Isang ibon na hindi pa nakikita.
Isang bulaklak na hindi pa nakikita.
Isang hangin na hindi pa nakikita.
Isang gabing hindi pa nakikita.
Nakakita ka na ba ng mga bagay na kay ganda?
Ako si Rudger.
Tatlong buwan, tatlong linggo, at tatlong araw ang gulang ko.
Dito ako ipinanganak.
Sa mundong kinatha ni Amanda.
Tunay na nakamamangha ang mga mundo na inilikha ni Amanda.
May masigasig na higante,
madaldal na squirrel,
at may balyena ng karagatan.
Minsan nakakaisip din siya ng mga nakakatakot na mundo.
Rudger!
Siya si Amanda.
Si Amanda ang kumatha sa 'kin, kaya ako isinilang.
Nangako kami ni Amanda sa isa't isa.
Na anuman ang mangyari,
walang maglalaho,
walang iwanan,
at walang iiyak.
Ikaw ba?
May kaibigan ka bang tulad ko
na walang sinumang nakakakita?
Ayon sa mga matatanda, na dating mga bata, kami raw ay…
"Mga Katha".
Minsan, gusto kong tumira sa lugar na laging maaraw.
Julia, baka may bahaghari pagkatapos ng ulan.
Isang bahaghari ng pangako.
Pangako? Ano'ng sinasabi mo?
Sabi nila, pag nakakita ka ng bahaghari pagkatapos ng ulan,
pinapaalalahanan ka nito ng isang mahalagang pangako.
Julia!
Mama ko 'yon. Hi, Mama!
Mas gusto yata ng mga magulang ko ang mga awrora kaysa mga bahaghari.
Lalong-lalo na si Papa.
Magba-ballet ka pa rin sa bakasyon?
Oo. At heto pa.
Alam mo naman na makakalimutin si Papa, di ba?
Noong isang araw, ang unang-unang sinabi niya…
"May nakalimutan ba ako? Alam kong may mahalagang okasyon ngayon."
"Oo nga pala, ballet recital mo ngayon."
Pero hindi.
Amanda, nakalimutan niya ang kaarawan ko!
Akalain mo 'yon?
Bakit kaya nalilimutan ng mga matatanda ang mahahalagang mga bagay?
Julia! Tara na!
O siya, kita-kits na lang!
Kita-kits, Julia!
Bilis, magsisimula na ang klase mo.
-Hintayin n'yo ako! -Di mo gugustuhing mahuli.
Oo, anak. Tara na.
Alam ko. Pupunta sana ako.
Hello!
Oo, alam ko.
John, doon ka maupo.
Uunahan na kita. Walang anuman.
Salamat.
MABABANGIS NA HALIMAW BISWAL NA DIKSIYONARYO
Maglaban tayo.
May mabangis na halimaw kahit saan.
SALAMAT!! CLOSING SALE 50% OFF
Talaga? Ngayon? Ayos!
-Oo, alas-singko. -Nakauwi ka na, Prinsesa Amanda.
-Hello! -Oo naman.
Aasahan ko 'yan.
Ayos!
Goldie, inaprubahan na nila ang aplikasyon ko.
Pinapupunta nila ako para sa interbiyu.
Congrats!
Hayan na ang bagong yugto sa buhay mo.
Sana makuha ako.
Alam mo namang mula nang kinasal ako, dito lang ako sa bookshop nagtrabaho.
'Wag kang mag-alala.
Tandaan mo, ikaw ang sikat na may-ari ng Shuffleup Book Shop.
-Kaya mo 'yan. -Sana nga.
Di na ako makakaatras.
Lizzie.
Alam kong naging mahirap sa 'yo na gawin ito nang mag-isa,
pero kayang-kaya mo 'to.
Salamat, Goldie.
Ay, siya nga pala…
puwede bang humingi ng pabor?
Bantayan si Amanda? Sige, ako na'ng bahala.
Maaasahan talaga kita.
Amanda, puwede na ba akong magsalita?
Sige.
Testing, testing. Isa, dalawa, tatlo.
Houston, naririnig mo ba ako?
Bakit ba di tayo puwedeng mag-usap sa paaralan?
Rudger, sinama lang kita sa paaralan dahil nagpupumilit ka.
Ako lang ang nakakakita sa 'yo.
Hindi ba't magugulat ang lahat
kapag nakipag-usap ako sa di naman nila nakikita?
Gagandahan ko ang pagpapakilala ko kung nakikita ako ng mga tao.
"Uy, yo, kumusta? Ako si Rudger."
Ano? Di na tuloy ang date natin?
Kailangan ni Lizzie ng tulong.
Alam mong mag-isa lang siya sa pagpapalaki kay Amanda.
Rudger, nakaisip ako ng magandang gawin.
Papanoorin ba natin ang mga bulalakaw mahulog mula sa langit?
Hindi.
'Wag mo sabihing susugurin natin si Tandang Leeks?
May kulang ang isang 'yon.
Oo nga,
at di ako nag-enjoy sa loob ng palayok kasama ang mga sausage.
Sobrang init kaya sa loob.
Naiintindihan mo naman, di ba? Kahit na imahinasyon mo lang ito…
Oo na. Ayaw mo maging sabaw.
Sige. Naiintindihan kita.
Mukhang masaya ang gagawin natin, a!
Rudger, oras na para sabihin ang ating sagradong sumpaan!
-Walang maglalaho, walang iwanan… -Walang maglalaho, walang iwanan,
-at walang iiyak. -…at walang iiyak.
Tara na, Rudger.
Bilis, Bessie!
Teka! Sandali, tigil!
Bakit "Bessie" ang tawag mo sa kaniya?
Baka 'yon, di ba?
Ha? Isa siyang musk-ox.
Wala ka namang imahinasyon.
Nagbibiro lang ako! Di ko sinasadya!
Sige, ano na ang ipapangalan ni Prinsesa Amanda sa kaniya?
Bilisan mo, Green Lager!
Green Lager? 'Yon ang beer ni Mama, di ba?
Amanda?
Hay, naku…
Uy, Amanda.
Puwede mo ba isipin na nakakatagos ako sa mga pader at pinto?
Ano ka, multo? Ayoko nga.
Pero no'ng isang araw, sinarahan mo ako nang pinto,
kaya nakulong ako sa kabinet nang dalawang oras!
Ano ngayon?
Rudger, kuwarto mo na rin 'yon.
At malaya ka pagkauwi ko.
Masaya naman kapag nandiyan ka, Amanda.
Pero minsan, gusto ko rin makipaglaro sa ibang mga bata.
Kaso di nila ako nakikita, kaya di ko kayang makipaglaro sa kanila…
Pero masaya pa rin silang panooring maglaro.
Aray!
Ang lamig n'on.
Rudger! Tingnan mo 'yon!
Isang…
Christmas tree!
Amanda! Tigil!
Rudger!
Amanda!
Rudger!
Pakawalan mo ako!
Ms. Amanda Shuffleup!
Ano 'yan?
Hello, Mama.
Tinatanong kita, ano 'yan?
Hindi po maganda 'yan, Mama.
Hindi po "ano", kundi "sino".
Amanda, ilang beses ko bang dapat sabihin
na ilagay ang payong sa lagayan sa ibaba ng hagdan?
'Yong sahig, pati mga damit mo, basang-basa na lahat.
Baka si Rudger po 'yon.
Sandali lang!
-Amanda. -Po?
-Anak, kailan ka ba matututo? -Ano ba'ng sinasabi mo?
Mama, sa paaralan po ako natututo.
Alam mong di 'yan ang ibig kong sabihin.
Mama, binabasa n'yo po ang sahig.
Minsan, di talaga ako makapaniwala sa 'yo.
