Isang ibon na hindi nakikita.
Bulaklak na 'di nakikita.
Ihip ng hanging 'di nararamdaman.
Gabi… na hindi nakikita.
Nakakita ka na ba ng isang bagay na sobrang ganda?
Ang pangalan ko ay Rudger.
At tatlong buwan, tatlong linggo, at talong araw na gulang na ko.
Oh --- wow.
Sa lugar na 'to ako pinanganak.
Sa mundong-- likha ng imahinasyon ni Amanda.
Palaging… kahanga-hanga ang lahat ng mundong naiisip ni Amanda.
Ayun ang masipag na higante,
ang madaldal na squirrel,
at ang balyena ng dagat.
Minsan, sobrang nakakatakot din ang mga naiisip niya.
Rudger!
Siya… si Amanda. Inimagine ako ni Amanda, dahil do'n kaya ako pinanganak.
Nangako kami ni Amanda sa isa't-isa.
Kahit anong mangyari… 'wag na 'wag kaming mawawala.
Protektahan ang isa't-isa.
At wag iiyak.
Eh ikaw? May sikretong kaibigan ka rin ba… na walang nakakakita?
Ang matatanda, na dating mga bata, tawag sa 'min…
mga Imaginary.
Minsan, wish ko na sana nakatira ako sa lugar na laging maaraw.
Julia, baka may rainbow pagkatapos ng ulan. isang promise rainbow.
Ha? Promise? Anong sinasabi mo?
Kapag nakakita ka raw ng rainbow pagkatapos
ng ulan, paalala raw 'yon… ng isang mahalagang pangako.
Julia!
Ah, si mama na 'yun. Hi, Mama
Tingin ko, mas gusto nina mama ng mga
aurora kesa ng mga rainbow. Lalong-lalo na 'yang si Papa.
May ballet ka pa? Kahit bakasyon na?
Oo nga eh. At ito pa.
Alam mo naman na palaging nakakalimot 'yung si papa ko, 'di ba? No'ng
isang araw, ito ang pinakaunang sinabi niya,
"Ano ngang meron ngayon? Alam kong may importanteng
okasyon ngayon eh." "Ah, oo
nga pala. Ngayon ang ballet recital mo." Pero hindi.
Amanda, isipin mo, birthday ko n'ong araw na 'yun. Nakakinis 'di ba?
Tingin mo, bakit kaya… nakakalimutan ng mga matatanda ang mga importanteng bagay?
-Julia! Uuwi na tayo! -Hmm?
O sige. Ba-bye!
Ingat, Julia.
Dali na. Mag-uumpisa na ang ballet lessons mo. Hindi ka pwedeng ma-late.
-Mommy! Hintayin niyo 'ko! -Tama, anak. Tara na.
Opo. Heto na nga po.
Hello.
Oo, alam ko. John, umupo ka ro'n.
Ay.
Bago ka pa magsalita, You're welcome.
Ah… salamat.
Laban tayo!
May "wild things" talaga kahit saan.
Talaga? Ngayon na? Ayos!
Alas-singko? Sige. Oo, syempre naman. Pupunta ako agad diyan.
Hello.
Ayos! Goldie, naaprubrahan na ang application ko.
Pinapapunta na ako para sa interview.
Congrats ah! Ito na ang umpisa bagong chapter ng buhay mo.
Sana maging okay lahat. Dito lang kasi ako sa bookshop nagtrabaho mula no'ng
nag-asawa ako.
Okay lang 'yan. Tandaan mo, ikaw lang naman ang may-ari ng Shuffleup Book Shop.
-Kaya mo 'yan. -Naku, sana nga.
Mukhang ito na 'yon.
Lizzie.
Alam 'kong mahirap gawin lahat ng 'to nang mag-isa,
pero alam kong kayang-kaya mo 'to.
Salamat, Goldie.
Ah, siyanga pala, pwede kayang… humingi ako ng malilit na pabor sa'yo?
Si Amanda ba? Sige. Ako'ng bahala sa kaniya.
Ah. Tha best ka talaga.
Amanda, 'di pa rin ako pwedeng magsalita?
Pwede na.
Testing, testing, one-two-three. Houston, naririnig niyo ba 'ko?
Bakit ba kasi 'di tayo pwedeng mag-usap sa eskwelahan?
Rudger, sinama lang naman kita sa school kasi nagpumilit ka.
Ako lang nakakakita sa'yo.
'Di ba magugulat ang mga tao kapag nakipag-usap
ako sa taong hindi nila nakikita?
Sobrang astig ng magiging entrance ko kung nakikita ako ng mga tao. "Hey, yo.
Kayong lahat.
Ako nga pala si
Rudger."
Ano? Hindi na matutuloy ang date natin?
Kailangan ngayon ng tulong ni Lizzie.
Alam mo namang mag-isa lang niyang inaalagaan si Amanda.
Rudger, may naisip akong sooo-brang astig na adventure.
Yon ba 'yong may nagbabagsakang meteorites?
Hindi.
Wag mo sabihing 'yong may nanghahabol na matandang Leeks Lady.
May kulang sa adventure na 'yon.
Hay may kulang talaga. At 'di masaya sa kaserola
kasama ng mga sausage. Sobrang init kaya sa loob non.
Naiintindihan mo naman, di ba? Kahit imagination mo lang 'yoooon.
Oo na. Ayaw mong maging sabaw. Sige. Naiintindihan ko na.
-Ang ganda ng naisip mo! -Rudger, oras na para sa sacred attic vow!
Wag na wag mawawala, protektahan ang isa't isa, at… wag na wag iiyak.
Wag na wag mawawala, protektahan ang isa't isa, at wag na wag iiyak.
Okay. Tara na, Rudger.
Sige, Bessie! Woohoo!
Teka! Sandali nga lang. Taympers.
Bakit Bessie ang pinangalan mo?
Baka naman siya, 'di ba?
Ha? Musk-ox siya, 'no. Hina naman ng imagination mo.
'Di ka na mabiro. Joke lang 'yun!
Okay. Eh anong ipapangalan sa kaniya ni Princess Amanda?
Bilis! Green Lager!
Green Lager? Di ba yon yong beer ni Mommy?
Amanda?
Ano ba 'yan?
Uy, Amanda. Pwede mo bang imaginin na… nakakatagos ako sa pader at pinto?
Parang multo? Ayoko n'un, no.
Pero nong isang araw lang, sinara mo yong pintuan, pag-alis mo.
Kaya nakulong ako sa aparador ng dalawang oras.
Ano naman? Ganito, isipin mo na lang na yon ang kwarto mo.
At makakalabas ka pag-uwi ko.
Masaya kapag nandiyan ka, Amanda. Pero minsan,
gusto ko ring makipaglaro sa ibang mga bata. Uh, di nila ako nakikita,
kaya di ko talaga sila makakalaro.
Pero masaya pa rin na panuorin silang maglaro. Aw! Ooh, ang lamig non ha.
Wow.
Rudger, dali, tingnan mo yon, o.
Ang galing.
Ang laki ng Christmas tree.
Amanda, ihinto mo!
Rudger!
Ah! Amanda!
Rudger!
Bitiwan mo 'ko!
Miss Amanda Shuffleup!
Ano yan, ha?
Hello, Mum.
Tinatanong kita kung ano yan?
Parang nakaka-insulto po 'yon.
Hindi po 'yan "ano". Dapat "sino".
Ha?
Amanda,
ilang beses ko bang sasabihin sa'yo na iwan
mo 'tong payong mo sa lagayan sa baba?
Yong sahig, yong damit mo, lahat, basang-basa na ngayon.
Baka si Rudger may kasalanan.
Teka, sandali lang.
-Amanda. Kailan ka ba matututo, bata ka? -Huy? Ano'ng sinasabi mo?
Mum, natututo naman po ako sa school eh.
Alam kong alam mo na hindi yan ang ibig kong sabihin.
Uh… Mum. Binabasa niyo po yong sahig.
Hay, minsan hindi ako makapaniwala sa'yo, Amanda.
Bumaba ka na r'on. Ipagtitimpla kita ng hot chocolate.
