ZAKLĘCI
Juhu!
Hej, Ellian! Zaczekaj!
Księżniczka wraca! Otworzyć wrota!
Tak!
-No basta, nie. Tylko nie flara! -Znowu? Dopiero co się wyrwałaś.
Sorry, kochani. Obowiązki…
Ciężkie jest życie królewny, co nie?
Nic nie szkodzi. Przecież dziś twój bal urodzinowy.
W zeszłym roku było mega.
Wiesz, tym roku bardziej w gronie rodzinnym.
Tak raczej na małą skalę. Mega małą.
Na serio? Trochę nie twój styl.
Kończę piętnaście lat. Jestem oficjalnie nastolatką.
Więc chcę spędzać w domu z rodzicami każdą wolną chwilę.
Okej. Jak byś chciała się spotkać, to będziemy w mieście.
-Pa, Elian! -Jazda, kto pierwszy!
Pa, Niusia.
Jesteś wreszcie! Wiem, obiecywałam, że dziś nie będzie flar, ale
-te… -Pani ministro!
Hę?
A. Y… Wasza książęca mość! Król i królowa pilnie wzywają
cię na audiencję.
Ale serio, audiencję-audiencję?
Totalnie i na maksa serio!
Włóczyć się ze znajomymi po mieście… tak, pewnie że bym wolała. Mogę na to liczyć?
Ellian!
W życiu.
Wskakuj, Flink. Czas na interwencję.
Oto mój świat Jest jaki jest
Moi rodzice, spisują się źle Robią na złość
Tupią jak słoń Ledwo się zbliżę, koszmarnie się drą
Tak, łuhu! Być księżniczką Można brać to za plus
Gdyby nie fakt, że dzielę dach z parą okropnych potworów
Co lepiej zamykać na klucz
Ta cała tajemnica bardzo szkodzi mi na garderobę!
-Sorry, ministrze Bolinar. Ojcze! Matko! -O, nie! Litości!
Jeśli to się kiedyś wyda…
Król, waruj! Siad, królowa!
Spokojnie. Ogarnę ich.
O, tak. Chodź do pańci.
Dobry potwór!
Mija już rok od czasu, gdy Całkiem znienacka pojawił się mrok
I nagle bum! I nagle błysk
Moi rodzice bestiami już są Jak z obojga zdjąć klątwę, niezły głowy mam ból
Bo nie wie nikt, co to za trik Że się zmienili w potwory,
wielmożna królowa i król
Być może myślisz: „Moi to dno,
Cisną non stop lub wylewają
pretensje i żółć
Nie chcą ni w ząb wrzucić na luz”
Lecz hej! Czy ja mam w domu lżej?
Rodzice wiecznie psują mi krew I wcale nie widzą mnie!
Słodka jak karmel
Twarda jak stal
Sobie tak radzi, z tym wiesz-sama-czym
Dla mnie to wzór
Dla nich to skarb
Znosi z uśmiechem Codziennie ten cyrk
Jest spokojna, dojrzała Chociaż ci toczą bój
Tai ten fakt
Milczy jak głaz
-Że ma pod dachem potwory -Że ma pod dachem potwory
A z nimi się użerać… To znój
Na mojej głowie ciągle sto spraw Zmartwień i strat oraz łatanie sufitu i ścian
Dbanie o lud Łganie jak z nut
I tak, już czuję się jak wrak, lecz musi wszystkim Zająć się ktoś Ten ktoś to
-niestety ja -Księżniczko Ellian!
A lekcje odrobiłeś?
Odrobię, jak wrócę. Wykańczasz, matka.
I marzę, by na jeden dzień Znów mieć rodziców,
co się złoszczą i troszczą
Chcę rygor czuć, kontroli ciut – okej Niestety, ale moi po prostu są żałośni
I taki stan wprawia w szał Ale cóż! Taki mój świat
I muszę tak żyć Dopóki klątwy nie zdejmie ktoś z nich
Dają mi w kość, nieraz mam dość a trzymam fason i staram się wciąż
Mam nadzieję, że w końcu Będę z tego się śmiać
I mimo to, że tacy są jak najprawdziwsze
potwory Ważą sto ton, niszczą mi dom jak najprawdziwsze
potwory
Czuję, że wciąż, w głębi gdzieś tam To wcale nie są potwory
Nie żadne potwory
Choć zamiast rodziców
Prawdziwe potwory dziś mam
Otwierać tam!
O nie.
-Przyszła generał Kardona! Znowu! -Chcę się widzieć z parą
królewską! Otwierać, ale już!
-Mama! Tata! Cicho! -W końcu trzeba będzie jej otworzyć.
Niby tak. Ale sam pomyśl, co będzie, jak się dowie. Najluźniejszy człowiek świata
-to, to nie jest… -Otwierać!
-Bo rozwalę drzwi! -Ale co tu powiedzieć tym razem?
Wykorzystaliśmy już wszystkie znane dyplomacji wykręty.
Rada państwa.
Wizytacja ambasady.
Szczyt gospodarczy.
Ja to załatwię. W końcu pełnię też funkcję
rzecznika prasowego. Moja elokwencja temu sprosta.
Drastyczna biegunka.
Mistrzu słowa!
Jutro znów przyjdę. I tym razem na sto procent
się z nimi zobaczę!
-Złociutka, tak dłużej być nie może. -Tak, wiem.
To trwa już rok i wciąż nikt nie wie, jak…
Jak zdjąć z nich ten urok. Tak, wiem!
I co ja mam zrobić?
No ludzie, co znowu?
Przybył dyrektor Poczty Państwowej.
Przynoszę ważne wieści o posłannictwie do Wyroczni Księżyca i Słońca.
-O, wreszcie odpisali? -Jak ci wiadomo Wyrocznie zamieszkują
Czarną Knieję Mrocznej Ciemności, obszar dość niejasny. Dlatego wysłałem osiem
najlepszych ptaków, aby mieć pewność, że korespondencja dotrze do adresatów.
-Świetnie! I co, dotarła? -Wkrótce po dotarciu do Kniei siedem z
ośmiu ptaków przystąpiło do spożycia Zakazanych Jagódek Zagłady,
wskutek czego skamieniały i spadły.
Cześć ich pamięci.
-A, czyli jeden… -Szymuś.
Balbina.
Czesław.
Czesław, ojciec.
Hendryczek.
Ambroży.
Dzika Danka.
Na zawsze w naszych sercach.
Dramatyczna tragedia. Wynika z tego jednak, że jeden przetrwał. I liczę mocno,
że to ten tutaj koleżka z jakimś papierkiem w dziobie.
W istocie! Najmądrzejszy z mądrych! Sokole Oko. On jeden ukończył misję.
Odrzuciwszy precz pokusy, wszedł w przestrzeń powietrzną Czarnej Kniei…
I choć chyba także spożył Jagódki Zagłady,
to rozsądnie ograniczył się do najmniejszych,
wolniej działających owocków.
Proszę, to na pomnik.
Był dla mnie jak ojciec.
Dodaj wody.
Ej, gdz-gdzie wiadomość? Co się dzieje? Flink, ty żarłoku. Już ją wciągnąłeś, tak?
Witaj nam, o następczyni tronu Lumbrii.
Masz oto przed sobą Wyrocznie Księżyca i Słońca.
-Ońca… ońca… ońca. -Zaintrygowały nas tarapaty, w jakich
się znalazłaś. Lecz aby rozwiązać twój problem, niezbędna jest
-wiedza z pierwszej ręki. -Ręki… Ęki… Ęki…
Słyszysz? Chcą tu przyjechać.
Dlatego też możesz spodziewać się nas w swoim królestwie,
gdy tylko wzejdzie księżyc już trzeciego dnia bieżącego miesiąca.
Siąka… siąka… siąka…
-Nikt nie siąka! Sią-CA. -Aha! Siąca!