Bumaba ka na. Igagawa kita ng mainit na tsokolate.
Pati po si Rudger!
Oo na.
Pasensiya na, sir. Sarado na po kami.
Nagsu-survey ako dito sa lugar n'yo.
Ms. Shuffleup?
Survey? Survey tungkol saan?
Isa itong survey tungkol sa mundo natin,
at tungkol sa mga bata at kung paano sila kumilos sa kasalukuyan.
Kung ayos lang sa 'yo, may pagkakakilanlan ka ba?
Pagkakakilanlan?
Oo. Isang bagay na naglalaman ng iyong pangalan.
Ako si Bunting. Mr. Bunting.
Katulad ng ibon, kita mo?
'Yong Corn Bunting, nakikita mo sila banda rito…
Mga cute na ibon talaga sila.
Alam kong umuulan sa labas,
pero sarado na talaga kami ngayon.
Gusto n'yo bang iwan na lang sa 'kin ang survey na 'yan?
Hindi, hindi na kailangan. Tapos na ang survey.
Ano ho?
Oo.
"Namamatay na ang dating mundo at nahihirapan na ang kasalukuyang mundo."
"Sa puwang sa pagitan ng liwanag at kadiliman…"
Ano ang isinilang?
Pasensiya na.
Asawa ko ang pumili ng lahat ng mga libro, kaya…
Di kailangang humingi ng tawad.
Siya nga pala…
kanais-nais ang amoy ng bookshop na 'to.
Kakaiba 'yon, a.
Survey tungkol sa mga bata?
Kakaiba rin 'yong batang babae.
Ano'ng batang babae?
'Yong babaeng nakatayo sa tabi niya.
Sino'ng tinutukoy mo?
Rudger, naiisip mo ba ang naiisip ko?
Na hindi lang ako ang imbisibleng kaibigan dito?
Patapusin mo muna ako sa interbiyu.
Alam ko.
'Wag lang sana umulan nang malakas.
Si Amanda?
Ayos lang siya.
Nakikipaglaro siya kay Rudger.
Hindi "Roger". "Rudger".
R-U-D-G-E-R.
Siguro ganoon na kamakailan ang mga bago niyang kaibigan.
Ma, 'wag kang tatawa, ha? Pero di naman talaga totoo si Rudger.
Si Amanda lang ang nakakakita sa kaniya.
Isang gawa-gawang kaibigan, inimbento niya lang 'to.
Akalain mo 'yon?
Mama, sabi nang 'wag kayong tatawa.
Nakikita raw siya ni Amanda.
Pasensiya na, Lizzie.
Pinaalala mo kasi sa akin ang nakaraan.
Nakaraan?
Di mo naaalala?
Ano nga ulit ang pangalan niya?
Tama. Refrigerator! Refrigerator!
Oo, anak. Fridge ang tawag mo sa kaniya.
'Yong refrigerator?
Mama, ano'ng sinasabi n'yo?
Sinabi mo sa akin na niligtas ka ni Fridge mula sa isang mabangis na ahas.
Hindi kayo mapaghiwalay, laging magkasama.
Parang aso yata 'yon.
Aso?
Oo. Tanungin mo ang kuya mo sa susunod.
Parati kaya siyang ginugulo ni Fridge.
Ma! Ginagawa na naman ni Oven!
Bumalik ka rito, Oven!
Amanda, siguraduhin mo na di makakain ni Oven 'yang holen!
Opo, alam ko!
Fridge?
-Di ako nakabili ng itlog. -Lizzie?
Bakit? Nandiyan ka pa? Hello?
Salamat, Goldie!
Pagbutihin mo sa interbiyu!
…labinsiyam, dalawampu. Handa ka na?
Hindi, hindi pa, Goldie!
Magtatago ako sa ilalim ng mesa. Ikaw naman, Mr. Rudger, doon ka magtago.
Punong Sarhento,
tiwala naman akong di niya ako mahahanap.
Mr. Rudger, kailangan nating magtago pareho!
Masusunod!
Punong Sarhento, dapat makatagal tayo hanggang makabalik si Mama.
Heto na ako!
'Wag, 'wag muna!
Amanda? Amanda!
Ano'ng iniisip mo?
Pasensiya na, wala.
Bilis! Makikita ka niya!
Sige na nga. Doon na lang ako magtatago.
Sige.
Mas maganda nga kung walang ilaw, Punong Sarhento!
Rudger, hindi ako 'yon.
Ha?
Amanda!
Rudger!
Huli ka, Prinsesa Amanda.
Uy, 'wag kang matakot.
Mabuti na lang, walang problema sa circuit breaker.
Mahihirapan tayo pag pinaayos ang mga kable.
Pero matanda na rin kasi itong lugar.
Hindi na siguro 'to maiiwasan.
Kasalanan 'to n'ong bata!
Anong bata?
Dumilim tapos kumulog, tapos nagpakita 'yong babae.
Nawalan kasi ng kuryente…
Nandito siya!
'Yong babaeng mahaba ang buhok na bumisita kanina,
na may nakakatakot na mukha.
Hinablot niya si Rudger at tinangka siyang kunin.
Nandoon talaga siya.
Amanda… Amanda, anak…
Minsan, nasosobrahan na ang pambihirang kaisipan mong 'yan.
Ayos lang ang lahat.
Hindi! Hindi ko 'yon inimbento.
Nandito talaga siya.
Mahilig talaga si Amanda mag-imbento ng mga kaibigan.
Ayos lang siya.
Pero, Mama…
Goldie, puwede ka nang umuwi.
At salamat din.
Salamat din.
Sige.
Bukas na lang ulit, Prinsesa Amanda.
Mama, maniwala po kayo. Totoo lahat 'yon.
'Yong babae at si Rudger…
Amanda, tama na. Walang ganoong bata.
Ikaw talaga, 'wag ka mag-tantrum sa isang taong di naman totoo.
Anak, pagod ako.
Di naging madali ang araw na 'to.
Pumalpak ako sa interbiyu.
Kung nandito lang si Papa…
Oo nga. Kung nandito lang ang papa mo, naipasa niya 'yon.
Hindi, Mama. Paniniwalaan ako ni Papa.
Grabe naman! Di ko maintindihan kung bakit ayaw ka niyang paniwalaan!
Sobra kaya akong natakot kanina.
Napakabaho ng babae, at parang yelo siya sa lamig.
Alam kong pagod si Mama ngayon,
-pero paano naman tayong dalawa? -Tumahimik ka, Rudger.
May kaniya-kaniya tayong mga problema!
Oo, paniniwalaan ka ni Papa.
Tama ka nga. At kung nandito siya, hindi natin kailangang…
Tumahimik ka! Wala kang alam.
Amanda…
Totoo 'yon.
Isang araw, pati ikaw mawawala rin.
Mangyayari 'yon.
Dahil kapag huminto na akong isipin ka, habambuhay ka nang mawawala.
Ano?
Ano'ng sinasabi mo?
Iwan mo ako!
Amanda, di ka ba nag-aalala?
Inatake ako n'ong babaeng multo!
Baka dukutin pa nga ako.
Nakikinig ka ba?
Ano ba'ng ginagawa ko?
Bakit siya galit na galit?
Muntik na akong madukot
n'ong nakakatakot na babae na may maitim ang buhok.
Ano 'yon?
Excuse me.
Nakikita mo ako?
Oo…
pero di gaano.
May kaibigan ka ba rito?
Inimbento ka rin ba niya?
Nitong kamakailan lang, oo.
E, bakit ka malungkot?
Kasi, mukhang di na ako nakikita ng kaibigan ko.
Hindi na ako kailangan ng kaibigan ko.
