Ellian, wacht op mij.
Daar is prinses Ellian. Open de poort.
Ah nee, toch niet de vuurpijl? -Alweer? Je bent net buiten.
Sorry, jongens.
De plicht roept. -Dat hoort erbij als prinses.
Nou ja, we zien je op je verjaardagsfeest.
Vorig jaar was top. -Dit jaar is het alleen familie.
Super-relaxed.
Super-klein.
Dat is niks voor jou.
Ik ben vijftien. Een echte tiener.
Dan wil je meer tijd met je ouders doorbrengen.
Als je ons straks zoekt, zijn we op de markt.
Dag. -Komaan.
Brave meid.
Prinses Ellian.
Ik zou vandaag geen vuurpijl gebruiken, maar…
Minister Nazara.
Uwe hoogheid.
De koning en koningin verzoeken om een audiëntie.
Een audiëntie-audiëntie? -Een knoeperd.
Ik zou nu met m'n vrienden op de markt moeten rondhangen.
Maar kan dat?
Prinses. -Nee.
Kom op, Flink. Daar gaat ie weer.
dit is mijn thuis
op het oog mooi
maar door mijn ouders wel heel vaak een zooi
ze zijn wat lomp
driftig en luid
kom niet dichtbij want dan halen ze uit
nou, 'k mag dan prinses zijn
ik begrijp wat dat zegt
maar wat dus niet iedereen ziet mijn lieve ouders zijn monsters
ja, letterlijk monsters
nee, echt
Dit geheimhouden kost me m'n kleren. -Sorry, minister Bolinar.
Pap, mam. -Toe nou.
Als dit uitlekt… -Stoute koning en koningin.
Laat mij maar.
Zo, ja. Hier.
Brave koningin.
alles leek goed
tot vorig jaar
toen verscheen plotseling een duister gevaar
en opeens: boem
het ging zo vlug
kreeg ik mijn ouders als monsters terug
hoe ik de vloek kan verbreken
niemand heeft een idee
maar tot die tijd is het een strijd en zijn mijn ouders dus monsters
onmogelijke monsters, die twee.
o, alle ouders zijn wel eens stom
heel irritant
overdramatisch of awkward gênant
zo eigenwijs
vol met blabla
maar zij, zij zijn daar ver voorbij
ik denk dat geen van twee nog onthoudt
dat ik überhaupt besta
't is zo'n lieverd
zie haar zwoegen
hoe ze maar doorgaat ondanks 'je weet wel'
wordt zelden boos
en is niet bang
of ze dat volhoudt? het duurt al zo lang
zij gedraagt zich volwassen
houdt die twee uit elkaar
houdt het geheim -werkt als lijm
tussen haar ouders, die monsters
en leven met monsters
is zwaar
ik teken elke wet die men brengt
kijk of het loopt
zorg dat hersteld wordt wat net is gesloopt
altijd een taak, nooit een keer vrij
en nee, dat vind ik niet oké
maar iemand zal het toch moeten doen
en dat komt dus neer op mij
Heb je je huiswerk af? -Dat doe ik straks wel.
Je verpest m'n leven.
ik wil zo graag
heel even maar
dat ook mijn ouders weer eens boos zijn of bazig
streng is niet erg
vervelend? ja, goed, mag
ik wou zo graag nog even dat ze me aandacht geven
dat ik dan zeg: 'ik word gek'
hoe dan ook, dit is mijn thuis
nu al een jaar
'k leef in de schaduw maar dat moet dan maar
iedereen strest
niemand weet raad
maar ik hou vol, hoor zo goed als het gaat
ik blijf altijd nog hoopvol
ooit wordt dit weer oké
het valt niet mee zoals die twee zich nu gedragen als monsters
soms agressief, steeds impulsief
snuivend en stuivend als monsters
ik heb geen keus en ik weet heus
het zijn mijn ouders, geen monsters
het zijn echt geen monsters
natuurlijk geen monsters
maar man, wat een monsters
die twee
Doe die deur open. -Nee, hè.
Weer generaal Cardona. -Ik wil de koning en koningin zien.
Doe open.
Mam, pap, sst.
Ze kan niet eeuwig buiten blijven. -Maar stel dat ze erachter komt.
Laat ons erin. -Ze is niet echt chill.
Doe open. -Wat verzinnen we nu?
We hebben elke smoes al gebruikt.
Staatsbezoek.
Arbeidsconflict.
Handels-top.
Laat mij maar.
Als minister van Communicatie ben ik een meester van het gesproken woord.
Colonoscopieën.
Meesterlijk.
Ik kom morgen terug.
En dan moet ik de koning en koningin zien.
Dit kan zo niet langer. -Ik weet het.
Na een jaar weten we nog niet… -Hoe we de betovering moeten verbreken.
Wat moeten we doen?
Wat nu weer?
Hier is de koninklijke postmeester.
Ik heb nieuws over uw bericht aan de orakels van de Zon en Maan.
Is er antwoord?
Zoals u weet, wonen ze in het Duistere Woud van Eeuwige Duisternis.
Een verraderlijke plek.
Dus stuurde ik acht van m'n beste vogels om uw boodschap over te brengen.
En, gelukt?
In het woud aten zeven van de acht vogels de betoverde versteningsbessen.
Ze veranderden meteen in steen.
Wij eren hen.
De achtste… -Simon.
Millie.
Cedric.
Cedric II.
Hannigan.
Ambrose.
Kleine Dorrit.
Heengegaan maar niet vergeten. -Tragisch.
Dan is er nog één vogel over.
Hopelijk deze met dat perkamentje in z'n snavel.
Correct.
M'n dapperste vogel, Oude Joe, is weergekeerd met het antwoord.
Hij heeft het Duistere Woud van Eeuwige Duisternis getrotseerd.
Hij heeft in plaats van de toverbessen…
…de kleinere, trager werkende variant gegeten.
Hij was een goede vogel.
Hij was als een zoon voor me.
'Voeg water toe.'
Waar is dat bericht gebleven?
