, wordt 'm fataal.
En voor jou breekt er een nieuwe dag aan
Zie je dat? Op de piek van de laatste berg,
ligt het Meer van Licht. En om je ouders weer menselijk te maken,
moeten zij zich daarin onderdompelen.
Maar kijk uit voor het duister. Dat voedt zich met donkere gedachtes,
en groeit en groeit tot je erin verdwaalt.
Maar dat is geen probleem, ik heb geen donkere gedachtes.
Iedereen heeft donkere gedachtes. Maar het gaat erom hoe je ermee omgaat.
Hebbes!
Mam, pap? Volg mij maar!
-Volg het licht -Volg het licht
Eindelijk weet ik wat me te doen staat
-Doe geen oog dicht -Doe geen oog dicht
Ik voel hoe mijn hartje tekeergaat Nu nog maar even dan wordt mijn leven weer
-een soort van normaal -Dat is je plicht
-Echt, het is waar -Rechtvooruit daar zie ik iets schijnen
-Kom, dat laat ik niet meer verdwijnen -Geloof ons maar
Nu geen zorgen, maar op naar morgen, kom we vertrekken meteen
Maak je geen zorgen, vertrek nu meteen
Volg het licht want dat brengt je erheen Het
licht dat laat niemand alleen Volg het, het brengt je
erheen
-Knoflookbrood! -Knoflookbrood!
Ik snap niet waarom jij zo vrolijk doet.
Bolinar, we hoeven mijn ouders alleen maar naar het Meer van Licht te brengen.
Je hebt de orakels toch gehoord?
Jazeker heb ik ze gehoord. Ze zeiden ook "pas op voor het duister". Met als kersje
op de taart dat het groeit van donkere gedachtes. Dan ben ik dus sowieso als
eerste de klos.
Kijk! Daar is het volgende lichtpunt. En ik vrees dat dat het pad er naartoe is.
Het heeft ons al gevonden! Ik smeek u, spaar me toch, groots duister,
ik ben maar klein en betekenisloos.
Ontspan, Bolinar. We zijn onderweg met twee megamonsters,
wat het duister ook is, het zal banger zijn voor
ons dan omgekeerd.
Oh ja, nee zij zullen ons wel beschermen.
Mam, pap, we gaan, kom mee.
-Soldaten! -Yes!
Kom mee, we gaan snel die tunnel in.
Sssh! Niet grommen. Hé, waar is Bolinar?
Help help! Hier beneden! Ik ben het, Bolinar! Ik weet dat ik er niet op lijk,
-maar ik ben het echt! -Blijf hier.
Ik ben hier met de prinses, ze is hier! Hier ben ik!
-Bolinar! -Bolinar, hou je mond!
Als ze ons vinden voor mijn ouders zijn terugveranderd, dan worden ze verbannen,
dat weet je.
Het zijn je ouders niet. En ook niet ons koningspaar. Prinses,
Lumbria heeft een echte vorst nodig.
Ja,
en de beste manier om dat te doen is de betovering verbreken en Lumbria haar
koning en koningin teruggeven. Wacht eens even,
waar zijn de koning en koningin? Mam? Pap?
Wacht! Wacht op mij!
Huh?
Wow!
Echo. Echo… echo… echo… Echo. Echo… echo… echo… echo… echo… echo…
Hé, moet je kijken.
La… la… la… la… la… la… la… la…
Oké pap, doe jij eens.
Mooi hoor, pap.
-La… la… la… -Rrr… rrr… rrr…
-Rrr… rrr… rrr…
Oh mam, die is mooi! Jouw beurt, Bolinar. Zeg eens iets.
Was ik maar dood.
Sssjt! Sssjt! Geen akelige geluiden maken. Toe, hou het lief.
Het zijn maar beesten, weten zij veel wat je zegt.
Het zijn mijn ouders en ze verstaan me prima.
Stop!