Naglalaho ka na ba?
Oo.
Ano na'ng susunod na mangyayari?
Hindi ko alam.
Masakit ba?
Natatakot ka ba?
Hindi pa ako naglalaho, pero…
kinatatakutan ko 'yon.
Amanda.
Pasensiya na kung nasigawan kita kahapon.
Ayos lang po.
Bukas, baka puwede tayong mag-swimming.
Gusto mo ba 'yon?
O gusto mo bisitahin natin si Lola Downbeat.
Puwede kayong maghurno ng biskuwit, mag-asikaso ng hardin,
at siyempre, isasama natin si Rudger.
Sige po.
Anak, dito ka lang. Babayaran ko ang parking.
Hindi ka ba hihingi ng tawad?
Para saan?
Hindi ako maglalaho.
Bakit ka ba nagagalit?
Walang maglalaho, walang iwanan, at walang iiyak.
Ang pangako ay pangako, di ba?
Rudger, nasa paradahan tayo. Wala tayo sa attic.
Uy, ano'ng ginagawa mo?
Kita mo? Di ako naglalaho!
Rudger, halika nga. Delikado 'yan.
Magkalayo tayo, pero di ako naglaho.
May bago ka nang natuklasan!
Kahit di mo ako nakikita, di ako maglalaho.
Oo, naiintindihan ko na! Bumalik ka na rito!
Nagkamali ako, Rudger. Pasensiya na.
Rudger!
Hello, iha.
Pasensiya na kung nagulat kita.
'Wag kang mag-alala, hindi ikaw ang pakay ko, iha.
Narito ako para kausapin sandali ang kaibigan mo.
Sa kasamaang-palad,
mahaba-haba ang pila sa pay station.
Mukhang maghihintay ka nang matagal.
Amanda, takbo!
Rudger!
May kalidad ang Katha na ito… Kay tagal na rin.
Ang bango mo…
Oo, may emergency rito.
-Magpadala agad kayo ng tulong. -Amanda!
Ayos lang ba siya?
Amanda?
Amanda!
AMBULANSIYA
Nakikita kita.
Alam ko kung ano ka, at marami akong kilalang kauri mo.
Naiintindihan ko rin ang pinagdadaanan mo.
Totoong mahirap ang makalimutan.
Pero isa 'yong bagay na mangyayari din sa 'ting lahat kalaunan.
Hindi, hindi ako nakalimutan.
Nagkaroon ng aksidente.
Nabangga si Amanda ng kotse, tapos…
Ganoon din 'yon.
Nangangamba akong nagsisimula ka nang maglaho.
Ano…
Kaunting panahon na lang ang nalalabi sa 'yo.
Sumama ka sa akin, iho.
Si Amanda…
Patay na si Amanda, hindi ba? Kaya nandito ka.
Ikaw si Kamatayan.
Hindi ako si Kamatayan. Ako si Zinzan.
Uulitin ko, kaunting panahon na lang ang mayro'n ka.
Puwede kang manatili rito at maglaho…
o sumama ka sa akin.
Hindi puwede. Kailangan kong puntahan si Amanda.
Ikaw ang bahala, iho.
Pero…
ayaw kong maglaho.
Kaya mo bang bilisan?
Saan tayo pupunta?
Kung saan ligtas ka. Huwag kang mag-alala.
Saan nga 'yon?
Dadalhin tayo ng paglalakbay na ito
papunta sa tamang lagusan, sa tamang lugar.
Ano'ng ibig sabihin n'on?
Magtiwala ka lang, iho. Masyado kang maraming tanong.
Pasensiya na, parati akong may maraming tanong kay Amanda.
At lagi bang may sagot 'yang si Amanda sa mga katanungan mo?
Hindi sa lahat ng pagkakataon.
Ano'ng ginagawa niya kapag hindi niya alam ang sagot?
Madalas, mag-iimbento na lang si Amanda.
'Yan siguro ang dahilan kaya ka niya naisip, iho.
Dahil ikaw ang kasagutan.
Kasagutan?
Sa tingin mo, ako ang kasagutan ni Amanda?
Tama. Tinupad mo ang papel mo bilang isang Katha.
Ituon mo lang ang pansin mo sa kung ano'ng nasa harapan mo.
Isang saradong daan?
Tingnan mong maigi.
Dadalhin ka ng lagusang ito sa isang bagong buhay.
'Wag ka nang mag-isip. Tumuloy ka lang.
Oras nang kalimutan ang mga nakalimot sa 'yo.
Zinzan…
Marami pa akong matutuklasan sa 'yo.
Sana masiyahan ka sa bago mong buhay. Diyan ka nabibilang.
Excuse me po.
Dinala ako rito ni Zinzan at tingin ko…
Pasensiya na sa istorbo, pero bakit mo siya kinakausap?
Totoong tao siya. Hindi ka niya nakikita o naririnig.
Oo nga pala.
Tumabi ka muna, ha?
Magsisimula na ang concert!
Sandali!
MGA PAUNAWA
-Emily! -Emily!
Hello!
Kayong lahat!
Masaya ba kayo?
-Oo! -Oo!
At kumusta naman kayong mga tao?
Kayong lahat! Anong araw bukas?
-Sabado! -Sabado!
E, ang araw pagkatapos n'on?
-Linggo! -Linggo!
At anong uri ng araw ang mga 'yon?
-Ang paborito nating mga araw! -Ang paborito nating mga araw!
At bakit sila espesyal?
-Araw natin 'yon sa trabaho! -Araw natin 'yon sa trabaho!
Nagsusumikap tayong lahat sa paglalaro!
At pagkatapos, ibinabahagi natin ang mayro'n tayo!
Sino ka?
Bago ka rito.
Tama.
At paano mo nalaman ang lugar na 'to?
Kay Zinzan.
Pangalan mo?
Rudger.
Rudge. Ano'ng kulay n'ong mga mata?
Rudge?
Ano'ng kulay nila?
Hindi ng mata mo.
Ano'ng kulay ng mga mata ni Zinzan?
Ano…
Asul ang kanan at pula naman ang kaliwa!
Tanggap ka na.
Ako, alam ko rin ang kulay!
Alam ko! Totoo!
Rudge, mukha kang tao.
Gaya ni Emily.
Crunch, crunch!
Okay, Rudge, siya si Snowflake.
Kung nagtataka ka, isa akong hippopotamus.
Ito namang maliit ay si Cruncher, ang Kalansay.
Hello daw, sabi niya.
Masaya akong makilala ka.
Kinatha rin ba ang mga narito?
Oo, Katha ang lahat ng nandito.
Katha?
'Yon na ang tawag sa 'tin ng mga matatanda noon pa man.
Wala ka bang kaalam-alam sa lugar na 'to, Rudge?
Rudge, tayo ay kinatha ng mga bata na may mga pambihirang kaisipan,
tapos tayo ang nagiging matalik nilang mga kaibigan,
at sumasaya tayo kapag kasama sila, di ba?
Pero tumatanda sila at mawawalan ng interes sa 'tin, kaya tayo nalilimutan.
At kadalasan, 'yon na ang katapusan natin.
Pero may maganda akong balita!
-Babaligtarin natin… -Uy!
-ang busangot mo. -Hi.
Dahil bago pa 'yon mangyari,
dinadala ni Zinzan ang mga kagaya mo dito sa Aklatan.
Karamihan sa mga libro ay kinatha, di ba?
Rudge, ang kathang-isip ang bumubuhay sa ating mga Katha,
gaya ng hangin sa mga tao…
At punong-puno nito ang Aklatan.
Uy, tingnan mo!
'Yan si Binibining Cubie. Katha siya ng isang sikat na pintor.