Kleine dief. Zit het weer in je wangzak?
Gegroet, prinses Ellian van Lumbria.
Wij zijn de orakels van de Zon en Maan.
Maan…
Uw onfortuinlijke situatie intrigeert ons.
Maar om het probleem te verhelpen, moeten we het zelf zien.
Zien…
Ze komen hiernaartoe.
U kunt ons daarom in uw koninkrijk verwachten…
…op de avond voor de derde maan…
…op de derde dag van de derde maand.
Maalt…
Niet 'maalt'.
Maand.
Maand…
Derde maan van de derde dag van de derde maand?
Dat is m'n verjaardag. Vanavond. -Gefeliciteerd, prinses.
We zouden het toch mysterieus en spookachtig houden?
O, ja.
Sorry…
Maar goed, we zijn er weldra.
Bereid u voor op onze komst.
Geen monsters of geheimen meer. Alleen gewone ouders en een gewoon leven.
Dat zullen Bolinar en Nazara geweldig vinden.
Wat afschuwelijk.
Kijk die kringen onder m'n ogen.
Wat is er van ons geworden? -Ik spreek 17 talen.
Ik heb onze grondwet geschreven.
Ik ben van onschatbare waarde.
En ik verdoe m'n ochtend met het ontwerpen van een poepschep voor monsters.
We hebben een leider nodig. Dit koninkrijk blijft niet vanzelf overeind.
Pardon, excellenties.
De verjaardagscadeaus stapelen zich op en de ontvangstkamer is nogal…
Beschadigd?
…verdwenen.
Breng maar hier. -Okidoki.
We kunnen dit niet veel langer geheimhouden.
Oeps.
Wat doet het volk als ze erachter komen?
Geen idee. De koning en koningin waren zo geliefd.
Zo geliefd.
GEFELICITEERD, ELLIAN
WE HOUDEN VAN JOU
Maar er is iemand die nog geliefder is.
Wie? Ik? Wat aardig.
Niet jij, groot kind.
De prinses.
Besef je hoe oud ze wordt?
Geen idee.
Dank je.
Ze wordt 15.
Dat kan de oplossing zijn.
Waar heb je het over?
het zit zo de status quo is zeer onwenselijk
hier verblijven is onmenselijk
het is danig in verval
dit was ooit een plek met stijl vol rijkdom en fortuin
en nu is het hier een dierentuin
zeg gerust een zwijnenstal
stel je voor dat alles hier weer zijn allure had
dat ik weer een prachtig pak bezat
als in tijden van weleer
stel je feestjes voor met echte vips te gast
wijn en kaas op zilver en damast
nou, dan doen we dat toch weer?
dat zie ik niet gebeuren
het kan -niet waar
jawel
weer grip op de zaak want dit is onze taak en wij kennen dit spel
zet een stap
stap in een nieuwe richting
stap naar iets van verlichting
stapje voor stapje een nieuwe tijd tegemoet
en stap voor stap
richt nu je blik naar voren
vroeger is al verloren
en dan komt alles goed
Wat stel je precies voor?
denk eens na
onze prinses viert haar verjaardag, toch?
dat verandert alles, weet je nog?
oud genoeg voor koningin -Heel slim.
en als zij hier dan de rust weer heeft teruggebracht
komt een eind aan onze jammerklacht
schenk maar vast de glazen in
Niet slecht.
nee, geweldig
da's waar, het is briljant
't is slim -ja, doordacht
we grijpen de macht, da's het best voor het land, dus zet een stap
stap in de nieuwe richting
snap je dat ik nu aandring?
stapje voor stap -je weet dat dit werkelijk moet
en stap voor stap
als we dit wat verdraaien
zal er geen haan naar kraaien
en dan komt alles goed
stap één: zet het paar aan de kant
stap twee: zet hun dood in de krant
stap drie: als men niet langer huilt -dan stapt de prinses op de troon
stap vier -krijgt het kind dus een kroon
stap vijf -in hoogsteigen persoon
stap zes -veeg ons straatje maar schoon
zo simpel -een kans
als ze meewerkt, althans -en dan is het weer feest
Ministers.
Prinses. -Ik weet wat.
Wij ook. -We verbreken de spreuk.
U wordt koningin.
Wacht even. -Hoe dan?
De orakels gaan de betovering verbreken.
Dat zou geweldig zijn.
Maar als dat niet lukt, heeft uw rijk een leider nodig.
Een koningin. -En m'n ouders dan?
Die mogen vrij en vrolijk op het platteland rondrennen.
U kunt ze bezoeken zo vaak u wilt.
Dat is goed. Maar alleen als we de orakels eerst proberen.
Natuurlijk. Maar daarna…
daarna doet niet ter zake
ze worden weer gewoon
of niet -tuurlijk wel
accepteer je de kroon?
kom zet een stap -stap in een nieuwe richting
ik krijg vast geen verplichting
stapje voor stap en heel het probleem is voorbij
en stap voor stap
straks na die hele kroning
eindelijk de beloning
wordt alles weer normaal
Gefeliciteerd, prinses. -Absoluut, zonnetje.
Heel erg bedankt voor deze prachtige…
Hierheen, majesteit. Hierheen.
Mam, pap. -Braaf.
Als m'n wens uitkomt, hebben we echt wat te vieren.
Daar drinken we op.
Bolinar?
Excuses. Pardon. Koninklijk personeel.
Eén voor mij.
Kom. Opletten, majesteit.
Wat zijn jullie mooi aangekleed voor m'n verjaardag.
Goed zo.
Hé. -Kauwen maar, sire.
Papa. Zet hem neer.
Bedankt, prinses.
Geen zin in een kroon. Snap ik.
Maar de kroon is belangrijk en waardevol, dus… Waar is hij?
Flink.
Kom terug.
Vuile paarse rat.
M'n taart.
Staat je niet slecht.
Ik begrijp echt niet waarom u aan dat ongedierte gehecht bent.
Ze zijn hier.
Cool blijven.