Nee! Niet zo schreeuwen!
Hou op!
Pap, mam, zo wordt het steeds erger.
Ze begrijpen je niet, prinses, je ouders zitten daar niet meer in.
Dat moet je niet zeggen.
Nee! 'T Is niet waar! Ze zijn daar wel, dat moet gewoon.
Wacht!
Hou op!
Prinses!
Waarom blijven ze toch steeds vechten? Waarom kan ik ze niet stoppen?
Het duister. Het komt me halen!
Wacht, het komt mij niet halen, maar het komt voor jou, prinses!
Jij had helemaal geen donkere gedachtes, zei je toch?
Ja, dat dacht ik ook echt.
Ga weg, zorg dat je daar wegkomt!
Help!
Woah! Wow!
-Mei… meisje! Meisje! Meisje! Meisje! -Mei… meisje! Meisje!
Meisje! Meisje! Meisje! - Meisje!
Mam, pap, jullie kunnen praten!
Nee, kan ik niet.
Maar pap, nu doe je het toch weer? Je zei: "Nee, dat kan ik niet."
Wat is 'nee'? Wat is 'kan'? Wat is 'ik niet'? Hé! Ik zeg wel dingen,
maar ik weet niet wat het betekent, als het uit mijn mond komt.
Ja, heel goed! En jij dan, mam?
Meisje.
Ja! Ja, ik ben een meisje. Jouw meisje.
Meisje! Nu luister naar ik praat. Ik hou van het geluid van mijn stem.
Ja, je bent echt mijn vader.
Meisje.
Ja. Maar herinner jij je dan geen andere dingen meer over mij?
Meisje taart.
Dat is waar. Ik heb je taart gebracht, ja.
Heb je taart?
Taart lekker!
-Wacht! Nee, luister. -Wij taart eten nu? Taart.
-Taart. -Hallo. Als je taart
hebt, wil ik ook een stukje!
Er is geen taart.
Maar dat maakt niet uit. Jullie praten!
Jullie hebben me vast heel veel te vertellen.
Ik moet vocht vanuit mezelf kwijtraken.
Nou, ze lijken echt in niets meer op hun ouwe zelf.
Kun je eens voor één keer iets positiefs zeggen?
Ik? Ik ben de positiefste persoon die ik ken!
Kijk! Daar is het volgende lichtpunt.
Hé! Het vocht is nu aan mijn buitenste kant!
-Gefeliciteerd. -Oké jongens, we moeten in de
richting van dat lichtpunt blijven gaan.
Hé, kappen!
-Jij kappen! -Nee, jij kappen.
Hé, stoppen nou, allebei!
Hebben jullie dan net helemaal niks geleerd? Hier in het woud
leidt ruzie tot vreselijke dingen. Dus gewoon doorlopen,
zonder te vechten. Oké?
-Oké. -Oké.
Mooi. Volg mij maar en blijf bij elkaar.
We… wacht op mij, wacht op mij, hé, wacht op mij!
-Zijn we er nou al? -We zijn net onderweg.
-Woah! Ik zie luchtschuim! -Wat?
-Oh, dat zijn wolken. -Ik vind mijn woord beter.
Ja, dat vind ik ook pap.
-Wat dat? -Dat is een steen.
Steeeeeen… is mooi. Steen leuk. Oeh! Grote steen. Glimsteen!
Ienie-mini-de-pinie steen.
Oeh, vogelsteen.
Mam! Niet van die bessen eten!
Is mooi! Wat dat?
Citroenvlindertjes.
-Citroenvlinders? Kan fruit dan vliegen? -Maakte je nou een papa-grap?
Pap, je gaat te snel! Oh, Bolinar, dit is toch geweldig?
Ik krijg langzaam mijn ouders terug.
Och, prinses, het zijn nog steeds beesten
die een paar woordjes kennen, ze weten niet wie je bent. Of wie ik ben!
Ik! Hun briljante raadgever.