-Mum, pati po si Rudger ha. -Oo na.
Ay, pasensya na kayo. Sarado po kami ngayon.
Ah… Ang totoo, nagsu-survey lang ako rito sa lugar ninyo.
Ms… uh… Shuffle… up?
Survey?
Tungkol saan naman ang survey niyo?
Survey tungkol sa mundo natin.
Tungkol sa mga kabataan at sa mga kinikilos nila sa panahon
ngayon
Pasensya na ho kayo, ha. Pero mayroon ba kayong ID?
Kailangan mo ng ID?
Oo. Yong makakapagsabi kung sino ho kayo.
Ako nga pala si Bunting. Mr. Bunting. Parang yong ibon, alam mo yon?
Yong Corn Bunting, makikita mo yon dito. Ang kyut-kyut ng mga ibon na 'yon.
Hindi mo ba alam yon?
Ayoko kayong paalisin at umuulan, pero kasi busy talaga ako ngayong araw.
Gusto niyo ho ba na… iwan na lang yang survey ninyo sa'kin?
Ah… naku, hindi na. Hindi na kailangan. Tapos na ang survey ko rito.
Ano ho?
Tama. Namamatay na ang lumang mundo, habang hirap maipanganak
ang panibagong mundo. Sa pagitan ng liwanag at kadiliman…
-Hmmm… ano nga ba ang nabubuo? Hmm? -Ahm… Naku… Sorry. Kasi---
asawa ko'ng namili ng mga libro…
Wag kang humingi ng pasensya. At siyanga pala.
Ang bango-bango ng bookshop na to. Napaka bango.
Sobrang weird naman non. Survey tungkol sa mga bata.
Ang weird din po nong batang babae.
Bata?
Yun pong bata na kasama niya.
Sino'ng tinutukoy mo?
Rudger, naiisip mo ba ang naiisip ko?
Na hindi lang ako ang nag-iisang… kaibigang hindi nakikita?
Ipapasa ko muna yong interview ko.
Oo, alam ko naman. Di naman uulan ng grasya dahil lang pinagdasal ko yon.
Si Amanda?
Okay lang siya. Naglalaro sila ni Rudger.
Hindi, hindi. Hindi "Roger", dapat Rudger. R-U-D-G-E-R.
Mukhang siya na po ang pikabagong kaibigan ni Amanda sa ngayon.
Ma, wag kang tatawa, okay? Pero hindi totoong tao si Rudger, siya lang
nakakakita sa kaniya. Gawa-gawang kaibigan lang ni Amanda. Basta imbento lang niya.
Nakakaloka.
Super special tong holen na to. Ang ganda ng loob. Ang ganda, di ba? Tingnan
mo, kumikinang.
Ma, bawal ngang tumawa, di ba?
Sabi ni Amanda, nakikita niya si siya.
Pasensya na, Lizzie, anak. Naalala ko lang noong batang-bata ka pa.
Nong bata pa ako?
Hindi mo na naaalala?
Ano na nga ulit yong pangalan niya?
Ah. Oo nga. Refrigerator. Refrigerator.
Oo, iha. Tinawag mo siyang Fridge.
Yong refrigerator? Ma, anong sinasabi niyo?
Ang sabi mo sa'kin noon, niligtas ka ni Fridge mula sa ahas.
Lagi kayong magkasama, halos di nga kayo mapaghiwalay.
Tingin ko isa siyang aso.
Ano? Aso?
Oo. Kahit tanungin mo pa yong kapatid mo sa susunod. Palagi siyang napapagalitan
-dahil kay Fridge. -Mum! Kumain na naman ng holen si Oven!
Bumalik ka rito, Oven!
Amanda, siguruhin mong di lulunukin ni Oven yong holen!
Opo, alam ko po.
Fridge?
-Wala na palang itlog. -Lizzie? Anong problema?
Nandiyan ka pa ba? Hello?
Salamat, Goldie.
Good luck sa interview mo!
…19…20. Handa na?
Teka. Hindi pa, Ate Goldie.
Hmm… hmm…
Magtatago 'ko sa ilalim ng counter. At ikaw, Mr. Rudger, do'n ka naman magtatago.
Sergeant Major, sigurado naman ako na hindi niya 'ko mahahanap.
Mr. Rudger, kailangan nating magtago.
Yes, ma'am. Magiging ligtas tayo hanggang sa
makauwi si mommy, Sergeant Major.
Nandiyan na ko!
Wag! Wag muna!
Amanda? Amanda. Ano ba'ng ini-imagine mo, ha?
Sorry, wala 'yon.
Bilisan mo. Baka mahanap ka niya agad.
O-kay, sige. Do'n ako sa gilid magtatago ah.
Ah, sige.
Ang galing ng naisip mo na patayin yong ilaw, Sergeant Major.
Ah… Rudger. Hindi ako 'yon.
Ha?
Amanda!
-Rudger! -Nahanap din kita, Princess
Amanda. Uy, okay lang ang lahat.
Buti na lang walang sira yong circuit breaker.
Kasi kung kailangan pang ayusin yong wiring,
mas mahihirapan tayo. Pero sabagay,
luma na rin naman tong bahay.
Kaya normal lang na mangyari yon.
Kasalanan po 'to nong bata.
Anong bata?
Biglang dumilim, tapos kumidlat, tapos nagpakita yong bata.
-Bigla ngang nagblackout kanina. -Nandon po siya. Yong batang mahaba'ng
buhok. Yong pumunta rito kanina. Yong merong nakakatakot na mukha. Sinubukan pa
nga po niyang kunin at kidnapin si Rudger, eh.
Nandon po talaga siya kanina.
Amanda. Amanda, anak, minsan, sa sobrang talino mo,
kung anu-ano na talaga ang tumatakbo diyan sa utak mo. Okay lang ang lahat, anak.
Hindi! Hindi ko 'yon basta naisip lang. Nandito po talaga siya.
Minsan kasi nag-i-imbento ng kaibigan itong si Amanda. Magiging okay din siya.
Pero Mum.
Goldie, sige na. Makakauwi ka na. Maraming salamat ha.
O sige
Ingat.
Sa susunod na lang ulit, Princess Amanda.
Mum, maniwala kayo sa'kin. Totoo po 'yon. Yong bata, tsaka si Rudger.
Amanda, pwede ba? Walang bata kanina.
Ikaw, bakit ka ba nagmamaktol nang dahil sa taong di naman totoo.
Anak, pagod ako ngayon. Ang daming nangyari ngayong araw.
Hindi okay yong interview ko kanina.
Kung nandito si dad…
Oo, alam ko. Tama ka. Kung siya yong na-interview, mapapasa niya yon.
Kung nandito siya…Maniniwala siya!
Sobrang grabe talaga yun! Ba't ayaw niyang maniwala sa'yo? Hay!
Sobra talaga 'yung takot ko!
Amoy bulok yong batang babae. Malamig din siya na parang yelo.
Oo, alam ko! Sobrang nahihirapan ngayon si mommy.
Pero papaano naman tayong dalawa ngayon, di ba? Alam mo, may problema rin
-naman tayong dalawa. -Tumahimik ka, Rudger.
Tama, maniniwala sa'yo si dad. Tama yong sinabi mo kanina. At kung nandiyan siya,
-'di na isasara tong bookshop. -Tumahimik ka na nga!
Wala ka namang alam sa nangyayari.
Amanda.
Totoo naman, eh. Isang araw, pati ikaw mawawala rin. Mangyayari talaga yon.
Kasi pag hindi na kita inimagine, mawawala ka na rin habang buhay.
Ha? Ano'ng---- ano ba'ng sinasabi mo?
Umalis ka na nga!
Amanda, wala ka bang pakialam?
Inatake ako nong babaeng multo kanina. Baka nga mamaya,
bigla niya na lang akong kunin.
Nakikinig ka ba?
Ano ba 'tong ginagawa ko?
Bakit kaya siya ganun?
Ako na nga 'tong muntikan makuha nong batang…
nong… batang babaeng… mukhang multo.
Ano yon?
Uy, ikaw diyan.
Nakikita mo ko?
Kita kita. Pero medyo malabo.