Hier zijn de architecten van het bekende en onbekende universum.
De machtigste en meest magische wezens aller tijden:
De orakels van de Zon en de Maan.
Gegroet, burgers van Lumbria.
Prima rit, Laurens.
Hier zijn vijf sterren.
Ben jij gek? Het stonk naar gekookte kool daarbinnen.
Dat gaf het juist iets huiselijks.
Illustere orakels, namens het Koninkrijk Lumbria dank ik u voor uw komst.
Jij bent vast prinses Ellian.
Dat ben ik. Die met het diadeem.
De jarige job. Aangenaam kennis te maken.
Ik ben Luno. -En ik Sunny.
Ik heb hier een goed gevoel over.
Eens kijken. Je schrijft dat je problemen hebt met je ouders.
Je denkt dat ze…
Hoe noemde ze ze ook weer? -Monsters.
Juist, monsters.
Hoe kom je erbij dat je ouders monsters zijn?
Nou…
Het was geen grapje.
Haar ouders zijn monsters. -Precies. Daarom heb ik u hier…
Nee, pap. Dit zijn onze gasten. Jij ook, mam.
Ik dacht dat het een metafoor was. Dat je overdreef.
Waarom zou ik? -Omdat je een tiener bent.
Wie wil Squeaky?
Zoek.
Wacht, sire.
M'n excuses. Ze zijn soms nogal aanwezig.
Iets zegt me dat je ouders…
…in het Duistere Woud van Eeuwige Duisternis zijn geweest.
Dubbelop, zo duister is het.
Dat klopt. Maar hoe wist u dat?
Dit soort tovenarij bestaat alleen daar.
En als ze niet snel terugveranderen, blijven ze voorgoed monsters.
Nee, toch? Kunt u iets doen?
We zijn niet voor niets helemaal hierheen gekomen in een kikkerbek.
Geef me de toverstok.
Die heb ik niet. -Meen je dat? Waar is de toverstok?
Die heb ik ingeruild voor een beter model. -Waarom in hemelsnaam?
Daar hebben we het over gehad. -Hoe kom je erbij?
Je hebt niks gezegd. -Jawel.
Dit is nieuw voor mij. -Ik heb het ik weet niet hoe vaak gezegd.
Dit is een sleutelhanger.
Een soort universele stok.
In plaats van 'n bos afzonderlijke stokken doet deze sleutelhanger alles.
Wat was er mis met de zes stokken die we hadden?
Die namen de hele salontafel in beslag.
Geef een commando en druk op de knop.
Gewoon… -Vort.
Drukken en… -Vort, sleutelhanger.
Ik druk me een ongeluk.
Je moet… -Hij doet niks.
Geef hier. -Ik kan het zelf wel.
Speel.
Weg.
dus omdat heel de boel hier
met rotzooi is bezaaid
dit monsterlijk probleempje
weer snel wordt teruggedraaid
kom gauw wat dichterbij staan
en luister extra goed
dit is wat je weten m…
Mam.
Weg met dat beest. -Daarom gaan we nooit uit.
We komen nooit meer terug in dit kasteel.
Laurens. Help.
Wacht. Kom alsjeblieft terug.
Niet weggaan.
Dat was onze enige kans om de betovering te verbreken.
Ellian.
Zonnetje. Ik vind het zo erg voor je.
Bereid alles voor. Ik word koningin.
Mam?
Pap?
Sorry dat ik zo kwaad werd.
Jullie weten niet wat jullie doen.
Ik ben nog steeds jarig.
Ik heb taart meegebracht.
Ik mis jullie heel erg.
muren kaal
lege gangen
is dit hoe het blijft misschien?
ik weet nog hoe het vroeger was
ik kan het zelfs nog voor me zien
elk feest
de gesprekken
slenterend, altijd hand in hand
maar vooral die geborgenheid
geen teken nog van strijd
gevoel van veiligheid
dat ben ik kwijt nu
ik wou dat ik de weg wist naar zoals het vroeger was
met jullie weer dichtbij en zo vertrouwd
die tijd weer te beleven met ik tussen jullie in
bij elkaar
als gezin
ik wou dat ik de weg wist naar zoals het vroeger was
en dat wij drie daar samen zouden zijn
ik zou niet wachten rende terug naar hoe het vroeger was
in één lijn
werd weer klein
ik weet alleen niet hoe
in die tijd
kon ik alles
ik was sterk, stond in vuur en vlam
ik heb spijt dat ik nu pas zie
dat dat door jullie liefde kwam
al wat jullie me leerden
dat ik echt alles kon
de warmte in de winter
en die van de zomerzon
het wensen richting sterren
vallend aan de horizon
ik wil terug naar de bron
naar waar al dat moois begon
er moet toch nog een weg zijn naar zoals het vroeger was
om jullie echt te voelen en te zien
en nog één dagje samenzijn zoals het vroeger was
maar één dag
liever twee
misschien drie
vier, oké?
voor altijd
zoals het vroeger
was
Nee, hè.
Ik heb de hekken niet op slot gedaan.
Monsters? In het koninkrijk?
Waar komen die vandaan? -Geen idee.
Roep het bataljon.
Mam, pap. Stop.
Hierheen.
Zet het plein af. Volg me.
Hoogheid. Hier blijven. -Hou op.
Niet doen.
Luister.
Mam, pap. -Prinses.
Jullie begrijpen het niet. Dit zijn m'n ouders.
Dit zijn de koning en koningin.
Generaal Cardona, ze zijn een jaar geleden betoverd.
Had dat gezegd.
Hou op.
De netten.
Bent u gewond? -Niks aan de hand.
De majesteiten. -Zijn dat de koning en koningin?
Dat waren ze.
Maar nu niet meer.
Dit is zwarte magie. -Hoe is het gebeurd?
Ze zijn monsters en straks wij ook. -Ho even.
Wat moeten we doen?
We moeten weg. -M'n huis verlaten?
En waarheen? -We hebben een plan.
Wie heeft er nu de leiding?
De prinses zal de troon bestijgen.