Nee, heus wel. Wacht maar. Ze zullen me herkennen. En jou.
Welnee! Ik kan wat hen betreft net zo
goed 'Heer Koekebroek' heten.
-Heer Koekebroek! -Heer Koekebroek!
Heer Koekebroek. Heer Koek… Heer Koekebroek!
Heer Koekebroek. Heer Koekebroek! Heer Koekebroek!
Waarom zei ik in vredesnaam Koekebroek?
Heer Koekebroek moe?
Heer Koekebroek in orde.
-Hou daarmee op! -Heer Koekebroek boos?
Heer Koekebroek is altijd wat bozig.
Ik ben helemaal niet boos.
Kom op, Bolinar, niet zo knorrig. Het licht!
We zijn er, we hebben 't gehaald! Oh!
Eindelijk een dutje.
Nee, Bolinar, nu niet uitrusten. We moeten naar het volgende lichtpunt.
Het zal vast zo wel verschijnen.
En… door naar het volgende lichtpunt!
Eeh… lichtpunt!
Ik wacht op het lichtpunt.
Eh, toon mij het lichtpunt!
Lichtpunt voor 4 graag!
Kan ik hier een lichtpunt krijgen alsjeblieft?
Waar is het?
Hoe zit het met mijn naam, weten jullie nog hoe ik heet?
Hmm.
Ik wel!
'T Is taartmeisje.
Nee, pap, het is niet taartmeisje.
Waar blijft dat licht nou toch?
Ik zie lichtje.
O ja? Waar dan? Wat zie je? Dat zijn sterren, mam.
Hm. Mooi dat.
Ja. Best wel, heel mooi.
We keken er altijd samen naar.
Ik weet nog hoe je vroeger zei: "'k Hou van jou",
't is nooit vervaagd "Totdat de hemel 's nachts,
geen ster meer draagt"
Ik denk weer aan, nacht-lucht!
Ja!
-Ik denk weer aan hoor-niks! -Ik ook.
-Samen en dan warm-voel -Lichtjes doen van aan, uit… aan
-Ik weet dat niet meer zo -Maar soms dan ziet mijn
-oog opeens iets van toen ooit -Ga door.
Wat weer wegdrijft in het nooit van mij vandaan
Ik denk weer aan lach-klank
-Is dat weer denken aan, mooie plaatjes? -Ik denk weer aan
warm-hart Onder al die lichtjes
-Kleuren heel de hemel in -Die daar aan de hemel staan
Als een heel nieuw oud begin Tot ze weer gaan
-Ik denk weer aan gloei-feest -Ja, zie, je weet het
-Dat me vult met trots-straal -Laat dat gevoel nu niet meer gaan
-Als de kleine lichtjes -Laat het niet los
-Knipperen naar waar wij staan -Het blijven flarden van
Ja blijf het proberen
Ik zeg mijn ogen, "hou het vast, kom, doe toch wat"
Het komt terug, ja echt
-Maar dan worden ze weer nat, -Het komt heus wel terug, ooit weer
Ooit weer
Ik weet nog wel van ons, de sterren en nog zo heel veel meer
Ooit weten jullie 't weer, ooit weer
Ellian?
Je weet mijn naam!
Mama.
Ze zijn hier gestopt.
Zo te zien hebben ze hier ook geslapen.
Oh, ik maak me zo'n zorgen om haar, generaal.
We moeten de prinses terugvinden. En snel! Wat is dat voor geluid?
Bolinar. Wat eet je nou weer?
Dat is smerig!
Wacht eens even.
Het is een spoor. Van nootjes. Bolinar is ze op het spoor.
Briljant, minister. Verkenners! Scan het hele gebied vanuit de lucht.
Waarom verdien jij meer geld dan ik?
Ellian. Ellian. Vind ik een mooie naam, Ellian.
Ellian.