Chwila moment, trzeci dzień bieżącego miesiąca?
Czyli już dzisiaj! W moje urodziny!
O, to życzymy sto lat.
Ehem.
Zapomniałeś już, że miało być tajemniczo? Z elementami horroru?
A, no tak. Faktycznie. Daruj. Wybacz. Pardon.
Tak czy owak wnet wyrocznie nawiedzą twój dom! Przeznaczenie zastuka do twoich
wrót!
Och! Yes! Znikną potwory, wszystko się wyjaśni.
Wrócą moi starzy i normalne życie! Lecę zawiadomić Bolinara i Nazarę.
Już widzę, jak się cieszą!
To coś strasznego. Ty popatrz tylko jakie mam wory.
Na co nam przyszło…
Znam biegle szesnaście języków. Jestem autorką konstytucji
naszego królestwa. Jestem w torbę jeża żywą legendą!
I oto jak wykorzystuje się mój światły umysł: do projektu potwornych
rozmiarów kupołapki! Och, koniecznie potrzeba tu władcy.
Nasze królestwo nie może
dłużej rządzić się samo!
Za pozwoleniem państwa ministerstwa. Prezentów urodzinowych przybywa szybko,
a sala ceremonii jest co nieco…
Zapuszczona?
Tak trochę jakby w gruzach.
Przynoś je więc tutaj.
Wedle rozkazu.
Nazaro, nie możemy dłużej ukrywać tej sytuacji.
O masz ci…
Jak zareaguje opinia, gdy to wyjdzie na jaw?
Aż strach pomyśleć. Cały naród kochał w końcu swoich władców.
Kochał, kochał…
Z drugiej strony jest przecież ktoś, kogo naród kocha jeszcze bardziej.
Kogo, mnie? Ooo! Jakaś ty słodka.
Nie, nie ciebie, ty klopsie w kapciach, tylko królewnę! Ty masz pojęcie,
które urodziny dzisiaj obchodzi?
Yyy, no takie tylko raczej ogólne.
Dziękuję.
Są to urodziny piętnaste. Tak, to genialne w swojej prostocie.
O czym ty bredzisz, kobieto?
Nasz obecny status quo jest nietypowy dość Wokół chaos i o mały włos pałac
nie zawali się
Gdzie ta dawna elegancja? Gdzie ten savoir vivre?
Czemu słonie niańczyć przyszło mi?
Aż się we mnie burzy krew! Gdyby dało się tu zaprowadzić dawny ład
-I powrócić do dostojnych szat! -Dobre czasy zbudzić znów
Na bankietach się obracać wśród najwyższych sfer
Wino pić i gryźć najlepszy ser
-A wystarczy jeden ruch! -Ha! Toż to kompletne brednie!
-Mam plan! -A skąd!
Już milcz! Ocieraj te łzy Czas się zdobyć na czyn i powrócić do gry
Wystarczy krok Krok we właściwą stronę
Krok prosto po nagrodę, za krokiem krok i tak pozbędziemy się trosk
Wystarczy krok, nową pójdziemy ścieżką Z
tyłu zostanie przeszłość, pora odmienić los!
Hej, stój! Ale o co w sumie chodzi?
Właśnie dziś księżniczka wchodzi W odpowiedni wiek,
aby na światową scenę wejść oraz objąć władzy
ster
-To fakt! -A gdy wreszcie cały
pałac swój odzyska rytm
Prosić gości już nie będzie wstyd?
-Trzeba toast za to wznieść! -Trzeba toast za to wznieść!
Rozsądnie!
Wręcz cudownie!
-Ten plan – trafiony w punkt! -Ma styl!
Burzą braw
Podziękuje nam świat za ten nasz minipucz Wystarczy krok
Krok we właściwą stronę
Wykorzystajmy moment
By zrobić ten krok
Bo każdy powoli ma dość
Za krokiem krok Gra o wysoką stawkę, żeby nie skończyć na dnie, pora odmienić
-los -Za krokiem krok Gra o wysoką stawkę,
żeby nie skończyć na dnie, pora odmienić
los
-Więc tak: -Władcy idą na bok
-I cóż… -Ogłaszamy ich zgon
-A gdy lud oswoi się z tym -Dziedziczkę wynosi na szczyt
I krok
Koronacja raz-dwa
I krok
-Potem suknia i bal -I krok
-Panowanie jej trwa -Panowanie jej trwa, to proste Jak drut
-Jeśli powie nam „tak” -Piękny spełni się sen
Piękny spełni się sen
-Ministrowie! -Księżniczko!
-Mam rozwiązanie! -To tak jak my!
-Uwolnimy ich od uroku! -Zostaniesz naszą królową!
Zostaniesz naszą królową!
Chwila… jak to? Wyrocznie w końcu odpowiedziały na mój list! Uwolnią nas od
-zaklęcia. -Co? Jak?
Cóż, tak, wspaniale by było!
Oczywiście. Ale… co jeśli nie? Nasze królestwo musi mieć wreszcie władcę.
Królową.
-Chwila. A z rodzicami to co? -Wyśle się ich gdzieś na wieś. Tam
niech szaleją, ile dusza zapragnie.
Będziesz ich odwiedzać, kiedy tylko zapragniesz.
Niech będzie. Jak uważacie. Ale najpierw sprawdzimy,
co potrafią wyrocznie.
Tak, o-o oczywiście, dobrze. A później…
-Co później, się nie liczy -Zaklęcie straci moc
Lub nie
-Ależ tak… -Gdyby jednak…
To ty…
-Zgodzisz się objąć tron? -Zgodzisz się objąć tron?
Tak!
-To będzie krok -To będzie krok
-Krok, krok, krok, krok, krok! -Krok, krok, krok, krok, krok!
Krok, krok, krok, krok, krok! Za krokiem krok I tak pozbędziemy się trosk!
Za krokiem krok
Zniknie potworny problem! Za krokiem krok I tak pozbędziemy się trosk! Za
krokiem krok
-Zaraz po celebracji -Zaraz po koronacji
Zaraz po koronacji
Pora odmienić los
-Pora odmienić los Pora odmienić los -Wreszcie odmienić los
Niech nam żyje nasza Ellian! Niech nam żyje sto lat!
-Wszystkiego najlepszego! -Ze wszech miar, złociutka.
Dziękuję z całego serca za tę wspaniałą…
Tędy, wasza wysokość. Do mnie! Tutaj!
Mamo! Tato! Może życzenie mi się spełni i niedługo
będziemy świętować razem.
-Tak. Czas na toast. Bolinar? -Za pozwoleniem, przepraszam, sprawa
najwyższej państwowa wagi. Yyy, duży bez świeczki proszę.
-Hej, wasza wysokość, skupienie. -Ooo! Co za słodziaki. Jakie
-wystrojone na urodziny córki. -O to chodzi.
-Bardzo ładnie. Ku chwale ojczyzny. -Ej! Tatuś! Wypluj pana, ale już!
Wielkie dzięki, o pani.
No tak, korona nie cieszy. Raczej ciąży.
Ale to jednak rzecz ważna i dość cenna więc…yyy… zaraz, gdzie ona jest?
Flink!
Chodź mi tu zaraz.
O nie!
Obyś zdechł, wnuku jenota! Ooo, moje kochanie.
Hm, spoko, gangsta style.
Wyznam, księżniczko, że nie pojmuję, co widzisz w tym chodzącym bobku.
Są wreszcie! Wyrocznie. Pełen luz.
Oto przybywają światli architekci znanego i nieznanego wszechświata,
najpotężniejsze z wszystkich magicznych istot w dziejach – Wyrocznie Księżyca
oraz Słońca.
Oto zawitaliśmy w twojej siedzibie!
Dzibie… dzibie… dzibie…
Wyśmienity kurs, Eustachy. Ode mnie dostajesz pięć gwiazdek.