Ik mag de prinses wel. -En de monsters dan?
De monsters? Jullie begrijpen het niet.
Zodra prinses Ellian de troon bestijgt…
…verbannen we de monsters naar een verre uithoek.
Dat heb ik nooit beloofd.
Dat was niet afgesproken.
Het moet, voor de veiligheid van de prinses en het rijk.
Wees niet bang. Die monsters zien jullie nooit meer.
We doen er wat aan.
De monsters worden in kooien gezet.
Bij dageraad zijn ze weg.
We moeten iets doen om ze eruit te krijgen.
Wat heb je daar?
Geef op.
Ik meen het.
Geef.
Waarom eet iedereen alle belangrijke dingen op?
Ik kan hem nergens vinden.
De orakels.
Rustig.
Denk waar je geweest bent.
Hallo? -Goed idee.
We namen de kikker… -Hallo?
Wie is dat? Is je moeder er weer? -Ik ben het, prinses Ellian.
Ik heb jullie sleutelhanger. -Ik zei toch dat ik 'm niet kwijt was.
Het loopt hier helemaal uit de hand. Kunnen jullie alsjeblieft terugkomen?
We gaan nooit meer terug naar die krankjorume plek.
Ze zit in de problemen. -Helpen jullie me als ik naar jullie kom?
Wat ben jij opdringerig voor een prinses. -Natuurlijk helpen we je. Toch?
Goed dan. Maar vind maar eens een kikker om deze tijd.
De sleutelhanger brengt je naar ons huis in het Duistere Woud van Duisternis.
Het bevel is gegeven. Verplaats de monsters.
Dank jullie wel.
Soldaten, leg jullie wapens neer. -Prinses?
Omlaag, zei ik.
Dat moet dus iets specifieker. Breng ons naar de orakels.
Wat gebeurt er? -Ik hoopte meer op 'Poef, we zijn er'.
Wacht op ons. -Ze ontsnappen.
We hebben iets nodig. Een rijtuig.
Een wagen. Wat dan ook.
Ze stelen onze prinses.
Snel. Hou die monsters tegen.
Soldaten, volg me.
Prinses.
Hier, Flink. Hou ze bezig.
Sluit de poort.
Hou de poort open.
Opgepast.
Af.
Zit. Uit de…
Prinses.
We proberen u te redden.
Bedankt, maar ik hoef niet gered te worden.
Waarom luistert ze niet? -Ze is een tiener.
Ga haar halen.
Flink?
Sorry, Bolinar. -En terecht, na wat u me heeft aangedaan.
Als uw trouwe raadsheer en geachte mentor smeek ik u…
Wat is dat harige ding? En dat harige ding?
Als ik in dit lichaam zit, wie zit er dan in het mijne?
Help me. Ik ben een paarse rat. -Dat staat niet bovenaan m'n lijstje.
Wat moet ik nu?
Helpen ontsnappen.
Mam, pap? Gaat het? -Met mij niet. Maar fijn dat u het vraagt.
Het is gelukt. We zijn er. -Hoera voor ons.
Maar m'n lichaam is in het koninkrijk.
Eet me niet op.
Stil maar. De orakels lossen alles op.
Hoe moeten we die vinden?
Wacht even. Wat is dat?
Ik ruik oregano. Een vleugje basilicum. Een subtiel snufje rozemarijn.
Pasta e fagioli.
Wie maakt er nou pasta midden in het Duistere Woud?
Nou? Joehoe?
Zullen we stout zijn en knoflookbrood nemen?
Dat hebben we na die monsters wel verdiend.
Fijn, want het ligt al 20 minuten in de oven.
Jij ondeugd.
Bezoek.
Eindelijk.
De monsters zijn er ook.
We hebben haar uitgenodigd. Moest ze dan een monstersitter nemen?
Je hebt het gevonden. -Met moeite. Maar we zijn er.
Sorry dat m'n moeder jullie heeft opgeslokt.
Dat gebeurt niet nog eens. Toch?
Hier is de sleutelhanger.
Toe dan.
Wat? -Verbreek de betovering.
De sleutelhanger was om je hier te krijgen, niet om ze terug te veranderen.
Wat? -Maar u kan dat toch?
Dat kunnen we niet. -Mij veranderen toch wel?
Dat was een gedaanteverwisseling. Dan moet je je lichaam erbij hebben.
Wie kan m'n ouders dan wel helpen?
Een tovenaar, een magiër of een fee?
Denk je dat wij elkaar allemaal kennen?
Dat we allemaal lid zijn van de magische maffia?
Zo bedoelde ik…
Er is een feeënstel waarmee we regelmatig kaarten.
Maar die zijn niet zo magisch. -En kaarten kunnen ze ook niet.
Ach gut.
Kan niemand de betovering verbreken? -Dat zeiden we niet.
Wie dan?
Zij.
Zijn jullie knettergek? Moet je ze zien.
Ik zie het ook niet gebeuren.
Wat moet er gebeuren? Dan doe ik het voor ze.
Alleen zij kunnen de betovering verbreken. -Hoe dan?
Samen moeten ze een verkwikkende queeste ondernemen…
…door het Duistere Woud. -Maar er is geen pad.
Geleid door lichtjes. -Soms, want ze zijn wispelturig.
Is dit een grap?
Zoek paden door de bergen. -Vol onbetrouwbare rotsen.
Steek stroompjes over. -Dodelijke watervallen.
Doorkruis woestijnen. -Ach, wat een hitte. En geen droge.
Je laat ons niet eens uitspreken.
Als dat allemaal klopt, zie ik m'n ouders nooit meer. Hopeloos.
Fijn.
Arm kind.