Oké, jullie weten weer hoe ik heet. Fijn! Maar luister,
jullie zijn mijn ouders en ik ben jullie dochter.
Jullie mijn ouders en ik jullie dobber.
Nee, ik ben jullie dochter. Kijk, daar is het!
Maar, wiens dobber ben ik?
Van niemand.
Oh…
Maar dat geeft niet, want jij bent mijn vader.
En jij bent mijn dobber.
Ja, nou snap je het.
En paarse rat is mijn dobber.
Nee, paarse rat is niet jouw dochter. En trouwens,
hij is ook geen paarse rat. Huh? Jij rat!
Hm?
Ik snap niet meer.
Strooi jij nou nootjes? Je laat een spoor achter.
Helemaal niet.
Op die manier lok je de soldaten naar ons toe.
Ja, zou je denken?
Oké, geen geniepigheidjes meer, geen spoor.
En nu gaan we naar dat lichtpunt. De enige vraag is,
loop jij er netjes zelf naartoe, of moet ik mijn moeder je laten dragen,
in haar mond?
Ik kies mond!
Ik ben een teamspeler. Vertrouw me!
Ja, maar voor welk team?
Wa… wat gebeurt er?
We zinken!
Ja, dat zie ik ook wel, maar waarom zinken we?
Hoe moet ik dat nou weten, als je me maar redt!
Ik heb zand in waar zand niet hoort.
Daarom hou ik van stenen.
Snel, pap, klim op een steen!
Steen.
Oké. Ik snap het al. Om over te steken zonder gevaar,
moeten we in het licht blijven.
Nee, er is te veel luchtschuim, het is te gevaarlijk.
We gaan daarlangs, over hard, veilig, groen land.
Mam, dat is te ver om.
Nee, we gaan rechtdoor. Sneller daarlangs. Toch, Ellian?
Je gaat zo sneller dood, zeg dan, Ellian?
Als we snel zijn, gaan we niet dood. Ellian, we gaan.
Papa, we moeten het er allemaal mee eens zijn.
Hm. Zijn we. Met mij.
-Pap, kun je nou eens ophouden… -Ellian eens met monstervrouw?
-Dat heb ik niet gezegd. -Ben je het niet eens met mij?
Dat heb ik ook niet gezegd.
Ha! Ellian is het eens met mij!
-Pap! -Waarom is Ellian het eens met monsterman?
-Hè? Wat? -Houdt Ellian meer van
-monsterman dan mama? -Ja!
-Nee! Ik wil hier niet tussen zitten. -Het duister! Het komt eraan!
Oh nee!
Oh! Ze hebben ons gevonden!
Dat is mijn harnas! Dat is mijn lichaam! Dat is mijn lichaam in mijn harnas!
Blijf hier!
Maar… Maar, mijn lichaam!
Waarom heb jij altijd gelijk?
-Waarom luister jij nooit naar me? -Dit is niet het moment!
Volg ze!
-Ellian, zeg dat ze 't mis heeft! -Nee, Ellian, zeg dat hij het mis heeft.
Mam, pap, dit is niet eerlijk!
Halt! Trek je terug op vaste bodem!
We waren nu aan de overkant als we mijn weg waren gegaan.
Nee, mijn weg is beter!
-Dit is jouw weg! -Waarom doen jullie dit altijd?
-Ellian, zeg dat ik gelijk heb! -Ellian is veiliger bij mij.
-Nee, Ellian is veiliger bij mij! -Ik wil niet tussen jullie hoeven kiezen!
Nee, niet waar!
Ellian is veiliger langs mijn weg!
-Nee, Ellian is veiliger bij… -Pap. Pap! Kun je ons daar krijgen?
Huh?
Ja. Ja, dat kan ik wel.
Links. Links!
Wow!
Oh nee!
Mam, kun je me erheen vliegen?
Jazeker!
Nee!
We moeten naar het licht zonder dat ze ons zien. Maar hoe?