Isa ka rin bang kaibigan?
Uh, gawa-gawang kaibigan?
Dati, pero ngayon, hindi na.
Bakit hindi na ngayon?
Kasi, mukhang hindi na ako nakikita ng kaibigan ko.
Hindi na ako kailangan ng kaibigan ko ngayon.
Teka, mawawala ka na?
Ganon na nga.
Ano na'ng mangayayari sa 'yo?
Hindi ko alam.
Masakit ba? Uhhh… takot ka ba?
Di pa ko nawawala kahit kelan, pero… natatakot pa rin ako.
Amanda. Pasensya ka na. Medyo naging bad si mommy.
Okay.
Kung gusto mo, bukas, pwede tayong magswimming? Ano? Tara?
O pwede rin namang pumunta tayo sa lola mo. Pwede tayong magbake ng biskwit,
o kaya magtanim. At syempre naman, isasama natin si Rudger.
O sige.
Anak, dito ka muna ah. Magbabayad lang ako ng parking.
Di ka ba magso-sorry sa'kin?
Para saan?
Hinding-hindi ako mawawala.
-Bakit ka ba nagagalit sa'kin? -Wag mawawala, protektahan ang isa't isa,
at wag na wag iiyak. Nagpramis pa nga tayo noon, di ba?
Nasa parking lot tayo. Wala tayo sa attic.
Hoy! Ano bang ginagawa mo?
Kita mo? Di naman ako nawala di ba?!
Ano ba? Teka! Delikado yan.
Magkalayo tayo, pero nandito pa ako. Ngayon alam na.
Kahit na hindi mo 'ko nakikita, hindi pa rin ako mawawala.
Oo na. Kuha ko na. Bumalik ka na rito. Nagkamali ako, Rudger. Sorry na.
Rudger!
O, kumusta ka, iha? Pagpasensyahan mo na ko, kung nagulat man kita.
Wag kang mag-alala. Hindi ikaw ang pinunta ko. Hindi.
Nandito ako para kausapin ang 'yong kaibigan.
Mukhang minamalas ka ngayon at napakahaba ng pila sa bayaran ng parking.
Mukhang matatagalan pa ang nanay mo sa pila. Hm.
Amanda, takbo!
Rudger!
Isang dekalidad na Imaginary… matagal na panahon na rin.
Ah, napakatamis… ng amoy.
Oo. May… emergency kami rito. Oo. Magpadala kayo ng ambulansya.
Amanda!
Okay lang kaya siya?
Kawawa naman yong bata.
Amanda, anak! Amanda!
Nakikita kita.
Alam ko kung ano ka, at marami akong kakilalang kauri mo.
Naiintindihan ko rin kung anong pinagdadaanan mo.
Tunay ngang… mahirap makalimutan ng mahal mo sa buhay.
Pero isa yong bagay na mangyayari sa'ting lahat balang araw.
Hi-hindi. Hindi pa ko nakakalimutan. May aksidente kasi.
Nabangga ng kotse si Amanda.
Pagkatapos --
Walang pinagkaiba 'yon.
Mahirap tanggapin, pero nag-uumpisa ka nang maglaho.
Ang natitira mong oras bago ka maglaho ay kaunti na lamang.
Sumama ka sa'kin, iho.
Si Amanda…
Patay na si Amanda. Wala na siya. Kaya ka nandito ngayon.
Ikaw… si Kamatayan.
Hindi ako si Kamatayan, iho. Zinzan ang pangalan ko. Uulitin ko sa'yo,
kakaunti na lang ang natitira mong oras.
Pwede kang manatili rito at maglaho, o… pwede kang sumama sa'kin.
Di pwede. Pupuntahan ko si Amanda.
Nasa'yo na kung sasama ka.
Pero - ayoko pang maglaho
Maaari bang bilisan mo ang 'yong paglalakad?
Saan tayo pupunta?
Kung saan ligtas ka. Kaya hindi mo kailangang mangamba.
Eh, saang lugar ba yang sinasabi mo?
Makararating din tayo… sa tamang pinto, sa tamang lugar.
Anong ibig sabihin non?
Konting katahimikan, iho. Sadyang napakarami na ng iyong katanungan.
Sorry. Palagi ko kasing tinatanong ng kung anu-ano si Amanda.
Palagi bang may sagot sa lahat ng 'yong katanungan ang 'yong Amanda?
-Minsan, hindi niya rin alam. -Ano'ng ginagawa niya
kapag wala siyang maisagot?
Madalas, nag-iimbento na lang siya ng sagot.
Malamang, yon ang dahilan kaya ka nabuo sa imahinasyon niya.
Dahil ikaw ang kasagutan.
Kasagutan?
Sa tingin mo ako ang sagot ni -- Amanda?
Tama. Nagampanan mo na ang tungkulin mo bilang isang Imaginary.
Ituon mo lamang ang pansin mo sa kung ano ang iyong nasa harapan.
Isang pader?
Pagmasdan. Ang pintong magdadala sa'yo sa bagong buhay.
Wag mag-alinlangan. Basta pumasok ka.
Oras na para kalimutan ang mga taong nakalimot sa'yo.
Zinzan?
Marami pa ang mga kagaya mo na kailangan kong hanapin.
Nawa'y magustuhan mo'ng bago mong buhay. Dito ka nabibilang.
Ah… Ale… Dinala ako rito ni Zinzan, at tingin ko po -
Pasensya na kung naabala kita, pero bakit mo siya kinakausap?
Totoong tao yong kinakausap mo. 'Di ka niya makikita o maririnig.
Ah. Oo nga.
Pwede ba tumabi ka muna.
Oras na ng palabas!
Ah… teka!
Diridin din din! Diridin din din!
Diridin din Diridin din
Diridin din din! Diridin din din!
Diridin din Diridin din
Diridin din din! Diridin din din!
Diridin din Diridin din
Diridin din din! Diridin din din!
Diridin din Diridin din
Hello~!
Kayong lahat! Nag-e-enjoy ba kayong lahat?
Oo!
At kumusta naman kayong mga nagbabasa diyaaan?
Lahat kayo. Anong araw na ba bukas?
-Sabado! -Sabado!
At… yong pagkatapos non?
-Linggo! -Linggo!
At anong klaseng araw ba ang mga yon?
-Ang paborito nating araw! -Ang paborito nating araw!
At bakit 'yon espesyal?
-Araw yon ng trabaho natin! -Araw yon ng trabaho natin!
Gagalingan nating lahat sa paglalaro buong araw, at pagkatapos non,
maghahati tayo sa makukuha!
Ha?
Ah!
At sino ka naman?
Bago ka rito.
Oo nga.
Paano mo nalaman ang tungkol dito?
Kay Zinzan.
-Pangalan mo? -Ako si Rudger.
Rudge. Ano'ng kulay ng mga mata?
Rudge?
Ano'ng kulay ng mga mata?
-Ah… um… -Hindi ng mga mata mo. Anong
kulay ng mga mata ni Zinzan?
Ah… ano… Yong kanang mata, kulay blue. At yong… kaliwa, kulay red.
Hmmm.
Pasok ka na.
-Yay! -Ako rin! Alam ko rin yong kulay
ng mata! Alam ko! Alam ko yon!
Rudge, mukha ka ring tao ah. Parang si Emily.
Crunch Crunch!
Okay, Rudge. Ito nga pala si Snowflake.
Kung nagtataka ka, isa akong hippopotamus.
Crunch. Crunch Crunch!
At ito naman si Cruncher of Bones. At gusto niyang mag-hi sa'yo.
Crunch crunch crunch crunch crunch crunch crunch! Crunch.
Hello din sa'yo.
Crunch crunch.
Lahat ba kayo rito… galing sa imagination ng iba?
Oo. Lahat ng nandito… mga Imaginary.
Imaginary?
Yon… ang tawag sa'tin ng mga taong tumanda na.
Crunch Crunch Crunch, Crunch.
Wag mo sabihin sa'king… wala kang alam tungkol dito, Rudge.
Rudge, alam mo naman kung paano tayo nabubuo sa imahinasyon ng mga bata, tapos
magiging matalik nila tayong kaibigan, at nakaktuwa at napakasaya ng lahat, di ba?