Pięć gwiazdek? Nie przeginasz trochę? Pachniało jak w silosie z kiszonką.
No właśnie dlatego. Trochę jak w mej rodzinnej norze.
Prześwietne wyrocznie, w imieniu całego królestwa dziękuję wam za
przybycie.
O, księżniczka Ellian, jak sądzę.
Heh, zgadłeś! Heh, ta tiara tak mnie jara!
Droga jubilatko, przyjmij powinszowania. Jestem Luno.
Solar, do usług.
Oj, coś czuję, że świetnie to pójdzie!
Jeśli dobrze pamiętam, w liście wspominałaś,
że masz jakieś kłopoty z rodzicami, tak? Uważasz, że stali się,
eee… e, e, co to było za słowo?
Potworami.
Właśnie! Potwory. A skąd podejrzenie, że im się to przytrafiło?
Stąd.
O, łał, wszystko jasne!
-A więc to nie przenośnia… -Nie! No właśnie. Dlatego chciałabym was
prosić… Tato! Nie. Nie, nie, tato. To są nasi goście… Ej, mamo! Nie wolno!
Myślałem, że trochę dramatyzujesz.
To częsta reakcja w obliczu
-takiego nieszczęścia. -Jakiego nieszczęścia?
Okresu dojrzewania!
Ooo! Y, y… kto chce królisia?
Patrzcie, ucieka!
Wasza wysokość, chwila.
Wybaczcie to zajście. Są czasami… nieznośni.
Księżniczko, coś mi mówi,
że twoi rodzice musieli odwiedzić Czarną Knieję Mrocznej Ciemności.
Straszne miejsce, a nazwa jeszcze gorsza.
No, tak, rzeczywiście, ale jak na to wpadliście?
Bo to jedyne miejsce, gdzie działają tego rodzaju czary.
I nie żebym krakał, ale jeśli szybko ich nie odczarujemy,
zostaną potworami na zawsze.
Jak to? Nie! Y, proszę, zrobisz coś?
Oczywiście, że zrobię. Nie telepałem się taki kawał żabą z nudów.
Proszę różdżkę numer trzy!
O! Nie mamy już różdżek.
Chyba żartujesz. A gdzie one są?
Dałem takiej jednej. Za coś fajniejszego!
Co?! Czemuś to zrobił?!
Tłumaczyłem ci już. Całkiem niedawno.
Co ty za głupoty gadasz? Pierwszy raz w ogóle słyszę.
Co najmniej trzeci.
To jest całkiem nowa informacja i właśnie na mnie spadła.
Skąd, już było mówione.
Proszę, oto nasz Fob.
Taka jakby różdżka uniwersalna. Wiesz,
zamiast tachać wszędzie pęki różnych różdżek,
bierzesz tylko Foba, a on umie wszystko.
Co było nie tak z różdżkami, które mieliśmy dotąd?
Kieszenie w szatach się od nich rozpychały.
Wydaj polecenie głosowe i przyciśnij przycisk.
Polecenie głosowe?
Tak, wystarczy tylko… tutaj, o… tak, tylko… tak, przycisk… przyciśnij i mów.
Okej. Y, y. Tak, tak, nie, wystarczy… oj okej, oddawaj.
Rób! Mów! Już, Fob. Czaruj! No przyciskam, aż mi pociemniało w gałach!
Chyba coś… Zepsuty, chińska tandeta! Nie, nie, nie. Teraz jest mój. Ych… Aha! Play!
Sio! Sio! Sio!
Chcesz poznać tajemnicę Jak czar odegnać precz?
Odzyskać dawne życie? Odwrócić zdarzeń bieg?
-A zatem podejdź bliżej -Wyroczni usłysz głos
-Klątwę każdą da się… -Klątwę każdą da się…
Mamo!
-Weź tych rodziców na smycz! -Pomocy!
Dlatego wolę pomagać online!
-Nie, tatuś! Siad! -Pomocy!
Moja noga więcej w tym zamku nie postanie!
Eustachy! Ratuj!
Zaraz! Proszę, wracajcie! Nie. Nie. Nie! Zostańcie!
I coście zrobili?! Nikt poza nimi nie wie, jak zdjąć tę klątwę!
Ellian…
Złociutka…
Tak mi przykro…
Przygotuj ceremonię. Obejmę władzę.
Mamo?
Tato?
Mamo?
Przepraszam, że nakrzyczałam na was. Nie wiedzieliście, co robicie.
No ale nic, wciąż mam urodziny…
Proszę. To, to dla was.
Wiecie, strasznie mi was brakuje.
Mamo?
Wszędzie gruz, puste ściany
Tylko to zostało nam Parę wspomnień szczęśliwych chwil
Co noszę w sobie niczym skarb
Płomień świec przy kolacji Moja dłoń, którą chwytam was Delikatny i czuły gest
I magia wokół mnie Jak w najpiękniejszym śnie
Lecz nic już nie ma
Ach,
gdybym tylko mogła choć na chwilę cofnąć czas Jak dawniej słyszeć w domu
szczery śmiech
Znów bawić się beztrosko, moje serce rwie się do Tamtych was,
tamtej mnie!
Ach,
gdybym tylko mogła tak po prostu cofnąć czas Jak dawniej wprost w ramiona
wasze wpaść
Oddałabym to wszystko, żeby tylko cofnąć go Jeszcze
raz rodziców mieć, niestety nie wiem jak…
Przy was lęk szybko znikał Dzień za dniem poznawałam świat
Teraz noszę w pamięci to Co nagle mi odebrał los
Tysiące ważnych lekcji Zwiedzanie wielu miejsc
Wieczory przy kominku Popołudnia w cieniu drzew
Życzenia słane niebu Wśród spadających gwiazd
Właśnie to widzę wciąż We wspomnieniach jak za mgłą
Bo musi istnieć sposób,
żeby trochę cofnąć czas Jak dawniej móc na nogach pewnie
stać
Znów będzie tak jak kiedyś,
gdy nareszcie cofnę go Choć na dzień albo dwa może trzy albo
sto
Wróćmy tam… Do tamtych nas sprzed lat
O nie!
Nie. Nie zamknęłam na klucz.
-Ooo… nie! -Potwory!
Potwory!? W środku miasta!?
Skąd się tu wzięły?
Kto je tam wie. Alarm bojowy!
Mamo! Tato! Stójcie!
Tam są!
Nie… Nie!
Otoczyć plac! Wy za mną!
-Wasza wysokość… -O co ci chodzi?
-Zostań tu. -Nie! Przestań!
Zostaw mnie! Słuchajcie wszyscy! Mamo! Tato! Nic nie rozumiecie! To są moi
-rodzice. One to nasz król i królowa. -Księżniczko! Nie!
Pani generał. Dokładnie rok temu rzucono na nich urok.
Powinnam wiedzieć!
Przestańcie! Proszę!
Szybko, sieci!
Księżniczko! Jesteś ranna?
Nic mi nie jest.
Ciągnij!
-To nasi władcy? -Nasz król i królowa?
Kiedyś byli nimi… ale ten czas minął.
-No siła nieczysta, mówię wam. -Jak do tego doszło?
Coś ich zamieniło w potwory. My też tak skończymy!
Powoli. Zaczekajcie.
Co mamy robić?
-Musimy uciekać. -To straszne.
Mam porzucić dobytek? I dokąd iść?
-Słuchajcie, ludzie… Mamy już plan! -Ale kto tu rządzi?
Właśnie!
Nasza księżniczka zasiądzie na tronie.
-W sumie jest nawet spoko. -Tak! Ale co z potworami?
-Tak! -Potwory? Zaraz, chwila, nie.
Nie. Nie, to jest… To wcale nie tak.
Gdy jej wysokość Ellian zasiądzie na tronie,
potwory zostaną odesłane na drugi koniec świata.
Ale jak? Ale, nikt ze mną tego nie ustalał.