Tama! Sinabi sa akin ni munting Picasso na iguguhit niya ako balang-araw.
Gustong-gusto ko talaga siya.
Siya naman si Baron Metronome.
Siya at ang kaniyang binging kaibigan, na isang sikat na komposer,
ay nakagawa ng maraming magagandang komposisyon.
Itinadhana silang dalawa sa isa't isa.
Maalamat naman ang nangangatog na matandang 'yon.
Fie, fie, fie…
Isa siya sa mga nakakahanga at respetadong Katha sa kasaysayan.
Fie…
Ang mabuhay, o ang mamatay. Iyon ang palaisipan.
Nabuo tayo mula sa mga kathang-isip ng mga bata,
at tayo ang matalik nilang mga kaibigan.
Pinagaganda natin ang mga tao at ang kanilang mundo.
Ang galing, di ba?
Umalis na ang huling tao.
Solo na natin ngayon ang lugar.
Rudge, ngayon pa lang magsisimula ang kasiyahan.
Ngayong alam mo na kung gaano kahusay ang mga Katha,
hindi ba dapat lang
na manatili tayo sa lugar na maganda, magara at kahanga-hanga?
Opisyal kitang tinatanggap
sa Bayan ng mga Katha.
Di ko na siya maamoy.
Kapag namatay ang totoong tao, maglalaho ang Katha nila.
Pambihira. Minsan lang ako makahanap ng isang kagaya niya.
Heto na ho ang matcha latte at ang basong hiningi ninyo.
Kailangan nating kumain pareho.
Dapat lang kumain tayo ng masarap,
at dapat sariwa rin.
'Wag kang mag-alala.
Mahahanap 'yon ng matalas kong pang-amoy.
-Heto. -Salamat.
Emily, pasensiya na sa istorbo, pero puwede ba akong magtanong?
Salamat.
Ang saganang bayan na ito ay kinatha ng mga libro.
Ibang bayan na naman ito bukas, at sa susunod na araw.
Nag-iiba ito araw-araw.
Kahapon, nasa Machu Picchu kami.
At bago pa 'yon, nagpunta kami sa Lupain ng Whangdoodles.
Ito na ang tahanan namin.
Hinahayaan tayo ng aklatan na makapunta kahit saan,
at puwede tayong makabalik anumang oras.
Alam mo, Rudge,
hindi naman natin nililikhang mag-isa ang mga lugar na 'to.
Ang mga totoong tao ang lumilikha gamit ang kanilang mga kathang-isip.
Hindi natin kaya 'yon.
Pero may mga trabaho na tayo lang ang makakagawa.
Ang sarap!
Trabaho?
Oo!
Dinadayo rin namin ang mga kathang-isip ng mga bata,
at doon kami naglalaro.
'Yang masarap na tinapay na kinakain mo
at 'yong mga marshmallow na pinaghati-hatian natin,
nanggaling ang mga 'yan sa kathang-isip ng mga bata.
At bukas na bukas, magtatrabaho ka na rin, Rudge.
Oo, pero…
Emily, kailangan ko na talagang umalis.
Ngayong araw, ang kaibigan ko…
Kasi itong si Bunting…
Si Bunting?
Aray!
Rudge, nabanggit mo ba si Bunting?
Oo, siya nga.
Ano'ng alam mo tungkol sa kaniya?
Inatake niya kami.
Kasama naming mamalengke si Mama, tapos inatake niya kami.
Nasagasaan ng kotse ang kaibigan ko dahil sa kaniya.
Si Bunting… Mr. Bunting.
Napakasalbahe niya.
Kinakain niya tayo para mabuhay siya.
Daan-daan na ang nakain sa 'min para lang mabuhay siya ng daan-daang taon.
Sa kasamaang-palad, balang-araw,
mamamaalam rin tayo sa mga kaibigan nating tao.
Maliban kay Mr. Bunting, na ayaw magpaalam sa Katha niya.
Kahit sa pagtanda, gusto pa rin niya ang kapangyarihan ng kathang-isip.
Kaya isang araw, kinain niya ang Katha ng iba.
Lumilitaw si Mr. Bunting kahit saan.
Naaamoy niya ang halimuyak natin, at nahahanap niya tayo!
Tapos kinakain niya tayo at nabubuhay siya nang matagal na panahon.
Sa ganitong paraan, hindi mawawala ang kakayahan niyang lumikha.
Nandiyan pa rin siya hanggang ngayon.
Kumalma kayong lahat.
Ayos lang 'yan. Ito ang Aklatan.
Ligtas tayo rito sa Bayan ng mga Katha.
'Wag na kayong matakot.
Pasensiya na sa sasabihin ko, Rudge.
Kilala lahat ng nandito si Mr. Bunting.
Pero isa lang siyang alamat, isang kuwento lamang.
Hindi mo kailangang magsinungaling at sabihing nakita mo na siya.
Hindi siya totoo. Wala pang nakakakita kay Mr. Bunting.
Pero nakita namin siya.
Inatake niya si Amanda, at sinubukan niya akong kainin.
Rudge, pasensiya ka na, pero kailangan ko 'tong sabihin.
Hindi totoo si Bunting.
Nagsasabi ako ng totoo, Emily.
Inatake siya ni Bunting.
Makinig ka, Rudge. Di ko alam ang nangyari pero nakukuha ko.
Naiintindihan ko na nag-aalala ka sa kaibigan mo.
Nakakalungkot 'yon, at alam kong mahirap 'yon para sa 'yo.
Pero hindi ibig sabihin…
Bumalik ka rito, Rudge. Saan ka pupunta?
Hahanapin ko si Amanda.
Hindi mo siya mahahanap.
Kakasabi ko lang kanina, di ba?
Maglalaho ka pag umalis ka sa Aklatan.
Makinig ka, Rudge.
Hayaan mong ipaliwanag ko sa 'yo.
Hindi mo na ulit makikita ang batang 'yon.
Hindi ganiyan ang mga bagay rito.
Hindi ako ang may gawa, pero may ilang mga patakaran
na kailangan nating sundin sa mundo natin.
Nakalimutan ka na niya, Rudge. At di na 'yon mababago.
Nagkakamali ka. Hindi ako makakalimutan ni Amanda.
Kung sigurado kang naalala ka ng kaibigan mo,
bakit hindi ka pa niya tinatawag?
Bakit nandito ka pa? Sagutin mo 'ko.
Hindi, hindi 'yon.
Namatay ang kaibigan ni Rudger.
Makinig ka, Rudge. Napagbaligtad mo ang mga kulay.
Pula ang kanang mata ni Zinzan at asul naman ang kaliwa.
Hindi lahat ng nakikita mo ay totoo.
O siya, mga kasama!
Gabing-gabi na!
Magligpit na tayo't matulog!
Emily, sandali!
Hindi ka ba makatulog, iho?
Zinzan?
Napakaganda rito.
Hindi ka magugutom hangga't nagtatrabaho ka.
Sabi mo, ako ang kasagutan ni Amanda.
Pero anuman ang gawin ko, hindi ko siya makita.
Ito ba ang sagot? Ito ba ang sagot ni Amanda?
Ang pamamaalam ay isang bagay na nararanasan nating lahat.
Mabuting partner ang kaibigan ko.
Pero sa kasamaang-palad,
nakatira ang kaibigan kong 'yon sa isang masalimuot na tahanan.
Sa pagtatapos ng bawat araw,
nakikiusap siya sa akin na manatiling gising,
na 'wag lumayo, at lagi siyang bantayan.
Kaya, ginawa ko.
Lagi ko siyang binantayan, araw at gabi…
hanggang sa makalimutan niya na ako.
Kaya hindi ako natutulog.
Kahit hindi ako ganoon kinatha.