Crunch.
-Crunch. Crunch. -Pero pag lumaki na sila at nawalan ng
interes sa'tin, malilimutan na nila tayo. At sa maraming
pagkakataon, katapusan na natin yon.
Pero surprise! Oras na para mawala yang… simangot sa mukha mo.
Uy!
Dahil bago pa mangyari yon, dinadala na ni Zinzan ang
mga gaya natin dito. Karamihan ng libro, bunga ng imahinasyon, di ba?
Crunch.
At, Rudge, ang imagination, para sa'ting mga Imaginary, parang oxygen sa mga tao.
At puno ng imagination itong library.
Ah! Tingnan mo yon. Siya si Lady Cubie.
Siya ang Imaginary ng
isang sikat na pintor.
Tama yon. Sinabi 'sakin ni Picasso na ipipinta
niya ako balang araw. Mahal na mahal ko ang batang yon.
At siya naman si Baron Metronome. Nagcompose siya ng maraming
magagandang kanta, kasama ng bingi niyang kaibigan
na isang sikat na composer.
Da-da-da-daaaaan.
-Crunch Crunch Crunch Crunch -Nakatadhana talaga sila para sa
isa't-isa. At isang alamat yong matandang nakaupo ron.
O, o, o, kahabagan ka… kahabagan ang mundong to. Hi - hindi ko - hindi.
Isa siya sa mga inspirasyon at pinakahahangaang Imaginary sa lahat ng
Imaginary.
To be or not to be… That is the question.
Pinapanganak ang mga Imaginary dahil sa imahinasyon ng mga bata at best friend
nila tayo. Mas pinapaganda natin ang buhay
ng mga tao sa mundo nila.
Ang galing-galing, di ba?
-Crunch Crunch! -Wala na ni isang tao rito.
Ngayon, tayo na lang ang nandito sa library.
-Ha? -Rudge, mag-uumpisa na ang kasiyahan.
Ngayon, alam mo na kung gaano ka-astig ang mga Imaginary. Hindi ba tama lang…
na magkaroon tayo ng isang maganda, malupit, at astig na lugar na matutuluyan?
Opisyal na kitang wine-welcome… sa bayan ng mga Imaginary.
Nawala na yong amoy.
Pag namatay ang isang tao, nawawala rin ang Imaginary nila. Sayang naman. Minsan
lang ako makahanap ng ganoong klaseng Imaginary.
Isang matcha latte, at yong, uh… extrang baso na ni-request niyo.
Pareho nating kailangang kumain. Dapat lang naman na kumain ng pagkaing…
masarap. At lalo na yong… sariwa.
Wag kang mag-alala. Mahahanap din yon ng napakatalas kong pang-amoy.
Bili na kayo! Magkano rito? Wala na bang tawad yan?
Ito po.
Crunch… crunch… Crunch Crunch!
Emily, pasensya ka na, pero meron lang akong gustong itanong sa'yo.
Crunch Crunch Crunch.
Salamat.
Itong bayan na to, nabu-o nang dahil sa imagination na nasa mga libro.
Nasa ibang bayan naman tayo bukas, at sa ibang bayan ulit sa susunod.
Iba-ibang bayan, araw-araw!
Kahapon, sa Machu Picchu. Nong isang araw naman, nasa Lupain ng Whangdoodles.
Ito na ang tahanan namin.
Sa library, nakakapunta kami kahit saan. At pwedeng-pwede kaming bumalik.
-Crunch Crunch Crunch Crunch Crunch. -Alam mo, Rudge. Hindi namin kayang buuin
tong mga lugar na to nang kami-kami lang.
Mga totoong tao ang gumagawa nito gamit ang imagination nila.
Di natin kaya yon.
Pero, may mga trabaho na tayo lang ang kayang gumawa. Ang sarap!
Trabaho natin?
Oo. Sa imagination ng mga bata, may mga adventure tayo at naglalaro rin tayo.
Yang sandwhich na kinakain mo, tsaka yong mga marshmallow natin, nanggaling
lahat ng mga yan sa imagination ng mga bata.
Crunch crunch crunch crunch crunch crunch! Cru---nch!"
At pagsikat ng araw bukas, magtatrabaho ka rin gaya namin, Rudge.
Oo, pero… Emily. Kailangan kong umalis. May pupuntahan pa ako.
Ha?
Kanina, yong kaibigan ko… Yong Bunting na yon kasi…
-Bunting?! -Crunch.
Rudge… Sinabi mo bang… Buh-, Buh–, Buh- Buh- Bunting?
Oo, yon nga.
Anong alam niyo tungkol sa kaniya?
Inatake niya kami. Pumunta kami sa mall kanina nila
Mommy At inatake niya kami. Nabangga ng kotse ang kaibigan
ko dahil sa kaniya.
Bunting… Mr. Bunting.
Napakasama niyang nilalang.
Kinakain niya tayo para mabuhay.
Daan-daang Imaginary na ang kinain niya para mabuhay nang daang-daang taon.
Balang araw, malungkot mang isipin,
kailangan nating magpaalam sa mga kaibigan nating tao.
Pero yong si Mr. Bunting, ayaw niyang magpaalam sa Imaginary niya.
Kahit sa pagtanda niya, gusto pa rin niya ang kapangyarihan
ng imahinasyon. Kaya isang araw, kinain niya ang Imaginary ng ibang bata.
Nagpapakita si Mr. Bunting kung saan-saan.
Nilalanghap niya ang mga amoy natin…. hanggang sa mahanap niya tayo!
Tapos kakainin niya tayo para mabuhay siya.
Cru-cru-cru… crunch crunch.
Dahil don, di mawawala ang kapangyarihan niya ng imahinasyon.
Hanggang ngayon, tinutugis pa rin niya tayo.
Kayong lahat, huminahon kayo. Okay lang lahat.
Nasa loob tayo ng library. Ligtas tayo sa bayan ng mga Imaginary.
Ayos lang ang lahat.
Pasensya ka na sa sasabihin ko, Rudge. Lahat ng nandito, alam ang tungkol kay Mr.
Bunting.
Pero, isa lang siyang alamat, gawa-gawang kwento lang.
Hindi mo kailangang magsinungaling at sabihing nakita mo siya.
Hindi naman siya totoo. Wala pang nakakakita kay Mr. Bunting.
Pero nakita namin siya. Inatake niya si Amanda, at sinubukan niya 'kong kainin.
Rudge, pasensya ka na, pero sinasabi ko sa'yo, hindi siya totoo.
Nagsasabi ako ng totoo, Emily. Inatake niya si Amanda.
Makinig ka, Rudge. Di ko alam ang nangyari, pero kuha ko.
Nag-aalala ka sa kaibigan mo. Nakakalungkot,
at nakikita kong mahirap to, pero hindi ibig
sabihin--
Hoy, ano ka ba, Rudge? Saan ka pupunta?
Hahanapin ko si Amanda.
Hinding-hindi mo na siya mahahanap, Rudge.
Alam mo naman, hindi ba?
Kapag lumabas ka ng library hindi ka na makakabalik. Makinig ka, Rudge.
Sige, didiretsahin na kita.
Hindi mo na makikita ang kaibigan mo.
Ganon talaga ang kalakaran dito. Hindi ako nakaisip nito,
pero may mga batas tayong kailangang sundin.
Nakalimutan ka na ng kaibigan mo, Rudge. At hindi na mababago yon.
Mali ka. Hindi niya ako makakalimutan.
Kung talagang naaalala ka pa ng kaibigan mo, ba't di ka pa rin niya tinatawag?
Bakit nandito ka pa rin? Sige, sagutin mo nga.
Mali ka, Emily.
Namatay ang kaibigan ni Rudger.
Makinig ka, Rudge. Napagbaliktad mo yong mga kulay.
Pula yong kanang mata ni Zinzan, yong kaliwa yong kulay blue.
Hindi lahat ng nakikita mo, eh yon na talaga ang totoo.
O, makinig kayong lahat. Tapos na ang kasiyahan. Maglinis na tayo at matulog.
Crunch crunch crunch crunch crunch crunch.