-Chwileczkę, to trzeba jeszcze omówić. -To kwestia bezpieczeństwa księżniczki i
królestwa, nie ma wyjścia. Możecie być spokojni. Nigdy więcej nie zobaczycie
tych potworów. Podejmiemy odpowiednie kroki. Wsadzimy je do klatek i
wywieziemy. O świcie nie będzie po nich śladu.
Flink, coś trzeba z nimi zrobić. Wyciągnąć ich z tych klatek.
Flink, co ty tam masz?
Dawaj.
Ej, bez żartów. Oddawaj.
Jakaś nowa moda, żeby zżerać wszystko, co ważne!?
Hm?
Nie widzę go. No nigdzie go nie ma.
Nasze wyrocznie!
Spokojnie, spokojnie. Pomyśl, gdzie ostatnio byłeś?
-Hej? -Może racja. Yyy… jechaliśmy żabą…
Halo!
A to kto? Znów przylazła twoja matka?
Nie, to ja mówię, księżniczka Ellian. To u mnie jest wasz Fob.
-Widzisz? Mówiłem, że nie zgubiłem. -Słuchajcie, sytuacja jeszcze się
bardziej pogorszyła. Proszę, czy możecie wrócić?
Co to, to nie! Ja się do tego wariatkowa z piekła rodem więcej nie
-zbliżę! -Luno! Dziewczyna ma kłopot.
Może ja wpadnę do was? Wtedy pomożecie?
Nie wiedziałem, że księżniczki są takie namolne.
Ooo… jasne, że pomożemy. Prawda, misiu?
No dobra. Ale wątpię, żeby złapała żabę o tej porze.
Skorzystaj z Foba, Ellian. Przerzuci cię bezpośrednio do nas do domu w sercu
Mrocznej Kniei.
Przyszedł rozkaz!
Potwory wyjeżdżają.
Dzięki wielkie, chłopaki!
-Żołnierze! Rzućcie wszyscy broń! -Księżniczka …
Słyszycie? Graty w dół!
Co jest?
Muszę wyrażać się bardziej precyzyjnie. Yyy… Jazda w drogę do wyroczni!
-Hej! -Co się dzieje?
Liczyłam bardziej na coś w stylu „trzask i już jesteś na miejscu”.
-Ej! Czekajcie na nas! -Szybko, uciekają!
Coś trzeba skołować. Yyy… karetę, albo wóz, żeby się toczyło!
Uprowadzono księżniczkę!
Szybko! Szybciej!
Zatrzymać potwory! Gwardziści! Wszyscy za mną!
Księżniczko!
Flink! Masz! Przeszkadzaj!
Zamknąć wrota!
Zamykaj!
O nie!
Flink! Wyczaruj coś!
Tylko nie to!
Hej! Orientuj się!
Ło! Waruj!! Siad! Z drogi!
Księżniczko! Lecimy ci na ratunek!
Nie trzeba! Wszystko pod kontrolą.
Czemu się sprzeciwia?
Ponieważ jest nastolatką! No już, łapać ją!
Flink?
O nie! Ojej, tak mi przykro!
No, ja myślę, że przykro. Tak się najadłem strachu.
Bolinar?
Jako wierny doradca i zaufany mentor z całą
mocą naleg… Co to za włochata rączka? I druga też włochata… Nie!
Chwila, jeśli ja jestem w tym ciele, to kto jest w moim?
O nie! Nie, nie, nie,
nie! Ellian! Musisz mi jakoś pomóc!
Wyjmij mnie z chomika!
Mam ważniejsze rzeczy na głowie!
Jestem fioletowy i goły!
Znajdź jakąś inną drogę!
Mamo? Tato? Wszystko gra?
A u mnie nie! Jakby ktoś pytał.
Udało się. Zgubiliśmy ich.
Masz się z czego cieszyć. Bo przy okazji zgubiliśmy
gdzieś mój organizm.
-Nie, nie, nie! Nie bawcie się mną! -Spokojnie, panie ministrze.
Wyrocznie wszystkich was odczarują.
A, a, ale jak właściwie masz zamiar je znaleźć? Chwila. Stop. Co to tak…?
Coś jakby oregano. I świeża bazylia. I kilka szczypt rozmarynu. Ooo,
to chyba carbonara.
Daj spokój. Kto miałby gotować makaron w
sercu Czarnej Kniei? Kto? Kto?
Jak uważasz? Możemy zaszaleć i zjeść do tego zapieksy?
Wiesz, o mało nie zjadły nas
potwory – zasłużyliśmy.
Świetnie, bo już dawno są w piekarniku.
Ach, ty diable!
O ho! Goście idą!
O! No wreszcie jesteś!
-Przyszła ze starymi! -Sami ją zaprosiliśmy. Co miała,
wynająć opiekunkę do rodziców? Księżniczko, dotarłaś jednak!
Uff. Ledwo, ledwo. Ale jednak tak. Aha, słuchajcie,
darujcie tę akcję „matka znów zaczęła spożywać
gości”. To się więcej nie powtórzy. Prawda, matko?
Proszę, oto wasz fob. Czas na czary.
Jakie czary?
Zdjęcie klątwy.
Co?! Oj nie, wybacz. Fob miał was tu tylko ściągnąć. Odczarować nic nie może.
Jak to?!
-Ale wy możecie, tak? -To nie wchodzi w zakres naszych usług.
Ale odczarujecie mnie chyba?
Nic z tego. Zamieniłeś się na ciała.
Bez twojej drugiej połówki nikt nic nie zdziała.
A może znacie kogoś, kto odmieni moich rodziców? Jakąś czarownicę? Albo
czarodzieja? Jakąś wróżkę?
Jakąś wróżkę? Uważasz, że tu wszyscy znają wszystkich? Że jesteśmy członkami
wielkiej magicznej mafii?
-Ojej, wybacz, nie chciałam cię… -W sumie coś w tym jest. Gramy przecież z
dwiema wróżkami w planszówki. Choć magii to w nich za grosz.
W planszówki też są nie są za świetne.
Co fakt, to fakt.
Chcecie powiedzieć, że tego uroku nie zdejmie nikt na świecie?
-Nie. Jest ktoś taki. -Ale kto?
-Oni! -Oni!
Oni? Do końca was pozapieksało? Patrzcie tylko.
Tak, ja też raczej tego nie widzę. Wytłumaczcie,
co robić, a ja to zrobię za nich.
Kochanieńka, to tak nie działa. Tylko oni mogą się odczarować.
Ale jak?
Wraz z córką wyruszając na piękną wędrówkę ku mądrości przez alegoryczny las
-własnej niejasności! -Nie wiedząc, dokąd pójść.
Lecz ogniki ich poprowadzą!
Mmm… jeżeli się zjawią. Są bardzo kapryśne.
-Wpuszczacie nas w maliny, tak? -Przebędą nieprzebyte górskie przełęcze.
-Wśród świstaków szerzy się wścieklizna. -Pokonają rwące rzeki…
-Ha! To raczej rzeki ich pokonają. -Odkryją rozległe pustynie.
Jak się nie odkryją. Minuta na tym słońcu i zostaną z nich frytki.
Księżniczko! Chwilka! Jeszcze nie skończyliśmy.
Jeżeli naprawdę macie rację, nie zobaczę już więcej rodziców.
Nie… nie ma nadziei.
Super.
Biedulka.
Posłuchaj, jakaś nadzieja zawsze jest.
Gdy cię dławi żal
I złość
-I masz się źle -Kroplę światła znajdź
I daj jej w dal się wieść
Bo kto, ją chwyci choć na chwilę widzi jak z niej
Rodzi się wielka moc!
Ot co!
Minie parę chwil i błysk już mknie do gwiazd
Chociaż ciemna noc, ty swój drogowskaz masz
To cud, że światło rośnie w siłę
Jak jasny tiul sobą spowija mrok -Nagle jest „bum”!