May dahilan kung bakit isinilang tayong mga Katha.
At tinitiyak ko sa 'yo, iho.
Babantayan kita.
Zinzan.
Hindi ako umiiyak, kahit kailan.
Dahil ganoon ako kinatha ni Amanda.
Rudge. Rudge, gising.
Umaga na. Oras na para bumangon.
Tara na. Naghihintay si Emily.
Emily!
Sa wakas. Huli ka na.
Pag nahuli ka, maaagawan ka ng magagandang trabaho. Tara na!
Magandang umaga, Emily.
Magandang umaga, Rudge.
O siya, halika na. Magsimula na tayo!
MGA KUWENTO PARA SA MGA BABY CRAFT EVENT
Ang una mong dapat gawin ay magpokus sa bulletin board.
NAWAWALANG PUSA, NAWAWALANG ASO LAUNCH PARTY, SALI NA SA BOOK CLUB
Ganiyan. Ngayon, lilitaw rin kalaunan ang trabahong bagay sa 'yo.
Ito ang trabaho natin?
Rudge, tingnan mo. Tingnan mong maigi.
MGA PAUNAWA
ANG AHENSIYA
Mga litrato…
Emily, nakikita ko ang mga litrato.
Tama.
Ito ang mga bata na gustong-gustong makipaglaro sa 'tin.
Ang kailangan mo lang gawin, mamili ng larawan ng isa sa mga bata
na sa pakiramdam mo ay para sa 'yo.
Napakaimportante ang pagpili ng kaibigan mo.
Laging nakakaisip ng masasarap na pagkain ang batang 'to.
Gusto kong kumain ng ice cream.
-Baka 'yan na ang para sa akin? -Bruskong makipaglaro!
Rudge, 'wag kang mag-isip. Pakiramdaman mo.
"John"!
KAPITAN JOHN
Si John.
-Sige, Rudge! Kunin mo, Rudge! -Hablutin mo, Rudge! Ayos!
Rudge, ang litrato ay parang tiket sa tren.
-Pag nakuha mo na, di mo dapat mawala. -Kaya mo 'yan, Rudge!
Nakuha ko!
Makinig kayo, mga kasama!
Tapos na ang training natin. Kapit lang para sa hyperspeed!
Nalikom mo na ba ang bato ng buwan?
Bato ng buwan?
Misyon nating makalikom ng mga pambihirang bato.
Dapat dala mo 'yon pagbalik mo.
Bumalik ka na! Papalapit na ang kalaban!
Rudge! Dali, bumalik ka na rito!
Mga kasama! Balik sa estasyon! Maghandang umatake!
Masusunod, kapitan!
Rudge, oras ito ng trabaho, hindi ng laro!
Nagtatrabaho tayo at naglalaro.
Rudge, naglalaro lang ang batang 'to sa kathang-isip niya,
pero manganganib ang buhay natin pag di tayo nag-iingat.
Kapag namatay tayo sa mundong ito, maglalaho tayo.
Teka nga, sandali lang.
Nakita n'yo ba si Cruncher, ang Kalansay?
Hindi. Hindi ko siya kasama.
Saan naman kaya siya nagpunta?
Baka hindi ka magaling pumili ng kaibigan.
Kung nandito lang siya…
Ang bayani ng kalawakan na si Wobbles!
Cruncher?
-Si Cruncher nga! -Si Cruncher nga!
Sige, Wobbles!
-Natalo niya sila! -Ayos, Wobbles!
Salamat, Wobbles.
Nagsasara na ang kathang-isip niya.
May mabangis na halimaw kahit saan.
Rudge, ang litrato!
Hindi ito ang Aklatan.
Kakasabi ko lang sa 'yo na ang litrato ang tiket natin pauwi.
Di dapat tayo lumalagpas ng isang araw.
Pag tapos na ang trabaho natin, dapat tayong bumalik sa Aklatan.
Naku po. Sarado na!
Tingnan mo, Emily, bukas ang bintana.
Kahit ako, magkakasya.
Rudge, kung nakulong tayo rito,
maglalaho tayo paglubog ng araw.
Pasensiya na kayo.
'Wag mo nang alalahanin 'yon. Bago ka pa lang, Rudge.
Tama si Snowflake.
O siya, tama na yan.
Tara na. Bumalik na tayo bago pa tayo maglahong lahat.
Crunch, crunch…
Di nga?
Seryoso ba 'to?
Ano 'yon?
Wobbles, maglaro ulit tayo bukas…
Tingnan n'yo, o. Siya na si Wobbles.
Wobble, wobble, wobble!
Ayos!
Masaya ako para sa 'yo.
-Ang saya-saya ko! Ang galing! -Ang daming nangyari.
Mukhang makakatagal na ang kaibigan nating kalansay rito.
Dito na siya araw-araw.
Totoong espesyal ito, pero madalang mangyari.
Kailangan natin ipagdiwang ang araw na 'to.
Kaya naghanda ako ng pagkain na mula pa sa kalawakan.
Gusto ko nang kainin.
Puwede ba akong magtanong?
'Yong kaibigan mo ba…
Sabihin mo nga sa 'kin, Emily. 'Yong kaibigan mo ba…
Kinalimutan ba nila ako?
Oo, parang ganoon na nga.
At nagawa mo ba silang kalimutan?
Ako? Siguro. Matagal-tagal na rin kasi.
Alam mo, gustong-gusto ko ang kathang-isip ni Amanda.
Di mo makakalimutan ang isang kagaya niya.
Nagkakaroon lahat ng buhay sa tuwing pumapasok siya.
Ang lampara, nagiging punong pantropiko.
Napupuno ang baul ng kayamanan na mula sa mga pirata.
Ang natutulog na pusa, nagiging bombang naghihintay sumabog.
Palagi siyang nakakaisip ng mga makikinang na mundo.
At kapag kasama ko siya,
kumikinang din ako.
Sana talaga buhay pa siya.
Kahit di ko na siya makita, basta buhay siya.
Makakahanap ka rin ng kaibigan na kasinghusay ni Amanda
Sigurado ako ro'n. 'Wag ka mag-alala, Rudge.
Hindi! Si Snowflake muna!
Si Snowflake muna ang makakahanap ng kaibigan!
Oo, ikaw muna, Snowflake.
Si Snowflake muna.
Matagal ko ring di nakita ang totoong langit.
Kaya salamat sa 'yo, Rudge.
O siya, umalis na tayo rito.
Ang tamang lagusan sa tamang lugar!
-Ang tamang lagusan sa tamang lugar. -Ang tamang lagusan sa tamang lugar.
Ayos ka lang ba? May problema ba?
Bumalik na tayo!
Wobble!
Emily. Sandali lang.
Ano'ng mangyayari kung di tayo nakalimutan,
pero nakain pa rin tayo?
'Yan na naman?
Sinabi ko na sa 'yo.
Makinig ka. Kapag nakain tayo,
ano na'ng mangyayari sa mga kaibigan nating tao?
Ewan ko. Baka mamamatay ang espiritu nila
dahil may maiiwang malaking puwang sa puso nila.
Emily, magtiwala ka sa akin.
Teka, Rudge, sabihin mo sa akin ang nangyayari.
-Pangako, babalik ako. -Emily, ang bus.
Emily, nandito na ang bus!
Hay, Rudge.
Bunting!
Oo. Ito na nga. Naamoy ko na siya.
Napakabango mo talaga.
Hindi ka naglaho.
Puwede ko bang malaman kung paano ka nakaligtas?
Ibig ba sabihin nito, nakaligtas rin 'yong bata?
Hindi, nagkamali ako. Iba na ang amoy mo, Roger.
Tumahimik ka, Bunting. Kasalanan mo 'tong lahat!