Emily, teka!
Hirap ka bang… makatulog, iho?
Zinzan?
Napakaganda ng lugar na to. Hindi ka na magugutom basta magtrabaho ka.
Ang sabi mo, ako ang sagot ni Amanda.
Pero kahit na anong gawin ko, hindi ko pa rin siya makita.
Ito na ba yong sagot? Ito na ba yong sagot ni Amanda?
Sa buhay natin, lahat tayo makakaranas magpaalam.
Magaling na partner ang kaibigan ko. Kaya nga lang,
hindi ligtas at hindi siya masaya sa bahay na tinitirhan niya noon.
Tuwing sasapit ang gabi, lagi siyang nakikiusap sa'kin
na manatiling gising, na manatili sa tabi niya at magbantay.
Ginawa ko yon.
Palagi ko siyang binabantayan, umaga man o gabi.
Hanggang sa dumating ang araw na ako'y… nalimot na. Kaya hindi ako natutulog.
Ganito niya ako inimagine. May dahilan kung ba't ipinapanganak
ang mga Imaginary.
At iho, hindi mo kailangang mag-alala. Poprotektahan kita.
Zinzan.
Hinding-hindi ako umiiyak. Dahil ganon ako inimagine ng kaibigan ko.
Rudge. Rudge, gising na.
-Umaga na. Bumangon ka na. -Crunch. Crunch crunch.
Tara na. Naghihintay si Emily.
Crunch crunch.
Emily!
Sa wakas. Late ka na. Pag late ka, makukuha ng iba yong magagandang trabaho.
Magandang umaga, Emily.
Magandang umaga, Rudge. O, tara na. Trabaho na tayo.
Ang unang kailangan mong gawin, tingnan mabuti 'tong bulletin board.
Ganiyan. Maya-maya, magpapakita rin yong tamang trabaho para sa'yo.
Ah, trabaho natin to?
Tumingin ka lang Basta tingnan mong maigi.
-Crunch crunch. -Mga picture…
Emily, may nakikita akong mga picture.
Tama. Sila ang mga batang walang ibang gusto kundi ang makipaglaro sa'tin.
Ang kailangan mo lang gawin,
piliin yong picture ng isa sa mga bata na tingin mo nababagay sa'yo.
Napaka importante ng pamimili ng kaibigan.
O! Palaging nakakaisip ng masasarap na pagkain ang batang to.
-Gusto kong kumain ng ice cream. -Mas masarap ang kebab.
-Baka siya na ang para sa'kin. -Eeww, bayolente siyang bata!
Rudge, wag kang mag-isip. Pakiramdaman mo lang.
Ha? John!
-Crunch! -Si John yon.
Crunch!
Kunin mo,-- Rudge! Kunin mo! Dali! Kaya mo yan!
Go Rudge! Sige na! Kunin mo, Rudge!
Rudge, parang tiket sa tren ang mga picture na yan. Pag nakuha mo na,
di mo yan pwedeng mawala kahit anong mangyari.
Yan! Ayos!
Cruuuuunnnnch!
Attention Crew! Tapos na ang training natin. Maghanda sa hyperspeed!
Nakolekta mo na yong moon rock?
Moon rock?
Misyon nating mangolekta ng kakaibang artifact. Kailangan mo yong makuha agad.
Bumalik ka na sa main ship! Paparating na mga kalaban!
Ha?
Rudge- bumalik ka na kaagad!
Crew! Battle stations! Gagantihan natin sila.
Masusunod po, Captain!
Rudge, trabaho to, hindi tayo naglalaro!
Laro at trabaho.
Rudge, naglalaro lang siya sa imagination niya,
pero manganganib buhay natin kapag hindi tayo nag-ingat.
Pag namatay tayo sa imaginary world, maglalaho tayo.
Teka, sandali lang. Nakita niyo ba si Cruncher-of-Bones?
Hindi eh. Hindi ko siya kasama.
Naku, saan naman kaya siya nagpunta?
Tingin ko, hindi ka magaling mamili ng kaibigan.
Kung sana nandito lang siya. Si Galactic Super Hero Wobbles!
-Ha? -Cruncher?
-Si Cruncher-of-Bones! -Si Cruncher-of-Bones!
Wob… ble… wobble… wobble!
Go Wobbles!
Wob- ble!
Natalo niya!
-Galing mo, Wobbles! -Wob-ble!
Salamat.
Wobbles.
Patapos na ang imagination!
May "wild things" talaga kahit saan.
Crunch Crunch.
Rudge, yong picture!
-Crunch crunch. -Hindi ito ang library.
Sinabi ko na. Tiket natin pauwi yong picture. Isang araw lang tayong Imaginary.
Pagkatapos ng trabaho natin, kailangan nating bumalik sa library.
Lagot! Sarado.
Tingnan mo, Emily. Nakabukas yong bintana.
Crunch! Crunch!
Kahit ako, makakalabas diyan.
Rudge, kung nakulong tayo rito, eh di naglaho na tayong lahat paglubog ng araw.
-Pasensya na kayong lahat ha. -Crunch?
Wag mo nang isipin yon. First time mo pa lang naman.
Tama si Snowflake. Sige. Kalimutan na natin yon.
Okay, sige, tara na.
Bumalik na tayo sa library
bago tayo maglaho.
Crunch crunch crunch.
-Crunch crunch crunch. Crunch! -Hindi nga? Totoo ba tong nangyayari?
Ano'ng nangyayari?
Wobbles, maglaro ulit tayong dalawa bukas, ha?
Crunch, crunnnn…
-Wo-oh-oh! Wo… -Wow. Tingnan mo nga naman.
-Naging siya na si Wobbles. -Wow!
Wobble wobble wobble wobble wobble wobble!
Yay!
Ang saya-saya ko para sa'yo.
Wobble, Wobble.
Ang saya-saya ko talaga. ang astig nito.
Hindi na pang isang araw na kaibigan si Cruncher-of-Bones ngayon.
Pang araw-araw na siyang kaibigan. Bihira at espesyal ang mga
ganitong pagkakataon.
Isa tong araw para magcelebrate tayong lahat.
Kaya kakain tayo ng space meal.
Gusto ko nang tikman 'yan.
Pwede ba kong magtanong?
Yong kaibigan mo…
Ha?
Ikaw ba, Emily? Yong kaibigan mo ba…
Nakalimutan niya ba ko?
Oo, parang ganon na nga siguro 'yon.
Eh ikaw ba… nagawa mo rin ba siyang… kalimutan?
Ang totoo, um. Siguro nga. Medyo matagal na rin 'yon.
Ako, gustong-gusto ko talaga ang mga naiimagine ni Amanda.
Di mo makakalimutan ang gaya ni Amanda.
Nagkakabuhay ang lahat pagdating na pagdating niya. Yong mga lamp namin,
nagiging mga puno sa isla.
At yong baul, napupuno ng kayamanan.
Nagiging sasabog na bomba yong natutulog na pusa.
Marami siyang mga makikinang na mundo. At kapag kasama ko siya,
palagi rin akong kumikinang.
Uhh… ang gusto ko mabuhay siya. Kahit hindi ko na siya makita.
Basta mabuhay lang siya.
Ha?
Makakahanap ka rin ng kagaya ni Amanda. Sigurado yon. Wag kang mag-alala, Rudge.
Hindi! Si Snowflake muna. Si Snowflake muna'ng makakahanap ng kaibigan!
Oo, ikaw muna, Snowflake.
Mm-hmm.
Si Snowflake muna.
Ngayon ko na lang ulit nakita't napagmasdan
ang totoong langit, at dahil yon sa'yo, Rudge.
Okay, tara na, umuwi na tayong lahat.
-Ang tamang pinto sa tamang lugar. -Ang tamang pinto sa tamang lugar.
Ang tamang pinto sa tamang lugar.
Ha? Okay ka lang? Anong meron?
Bumalik tayo.
Wobble!
Emily. Sandali lang.
Papa'no pala kung - pa-paano pala kung di pa tayo nakakalimutan,
tapos nakain tayo ni Bunting?
Yan na naman ulit? Sinabi ko na sa'yo.