Het is nooit hopeloos.
voelt de duisternis
te zwaar
voor jou, alleen
een klein puntje licht wijst jou de weg daarheen
en dan
als je het weet te vangen
koester de hoop
zorg dat het groeien kan
ontspan
en dat puntje licht groeit tot een heldere bal
die het duister langzaamaan verdrijven zal
en dan wordt heel je wereld lichter
in het gewoel zie je je doel en vlug
plotseling, poef, vind je de weg terug
volg het licht
dat zal je leiden
volg het licht
hou het in zicht
laat het niet gaan
volg de gloed en ik vermoed
dat dan het donker jou niets meer doet
volg gewoon maar het licht
en 't komt goed
Is het een metafoor? -Metafoor kletsmajoor.
Wat jij nodig hebt, is een straaltje licht.
Hij heeft gelijk.
Je ouders werden monsters omdat ze hun licht verloren.
Dat moet pronto vervangen worden.
als iemand z'n licht verdwijnt
verkilt het hart
raakt ie zichzelf kwijt
en gaat de ziel op zwart
dus snel
voordat de schemer intreedt
koester het licht, denk aan je pap en mam
één druppel licht zet ze in vuur en vlam
volg het licht
en voel het licht van binnen branden
volg het licht, ga doelgericht
erachteraan
licht dat is sterk, één enkele straal
snijdt door de nacht, wordt 'm fataal
en voor jou breekt er een nieuwe dag aan
Zie je dat?
Hoog op de laatste berg is het Meer van Licht.
Om weer mens te worden, moeten je ouders het meer in.
Maar pas op voor de duisternis. Het voedt zich met duistere gevoelens.
Dan wordt het alsmaar groter tot je verloren bent.
Geeft niet. Ik heb geen duistere gevoelens.
Die heeft iedereen. Het gaat erom hoe je ermee omgaat.
Begrepen.
Mam, pap…
Volg mij.
volg het licht
eindelijk weet ik wat me te doen staat
ik voel hoe mijn hartje tekeergaat
nu nog maar even, dan wordt mijn leven weer een soort van normaal
echt, het is waar
recht vooruit daar zie ik iets schijnen
dat laat ik niet meer verdwijnen
nu geen zorgen, maar op naar morgen
kom, we vertrekken meteen
volg het licht, want dat brengt je erheen
het licht, dat laat niemand alleen
volg het, het brengt je erheen
Knoflookbrood.
Wat neurie jij vrolijk.
We hoeven alleen dat meer te vinden. Dat zeiden de orakels.
Ze waarschuwden ook voor de duisternis.
Die aangetrokken wordt door duistere gevoelens.
Dan ben ik het eerste slachtoffer.
Daar is het volgende lichtbaken.
Maar dan moeten we hierover.
Ze hebben ons al gevonden. Spaar me, duisternis. Ik ben nietig en onbelangrijk.
Rustig, Bolinar. We reizen met twee enorme monsters.
Die duisternis moet eerder bang zijn voor ons.
O ja, onze grote, dappere bewakers.
Kom op, ga mee.
Soldaten.
Snel, allemaal daarin.
Grom niet zo.
Waar is Bolinar?
Help.
Hierzo. Ik ben het, Bolinar.
Ik ben het echt. -Stil zitten.
De prinses is hier ook.
Help. -Hou op.
Als ze ons vinden, worden m'n ouders verbannen.
Het zijn uw ouders niet. Of de koning en koningin.
Lumbria heeft een vorst nodig.
De beste manier om Lumbria een vorst te geven…
…is de koning en koningin terugtoveren.
Waar zijn de koning en koningin?
Mam. Pap.
Wacht op mij.
Echo.
Moet je zien.
Nu jij, pap.
Goeie.
Geweldig, mam.
Nu jij, Bolinar. Zeg eens wat.
Was ik maar dood.
Geen boze geluiden meer.
Aardig blijven.
Het zijn beesten. Dat snappen ze niet.
Het zijn m'n ouders en dat snappen ze wel.
Hou het zachtjes.
Hou op.
Jullie maken het erger. -Ze begrijpen u niet.
Dat zijn uw ouders niet meer. -Zeg dat niet.
Je hebt ongelijk. Ze zijn het nog wel van binnen.
Wacht.
Hou op.
Waarom vechten ze steeds?
Ik kan ze niet tegenhouden.
De duisternis komt me halen.
Nee, niet mij. Ze komt u halen, prinses.
U had toch geen duistere gevoelens? -Dat dacht ik, ja.
Ga daar weg.
Help.
Meisje.
Jullie kunnen praten.
Dat kan ik niet.
Nu doe je het weer, pap.
Je zei: 'Dat kan ik niet.'
Wat is 'niet'?
Wat is 'ik'?
Wat is 'kan'?
Hé, ik zeg dingen.
Maar ik weet de betekenis niet van wat er uit m'n mond komt.
Inderdaad. En jij, mam?
Meisje.
Ik ben inderdaad een meisje. Jouw meisje.
Meisje. Luister nu naar mij. Ik luister graag naar m'n eigen stem.
Typisch papa.
Meisje. -Weet je niks anders meer over mij?
Taartmeisje.
Ik heb jullie inderdaad taart gebracht.
Taart? -Lekker.
Wacht. -Nu taart?
Als er taart is, wil ik ook een stuk. -Er is geen taart.
Dat geeft niet. Jullie praten. Je hebt vast zoveel te zeggen.
Ik moet vloeistof uit m'n lijf laten.
Het is wel een verschil met hoe ze waren.
Kun je nooit eens positief zijn? -Ik ben de positiefste persoon die ik ken.
Kijk, het volgende baken.
De vloeistof is nu uit m'n lijf.
Proficiat.
Oké, jongens. We moeten in de richting van dat licht.
Hou op. -Hou zelf op.
Hou allebei op. Je zag wat er net gebeurde.
Als je hier ruziet, gebeuren er nare dingen. Dus geen geruzie meer, oké?
Fijn.
Volg me en blijf dichtbij.
Wacht op mij.
Zijn we er nog niet? -We beginnen net.
Ik zie luchtballen.
Wat? O, dat zijn wolken.
Ik vind mijn woord leuker. -Ik ook.
Wat is? -Dat is een steen.
Steen.
Mooi.
Stenen leuk.
Grote steen.
Glimmende steen.