Breng haar, ik hou ze wel tegen.
Nee, bij jou is ze veilig. Ik heb een idee.
Wa… waar zijn ze naartoe?
Nergens te zien, generaal!
Doorzoek de andere kant! Ze kunnen niet ver zijn.
Nou, heel fijn hoor. Daar gaat mijn lichaam.
Op een drafje achter het leger aan. Wat als de orakels fout zaten.
Of het meer niet werkt? Zijn we dan voor de rest van ons leven zo?
Oh, dit kan echt niet erger. Mijn lichaam. Mijn prachtige lichaam.
Bolinar, loop je nou nog steeds te jammeren?
Ja.
Kom op, loop nou even door. We moeten allemaal naar het Meer van Li…
Wacht. Mam?! Pap?!
O nee! We zijn verdwaald.
Prinses, bescherm me!
Wat? Oh, het zijn Flinks. Misschien kunnen ze ons helpen.
Waarmee? Hondsdolheid krijgen?
Ehm… hallo daar, wij zijn verdwaald. Hebben jullie mijn ouders soms gezien,
het zijn zeg maar enorme monsters. Nee nee! Het zijn lieve monsters.
Oh, dit is niet oké.
Jullie graven toch niet mijn graf?
Wat denk je dat ze zeggen?
Hm, dit is is standaard diplomatie. Deel een maaltijd, wek vertrouwen,
en daarna zullen zij ons helpen.
Oké dan, eet smakelijk!
-Ik? Waarom ik? -Waarom? Jij bent een Flink.
Nee, ik ben geen Flink!
Ik ben iemand met smaak en van adel Met veel kennis op culinair gebied Ja,
je moet alles wel altijd proeven Maar dit hier, o ik dacht dus van niet.
Dit is afschuwelijk, werkelijk afschuwelijk
't Is net een huwelijk van vies en goor Ik word al misselijk
Maar voel de groepsdruk! Dus als het moet… vooruit maar hoor!
Oh dit bevalt me wel, ja dit bevalt me wel
Hoe vind je dat, als paarse rat, zit ik nu goed in mijn vel
Het mag zo zijn, het kleeft dan als lijm,
't is net het slijm van iemand die niest Toch,
begrijp ik heel goed dat elke Flink dit hapje
verkiest
Iets is in mij ontwaakt, nooit zoiets meegemaakt
Volgens mij heb ik zelfs nog een rosé die hier heel goed bij smaakt
Hé, wacht!
Goed, slikken is wel even een ding,
maar ach dat bezwaar dat slik ik wel in Want dit voelt als een groots en nieuw
begin
Bolinar, denk er wel aan om de weg te vragen!
Uiteraard, prinses! Uiteindelijk!
Goed, dit valt buiten elke verwachting 'k weet niet waar ik mij nu in begeef
En mijn maag wacht waarschijnlijk een slachting
Maar ik denk dat ik dat wel overleef
Ik zeg maar eerlijk, het is hier heerlijk, ik kan mezelf zijn,
gewoon wie ik ben Ik moet bekennen, die stank is wennen,
maar voor de rest, nou en?
Oh dit bevalt me wel, ja, dit bevalt me wel
Op deze wijze is minister zijn opeens kinderspel
Het heeft iets vies,
het is wat onkies maar ik verlies mezelf totaal Mij bevalt dit bestaan al
helemaal
Bolinar, wat is er met jou aan de hand?
Ik ben om, dit is echt grandioos
Hoe leefde ik tot nu toe larveloos?
Het snot, het slijm, het sop, verrot
Een beetje vreemd, maar oh mijn god
Oh, dit bevalt me wel, voel me hier een rebel
En met plezier, zwaai ik nu hier,
mijn vroegere ik vaarwel
Ooit was ik een heer
Dat boeit me niet meer, kijk daar nu op neer, dikdoenerij.