Wala naman akong ginawa.
Ikaw ang may kasalanan. Naaksidente 'yong batang paslit
kasi natakot ka at tumakas.
Tama ako, di ba?
Nagsisinungaling ka.
Hindi 'yon kasinungalingan.
Depende kung saan mo titingnan, sa pananaw ko o sa pananaw ko.
Nakikita lang ng lahat ang gusto nilang makita, hindi ba?
Pag di nila makita, ayaw talaga nila itong makita.
Naiintindihan mo?
Kaya, Roger, malas mo.
Walang nakakakita at nakakarinig sa 'yo
dahil walang may gustong makita ka at walang may gustong marinig ka.
Gusto mo pa rin bang manatili rito,
dito sa mundong walang sinumang makakakita ng luha mo
o ang makakarinig ng iyak mo?
Nagkakamali ka, Bunting.
Makinig ka. Hindi ako umiiyak.
-Rudge? -Rudge?
Ang bus ulit?
Sino 'yon?
Salamat, Goldie.
Tawagan mo lang ako.
Ayos ka lang ba?
Umuwi na tayo.
Ingat.
Good night.
Mama, sandali.
Lizzie, anak, bakit di ka muna magpahinga?
Ayos lang ho ako.
Hindi mo ba puwedeng samahan si Amanda sa ospital?
Mukhang hindi ho.
Tiyakin mong pauulanan mo siya ng yakap pagkagising niya.
'Wag kayong mag-alala. Matatag ang batang 'yon.
Magigising din siya.
Si Amanda, patakbo siyang lumapit sa akin.
Nang makita niya ako,
para may gusto siyang sabihin sa akin.
Naku naman. Di mo dapat sinisisi ang sarili mo.
Lizzie, ayos ka lang ba?
Pasensiya na ho, Mama.
Aayusin ko na ang mga dapat dalhin bukas sa ospital.
Oo, mabuti pa nga.
PARA KAY RUDGER, 'WAG ITONG BUBUKSAN GALING KAY AMANDA
Buweno, hindi naman ako si Rudger.
Tama.
Binilhan ka nito ng papa mo na mahal na mahal ka.
'WAG KALIMUTAN SI PAPA 'WAG IIWAN SI MAMA, 'WAG IIYAK
Kumusta po riyan? Nasanay na po ba kayo?
Papa, magtatayo po kayo ng bookshop?
Maganda nga 'yon.
Ayos lang 'yong mga seryosong libro, pero dapat may nakakawiling libro din po.
Pag ginawa n'yo 'yon, sisikat po ang tindahan n'yo.
Si Mama? Gabing-gabi na siyang umiinom ng beer at saka umiiyak.
Opo, Green Lager. Pero 'wag n'yo siyang alalahanin.
Di ko po siya iiwanan.
Ako? Malungkot ako, pero di ako iiyak.
Kung iiyak ako, mag-aalala kayo, di ba?
Papa…
Sana magkaroon kayo ng maraming kaibigan.
At kahit paminsan-minsan sana,
padalhan n'yo ako ng sulat…
Bakit kailangan n'yo pang mamatay, Pa?
'Wag kalilimutan si Papa…
'wag iiwan si Mama…
at…
'wag iiyak.
Rudger.
Iyon ang araw na isinilang ako.
Mahal…
Mahal, sige na…
Pakiusap…
Mama…
'Wag mong iiwanan…
si Amanda.
Alam ko na ngayon kung bakit ka espesyal.
Mayro'n kang matinding samyo ng kalungkutan.
Isa ngang napakatinding samyo.
Ipinapakita lang nito lalo na karapat-dapat kang makain ko.
At kung maglaho ka man,
hindi ba't maglalaho rin ang kalungkutan niya?
Pag-isipan mo, Roger.
Laging naglalaho ang mga kauri mo.
Wala rin 'yong pinagkaiba sa pagkain ko sa 'yo, ano?
Emily…
Bumalik ka!
Emily, 'yan si Bunting.
Alam ko!
Emily!
Buhay siya!
Ano'ng sabi mo?
Si Amanda… Buhay siya!
Buhay si Amanda!
Buhay siya sa ospital!
Umalis muna tayo rito!
Dumeretso kayong umuwi pagkatapos sa trabaho!
Zinzan.
Nasaan si Snowflake?
Nasa Aklatan, nag-aalala.
Emily, gusto ka nang umuwi ni Snowflake.
Uuwi ako, kasama ninyo!
Zinzan, ito na ba 'yon?
Ito na dapat.
Nasaan na? Nasaan ang lagusan?
Bakit dumilim ang paligid?
Dumilim ba?
"Mula sa kinatatayuan ko, nagliliwanag ang araw sa buong lugar."
Si Bunting.
Zinzan, kailangan nating bilisan.
Diyan lang kayo. Parang may mali.
Wala akong interes sa batang babae o sa pusa.
Ang sabi nga nila, mga sariwa lang ang kinakain ko.
Zinzan!
Lalong bumabango ang mga Katha na malapit nang maglaho.
Mr. Roger.
Pakiusap, hayaan mong turuan kita ng isang napakahalagang bagay
bago kita kainin.
Magkaiba tayo.
Kinatha lang kayo.
Samantalang ako ang kabaligtaran.
Naiintindihan mo naman, di ba?
Ako ang kumakatha.
Makinig ka.
Nakasaksi na ako ng mga lugar at panahon na hindi mo pa nalalaman,
marami na rin akong mga natuklasan, gayundin sa mga katha
sa bawat sulok ng mundo.
Habang kinakain ko ang mga imbisibleng nilalang kalaunan.
Hindi mo ako matatakasan. Kaya, sumuko ka na.
Makinig ka, Rudge, may sasabihin ako sa 'yo.
Sumuko ka na lang kaya?
May sakit ang kaibigan ko at nasa ospital na siya
mula nang ipanganak siya.
Hindi naman talaga ako kinalimutan, Rudge.
Ang totoo niyan,
namatay ang kaibigan ko bago pa man siya magkaroon
ng pagkakataong tumanda.
Magkaiba ang paglimot sa pagkuha!
Rudge, puwede mo pang makita si Amanda.
Iho, dapat mong mahanap ang lagusan.
Ang lagusan… Pero, nasaan?
Magpokus ka. Tingnan mo ang bawat sulok. Dali!
Sige.
Iho, di ka na makakatakas.
Balewala na ang umasa.
Maglalaho rin kayong lahat sa bandang huli, nang mag-isa.
Emily! Zinzan!
Magaling, iho.
Hindi n'yo pa rin ba maintindihan?
Nakakaawa naman.
Maging ito ay ikinatha lamang.
Bang.
Emily!
Hindi na kayo natuto. Wala kayong kayang baguhin.
Bilis. Ipasok mo siya sa loob.
'Wag mo kaming iwan, Emily!
Rudge…
'Yang goggles na binigay ko…
Kinatha 'yan ng…
tunay kong kaibigan.
Emily, gising.
Rudge…
Bakit?
Pakisabi na lang kay Amanda, hello…
Sasabihin ko.
May isang bagay na hindi matatalo ng kathang-isip.
At 'yon ay…
-Emily. -…ang katotohanan.
Emily!
Sino 'yan?
Sina Rudge at Zinzan!
Maligayang pagbabalik!
Saan kayo nanggaling? Nasa Dejima ng Nagasaki tayo ngayon.
Snowflake, wala na si Emily. Naglaho na siya.
Dahil sa akin. Naglaho siya dahil sa akin.
Rudge?
Dahil sa kaniya,
naglaho siya.
Teka. Emily? Sino 'yon?
Si Emily siguro ang bagong kaibigan ni Rudge!