Emily! Pag nakain tayo, anong mangyayari sa kaibigan natin?
Ewan. Baka mamatay din yong espiritu nila… dahil sa magiging butas sa puso nila.
Emily, magtiwala ka lang sa'kin.
-Teka, Rudge, ano ba kasing nangyayari? -Pramis, babalik ako agad.
Emily, yong bus. Emily nandito na yong bus!
Hay, Rudge.
Bunting!
A, oo. Ito nga yon. Ito nga ang amoy na 'yon.
Mmmm… Ang mabangong amoy na to. Hindi ka pala tuluyang naglaho.
Sabihin mo, bakit nandito ka pa?
Ibig sabihin ba nito buhay
pa rin ang kaibigan mo?
Hindi yon ang dahilan. Nagbago na ang amoy mo, Roger.
Manahimik ka, Bunting. Kasalanan mo ang lahat ng to.
Wala akong ginawang kahit ano. Ikaw yon. Nabangga ng kotse ang batang yon…
dahil natakot ka, at tumakbo ka? Hindi ba tama ako?
Sinungaling ka.
Mali ka diyan. Depende lang talaga kung ikaw
ba ang paniniwalaan natin, o kung ako ba ang paniniwalaan natin.
Lahat naman tayo nakikita lang ang gusto nating makita. Kung hindi nila nakita,
hindi lang talaga nila gustong makita yon.
Kuha mo ba?
Kaya Roger, nakakalungkot, oo.
Pero walang nakakakita at wala ring nakaririnig sa'yo.
Kasi walang may gustong makita ka, at wala ring may gustong marinig ka.
Gusto mo pa rin bang manatili… sa mundong walang makakakita sa mga luha,
o makaririnig sa iyak mo?
Hindi. Mali ka, Bunting.
Makinig ka sa'kin. Hinding-hindi ako umiiyak.
Ha?
-Rudge?! -Rudge?!
Bus na naman?
Sino yon?
Ha?
Salamat, Goldie.
Tawagan mo lang ako, ha?
Okay ka lang?
Tara na.
Ingat kayo.
Good night.
Mommy…
Lizzie anak, ba't di ka muna magpahinga?
Okay lang ako.
Hindi ka ba talaga pwede magtulog sa ospital kasama ni Amanda?
Hindi, hindi pwede.
Siguruhin mong yakapin mo siya nang mahigpit kapag nagising na siya.
Wag kang mag-alala. Ang batang yon… matatag siya.
Siguradong magigising siya.
Si Amanda, tumatakbo siya papunta sa'kin noon.
Nong nakita niya ko, para bang meron siyang gustong sabihin sa'kin.
Anak, hindi mo dapat sinisisi ang sarili mo.
Lizzie, ayos ka lang ba?
Pasensya na po kayo, Ma.
Kailangan kong mag-empake ng mga dadalhin ko sa ospital bukas.
Sige, buti pa nga gawin mo na yan.
TO RUDGER, HWAG MONG BUKSAN. - FROM AMANDA
Ah, siguradong di ako si Rudger.
Oo nga. Si dad mo… na mahal na mahal ka, binili niya 'to.
Kumusta na po kayo? Nasanay na ba kayo sa buhay diyan?
Dad, magbubukas kayo ng bookshop? Ang saya naman niyan.
Okay lang po yong seryoso, pero dapat may masayang libro rin.
Pag ginawa niyo yon, siguradong sisikat yong tindahan niyo.
Si mum? Umiinom siya ng beer… pag gabi na tapos umiiyak.
Opo. Green Lagger. Pero wag kayong mag-alala.
Poprotektahan ko siya.
Ako? Malungkot ako, pero di ako umiiyak.
Pag umiyak ako, mag-aalala kayo, di ba? Dad?
Sana marami kayong kaibigan. At paminsan-minsan,
kahit minsan lang… baka pwedeng… sulatan niyo naman ako.
Ba't kailangan niyo pong mamatay?
Wag kalimutan si Dad…
protektahan si Mum…
at…
hwag… iiyak.
Rudger.
Yon ang araw na pinanganak ako.
Anak.
Anak…
Anak, sige na… pakiusap…
O, Mum.
Protektahan siya…
si Amanda.
Ngayon alam ko na kung ba't espesyal ka.
Naaamoy ko sa'yo ang matinding kalungkutan.
Napakatinding kalungkutan ang naaamoy ko.
At dahil do'n, mas malinaw na karapat-dapat lang na kaninin kita.
At kung mawawala ka na, hindi ba mawawala na rin ang
kalungkutan ng kaibigan mo?
Pag-isipan mo, Roger.
Palagi naman kayong nawawala.
Walang pinagkaiba kung mawawala ka, o kung kakainin kita ngayon, hindi ba?
Emily!
Bumalik kayo!
Emily, yon si Bunting.
Alam ko!
Emily! Buhay siya.
Anong sabi mo?
-Si Amanda… buhay siya! -Ha?
Buhay si Amanda. Nandun siya ngayon sa ospital!
Tumakas na muna tayo.
Umuwi kayo agad pagkatapos ng trabaho niyo.
-Zinzan. -Nasaan si Snowflake?
Nasa library. Nag-aalala.
Emily, gusto ni Snowflake na umuwi ka na.
Oo naman. Kasama niyong lahat.
Zinzan… Ito na ba yon?
Dito na dapat.
Nasaan na? Nasaan yong pinto?
Bakit bigla na lang dumilim dito?
Talaga?
Sa kinatatayuan ko, maliwanag at tirik na tirik ang araw.
Si Bunting.
Zinzan, umalis na tayo.
Diyan lang kayo. May hindi tama rito.
Wala akong pakialam sa batang babae, o sa pusa.
Alam naman ng lahat na ang pinakasariwa lang ang kinakain ko.
Zinzan!
Ibang-iba talaga ang amoy ng mga Imaginary na malapit nang maglaho.
Mr Roger.
Hayaan mong turuan kita ng isang napaka importanteng aral bago kita kainin.
Magakaiba tayong dalawa.
Lahat naman kayo inimagine lang.
Pero ako, ako ang kabaliktaran niyo.
Naiintindihan mo naman -- hindi ba?
Ako ang gumagawa ng imahinasyon.
Makinig ka. Nakita ko na'ng mga panahon at
lugar na hindi mo nalalaman, at marami na rin akong nakitang mga bagay,
at natatagong mga imahinasyon… sa lahat ng klase ng lugar.
Habang kinakain ang mga hindi nakikitang nilalang na kagaya niyo.
Di mo ko matatakasan. Oras na para sumuko.
Makinig ka, Rudge, May sasabihin ako sa'yo.
Bakit hindi na lang kayo sumuko?
May sakit at nasa ospital na ang kaibigan ko mula pa lang nong pinanganak siya.
Hindi ako nakalimutan ng kaibigan ko. Ang totoo talaga niyan,
namatay siya bago pa siya nagkaroon pagkakataong tumanda.
Iba ang - nakalimutan, kumpara sa nakain.
Rudge, pwede mo pang makita si Amanda.
Iho, dapat mahanap mo ang pinto!
Ano, pinto? Uh, pero nasaan yon?
Basta. Hanapin mo na! Takbo!
O… O sige.
Wala na ring silbi ang pagtakbo mo.
Walang silbing umasa. Anumang gawin niyo, lahat din naman kayo maglalaho…
nang mag-isa.
Emily! Zinzan!
Magaling, iho.
Hindi niyo pa rin kuha.
Nakakaawa naman.
Kahit ito, bunga lamang ng imahinasyon ko.
Bang.
Emily!
Hindi na talaga kayo natuto. Wala rin kayong mababago.
Dali. Doon sa loob.
Kapit lang, Emily!
Rudge…
Yong goggles na binigay ko sa'yo…
bunga yan ng imahinasyon ng tunay kong- tunay kong kaibigan.
Emily, gising.
Emily.
-Rudge… -Ano yon?
Pasabi kay Amanda… Kinumusta ko siya.
Oo. Sige.
Hindi…
May isang bagay na hindi matatalo ng imahinasyon. At yon ang…
-Emily. -Realidad.