Widzisz już drogę swą -Nagle jest „bum”!
Widzisz już drogę swą
Woła cię blask
-Woła cię blask -Ruszaj ku niemu
Woła cię blask
W niego się wpatrz
Kieruj się nim
Droga się tli zwiewna jak pył, odrzuć więc lęk i po niej płyń Woła cię blask,
-nadszedł czas spełnić sny -Droga się tli zwiewna jak pył, odrzuć
więc lęk i po niej płyń Woła cię blask, nadszedł czas spełnić sny
-Czy to jakaś metafora? -Metafora, sretafora!
Tobie naprawdę potrzebna jest
kropla czystego światła.
Kolega wyjątkowo ma rację. Twoi rodzice spotwornieli,
bo zgubili swoje światło.
Więc muszą znaleźć nowe, i to szybko! Nie daj,
żeby blask twój zgasł lub cień go skrył
Bo zapomnisz, co jest złe i kto jest kim
Więc chodź! Nim świat ciemnością spłynie
I spróbuj wziąć Wspomnienie ognia w dłoń
-Wystarczy żar By znów rozpalić go -Wystarczy żar By znów rozpalić go
Woła cię blask Bo taki sam masz w swoim sercu
Woła cię blask, nie ma co stać Trzeba już iść
Promyk niech ten niesie cię hen, kiedy zaś noc Zmieni się w dzień, wtedy
odnajdziesz swój blask, mówię ci
Promyk niech ten niesie cię hen, kiedy zaś noc Zmieni się w dzień, wtedy
odnajdziesz swój blask, mówię ci
Spójrz tylko. Na samym szczycie ostatniej góry
znajduje się jezioro światła. Ale by rodzice odzyskali ludzką postać,
muszą się zanurzyć w jego
spokojnych wodach.
Ale strzeżcie się ciemności.
Karmi się ona mrocznymi uczuciami i jeśli dasz jej urosnąć, zagubisz się w niej.
To akurat nie problem. Ja nie mam żadnych mrocznych uczuć.
Każdego z nas czasem one nachodzą. Chodzi o to, żeby im się nie dać.
Jasne!
Mamo? Tato? Idziemy!
-Woła cię blask -Woła cię blask
No i mam nareszcie odpowiedź
-Wiedzie tam szlak! -Wiedzie tam szlak!
Jasna łuna wskazuje mi drogę Czy moje życie będzie jak dawniej, gdy osiągnę już
-cel? -Przestań się bać!
-Słuchaj mych słów! -Jasny punkt się mieni u
-góry Niedaleko koniec podróży -Słów mędrców dwóch!
Czas ucieka, nie zwlekaj dłużej Nie czekaj ciągle na cud!
Dłużej nie zwlekaj Nie czekaj na cud!
Tylko tam dzie jest blask, śmiało rusz Lecz tam gdzie jest blask, śmiało rusz
Tam, gdzie jest blask, śmiało rusz!
Tylko tam dzie jest blask, śmiało rusz Lecz tam gdzie jest blask, śmiało rusz
Tam, gdzie jest blask, śmiało rusz!
-Zapieksy -Zapieksy
Nie wiem, coś ty taka zadowolona.
Bo muszę już tylko doprowadzić moich rodziców do jeziora światła. Słyszałeś
Wyrocznie.
Słyszałem, faktycznie. Szczególnie słowa: „strzeżcie się ciemności”. Którą w
dodatku przyciągają mroczne uczucia. Ooo, na pewno mnie pierwszego wchłonie.
Spójrz, to ten ognik wskazujący drogę. Ale chyba będziemy musieli pójść tędy.
Ciemność atakuje! Proszę, nie zabieraj mnie, mroczna siło!
Jestem mały i niewiele znaczę.
Wyluzuj, ministrze, mamy ze sobą dwa wielkie potwory.
Ta jakaś mroczna siła powinna bardziej bać się nas, niż my jej.
O tak, nasi wielcy, mężni obrońcy.
Mamo, tato, w drogę. Idziemy!
-Żołnierze. -Hura!
Jazda! Wszyscy do tunelu.
Ćśś! Ani mru-mru! Chwila, gdzie jest Bolinar?
Ratunku! To ja, Bolinar! Wiem, że trochę się zmieniłem, ale to naprawdę ja!
Stać i czekać.
Towarzyszę księżniczce! Jest tutaj! Pomocy, czekajcie!
-Bolinar! -Bolinar, uspokój się!
Jeśli wojsko złapie rodziców w tej postaci,
zostaną wygnani. Przecież wiesz!
To nie są twoi rodzice. To nie jest król ani królowa. Posłuchaj,
ktoś musi stanąć u steru państwa.
Zgoda. A najlepszy sposób, żeby do tego doprowadzić,
to odczarować moich rodziców i przywrócić króla i królową. Jedna chwilka,
a gdzie oni właściwie są? Mamo? Tato?
Czekaj! Poczekaj na mnie!
Hę?
Łał.
Echo. Echo…echo…echo… Echo. Echo…echo…echo…echo…echo…echo…
Hej, popatrzcie.
La…la…la…la…la…la…la…la…
Okej, tato. Teraz ty.
O, bardzo ładnie.
La…la…la…
Mamo, fantastycznie! Twoja kolej, Bolinar. Odezwij się.
Niech to wszystko szlag.
Ćśś. Ćśś. Żadnych gniewnych ryków. Same miłe słowa.
To tylko zwierzęta. Nie rozumieją, co mówisz.
To moi rodzice i rozumieją doskonale.
Nie!
Cicho! Nie drzyjcie się tak!
Spokój!
Mamo! Tato! Chcecie wszystko zepsuć?
Tłumaczę ci, do nich nic nie dociera. Tam w środku nie ma już twoich rodziców.
Nie mów tak!
Nie! Mylisz się! Wciąż są w środku. Na pewno są!
Stój!
Przestańcie!
Ellian!
Czemu ciągle się kłócą? Czemu nie mogę ich pogodzić?
To ciemność! Poluje na mnie!
Zaraz, jej nie chodzi o mnie. Ona… ona przyszła po ciebie! A mówiłaś,
że nie masz mrocznych uczuć!
Bo naprawdę tak myślałam.
Uciekaj! Schowaj się przed nią!
Pomocy! Pomocy!
-O… O… Ona! Ona! Ona! Ona! -O… O… Ona! Ona! Ona! Ona!
Mamo! Tato! Umiecie mówić!
Nie, wcale że nie.
Oj, tato, no chyba sam słyszysz. Powiedziałeś „nie, wcale że nie”.
Co znaczy „nie”? Albo „wcale”? Albo „że nie”? Dziwne. Wypowiadam słowa,
ale co one znaczą, to nie mam pojęcia. Jakby żyły własnym życiem.
Przejdzie ci. Jak uważasz, mamo?
Ona.
Tak! Ona! Jestem dziewczyną. Twoją córką.
Córka! Słuchaj jak mówię teraz. Ja bardzo lubię słuchać jak ja mówię.
To dowód, że jesteś w środku.
Ona!
Tak! Mamo, a może pamiętasz coś jeszcze na mój temat?
Dała tort.
No tak. Faktycznie przyniosłam tort.
Przyniosłaś tort?
Tort dobry!
-Chwila. Nie. Słuchajcie… -Zjemy teraz tort? Tort.
-Tort. -Halo! Ja w sprawie
tortu. Też poproszę kawałek.
Nie, nie ma tortu.
Ale nie to jest ważne. Ważne, że mówicie! Pewnie chcielibyście mi wiele opowiedzieć.
Chcę teraz wylać z siebie mnóstwo cieczy.
Cóż, jego wysokość nie jest jeszcze do końca sobą.
Możesz choć raz dostrzec plusy sytuacji?
Też coś! Tryskam optymizmem od rana do nocy!