Magiging kaibigan din kaya siya ni Snowflake?
Sino 'yong tinutukoy mo, iho?
Si Emily…
May isa ba sa 'ting kinain ni Bunting?
Zinzan, naglaho siya sa harapan natin.
Sinasabi mo ba…
na kaibigan natin ang Emily na 'yon?
At maglalaro tayo.
Masaya 'yon!
Ano 'yon?
Ayos ka lang ba, iho?
Ano'ng problema?
Wala, wala akong kilalang babae na may gano'ng pangalan.
Ako rin.
Wala rito.
Pasensiya na, di ko pa siya nakikita.
Mabait siyang bata.
Masayahin at tapat, na may magandang ngiti.
Naaalala mo ba siya?
Paano ko makakalimutan?
Siyempre, naaalala ko. Alam mo ba ang nangyari sa kaniya?
Naglaho siya dahil kay Bunting.
Ano'ng sinasabi mong "naglaho"?
Hindi maaari 'yon.
Ang dinig ko, mga Katha lang ang inaatake ni Bunting.
Hindi niya sasaktan ang Lizzie ko.
Teka. Hindi ako sigurado kung sino'ng tinutukoy mo.
Si Elizabeth Downbeat. Kaibigan ko siya, ang Lizzie ko.
Lizzie?
Si Lizzie ang mama ng kaibigan ko, ang nanay ni Amanda.
Oo, naiintindihan ko na.
Ano, masaya ba siya?
Malaki na ba siya ngayon at masaya sa buhay niya?
Sa palagay ko.
Mukhang masaya naman siya.
Masipag siya sa trabaho. Pero naglilibang din siya pagkatapos.
Dinadala niya kami sa parke at sa pool.
At masarap ang gawa niyang biskuwit.
Matanong ko lang…
Nabanggit ba ako ni Lizzie sa 'yo?
Ikaw?
Oo. Ako.
Fridge ang pangalan ko. "Fridge" ang ipinangalan niya sa akin.
May malaking kahon ang mama ni Amanda sa may kusina.
Ipinangalan niya 'yon sa 'yo.
Araw-araw niyang binabanggit ang pangalan mo.
Talaga? Naaalala nga niya ako.
Ang pinakamamahal kong kaibigan.
Pasensiya na. Sa tingin ko…
Masarap pa rin ang mga biskuwit niya, ano?
Alam mo, minsan, hindi na mahalaga kung totoo o hindi.
Sa buhay, dapat paniwalaan ng sinuman ang gusto nilang paniwalaan, Rudge.
Ang mahalaga
ay ang kuwentong paniniwalaan mo.
Tama, 'yon ang mahalaga.
Salamat. Salamat, Fridge.
ANG AHENSIYA
Magandang umaga, Rudge!
Iho, ano ang hinahanap mo?
Pupunta ako sa ospital kung nasaan si Amanda.
Hahanap ako ng kaibigang tao na magdadala sa akin doon.
Pero hindi mo alam kung saang ospital siya naroroon, di ba?
Maaamoy ka ni Bunting at mahahanap ka niya.
Makakain ka na niya bago ka pa makarating doon.
Kahit na buhay pa siya,
hindi ka na niya naaalala.
At 'yon ang dahilan kaya ka nagsimulang maglaho.
Kahit pa mahanap mo siya, hindi 'yon makakatulong.
Ganiyan talaga ang mga bagay.
Kinalilimutan tayo ng mga tao. Ganoon talaga ang mga bagay.
Dahil mga Katha tayo.
Pero hindi pa ba sapat 'yon?
Hindi ba sapat ang maging isang "gawa-gawang kaibigan"?
Iho, dapat mong maunawaan.
Zinzan, takot akong maglaho
o makain ni Bunting.
Pero pupunta ako.
Maaaring maglaho ako at wala nang makakita sa akin.
Pero totoo ang pinagsamahan namin ni Amanda.
Kahit di naniniwala ang buong mundo na totoo 'yon,
naniniwala pa rin ako.
Masaya ako na naging kaibigan ako ni Amanda.
Rudge.
Zinzan, gusto kong makita si Amanda.
Gusto kong sabihin sa kaniya na gumising at lumaban.
Gusto kong sabihin sa kaniya na kahit ano'ng mangyari,
hindi ko siya iiwan.
Kailangan kong gawin 'to bago pa ako maglaho.
Julia.
'Yan ang kaibigan ni Amanda.
Ito ang aking… Mali, ang atin.
Ito ang ating pasanin sa mga di nakikita.
Zinzan, ito ang sagot ko.
Iho!
Hindi. Ano'ng problema mo?
Ano ba? Hindi mo nakukuha.
Ngayon na ang recital at ikaw ang bida, ang prima ballerina.
Ikaw si Prinsesa Aurora!
Ako si Rudger, kaibigan ni Amanda.
Roger?
Hindi, ako si Rudger. Kaibigan ni Amanda.
Sige na, Julia. Kailangan mo akong dalhin sa ospital ni Amanda ngayon din.
Kaibigan ka ni Amanda? Ano'ng sinasabi mo riyan?
Ikaw ang Aurora ko.
Makinig ka sa akin.
Pabibilibin mo ang bawat manonood ngayong araw.
Julia, pakiusap. Nagmamakaawa ako.
Wala na akong oras. Importante talaga ito.
May pabor akong hihilingin sa 'yo.
Ang… Hindi, ako… Sa ospital…
Ano'ng nangyayari?
Pinili ni Julia si Rudge bilang kaniyang tunay na Katha.
Ano na'ng gagawin natin?
Nasa alanganin tayo.
Tumahimik ka na. Ang susunod, Aurora,
ay ang "Awakening Pas de Deux".
Julia, mahuhuli na tayo!
Sige po.
Hindi!
Iho! Bitawan mo ang litrato!
Iho, gumising ka.
Rudge, pupunta ka, di ba?
Pupuntahan mo si Amanda, di ba?
Amanda?
Sino si Amanda? Hindi ko siya kilala.
Siya ang kaibigan mong tao.
Amanda?
Amanda…
Nakalimutan mo na ba?
Tara na, Julia.
Susunod na lang ang papa mo mamaya.
Di ko maintindihan.
Nakakalimutan niya ang kaarawan ko pero naaalala niya ang ballet recital ko?
Dito.
Julia, sandali!
Bilis, Rudge, bilis!
Bilis, iho.
Dali, bilisan mo.
May tiwala ako sa 'yo, Snowflake.
Ako na'ng bahala.
Tara na, iho.
Bilisan mo. Gusto mong makita si Amanda, di ba?
Amanda…
Ang ospital…
Julia!
Teka!
Dito, iho.
Sige, Rudge. Alam kong kaya mo 'yan.
Zinzan!
-Matapang ka ba? -Manood ka.
Mama, narinig n'yo ba 'yong ingay?
Ingay? Anong ingay, anak?
Julia!
Sa ospital. Kailangan nating pumunta sa ospital.
Julia, di mo dapat ako ginugulat nang gano'n.
Julia! Dalhin mo ako kay Amanda.
Sige na, dalhin mo ako kay Amanda.
Ambulansiya… Ospital.
Magaling ang ginawa mo, iho.
Mag-iingat ka.
Amanda!
Bunting ang pangalan ko. Ako si Mr. Bunting.
Hinahanap ko ang batang babae na nagngangalang Amanda Shuffleup.
Balita ko, pasyente siya sa ospital na 'to.
-Mr. Bunting. -Ano 'yon?
Tinatanong ko ang relasyon n'yo sa pasyente.
SILID NG MGA BATA
Doon.
-Nandoon siya. -Nandoon siya.
-Doon! Doon! -Salamat.