Emily!
Ha? Ha?
Ah, si Rudge! At Zinzan!
Nandito na kayo!
Saan kayo nanggaling? Dejima, Nagasaki ang bayan natin ngayon.
Snowflake, wala na si Emily. Naglaho na siya… dahil sa'kin.
Naglaho siya ng dahil sa'kin.
Rudge?
Nawala siya…
Dahil sa kanya…
Uhhh. Teka lang. Emily kamo? Sino ba 'yon, ha?
Ha?
Si Emily siguro ang bagong kaibigan mo!
Pwede rin kaya siyang maging kabigan ni Snowflake?
Iho, sino ba'ng Emily ang tinutukoy mo?
Si Emily at si Snowflake ay magiging magkaibigan!
May isa ba sa'tin na nakain ang Bunting na yon?
Zinzan… kanina lang… naglaho siya sa harap natin.
Sinasabi mo ba na… 'yung Emily na 'yon, kaibigan natin siya?
At maglalaro kami! Oh! Hoho! Siguradong magiging masaya yon.
Ano 'yon? Ayos ka lang ba, ha, iho?
Ano'ng nangyari?
Hindi. Hindi ko pa naririnig ang pangalan ng binibining yan.
-Ako man. -Wala rito.
Pasensya na. Di ko siya nakita.
Mabait siyang bata. Masayahin, at tapat, at merong… napakagandang ngiti.
Teka, naaalala mo siya?
Paano ko siya malilimot? Siyempre, naaalala ko.
Alam mo ba kung ano'ng nangyari sa kaniya?
Naglaho na siya. Nang dahil kay Bunting.
Anong ibig mong sabihing, "naglaho"?
Di pwedeng mangyari yon. Ang alam ko, mga Imaginary lang ang inaatake ni Bunting.
Hindi niya aatakehin si Lizzie ko.
Teka lang, hindi ko kilala 'yang tinutukoy mo.
Si Elizabeth Downbeat.
Siya ang kaibigan ko. Si Lizzie ko.
Lizzie?
Si Lizzie ang nanay ng kaibigan ko.
Nanay siya ni Amanda.
Kaya pala. Naiintindihan ko na.
Ah, sabihin mo, masaya ba siya?
Malaki na ba siya ngayon at-- masaya sa buhay niya?
Ahm, tingin ko.
Ah, tingin ko masaya siya. Lagi siyang nagtatrabaho, pero… tapos non,
masaya na siya. Dinadala niya kami sa park at saka
sa pool. At yong biscuits niya… sobrang sarap nun.
At matanong ko lang, uhm… narinig mo na bang…
nababanggit ba ako ni Lizzie?
Ano? Kayo po?
Oo, ang pangalan ko.
Fridge ang pangalan ko. Pinangalanan niya akong "Fridge".
Meron ngang malaking kahon yong mum ni Amanda na nasa kusina.
Ipinangalan niya 'yon sa 'yo.
Tinatawag ka niya araw-araw.
Talaga?
Talaga ngang naaalala niya pa ako.
Ang matalik kong kaibigan.
Pasensya na. Sa tingin ko, hindi yon…
At masarap pa rin ang mga biskwit, ha?
Alam mo, minsan hindi na mahalaga kung totoo man yon, o hindi.
Sa buhay, mahalagang paniwalaan mo kung anuman-- ang gusto mong paniwalaan, Rudge.
Ang mahalaga lang… ay 'yong kwentong… pinaniniwalaan mo.
Tama.
Yon ang mahalaga.
Salamat sa 'yo.
Salamat, Fridge.
Magandang umaga, Rudge!
Iho, ano ba'ng hinahanap mo?
Pupunta ko sa ospital ni Amanda. Magpapasama ako kaibigan kong pumunta ron.
Pero hindi mo nga alam kung nasaang ospital siya.
Maaamoy ka ni Bunting, at huhulihin ka niya.
Makakain ka muna niya bago ka pa makarating don.
Kahit na buhay pa siya,
Hindi ka na niya maaalala.
At yong ang dahilan kung ba't nag-umpisa ka nang maglaho. Kahit mahanap mo siya,
hindi yon makakatulong. Mahirap mang tanggapin, pero ganon talaga.
Ang tao… nakakalimot. At ganon talaga ang buhay natin.
Dahil tayo ay mga Imaginary.
Hindi ba sapat na yon? Ang maging isang gawa-gawang kaibigan?
Iho, kailangan mong maintindihan.
Zinzan, takot na takot nga akong maglaho. Takot din akong makain ni Bunting.
Pero kahit na. Pwede nga akong maglaho, walang makakakita sa'kin,
pero ang samahan namin, hindi maitatanggi.
Kahit hindi maniwala ang mundo na totoo yon--
Naniniwala ako. Masaya akong naging kaibigan ko si Amanda.
Rudge.
Zinzan, gusto kong makita si Amanda.
Gusto ko siyang gumising at ipaglaban ang buhay niya.
Gusto kong sabihin na… anuman ang mangyari,
palagi lang ako na… kakampi sa kaniya.
Gagawin ko 'yon… bago ako maglaho.
Julia.
Kaibigan siya ni Amanda.
Laban ko - hindi, laban natin. Laban natin to… tayong mga hindi nakikita.
Zinzan, ito ang magiging sagot ko.
Iho!
Hindi. Hindi. Ano ba'ng problema mo? Ugh, ano ba? Hindi mo talaga nakukuha, eh.
Ngayon ang recital, at ikaw ang star, ang prima ballerina. Si Princess Aurora!
Ako si Rudger, kaibigan ni Amanda.
Roger?
Hindi. Ako si Rudger, kaibigan ni Amanda.
Sige na, Julia. Kailangan mo akong dalhin sa ospital ni Amanda, ngayon na.
Kaibigan ni Amanda? Anong kalokohan yan? Ikaw ang Princess Aurora ko.
Ngayon, makinig ka sa'kin.
Pahahangain mo ang bawat isa sa mga audience
na manunuod sa'yo ngayong araw.
Julia, please! Nakikusap ako.
Wala na akong oras. Sobrang importante talaga to.
Ha? May hihingin akong pabor sa'yo. Yong - hindi, ako - uh, don sa ospital…
-Ano'ng nangyayari? -Pinili ni Julia si Rudge… bilang
pang araw-araw na Imaginary niya.
Anong gagawin natin? Anong gagawin natin?
Problema ito.
Tahimik. Ngayon, susunod, Aurora, ay ang"awakening-- pas-- de-- deux".
-Julia, male-late na tayo. -Hindi.
Okay.
Hindi.
Iho! Bitiwan mo'ng larawan!
Iho, gumising ka na.
Rudge, pupunta ka, di ba? Pupuntahan mo si Amanda, tanda mo ba?
Amanda?
Sino si Amanda? Di ko siya kilala
Siya ang kaibigan mong tao.
Amanda?
Amanda…
Nakalimutan mo na?
Tara na, Julia.
-Susunod sa'tin ang papa mo mamaya. -Ha? Hindi ko gets. Nakalimutan niya
birthday ko, pero naalala niya ballet recital ko?
Hindi. Aalis na sila. Aalis na sila!
Dito tayo!
Julia… sandali!
Bilisan mo, Rudge. Dali!
Bilisan mo, iho!
Sige na, bilisan mo na!
-Kaya mo 'yan, Snowflake. -Ako na ang bahala.
Tara na, iho.
Bilisan mo! Gusto mong makita si Amanda, hindi ba?
Amanda… Sa ospital… Julia!
Sandali!
Iho. Dito.
Go Rudge. Alam kong kaya mo to.
Zinzan.
Matapang ka ba?
Manood ka.
Mama, narinig niyo yong… kalabog?
Hmm? Kalabog? Anong kalabog, anak?
Julia!
Sa ospital. Kailangan nating pumunta sa ospital.
Julia, hwag na hwag mo nga akong gugulatin nang ganon, anak!
Julia! Ihatid mo ako. Sige na! Ihatid mo ako… kay Amanda.
Ambulansya… ospital.
Mahusay ang ginawa mo. Palarin ka nawa.
Amanda!