O! Widać już następny ognik!
Wiecie? Wylała się ze mnie wielka kałuża!
-Serdeczne gratulacje. -Okej, kochani. No to co,musimy
ruszyć teraz w kierunku tego światła.
Nie pchaj się.
-Ty pchasz. -Wcale nie bo ty.
-Właśnie, że ty. -Nie, bo właśnie że ty!
Ej! Przestańcie! Zrozumiano?
Niczego się jeszcze nie nauczyliście? Tutaj, jak się kłócicie,
dzieją się bardzo złe rzeczy. Więc idziemy dalej i żadnych kłótni.
Jasne to jest?
-Tak, jasne. -No, tak, tak.
Fajnie. Idziemy dalej, i nie zgubcie się.
Hej! Czekajcie na mnie! Jeszcze ja! Chwila! Idę!
-Ej, daleko jeszcze? -Idziemy pięć minut!
-O! Znów te latające poduchy! -Co?
-A, to są chmury. -Eee, moja nazwa lepsza.
Może i coś w tym jest.
-Co jest? -To? To jest głaz.
Głłłłazzz. Piękny głaz. Lubię głaz. U! Wielki głaz! Świeci głaz!
Mały tyci mikry mini głaz.
O, głaz-ptak.
Mama! Nie jedz jagódek!
Jak piękne! Co to takiego?
To motyle.
-Motyle? Jak to mówią, mo-tyle, mo-ile. -Tradycyjny ojcowski suchar, brawo!
Tato! Zaczekaj! Och, Bolinar, tak się cieszę,
wiesz? Chyba jednak odzskam rodziców.
Oj, proszę cię, to wciąż tylko bydlęta, które potrafią wydukać kilka słów.
Nie wiedzą, kim jesteś. Ani nawet kim ja jestem.
Moi, ich wierny doradca!
Co ty, wiedzą, wiedzą. Zobaczysz. Przypomną mnie sobie. Ciebie też.
Akurat. Dla nich mogę się równie dobrze
nazywać Jan Słodkidzban.
-Jan Słodkidzban. -Jan Słodkidzban.
Jan Słodkidzban. Jan Słodki… Jan Słodkidzban.
Jan Słodkidzban. Jan Słodkidzban. Jan Słodkidzban.
Och i dlaczego dałem taki przykład?
Jan Słodkidzban zmęczony?
Jan Słodkidzban daje radę.
-Przestańcie to powtarzać. -Jan Słodkidzban wkurzony.
O, Słodkidzban zawsze wkurzony.
Nie jestem wkurzony!
Daj spokój, ministrze, wyluzuj trochę. Jest ognik! Udało się! Dotarliśmy!
To ja się zdrzemnę chwilę.
Nie, Bolinar, nie czas na postój. Musimy iść do następnego ognika.
Pewnie za chwilkę się tu zjawi.
I w drogę do kolejnego ognika!
Yyy… pokaż się!
Ogniku, zapal się!
Yyy… proszę ognik raz!
Ognik dla czworga, proszę!
To co będzie z tym ognikiem, co?
No gdzie on jest?
No dobrze, a moje imię? Wiesz, jak się nazywam?
Hmmm…
Ja wiem!
Może Tortownica?
Nie, tato, heh. Nie tortownica.
Gdzie jest ten ognik?
Tam się coś świeci.
No co ty? Gdzie? Gdzie on jest? To tylko gwiazdy, mamo.
Mm, jakie piękne.
Tak, są piękne, to prawda.
Kiedyś patrzyłyśmy na nie razem.
Pod gołym niebem mogłam tak z tobą spać, Mówiłaś, że największy świata skarb,
miłością jest
Ja pamiętam blask gwiazd…
Tak!
-Muskający nas brzask… -Ja też!
-Delikatny szept traw -I szumiący wiatr wśród drzew
Ja nie pamiętam nic Na chwilę w głowie się pojawia wspomnień strzęp Który ulatuje
-gdzieś daleko hen -Chwyć go!
I pamiętam nasz śmiech Bliskość naszych trzech serc
Czy to wspomnienie jest? Blady obraz
Księżycowe niebo Jasne jak w słoneczny dzień
Nieuchwytny niczym sen, który widzę chwilę, dwie Nim przejdzie w cień
Ja pamiętam radość i na sercu ciepło Piękną niczym w bajce, roztańczonych
-świateł grę. -Tak! To wspomnienie! Proszę, nie
pozwól zniknąć mu Niech nadal trwa
Wciąż nie pamiętam nic Próbuję widok ten przywołać z całych sił Ale oczy mokre są,
-zasnute mgłą -Tak! Zatrzymaj to w
Przyjdzie na to czas, kiedyś, Kiedyś…
sobie Nie martw się aż tak
Ja we wspomnieniach widzę nas, pod milionem gwiazd I wiem!
Przypomni wam się znów, kiedyś…
Ellian?
Przypomniałaś sobie!
Mamo.
Przechodzili tędy.
Zdaje się, że spędzili tutaj noc.
Ooo, bardzo się martwię o księżniczkę. Musimy ją uwolnić od potworów.
Niezwłocznie! Co to za odgłos?
Bolinar! Co ty tam znów żresz?
Co ty, koza jesteś?
Chwila, moment…
To są ich ślady. Szlak żołędny! Bolinar wpadł na trop!
Dobry minister! Zwiad! Macie przeczesać las na południe stąd.
Jak to możliwe, że ty lepiej zarabiasz?
-Ellian. Ellian. Ładne to imię, Ellian. -Ellian.
Znacie już moje imię. Świetnie. Lekcja druga:
jesteście rodzicami, a ja waszą córką.
Jesteście rodzicami, a ja waszą kurką.
Nie, nie, ja jestem twoją córką. Patrzcie! Tam jest!
No a czyją kurką jestem ja?
Niczyją.
Oj…
Ale za to jesteś moim tatą.
A ty moją kurką, tak?
Tak, twoją córką.
I pan chomik dzban jest córką!
Nie, chomik dzban nie jest twoją córką. Co więcej, w sumie chomikiem też nie jest.
Tylko świnią!
A świnia jest córką?
Zostawiasz ślad! Chcesz nas wydać!
Odmawiam zeznań.
-W ten sposób żołnierze zaraz nas znajdą. -No co ty powiesz!?
Okej. Dosyć knucia, panie agent. Idziesz w stronę światła! Jedyne pytanie
to: wolisz tam dojść o własnych siłach, czy moja szanowna mamusia ma cię zanieść w
-paszczy? -Oj.
Ja wolę w paszczy!
Zaufajcie mi. Wszystko dla zespołu!
Jasne. Pytanie dla którego.
Co… Co się znów dzieje?
Wciąga nas!
Widzę, że nas wciąga. Ale co i dlaczego?
A skąd mam wiedzieć? Nie gadaj tylko ratuj!
Mam piach tam, co nie wiem jak się nazywa.
Dlatego wolę głazy.
Szybko! Tato! Właź na głaz.
Już wiem. Wszystko jasne: żeby przejść na drugą stronę i nie utonąć,
musimy unikać cienia.
Nie, za dużo tych latających poduch. To się nie uda. Pójdziemy w tę stronę.
Po zielonej, bezpiecznej ziemi.
Mamo, przecież to za daleko.
Nie, lepiej iść na wprost. Tak będzie szybciej. Prawda, Ellian?
Może i szybciej, ale na dno! Prawda, Ellian?
Nie wciągnie nas, pójdziemy szybko. Ellian. Naprzód.
Tato, musimy mieć wspólny plan.
Mamy już. Mój!
-Tato, daj spokój, proszę. -Aha, czy wolisz panią potworzycę?
-Nie, nie, wcale nie. -Czyli nie zgadzasz się ze mną?
Nie, to nie o to chodzi.
Ha! Ellian zgadza się ze mną!