Ieniemienie-de-pienie steen.
Vogelstenen.
Niet van die bessen eten.
Mooi. Wat zijn dat?
Motten.
Motten? Wat motten die motten?
Maak je nu een grapje?
Wacht, pap.
Wat geweldig. M'n ouders komen weer terug.
Het zijn nog altijd beesten die een paar woorden kennen.
Ze weten niet wie u bent. Of wie ik ben.
Ik, hun briljante raadsheer. -Dat weten ze wel. Wacht maar.
Ze zullen zich ons wel herinneren.
Niks hoor. Voor hun part heet ik Heer Koekebroek.
Heer Koekebroek.
Waarom zei ik Koekebroek? -Is Heer Koekebroek moe?
Er is niks mis met Heer Koekebroek. -Hou op.
Is Heer Koekebroek boos? -Heer Koekebroek is altijd boos.
Ik ben niet boos. -Niet zo chagrijnig.
Het licht. We zijn er eindelijk.
Eindelijk slapen.
We kunnen niet slapen. We moeten naar het volgende baken.
Heel even wachten…
Op naar het volgende baken.
Baken.
Waar is het baken?
Kom op, baken.
Baken voor vier.
Mag ik eindelijk m'n baken?
Waar is het?
En m'n naam. Weet je die nog?
Ik weet het.
Is het Taartmeisje?
Nee, pap. Geen Taartmeisje.
Waar is dat licht?
Ik zie licht.
Ja? Waar dan?
Dat zijn sterren.
Mooi.
Dat zijn ze inderdaad, hè?
Daar keken we samen naar.
ik weet nog hoe je vroeger zei: 'k hou van jou
't is nooit vervaagd
totdat de hemel 's nachts
geen ster meer draagt
ik denk weer aan nacht-lucht
ik denk weer aan hoor-niks
Ik ook.
samen en dan warm-voel
lichtjes doen van aan, uit… aan
ik weet dat niet meer zo
maar soms dan ziet mijn oog opeens iets van toen ooit
Ga door.
wat weer wegdrijft in het nooit
van mij vandaan
ik denk weer aan lach-klank -is dat weer denken…
ik denk weer aan warm-hart -aan mooie plaatjes
onder al die lichtjes -kleuren heel de hemel in
die daar aan de hemel staan -als een heel nieuw oud begin
tot ze weer gaan
ik denk weer aan gloei-feest -ja, zie, je weet het
dat me vult met trots-straal -laat dat gevoel nu niet meer gaan
als de kleine lichtjes -laat het niet los
knipperen naar waar wij staan
het blijven flarden van -ja, blijf het proberen
ik zeg mijn ogen: 'hou het vast, doe toch wat'
het komt terug, ja echt -maar dan worden ze weer nat
het komt heus wel terug
dat doet me zeer -ooit weer
ooit weer
ik weet nog wel van ons de sterren en nog zo heel veel meer
ooit weten jullie 't weer
ooit weer
Ellian?
Je weet m'n naam.
Mama.
Ze zijn hier gestopt.
En ze hebben hier overnacht.
Ik maak me zorgen om haar. We moeten de prinses vinden.
En snel.
Wat is dat voor geluid?
Bolinar.
Wat eet je nu weer?
Wat smerig.
Wacht even.
Het is een spoor van nootjes.
Bolinar heeft hun spoor gevonden. Briljant, minister.
Verkenners, vlieg over die sector.
Hoezo verdien jij meer dan ik?
Ellian.
Leuke naam, Ellian.
Je weet nu m'n naam.
Luister goed.
Jullie zijn m'n ouders. Ik ben jullie dochter.
Jullie zijn m'n ouders en ik ben jullie dogger.
Nee, ik ben jullie dochter.
Daar is het.
Wiens dogger ben ik? -Van niemand.
Dat geeft niet. Je bent mijn pa.
En jij bent mijn dogger. -Precies.
En paarse rat is m'n dogger. -Nee, paarse rat is niet je dochter.
En ook geen paarse rat.
Jij rat.
Ik snap het niet. -Je strooit.
Je laat een spoor achter. -Niet.
Zo vinden de soldaten ons. -Denk je dat echt?
Geen geniepige plannen of sporen.
We gaan naar dat baken.
Kan ik erop vertrouwen dat je braaf meeloopt?
Of ga je liever in de mond van m'n moeder?
Ik kies mond. -Vertrouw me. Ik ben een teamplayer.
Voor welk team?
Wat nu? -We zinken.
Dat snap ik, maar waarom? -Hoe moet ik dat weten? Red me.
Ik heb zand waar geen zand hoort. -Daarom hou ik van stenen.
Snel, pap. Naar een steen.
Om aan de overkant te komen, moeten we in het licht blijven.
Er zijn te veel luchtballen. Het is te gevaarlijk.
We gaan zo, over het harde, veilige, groene land.
Dat is zo ver.
We gaan rechtdoor. Dat is sneller.
Toch, Ellian?
Zo ga je sneller dood. Toch, Ellian?
Niet als we snel gaan. Kom op.
We moeten op een plan stemmen.
Ja, het mijne. -Kun je ophouden?
Is Ellian 't eens met monstervrouw? -Dat zei ik niet.
Ben je het niet eens met mij? -Dat zei ik ook niet.
Ellian eens met mij. -Waarom is Ellian het eens met monsterman?
Wat? -Vindt Ellian monsterman beter dan mam?
Ja. -Laat mij erbuiten.
De duisternis komt.
Nee, hè. -Ze hebben ons gevonden.
M'n harnas.
En m'n lichaam.
M'n lichaam in m'n harnas.
Kom. -Mijn lichaam.
Heb je altijd gelijk? -Luister je ooit?
Niet nu.
Eropaf.
Zeg dat ze ongelijk heeft. -Dat hij ongelijk heeft.
Dit is niet eerlijk.
Halt. Terug naar vaste bodem.
Via mijn pad waren we er al geweest. -Nee, via mijn pad.