Nooit meer meedoen aan die aanstellerij
Want eindelijk is mijn eigen leven weer van mij
Mam, pap!
Ik vind die nieuwe Bolinar leuk!
Oh, bedankt!
Wauw!
Hé!
Mam, wat doe je… Eh, oké! Zet me neer!
Oh, zijn jullie zo stoer dan? Ja, toe maar, kom op dan jullie!
Hm?
Meisje brengt taart.
Dochter.
Ellian is mijn dochter.
Onze dochter.
Mam, pap. Zijn jullie terug?
-Oh, Ellian! -Jij bent onze dochter!
Oh, jullie zijn terug! Ik heb jullie gemist!
Och, mijn kleine schat.
Ellian, lieverd.
Ellian, je had gelijk. Ze zaten er al die tijd nog in.
Uwe majesteiten, de prinses is altijd in u blijven geloven.
Wat ben je toch bijzonder.
Het Meer van Licht! Daar ligt het! Kom mee!
Ja! Wooeh!
We zijn er.
We zijn er!
Kom er maar in! Het licht voelt geweldig!
Huh?
Je moet gewoon altijd een weerwoord hebben!
Nee, jij zelf.
-Je laat nooit eens iemand uitspreken. -Als ik mijn adem inhoud tot jij
eindelijk je punt hebt gemaakt, zou ik stikken.
En daar ga je weer, maak van een meningsverschil maar weer een belediging.
Tuurlijk, het is mijn schuld. Het is echt nooit niet mijn schuld. Dit doe jij
-nou altijd! -Dit doe jij nou altijd!
Oh, dus zo is het gekomen.
Het is helemaal onze eigen schuld.
Door die boosheid… lieten we ons opslokken.
Wat staan ze daar nou?
We halen niet meer het beste in elkaar naar boven.
Hé, waar wachten jullie nog op? Kom er nou in!
Wat?
Ellian, je weet nog wel hoe vaak
wij ruzie maakten, toch?
Doen alle ouders toch wel eens?
Maar niet zo.
Het is de reden dat we monsters werden.
Kom, stap in het licht, dat lost alles wel op.
Dat gaat niet.
Hoezo, dat gaat niet? Willen jullie niet weer mensen worden?
Natuurlijk willen we dat.
Maar we willen absoluut niet weer die mensen worden.
Ik begrijp 't geloof ik niet.
Ellian, we kunnen niet langer samen zijn.
We kunnen niet terug naar hoe het hier voor geweest is.
Ellian, geef ons heel even, je moeder en ik moeten bedenken
wat we nu moeten doen.
Misschien moeten we uitzoeken hoe we dit samen kunnen doen.
Wat jullie moeten doen?
Wat jullie moeten doen?!
Ellian.
Ellian!
Dus nu is het "klaar, over, tot ziens"? Denk eens aan mij
Ellian, alsjeblieft.
Ik hoor niet eens iets als 'misschien'. Denk eens aan mij.
Na heel dat jaar vol wanhoop, deze afloop?
Laten jullie het erbij? Denk eens aan mij
-Ellian, je moet begrijpen. -Nee, nu niet meer!
Vaak voelde ik me net een wees, stel je eens voor
Al was ik bang, triest en alleen,
toch moest ik door Al die
druk op mijn schouders
Zonder ouders! Dat nam ik er allemaal bij!
-Dus denk eens aan mij -Ellian!
Dagen dat ik eenzaam was, nachten dat de slaap niet kwam
En dan jullie troep, gesnauw, dat rothumeur en dom gedram
Mijn gevoel van schuld, de stress, de eenzaamheid De twijfel, schaamte, angst
Ellian?
Ik stopte 't weg, ging door en door Deed goed, bleef kalm, was lief, waarvoor?
Nu jullie dit niet meer bevalt, geef je het op?
Is heel mijn jeugd nog meer verknald, het spijt me,
ik stop
Dat terwijl ik maar volhou, noem je dit liefde, kom nou, nee!