-Tato! -Czemu Ellian zgadza się z tym potworem?
-Chwila, co? -Córka woli Pana Potwora od mamy?
Tak!
-Nie! Nie każcie mi wybierać! -Ciemność! Znów nadciąga!
O nie!
Och! Znaleźli nas!
To moja zbroja! I moje ciało! Wsadził moje ciało w m-moją zbroję!
Co robisz?
Bo-bo- bo to moje!
Ty zawsze musisz mieć rację!
-A ty nigdy nie słuchasz! -Możecie nie teraz?
Naprzód!
-Wyjaśnij jej, że nie ma racji. -Nie, Ellian, on nie ma racji!
Mamo! Tato! Przestańcie! Tak nie można!
Stać! Odwrót na stały ląd!
I widzisz teraz – trzeba było iść moją drogą!
Nie, było iść moją drogą.
-To jest ta twoja droga. -Czemu znów mi to robicie?
-Ellian, powiedz, że mam rację. -Ellian jest bezpieczna ze mną!
-Nie, ja się nią lepiej opiekuję! -Przestańcie się wreszcie o mnie kłócić!
Nie… Ty
Nigdy nie słuchasz.
Nie.
…Trzeba było iść moją drogą.
-Nie, to ze mną będzie jej… -Tato. Tato! Możesz nas tam przepchnąć?
Hę?
Tak. Tak, już się robi.
W lewo… jeszcze!
Oj.
O nie! Mamo! Dasz radę mnie tam zanieść?
No jasne!
Nie!
Musimy się tam dostać niepostrzeżenie. Tylko jak?
Weź ją. Ja ich zatrzymam.
Nie, ty lepiej się nią zajmiesz. A ja mam pomysł.
Nie… No i gdzie oni są?
Nikogo, pani generał.
Sprawdzić drugą stronę. Daleko nie mogli uciec.
No pięknie. Moje ciało pojechało. Wstąpiło sobie do wojska.
A jeśli wyrocznie się mylą? Albo jezioro wyschło?
I nigdy już nie odzyskamy dawnej postaci? Och, co za koszmarna historia. Moje ciało…
moje kochane ciałko.
Bolinar, czy ty znów marudzisz?
-Tak. -To już przestań! I chodź szybciej.
Musimy dotrzeć do Jeziora Światła… Chwila… Mamo! Tato?
Tylko nie to. Zgubiłam drogę.
Broń mnie! Ratuj mnie!
Co? Ojej, to są flinki. Może znają drogę.
Chyba do weterynarza.
Yyy… dzień dobry. Zgubiłam drogę. Czy wiecie może gdzie są moi rodzice?
To takie dwa wielkie potwory. Nie! Nie, ale całkiem miłe.
O nie, szykują się do szarży.
Matko, zaczynają kopać nam grób!
Rozumiesz, o co im chodzi?
No cóż to podstawy dyplomacji. Je się posiłek,
zdobywa zaufanie i zawiera układ o współpracy.
Świetnie. No to smacznego życzę.
Moi? A dlaczego moi?
Bo jesteś jednym z nich.
Składam oficjalny protest! Jestem człowiek bez skaz i mąż stanu.
Z podniebieniem wrażliwym na smak. Raz na rok robię coś dla kurażu,
lecz to tu już zakrawa na żart.
Co za ohyda Wstręt mnie przeszywa
Twarda chityna, a pod nią tłuszcz Rusza odwłokiem
Tak, gram na zwłokę Ale jak mus… To mus!
Chyba tak mógłbym żyć! Chyba tak mógłbym żyć!
Dziwię się sam, jak mało dbam Czy robię tym sobie wstyd!
I chociaż ciut się lepi jak miód Lub raczej
glut tak gęsty jak klej Czy wyczuwam tu pieprz
Lukrecji nutę, jabłko i ryż? Dajcie kolejny gryz!
Nieco się martwię, gdyż co by tu kryć przydałby się do tego aperitif!
Ej, czekajcie!
Niełatwo połknąć trochę ten miąższ Oślizły jak wąż, lecz zdaje się,
że Cała zmiana nie wyjdzie mi na złe
Bolinar! Tylko nie zapomnij zapytać o drogę!
Tak, tak, oczywiście! Za jakiś czas.
Choć nie tego się człowiek spodziewał To narzekać by był wielki grzech
Nie wykluczam, że to jest infekcja Ale ten błogi stan cieszy mnie
I sam nie wierzę,
że mnie nie bierze To umniejszenie atutów mych I choć – nie przeczę
szkaradnie śmierdzę Lecz co mnie to? A nic!
Chyba tak mógłbym żyć Całkiem przyjemnie żyć
I za tę nową jakość życia Z soków toasty pić
W paskudnej formie zjawiam się dziś Lecz wolną mam myśl od dawnych mych spraw
Chyba wolę żyć odtąd właśnie tak!
Bolinar! Co ci się nagle stało?
Dzisiaj odkryłem nową życia treść
To istne szczęście ciągle larwy jeść!
Tu szlam! Tu śluz! Tu maź! Tu pleśń!
Nakrywać stół! Lub nie! Pal sześć!
Chyba tak mógłbym żyć! I nie zaprzeczy nikt
Że zadek mój, wygląda dumnie Gdy tak się buja
w rytm I jeśli ktoś nadęty jak ja
spadając na dno Nie płacze, to znak, że i zmiany Największe niezłe są
I każdy może bez bólu zmienić się na wskroś
Mamo! Tato!
Fajny jest ten nowy Bolinar.
Och! Dziękujemy!
Ej!
Mamo. Co ty znów… No okej, okej postaw mnie.
O, wielkie twardziele, co? To już! Pokażcie, na co was stać!
Hm?
Czasem daje tort.
Córka.
Ellian to moja córka.
Nasza córka.
Mamo. Tato. Czy to już wy?
-Och, Ellian! -Jesteś naszą córką!
Och! Wróciliście! Tak tęskniłam!
Och, moje serduszko…
Ellian, kochanie…
Ellian, miałaś rację. Naprawdę byli tam w środku.
Miłościwi państwo, ona nigdy nie straciła wiary, że wrócicie.
Co za wspaniałe dziecko.
Jezioro Światła. To już tutaj. Chodźmy!
Jee! Uuu!
Dotarliśmy.
Udało nam się!
Wskakujcie! Światło jest ciepłe!
-A ty w kółko powtarzasz to samo. -Ja? Chyba ty.
-I nie dajesz nikomu dojść do słowa. -Gdybym wstrzymał oddech czekając,
aż skończysz, to bym się udusił.
Jak zwykle, stary numer – jak nie masz argumentu, zaczynasz się czepiać.
No jasne, to moja wina. Bo twoja – nigdy, przenigdy. Wiecznie to samo!
Wiecznie to samo!
Aha. Czyli tak to było.
A więc to wszystko nasza wina.
Tyle złości. W końcu nas pochłonęła.
A oni co znowu?
Kompletnie przestaliśmy się dogadywać.
Hej, na co jeszcze czekacie? No właźcie.
Co jest?
Ellian. Pamiętasz, jak ciągle kłóciliśmy się z tatą? Prawda?
Wszyscy rodzice się kłócą.
Ale nie aż tak.
To dlatego staliśmy się potworami.
To wejdźcie do jeziora. Światło wszystko naprawi.
Nic z tego.
Co to znaczy „nic z tego”? Chcecie znów być ludźmi, nie?
Jasne, że chcemy być ludźmi.
Ale nie chcemy już być takimi ludźmi jak dawniej.
Nie rozumiem was.
Ellian… Nadszedł chyba już czas, żeby się rozstać.
Nie możemy już wrócić do tego, co było przedtem.
Ellian, daj nam chwileczkę. Ja i mama musimy się zastanowić,
co mamy robić dalej.
Może spróbujmy się jakoś dogadać. Zastanówmy się, jakie mamy opcje.