Dit is jouw pad. -Waarom doen jullie dit?
Zeg dat ik gelijk heb. -Ze is veiliger op mijn pad.
Ze is veiliger bij mij.
Dwing me niet om te kiezen.
Ze is veiliger bij mij. -Pap. Kun je ons daar krijgen?
Dat kan ik wel.
Links.
Kun je me daarheen dragen? -Zeker.
We moeten ongezien daarheen. Maar hoe?
Neem haar. Ik hou ze tegen. -Ze is veiliger bij jou. Ik heb een idee.
Waar zijn ze?
Niets te zien. -Zoek aan de andere kant.
Ze kunnen niet ver zijn.
Fijn. Daar gaat m'n lichaam, achter het leger aan.
Misschien werkt dat meer van de orakels niet.
Misschien blijven we voorgoed zo. Erger kan het niet.
M'n lichaam.
M'n prachtige lichaam.
Zit je nu nog te kniezen?
Kom op. Blijf bij ons.
We moeten allemaal naar het Meer van Licht.
Mam? Pap?
Nee, toch. We zijn verdwaald.
Prinses, bescherm me.
Flinken. Misschien kunnen die ons helpen.
Waarmee? Hondsdolheid krijgen?
Pardon.
We zijn verdwaald. Kunnen jullie helpen m'n ouders te vinden?
Het zijn een soort grote monsters.
Wel aardige monsters.
Dit is niet goed.
Toch geen graven?
Wat zouden ze zeggen?
Dit is standaard diplomatie.
Samen eten, vertrouwen winnen en dan helpen ze ons.
Mooi. Smakelijk.
Waarom ik? -Omdat jij een flink bent.
Ik ben geen flink. Ik heb een goede smaak en achtergrond.
En ik verwen m'n smaakpapillen. Vaak.
Ik eet heus weleens over de grens, maar dat gaat me echt te ver.
dit is afschuwelijk
werkelijk afschuwelijk
't is net een huwelijk
van vies en goor ik word al misselijk
maar voel de groepsdruk
dus als 't moet
vooruit maar hoor
o, dit bevalt me wel
ja, dit bevalt me wel
hoe vind je dat, als paarse rat zit ik nu goed in mijn vel
het mag zo zijn, het kleeft dan als lijm
't is net het slijm van iemand die niest
toch, begrijp ik goed
dat elke flink dit hapje verkiest
iets is in mij ontwaakt nooit zoiets meegemaakt
volgens mij heb ik zelfs nog een rosé die hier heel goed bij smaakt
goed, slikken is wel even een ding maar ach, dat bezwaar dat slik ik wel in
want dit voelt als een groots en nieuw begin
Vergeet niet de weg te vragen. -Doe ik.
Uiteindelijk.
goed, dit valt buiten elke verwachting
'k weet niet waar ik mij nu in begeef
en mijn maag wacht waarschijnlijk een slachting
maar ik denk dat ik dat wel overleef
ik zeg maar eerlijk
het is hier heerlijk
ik kan mezelf zijn, gewoon wie ik ben
ik moet bekennen
die stank is wennen
maar voor de rest
nou en?
o, dit bevalt me wel
ja, dit bevalt me wel
op deze wijze is minister zijn opeens kinderspel
het heeft iets vies, het is wat onkies maar ik verlies mezelf totaal
mij bevalt dit bestaan al helemaal
Wat is er met jou gebeurd?
ik ben om, dit is echt grandioos
hoe leefde ik tot nu toe larveloos?
het snot, het slijm, het sop, verrot
een beetje vreemd, maar o mijn god
o, dit bevalt me wel
voel me hier een rebel
en met plezier zwaai ik nu hier mijn vroegere ik vaarwel
ooit was ik een heer, dat boeit me niet meer, kijk daar nu op neer, dikdoenerij
nooit meer meedoen aan die aanstellerij
want eindelijk is mijn eigen leven weer
van mij
Mam. Pap.
Die nieuwe Bolinar mag ik wel.
Bedankt.
Mam, wat doe…
Zet me neer.
Je vindt jezelf wel stoer, hè? Laat maar eens zien wat je kunt.
Ze houdt van taart.
Dochter.
Ellian…
…is m'n dochter.
Onze dochter.
Mam. Pap. Zijn jullie terug?
O, Ellian. -Je bent onze dochter.
Jullie zijn terug.
Ik heb jullie gemist.
M'n meisje.
M'n lieverd.
Je had gelijk.
Ze waren het nog wel.
Uwe hoogheden. De prinses heeft altijd in u geloofd.
Wat ben je bijzonder.
Het Meer van Licht.
Daar is het.
Kom mee.
We zijn er.
Kom erbij. Het licht is heerlijk.
Jij moet altijd alles herhalen. -Het ligt aan jou.
Je laat niemand uitpraten.
Als ik m'n adem inhoud tot jij klaar bent, stik ik.
Bij meningsverschillen ga je altijd beledigen.
Het is altijd mijn schuld.
Je doet dit altijd.
Zo is het dus gekomen.
Het is onze schuld.
De boosheid. We werden erdoor opgeslokt.
Wat doen ze?
We maakten elkaar niet meer beter.
Waar wachten jullie op? Spring erin.
Je weet toch nog wel hoe vaak we ruzie maakten?
Dat doen alle families. -Niet zoals wij.
Daarom zijn we monsters geworden.
Stap in het licht, dan wordt alles beter. -Dat kunnen we niet.
Hoezo niet? Willen jullie geen mens zijn? -Natuurlijk wel.
Maar niet meer de mensen van toen.
Ik begrijp het niet.
We kunnen niet meer samen zijn. -We kunnen niet terug naar hoe het was.
Geef ons een minuutje.
Je moeder en ik moeten bespreken wat we gaan doen.
Misschien kunnen we toch samenwerken.