Bunting ang pangalan ko. Ako… si Mr Bunting.
Hinahanap ko yung batang nagngangalang Amanda Shuffleup.
Isa siya sa mga pasyente niyo rito.
-Mr Bunting. -Ano yon?
Tinatanong ko kung anong relasyon niyo sa pasyente.
Ando'n siya.
Nandoon siya.
-Nandoon! Nandoon! -Salamat.
Si Snowflake… hindi kasya sa pinto.
Bumalik ka na sa library, Zinzan.
Tingin mo, nakita na ni Rudge si Amanda?
Sigurado ako ron.
Alam kong kaya niya.
Wag kang mag-alala, Snowflake. Poprotektahan kita.
Julia! Honey! Oh! Naalala ko bigla. Ngayon nga yon.
May ballet concert tayo ngayon!
Salamat naman.
Ms Shuffleup,
stable naman ang lagay niya.
Maraming salamat.
Mum…
Kuha lang ako ng hot choco.
Amanda!
Amanda…
kasalanan ko to. Pasensiya ka na.
Sigurado ako.
Alam ko na buhay ka.
Siguradong buhay pa ang--- imagination mo.
At nandito ako.
Nandito na ko, Amanda. Nakabalik na 'ko.
Oras na para gumising ka.
Sige na, gising na.
Hwag mawawala.
Protektahan ang isa't-isa… at hwag… na hwag… iiyak.
Di na 'ko tatakbo.
Amanda! Kailangan mo nang gumising!
At ano namang meron dito?
Ah, ikaw na ba yan? Ikaw ba yan, Roger?
Sabi na nga ba't pupunta ka rito eh. At napakasaya kong makita ka ulit.
Amanda!
Nasa'n ako?
Ah.
Nagising ka na pala, bata.
Kayo… kayo ba ang doktor ko?
Ah… Ah, pwede bang kumalma ka na diyan. Talo ka na.
Lahat ng bagay ay merong katapusan.
At ngayong araw na ito ang katapusan mo, Roger. Hindi ako maloloko niyang damit mo.
Sino'ng kausap niyo?
Ahhh. Narinig mo ba yon? Hindi ka na nakikita ni Amanda.
Hindi ka na niya naaalala. Oops, teka lang.
Sobrang nakakalungkot, tama ba ko, Roger?
Roger?
Si - sino kayo? At bakit… ba't kayo nag-aaway?
Hmm?
Gutom na gutom ako ngayon. Sobrang gutom na gutom.
Kakainin ko lahat ng galing sa kaniya, lahat ng binigay niya sa'yo.
Kasama na ang kalungkutan at mga pasakit.
Amanda!
Roger?
Hindi.
Ha?
-Tama na. Hindi Roger ang pangalan niya. -Tama! Ako 'to!
Oo! Hindi ROGER! Rud---ger.
Rudger! Halika ka rito!
Amanda!
O siya, magaling ka nga, bata.
Tama nga ako, karapat-dapat ngang kainin ang Roger mo.
Handa ka na ba, Rudger?
Handa na!
Kumapit ka na!
Nakakapit na. Hinding-hindi ako bibitaw.
Hindi ko inaasahang mangyayari to.
Daang taon ko nang ginagamit ang imahinasyon ko, mas matagal sa'yo.
Amanda. Itong bangka. Tingin mo, kaya nitong lumipad.
Ang totoo niyan, hindi 'to nakakalipad. Pero hwag kang mag-alala.
Woo-hoo!
Rudger!
Amanda!
Amanda. Amanda.
Doktor ka, hindi ba? Tulungan mo ang anak ko, sige na.
Pasensya ka na, Ms Shuffleup. Ang totoo,
nagko-conduct ako ng survey tungkol sa mga bata. Napaka importante ng survey na to.
Hindi naman to magtatagal, pangako.
Ikaw yong lalaking pumunta sa bookshop nong isang araw.
Naalala mo ko. Nakakatuwa naman,--- Ms Shuffleup.
Pwede bang umalis ka na. Hindi mo ba nakikitang hirap na hirap na ang anak ko?
Mum!
Amanda, buti naman at gising ka na!
Wag kang maniwala. Wag mo siyang paniwalaan.
Tatwagin ko yong doktor mo.
Mum… Yang mamang yan… gusto po niyang kainin si Rudger.
Bata naman, hindi ko sinusubukang kainin
yong kaibigan mo. Ibabalik ko lang naman siya sa kawalan.
Ibabalik ko siya sa realidad.
Ikaw? Ano ka ba?
Hindi po kayo mapapahamak basta hindi kayo makikialam.
Makialam?
Naku, anak.
Amanda, sige na. Maniniwala si mum. Makakatulong siya sa 'yo!
Amanda, banggitin mo si Fridge. Darating siya rito. Basta tawagin niya,
darating siya.
-Mum… sabi ni Rudger… -Amanda! Anak, okay ka lang.
Hmm?
Sabi ni Rudger… si Fridge… tawagin nyo.
Fridge ba kamo, anak?
Aso. Fridge ang pangalan nung aso. Nakita ni Rudger si Fridge.
Rudger…
Tawagin niyo siya. Sige na. Kailangan niyo siyang tawagin. Mum.
Ahas?
Binabati kita, Ms Shuffleup. Maligayang pagdating… sa mundo ng mga Imaginary.
M-Mum! Narinig niyo ko?
Amanda! Lalabanan ko to para sa inyo.
Mum!
Rudger!
Mum! Iligtas niyo siya!
Pakawalan mo siya! Sabi nang pakawalan mo siya! Pakawalan mo siya, ngayon na!
Hoy! Kasama namin siya. Pakawalan mo na siya! Kaibigan namin siya!
Hindi namin hahayaang kunin mo ang kaibigan namin!
Go Fridge!
-Mum! -Amanda!
Bakit lagi niyo akong pinapakialaman? Isang Imaginary lang naman 'to?
Hayaan niyo na lang na akainin ko siya!
Rudger!
Amanda, k-kailangan mong… mabuhay kasama si Mum.
Rudger!
Tama na.
Hindi ko mapaliwanag ang lasa. Sadyang hindi mo akalaing merong ganito.
Pero aaminin ko… parang hindi sariwa.
Parang bulok na.
Pero nagawa ko na rin sa wakas. Nakakain na ko ng walang
kapantay na Imaginary. Oo, ito nga mismo ang hinanap ko.
Re…re… re… re…re… rea…Re-a-li-daaaaad.
Okay lang kayo?
Oo. Okay lang ako, anak. Okay lang ang lahat.
Ah, nakabalik ka na. Ang anak ko.
Nakabalik na nga po ako.
Tingnan mo sila. Tama nga ang sinabi mo noon.
Masaya nga siya, sobrang saya. At ang laki na niya ngayon.
Tama. Pati si Amanda ko… sobrang saya rin.
Ayos lang ba kayo?
Ah… oo naman.
Sa wakas, nagising na siya.
Oo.
Buti naman ho. Sasabihan ko agad ang doktor niya.
Salamat.
Salamat, Rudger. Salamat. At maraming salamat din sa'yo, Fridge.
Rudger… maraming salamat at bumalik ka.
Di ako nag-isa. Tinulungan ako ng mga taga library.
Si Zinzan at Snowflake. Pati na rin si Emily.
Amanda… sasaya ka, lulungkot, paulit-ulit na mangyayari yon.
At tatanda ka rin balang araw.
Rudger.
Amanda, kahit kelan, kahit ano'ng mangyari,
palagi akong magiging… bahagi ng ng kung sino ka.
Salamat… sa pagdating, tatlong buwan, tatlong linggo,
at tatlong araw na'ng nakalipas.
Amanda…
Hwag mawawala, protektahan ang isa't-isa, at hwag…
At hwag… na hwag iiyak.
Handa ka na? Tara, Rudger! Sa huli nating adventure!
Sige!
Isang ibon na hindi nakikita.
Bulaklak na hindi nakikita.
Ihip ng hanging hindi nararamdaman.
Gabi… na hindi nakikita.
Nakakita ka na ba ng isang bagay na walang kapantay ang ganda?
Ako, oo.