Co wy macie zrobić?
Ellian!
Mówicie: cześć, koniec, pa-pa! A ja to nikt?
Ellian, proszę.
Mówicie: co wy macie zrobić? A ja to nikt?
I po tym roku strachu, jak z koszmaru Kto dzieciństwo odda mi? Bo ja to nikt?
-Elllian. Chodzi o to, że musisz… -Nie! Nie muszę nic!
Samotnie szłam i w dzień, i w noc Może nie tak?
Gdy czułam ból, strach albo złość, nie było was! Robiłam to bez buntu
-i bez fochów. Tak z miłością musi być -Nie liczy się nic
Ellian!
Na co te samotne dni? Na co tyle sennych mar?
Na co tyle łez i kłótni Ciągły ból z zadanych ran?
I poczucie winy, stres, bezsilność, lęk Zwątpienie albo wstyd?
Kto kazał mi tę rolę grać Poświęcić się tak wam do cna
Ellian!
Gdy tylko coś idzie wam źle, składacie broń?
A ja mam wciąż tłumić swój gniew? Niestety, mam dość!
Wolicie świat beze mnie Wolicie żyć beze mnie!
Dość! Bo zawsze tylko ty i ty
-A ja to nikt! Nazywam się nikt! -Poczekaj chwilę!
Mówcie mi nikt!
-Ellian! -Ellian! Kochamy cię!
Gadanie! Już wam nie wierzę!
Skoro przestaliście się kochać, mnie w końcu też przestaniecie!
Myśli, że przestaliśmy ją kochać.
Och! Nie!
-Córciu! -Ellian!
Mamy je!
Naprzód! Naprzód!
Ruchy! Ruchy! Szybko!
Żołnierze! Nie mogą już stąd uciec!
Zrzucaj!
Wszyscy razem! Właź do klatki! Nie spuszczaj go z oka! Gotowe!
Uwaga! Umocuj klatkę!
A teraz w drogę! Zabierzcie je tam, skąd nie wrócą już nigdy.
Gdzie jest księżniczka?
Bolinar! Weź jeden szwadron i przeczesz dolinę.
My wrócimy poszukać na polach.
Koniec.
Hę?
Flinki! Do ataku!
-Wasza wysokość! -Ellian!
-Księżniczko! -Ellian!
A może eskorta ją znalazła.
-Co to za cyrk!? -Zaszły nas od dołu!
Flink, mordko moja. Król i królowa liczą na ciebie!
Do boju! Na nich!
On chce uwolnić potwory! Zatrzymać go!
Za mną!
Stać! Nazaro! Pani generał! To my! Wasza królowa i król!
-Wasz-wasza wysokość. -Królowo Ellsmere.
Tak się cieszymy, że wróciliście!
Wciąż jednak nie możemy
-znaleźć księżniczki. -Uwięziła ją ta chmura!
Musimy ją uwolnić.
-Córka czeka na ratunek! -Prowadź nas, królu!
Za mną!
Czyli od początku wiedziałeś, że to są oni? To nie mogłeś mi powiedzieć?
Cóż, milczenie jest złotem, złociutka.
-Ellian! -Ellian!
Nie możemy wrócić do tego, co było dawniej.
Nie możemy wrócić do tego, co było dawniej. Nie możemy wrócić do tego, co
było dawniej.
Nie możemy wrócić do tego, co było dawniej.Nie możemy wrócić do tego, co było
dawniej.Nie możemy wrócić do tego, co było dawniej.
Ellian!
Ciemność ją nam zabiera! Musimy coś szybko zrobić.
Światło?
Tak.
Ellian!
Nic ci nie jest? Myśleliśmy, że to koniec.
Ellian. Spróbuj nam wybaczyć.
Żyliśmy tak, że codziennie ktoś z nas Sprawiał ci ból
Żyliśmy tak, jakby dla nas był świat Sprawiając ból
-Stało się coś… -Nie wiem co…
Że tak odepchnęliśmy cię w kąt
A to wielki był błąd
Miałaś rację, córeczko.
A my cię zawiedliśmy.
Kiedy czułaś smutek, żal
Kiedy czułaś gorycz, lęk
Kiedy nagle w środku nocy Dręczył cię koszmarny sen
Nie rozumiem sam, jak mogłem tak Odsunąć cię na dalszy plan
Wybacz nam, bo bardzo cię kochamy Nie zmieni tego nic
Dopóki noc nie będzie dniem Dopóki gwiazdy będą lśnić
Naszym największym skarbem jesteś ty. Tak zawsze było i będzie.
I jest nam przykro, że przez nas na chwilę w to zwątpiłaś.
Tak bardzo tego pragnę,
by na chwilę cofnąć czas Lecz własną drogą poszło każde z
nas
Więc nie patrz już za siebie. Pora przerwać błędny krąg Otrzyj łzę,
nie bój się
Już czasu się nie cofnie Nie zrobimy kroku wstecz
I czeka nas na pewno wiele zmian
Ten żar już nie zapłonie. Nic tu nie pomoże gniew
Miłości moc w nas się tli
Łączy wciąż
Serca trzy
-Tak! I od dziś -Niestraszny nam już mrok
Mamo!
Och! Moje maleństwo!
Tato!
Ellian! Moje słonko!
ROK PÓŹNIEJ
No tak, trochę się tu ostatnio u nas pozmieniało
i, no przyznaję, mały stresik był. Ale nie da się ukryć,
rodzice się wzięli do pracy i teraz żyje się nam naprawdę całkiem nieźle.
À propos zmian: po pierwsze moja mama mieszka w tym domu,
a ojciec w tamtym. A ja nie sprzątam swojego
pokoju w żadnym z nich. Oczywiście oni mnie wiecznie
za to ścigają,
co jest właściwie nawet fajne. O nie!
Wasza miłość!
Nazaro!
Wiem, obiecałam, że dziś nie będzie flar,
ale król i królowa wzywają cię na audiencję.
Serio?
Totalnie i na maksa.
Najlepsze życzenia!
Do środeczka, złociutka!
Niespodzianka!
Wszystkiego dobrego!
Tak jak mówiłaś, małe rodzinne grono.
Jasne, i jak zwykle na małą skalę.
Wręcz jej dar, Sokole Ucho.
Siad!
Księżniczko! Najserdeczniejsze życzenia. Archimedes! Nie wolno!
Powinszować, wasza wysokość.
Flinky, mordko miła, mam coś dla ciebie.
No, bardzo ci do twarzy.
Uszanowanie, księżniczko Ellian!
-Wyrocznie! -Jesteśmy z ciebie dumni,
dokonałaś wielkiej rzeczy.
Jeśli ktoś z twoich bliskich znów zamieni się w potwora,
prosimy nie wahaj się nas wezwać.
-Uwaga, z drogi! -Hej, moja maleńka, sto lat!
Mamo! Tato!
Doskonale wiemy, że w zeszłym roku miałaś mało okazji do latania, więc…
Dlatego doszliśmy do wniosku, że jak już latać to stylowo.
O ja nie mogę, jakie mega siodło! Chodźcie! Lecimy je przetestować.
Ellian! W domu o dziewiątej.
Weź, mam urodziny.
Okej, dziesiątej.
Bez obaw dam ci znać, czy się nie spóźniła.
-Oto mój świat Choć nie bez wad -Nasz fob!
Stoi na głowie, lecz wszystko tu gra
Co do tych tam, każdy jest sam Taka rodzina dzielona na dwa
Koniec nerwów, tajemnic
I mam wpływ na los swój,
więcej już nic nie trzeba mi Bo mam przy sobie rodziców Lecę, gdzie chcę,
w górę się pnę! Bo mam przy sobie rodziców
Wolna jak ptak sięgam do gwiazd Bo obok siebie rodziców
Cudownych rodziców
Najlepszych rodziców mam znów