Wat jullie gaan doen?
dus nu is het 'klaar, over, tot ziens'? denk eens aan mij
Ellian, toe.
ik hoor niet eens iets als 'misschien' denk eens aan mij
na heel dat jaar vol wanhoop, deze afloop?
laten jullie het erbij?
denk eens aan mij
Je moet begrijpen… -Niet meer.
vaak voelde ik me net een wees stel je eens voor
al was ik bang, triest en alleen toch moest ik door
al die druk op mijn schouders
zonder ouders
dat nam ik er allemaal bij
dus denk eens aan mij
dagen dat ik eenzaam was nachten dat de slaap niet kwam
en dan jullie troep, gesnauw dat rothumeur en dom gedram
mijn gevoel van schuld de stress, de eenzaamheid
de twijfel, schaamte, angst
Ellian. -ik stopte 't weg, ging door en door
deed goed, bleef kalm, was lief, waarvoor?
nu jullie dit niet meer bevalt geef je het op?
is heel mijn jeugd nog meer verknald het spijt me, ik stop
dat terwijl ik maar volhou
noem je dit liefde? kom nou
nee
het draait altijd om jou en jou
en niet om mij
ja, denk eens aan mij
Praat met ons.
denk eens aan mij
We houden van je.
Woorden. Ik geloof jullie niet.
Als de liefde tussen jullie kan overgaan, kan die voor mij ook verdwijnen.
Ze denkt dat we niet van haar houden.
We hebben ze. -Eropaf.
Hup.
Laat ze niet ontsnappen.
Houd stand.
Terug. -Hou ze tegen.
Breng de beesten naar waar niemand ze ooit nog ziet.
Waar is de prinses?
Zoek met de manschappen het dal af. Wij gaan terug en zoeken in de weiden.
Flinken, aanvallen.
Prinses Ellian.
Misschien hebben ze haar.
Wat is dit? -Aanval op de flinken.
De koning en koningin hebben je hulp nodig.
Aanvallen.
Hij laat de monsters los.
Hou hem tegen.
Stop. Nazara. Generaal, wij zijn het.
Jullie koningin en koning.
Majesteiten. -Koningin Ellsmere.
Wat fijn dat u terug bent. Maar waar is de prinses?
In die storm. -We moeten haar redden.
We moeten onze dochter redden. -We helpen u.
Eropaf.
Jij wist dat ze het waren? Waarom heb je niks gezegd?
Hij stond sprakeloos, lieverd.
We kunnen niet terug naar hoe het was.
We raken ons kindje kwijt. -We moeten iets doen.
Het licht.
Ellian. -Gaat het?
We dachten dat we je kwijt waren. -Het spijt ons.
wij dachten enkel alleen aan onszelf
en niet aan jou
staarden ons blind, enkel bezig met ons
en niet met jou
ik schaam me diep
het was fout
we deden wat je nooit denken zou
geen van ons dacht aan jou
Je had gelijk. -We hadden het beter moeten doen.
hadden we je maar getroost
hadden we je pijn gevoeld
al die stress en druk op jou die hebben wij echt nooit bedoeld
wat me heeft bezield dat ik vergat
dat ik geen groter schat bezat
weet dat ik altijd van jou zal houden
zolang als ik maar leef
tot elke berg is weggevaagd
de hemel 's nachts geen ster meer draagt
Het beste aan ons dat ben jij. Dat is altijd al zo geweest.
Sorry dat je door ons dacht dat het niet zo was.
ik wou dat ik de weg wist naar die nu voorbije tijd
maar elk gezin dat groeit zoals het moet
de tijd die zal verstrijken da's een onvermijdelijkheid
wees niet bang
't komt wel goed
ik weet dat tijd voorbij gaat en dat niets voor eeuwig is
wij drieën vinden weer een nieuwe vorm
wat ooit geweest is, blijft weg en al is het een gemis
ik hou van jou
jij van mij
voor altijd
zij aan zij
ja, weer dichtbij
als hoe het vroeger was
Mam.
M'n kleintje.
Pap.
M'n lieverd.
EEN JAAR LATER…
De dingen zijn hier flink veranderd.
Ik had eerst wel m'n twijfels.
Maar ik moet zeggen dat m'n ouders hun best doen en dat het leven best goed is.
Een paar wijzigingen.
M'n moeder woont nu in dat huis.
En m'n vader in dat daar.
Nu heb ik twee kamers die ik niet opruim.
Ze zitten me wel steeds achter m'n vodden, maar dat is best leuk.
Prinses Ellian. -Nazara.
Ik had beloofd geen vuurpijl te gebruiken…
…maar de koning en koningin verzoeken om een audiëntie.
Een officiële.
Gefeliciteerd.
Naar binnen, zonnetje.
Gefopt. -Gefeliciteerd.
Super-relaxed. -En duidelijk super-klein.
Geef haar het cadeau.
Af.
Een heuglijke dag.
Archimedes, nee.
M'n gelukwensen.
Flinky, knul, ik heb iets voor je.
Kijk jou eens.
Gegroet, prinses Ellian. -Orakels.
We zijn bijzonder trots op je.
Als er weer iemand in een monster verandert…
…laat het dan…
…niet na om ons te roepen.
Aan de kant.
Gefeliciteerd, lieverd.
Mam, pap.
Je hebt afgelopen jaar niet zoveel kunnen vliegen als je wilde.
Maar hiermee vlieg je dit jaar in stijl.
Dit is het coolste zadel ooit. Laten we het uittesten.
Om negen uur thuiskomen. -Ik ben jarig.
Goed dan. Tien uur.
Ik laat het wel weten als ze thuis is.
dit is mijn thuis
De sleutelhanger. -niet meer als toen
maar ik moet zeggen: veel beter te doen
want pap en mam
wonen apart
maar je familie zit toch in je hart
geen gestress, geen geheimen
dat gedoe ben ik kwijt
zorgen opzij, voel me weer vrij want die twee monsters zijn ouders
ik kan spontaan overal gaan
ondanks mijn monsters van ouders
ik ben er weer, zorg niet meer
voor die twee monsters van ouders
geweldige ouders
het blijven mijn ouders
altijd
Vertaling: Edward Rekkers