Het draait altijd om jou! En jou!
-En niet om mij Ja denk eens aan mij -Kom, dan praten we erover!
Denk eens aan mij
-Ellian! -Ellian! We houden van je!
Dat zeg je! Maar ik geloof je niet!
Nu jullie niet meer van elkaar houden, houden jullie straks
ook niet meer van mij!
Ze denkt dat we niet van haar houden.
Oh nee.
-Ellian! -Ellian!
Hou ze vast!
Insluiten, insluiten!
Tempo, tempo, tempo!
Soldaten! Laat ze niet ontsnappen!
Voorzichtig, blijf in positie! Terug beest! Wees alert!
Breng ze weg! We willen de monsters niet meer zien,
nooit meer!
Waar is de prinses?
Bolinar, doorzoek met de manschappen de vallei.
Wij gaan terug en kammen de velden uit.
Oh nee!
Huh?
Flinks! Val aan!
-Prinses Ellian! -Ellian!
Zouden ze de prinses hebben gevonden?
-Wat gebeurt hier? -We worden geflinkt!
Flink, kerel. Je moet het koningspaar redden.
Hij laat de monsters vrij! Hou 'm tegen!
Stop! Nazara! Generaal! Wij zijn het! Jullie koning en koningin.
-U… Uwe hoogheden… -Oh! Koningin Elssmere.
Wat fijn u terug te zien! Maar we weten niet waar de prinses is.
Ellian zit in die storm.
We moeten haar redden!
We moeten onze dochter redden!
We volgen u, sire!
Volg ze!
Wist jij de hele tijd al dat zij daar echt in zaten? Waarom zei je niks?
Hij kon de woorden even niet vinden, lieve schat.
-Ellian! -Ellian!
We kunnen niet terug naar hoe het hier voor geweest is.
We kunnen niet terug naar hoe het hier voor geweest is. We kunnen niet terug naar
hoe het hier voor geweest is.
We kunnen niet terug naar hoe het hier voor geweest is.
Ellian!
We verliezen ons kleintje. We moeten iets doen, Solon!
Het licht.
Ja!
-Ellian! -Gaat het? We waren je bijna kwijt.
Ellian, het spijt ons zo.
Wij dachten enkel alleen aan onszelf, en niet aan jou
Staarden ons blind, enkel bezig met ons, en niet met jou
-Ik schaam me diep -Het was fout…
We deden wat je nooit denken zou
Geen van ons dacht aan jou
Je had gelijk, Ellian.
We deden het verkeerd.
Hadden we je maar getroost
Hadden we je pijn gevoeld
Al die stress en druk op jou die hebben wij echt nooit bedoeld
Wat me heeft bezield dat ik vergat dat ik geen groter schat bezat
Weet dat ik, altijd van jou zal houden Zolang als ik maar leef!
Tot elke berg is weggevaagd, de hemel 's nachts geen ster meer draagt!
Het mooiste van ons twee, ben jij. En dat is altijd zo geweest.
Het spijt ons dat je door ons dacht dat dat niet zo was.
Ik wou dat ik de weg wist naar die nu voorbije tijd Maar elk gezin dat groeit
zoals het moet
De tijd die zal verstrijken, da's een onvermijdelijkheid
Wees niet bang, 't komt wel goed
Ik weet dat tijd voorbij gaat en dat niets voor eeuwig is
Wij drieën vinden weer een nieuwe vorm
Wat ooit geweest is, blijft weg en al is het een gemis
Ik hou van jou, jij van mij
Voor altijd
Zij aan zij
-Ja, weer dichtbij -Als hoe het vroeger was
Mam!
Mijn meisje.
Pap!
Ellian, mijn lieve schat!