Masyadong malaki si Snowflake para makalabas.
Bumalik ka na sa Aklatan, Zinzan.
Nakita na kaya ni Rudge si Amanda?
Sigurado ako ro'n.
Alam kong magagawa niya.
'Wag kang mag-alala, Snowflake. Babantayan kita.
Julia! Mahal!
Naalala ko na! Ngayong araw nga 'yon!
May ballet concert tayo ngayon!
Mabuti na lang.
Ms. Shuffleup.
Maayos na ang lagay niya.
Maraming salamat.
Mama.
Bibili lang ako ng tsokolate.
Amanda!
Amanda…
Kasalanan ko 'to. Patawarin mo ako.
Nararamdaman ko.
Alam kong buhay ka.
Sigurdong buhay pa ang kathang-isip mo.
At nandito ako.
Nakabalik na ako, Amanda. Nakabalik na ako.
Oras na para gumising.
Pakiusap, gumising ka na.
Walang maglalaho,
walang iwanan,
at walang iiyak.
Hindi na ako tatakas.
Amanda, kailangan mong gumising!
Ano'ng mayro'n dito?
Sandali nga. Roger, ikaw ba 'yan?
Alam kong babalik ka rito, Roger. Masaya akong makita kang muli.
Amanda…
Nasaan ako?
Naku, nagising ka na.
Kayo… kayo ba ang doktor ko?
Puwede bang kumalma ka muna riyan?
Lahat ng bagay ay may katapusan.
At ngayong araw ang katapusan mo, Roger.
Hindi ako maloloko ng bestida na 'yan.
Sino'ng kausap n'yo?
Narinig mo ba 'yon? Hindi ka na nakikita ni Amanda.
Hindi ka na niya naaalala.
Naku po. Nakalulungkot naman.
Hindi ba, Roger?
Roger?
Sino… sino kayo?
At bakit… Bakit kayo nag-aaway?
Gutom na ako, gutom na gutom.
Kakainin ko na ang lahat ng binigay niya sa 'yo,
pati na ang lungkot at ang sakit.
Amanda!
Roger?
Hindi.
Tama na. Hindi Roger ang pangalan niya.
Tama 'yan! Ako 'to!
Rudger ang pangalan niya! Rudger!
Rudger! Halika!
Amanda!
Magaling, bata!
Gaya ng inakala ko, di ako nadismaya sa paghahanap sa Roger mo.
Handa ka na ba, Rudger?
Handa na.
Kumapit ka nang mahigpit!
Nakakapit na. Di ako bibitaw.
Kawili-wiling pagbabago ito.
Daan-daang taon na akong mangangatha.
Mas matagal pa kaysa sa 'yo, bata.
Amanda, itong sasakyan… Makakalipad kaya ito?
Ang totoo niyan, hindi!
Pero 'wag ka mag-alala.
-Rudger! -Amanda!
Amanda…
Amanda.
Amanda!
Doktor ka, di ba? Gumawa ka ng paraan!
Pasensiya na, Ms. Shuffleup.
Nagsu-survey ako ng mga bata rito ngayon.
Isa itong napakahalagang survey.
Di 'to magtatagal, sinisiguro ko.
Ikaw 'yong lalaking nagpunta sa bookshop no'ng isang araw.
Naaalala mo ako. Isang karangalan, Ms. Shuffleup.
Umalis ka na ngayon din!
Hindi mo ba nakikitang nahihirapan ang anak ko?
Ma.
-Amanda, mabuti at gising ka. -'Wag n'yo siyang paniwalaan.
-Di n'yo siya dapat paniwalaan. -Tatawag ako ng doktor agad-agad.
Mama.
Ang lalaking 'yan… Sinusubukan niyang kainin si Rudger.
Bata, hindi ko naman siya kakainin.
Dadalhin ko lang siya sa kawalan,
pabalik sa realidad.
Ikaw? Sino ka ba?
Hindi kayo masasaktan ng bata maliban kung makikialam kayo.
Makialam?
Anak!
Amanda, pakiusap, paniniwalaan ka ni Mama.
Matutulungan ka niya.
Amanda, banggitin mo sa kaniya si Fridge.
Darating siya. Pag tinawag siya ni Mama, darating siya.
-Mama, sabi ni Rudger… -Amanda.
Anak, sige lang.
Sabi ni Rudger, tawagin n'yo si Fridge.
"Fridge" ba 'ka mo?
Isang aso. At ang pangalan niya ay Fridge.
Sabi ni Rudger, nagkita sila ni Fridge.
Rudger?
Tawagin n'yo si Fridge.
Ma, kailangan n'yo pong tawagin si Fridge.
Mama…
Ahas?
Maligayang pagbabalik, Ms. Shuffleup.
Maligayang pagbabalik sa mundo ng mga Katha.
Mama, naririnig n'yo ba ako?
Amanda!
Lalabanan ko 'to para sa 'yo!
Mama!
Rudger!
Ma, iligtas n'yo siya!
Pakawalan mo siya! Sabi nang pakawalan mo siya!
Pakawalan mo siya ngayon din!
Hoy, kasama namin siya! Lubayan mo na siya!
Kaibigan namin siya.
Di namin ibibigay sa 'yo ang kaibigan namin!
Bilis, Fridge!
-Mama! -Amanda!
Ba't di n'yo na lang asikasuhin ang sarili n'yong buhay?
Isang Katha lang naman 'to.
Ipakain n'yo na lang kasi sa 'kin 'to!
Rudger!
Amanda, mabuhay ka kasama ni Mama.
Rudger!
Hindi ko masabi ang lasa.
Tunay na higit pa sa kathang-isip.
Kung ilalarawan ko,
parang hindi na siya sariwa,
malapit na itong mapanis.
Pero nagawa ko na rin sa wakas. Nakakain ako ng isang pambihirang Katha!
Tama, ito nga ang inaasam ko.
Realidad…
Ayos lang po ba kayo?
Ayos lang ako. Ayos lang ako.
Maligayang pagbabalik, mahal kong anak.
Nakabalik na ako, Mama.
Kita mo nga naman. Rudge, tama ka nga.
Ang saya niya, napakasaya.
Ang laki-laki na niya.
Oo, gayundin ang Amanda ko.
Napakasaya niya rin.
Ayos lang ba ang lahat?
Oo.
Naku, gising na siya.
Oo.
Mabuti naman. Sasabihan ko ang doktor.
Sige.
Salamat, Rudger. Salamat. At salamat din sa'yo, mahal kong Fridge.
Rudger, salamat dahil bumalik ka.
Hindi ako mag-isa.
Tinulungan ako ng mga kaibigan sa Aklatan.
Sina Zinzan at Snowflake…
Pati rin si Emily.
Amanda, sasaya ka,
malulungkot, at mauulit 'yon nang mauulit.
At tatanda ka rin.
Rudger.
Amanda, kahit kailan,
anuman ang mangyari,
mananatili ako riyan sa puso mo.
Salamat at dumating ka sa buhay ko,
tatlong buwan, tatlong linggo at tatlong araw ang nakararaan.
Amanda…
Walang maglalaho,
walang iwanan,
at walang…
At walang…
iiyak kahit kailan.
Handa ka na ba?
Halika na, Rudger! Sa huli nating paglalakbay!
Sige!
Isang ibon na hindi pa nakikita.
Isang bulaklak na hindi pa nakikita.
Isang hangin na hindi pa nakikita.
Isang gabing hindi pa nakikita.
Nakakita ka na ba ng mga bagay na kay ganda?
Ako, oo.
HANGO SA NOBELANG "THE IMAGINARY" NI A.F. HARROLD
Tagapagsalin ng subtitle: Lady Diane Bonifacio