EEN JAAR LATER
Nou, er is hier wel behoorlijk wat veranderd
en ik moet zeggen, ik twijfelde. Maar, gek genoeg,
mijn ouders doen echt hun best en sindsdien
gaat het eigenlijk best goed. Wat anders is,
is dat mijn moeder nu in dat huis daar woont en mijn vader in dat daar.
En ik ruim in geen van de twee mijn kamer op!
Waar ze me altijd over aan mijn hoofd zeuren.
En dat is eigenlijk wel weer fijn. Oh nee!
Prinses Ellian!
Nazara!
Ik weet dat ik vandaag geen lichtkogel zou afschieten,
maar het koningspaar vraagt om een audiëntie.
Wat?
Echt een serieuze…
Gefeliciteerd!
Ga nou maar gauw, Zonnetje.
Verrassing!
Gefeliciteerd!
We houden het casual.
Ja. En ook lekker klein, zo te zien.
Geef het haar maar, kleine Joe.
Woah! Zit!
-Prinses, van harte. Archimedes, nee! -Proficiat, prinses Ellian!
Flinky, kerel, ik heb hier iets voor jou.
Oh, wat staat dat je goed, Flink.
Gegroet, Prinses Ellian!
-De orakels! -We willen nog even
zeggen, hoe trots we op je zijn.
Maar als er ooit nog eens iemand in je leven
in een monster verandert, wil je dan… ons meteen waarschuwen?
Aan de kant, aan de kant.
Fijne verjaardag, liefje van me!
Mam! Pap!
We weten dat je afgelopen jaar niet zoveel gevlogen hebt als je hoopte en
-daarom… -… zorgen we dat je dat dit
jaar kunt inhalen, in stijl.
Dit is het allermooiste zadel ooit. Jongens, zullen we hem uitproberen?
Ellian, om 9 uur binnen zijn!
Pap, het is mijn verjaardag.
Oké. Tien.
Ik zeg het je wel wanneer ze weer thuis is.
-Dit is mijn thuis, niet meer als toen -De tros!
Maar ik moet zeggen: veel beter te doen
Want pap en mam, wonen apart Maar je familie zit toch in je hart
Geen gestress, geen geheimen
Dat gedoe ben ik kwijt, zorgen opzij, voel me weer vrij,
want die twee monsters zijn ouders Ik kan spontaan, overal gaan,
ondanks mijn monsters van ouders
Ik ben er weer, zorg niet meer voor die
twee monsters van ouders
Geweldige ouders
-Het blijven mijn ouders altijd -SPELLBOUND
Muren kaal, lege gangen
Is dit hoe het nu blijft misschien? Ik weet nog hoe het vroeger was
Ik kan het zelfs nog voor me zien
Elk feest, de gesprekken
Slenteren, altijd hand in hand! Maar vooral die geborgenheid
Geen teken nog van strijd Gevoel van veiligheid
Dat ben ik kwijt nu
Ik wou dat ik de weg wist naar zoals het vroeger was Met jullie weer dichtbij en
zo vertrouwd
Die tijd weer te beleven, met ik weer heerlijk tussen
jullie in Bij elkaar, als gezin
Ik wou dat ik de weg wist naar zoals het vroeger was En dat wij drie daar
samen zouden zijn
Ik zou niet wachten, rende terug naar hoe het vroeger was
In één lijn, werd weer klein Ik weet alleen niet hoe
In die tijd, kon ik alles
Ik was sterk, stond in vuur en vlam
Ik heb spijt dat ik nu pas zie dat dat door jullie liefde kwam
Al wat jullie me leerden, dat ik echt alles kon
De warmte in de winter, en die van de zomerzon
Het wensen richting sterren, vallend aan de horizon
Ik wil terug naar de bron, naar waar al dat moois begon
Er moet toch nog een weg zijn, naar zoals het vroeger was
Om jullie echt te voelen en te zien
Eén dagje samenzijn zoals toen het vroeger was
Maar één dag, liever twee. Misschien drie, vier, oké?
Voor altijd, zoals het vroeger was