Un paxaro nunca visto.
Unha flor nunca vista.
Unha brisa nunca vista.
Unha noite nunca vista.
Algunha vez vistes algo tan extraordinario?
Chámome Rudger.
Nacín hai tres meses, tres semanas e tres días.
E fíxeno aquí,
nun mundo que Amanda imaxinou.
Amanda sempre imaxina uns mundos extraordinarios.
Aí está o xigante traballador,
o esquío falangueiro
e a balea feita de océano.
Pero ás veces tamén imaxina cousas aterradoras.
Rudger!
Esa é Amanda.
Amanda imaxinoume e así foi como nacín.
Amanda e mais eu fixemos unha promesa.
Pase o que pase,
xamais desapareceremos,
protexerémonos
e nunca choraremos.
E vós?
Tedes un amigo secreto coma min que ninguén máis pode ver?
Os adultos, que nalgún momento foron nenos, chámannos…
"imaxinarios".
Gustaríame vivir nun sitio no que sempre fixese sol.
Julia, logo da chuvia pode saír o arco da vella.
- O arco da vella das promesas. - Das promesas? De que falas?
Se ves un arco da vella despois de que chova,
é porque saíu para recordarche unha promesa importante.
Julia!
É miña nai. Ola, mamá!
Ós meus pais gústanlles máis as auroras que os arcos da vella.
Polo menos ó meu pai!
Seguirás co ballet nas vacacións de verán?
Si. E a que non sabes que?
Sabes que meu pai sempre se esquece de todo, non?
O outro día o primeiro que me dixo foi:
"Que pasa hoxe? Sei que hai algo importante hoxe."
"Certo! É o teu recital de ballet."
Pero non.
Amanda, era o meu aniversario!
Pódelo crer?
Por que será que os adultos sempre esquecen as cousas importantes?
Julia! Hai que marchar!
Veña, deica logo!
Deica logo, Julia!
Veña, bule! A túa clase vai empezar. Non podes chegar tarde.
Iso, rula, bule.
Seino. Xa vou.
Ola!
Xa o sei.
John, senta alí.
Antes de que digas nada, de nada.
Grazas…
CRIATURAS SALVAXES DICIONARIO ILUSTRADO
En garda!
As criaturas salvaxes están por todas partes.
GRAZAS! 50 % DE DESCONTO POR LIQUIDACIÓN
De verdade? Hoxe? Perfecto!
- Si, ás 17:00! - Benvida, princesa Amanda.
- Ola! - Xenial. Estouno desexando.
Toma!
Goldie, aprobaron a miña solicitude. Teño unha entrevista.
Parabéns!
Empeza un capítulo novo na túa vida.
Espero que saia ben.
Só traballei nesta librería dende que casei.
Non te preocupes.
Lembra que es a célebre dona da librería Shuffleup.
- Irache ben. - Espero que si.
Pois isto sería todo.
Lizzie,
sei que foi difícil para ti pasar por isto soa,
pero ti podes con todo.
Grazas, Goldie.
Por certo, preguntábame se me poderías facer un favor.
Coidar de Amanda? Claro, conta comigo.
Es a mellor!
Amanda, podo falar xa?
Podes.
Probando, un, dous, tres.
Houston, recíbesme?
Non entendo por que non podemos falar na escola.
Rudger, se te levei á escola foi porque insistiches.
Son a única que pode verte.
Todos alucinarían se empezo a falar con alguén que non poden ver.
Faría unha entrada espectacular se a xente puidese verme.
"Que pasa, meus? Eu son Rudger!"
Que? Entón temos que cancelar a nosa cita?
Lizzie necesítame.
Sabes ben que coida ela soa de Amanda.
Rudger, ocorréuseme unha superaventura.
- Nesta caen meteoritos do ceo? - Non.
Dime que non é esa na que nos ataca dona Cebola?
A esa faltáballe algo.
E tanto que si.
Foi horrible compartir pota con aquelas salchichas.
Ía unha calor insoportable.
Por moito que só pase na túa imaxinación…
Que si, que non queres ser a sopa.
Vale, xa o pillo.
Esta pinta ben.
Rudger, digamos o xuramento secreto do ático.
Xamais desapareceremos, protexerémonos
e nunca choraremos!
Vamos, Rudger!
Vamos, Linda!
Espera! Para aí!
A que veu iso de "Linda"?
Non é unha vaca?
Que? É un boi almiscreiro.
É que non tes imaxinación?
Que era broma! Non o dicía en serio!
Está ben. Como quere chamarlle a princesa Amanda?
Arre, Cebada!
Cebada? Como o que leva a bebida que toma mamá?
Amanda?
Será posible…
Oe, Amanda.
Poderías imaxinar que podo atravesar paredes e portas?
Coma unha pantasma? Nin tola.
Pero é que o outro día pechaches a porta ó marchar
e quedei atrapado no armario dúas horas!
E que máis dá?
Rudger, pensa que é o teu cuarto e que serás libre cando chegue á casa.
Encántame que esteas comigo, Amanda,
pero tamén me gustaría xogar con outros nenos.
Aínda que tendo en conta que non me ven, non podería facelo.
Pero é divertilo velos xogar.
Oi!
Ai, que frío.
Rudger! Mira!
Iso é…
Unha árbore de Nadal!
Amanda, frea!
Rudger!
Amanda!
Rudger!
Sóltame!
Señorita Amanda Shuffleup!
Que é iso?
Ola, mamá.
Quéresme dicir que é iso?
Non sexas irrespectuosa, mamá.
Non é "que", é "quen".
Amanda, cantas veces che teño que dicir
que deixes o paraugas no paraugueiro?
Empapaches todo o chan e mais a roupa.
Se cadra foi Rudger.
Oe!
- Amanda. - Que?
- Rula, cando vas aprender? - Pero que dis?
Mamá, para iso vou á escola.
Sabes ben que non me refería a iso.
Mamá, estás empapando todo o chan.
De verdade, filla, es do que non hai.
Baixa, anda, que che fago un chocolate quentiño.
Fai para Rudger tamén!
Vale.
Síntoo, pero estamos pechados.
En realidade, estou facendo unha enquisa polo barrio.
Señora…
Shuffleup?
Unha enquisa? Sobre que?
É sobre o mundo que nos rodea
e o comportamento dos rapaces hoxe en día.
Desculpe, pero podería identificarse?
Identificarme?
Si, con algo que indique quen é.
Son Bunting. O señor Bunting.
Significa "trigueiro", sabe?
É un paxaro que se ve ás veces por aquí.
É bastante bonito, a verdade.
Sinto botalo co día que está,
pero agora mesmo estou ocupada.
Se lle parece, pode deixarme a enquisa.
Deixe, non será necesario. Xa rematei coa enquisa.
Como di?
Iso é.
"Morre o vello mundo, o novo tarda en aparecer,
e nese clarescuro…"
Que é o que xorden?
Síntoo, o meu marido era quen escollía os libros, así que…
Non se desculpe, faltaría máis.
Por certo…
a súa librería cheira de marabilla.
Que cousa máis rara. Unha enquisa sobre os rapaces?
E a nena tamén era rara.
Que nena?
A que estaba ó seu carón.
De quen falas?
Rudger, estás pensando o mesmo ca min?
Que non son o único amigo invisible de por aquí.
Primeiro teño que facer a entrevista.
Seino, o pan non cae do ceo sen máis.
Amanda?
Está ben. Está xogando con Rudger.
Non, non é "Roger", é "Rudger".
R-U-D-G-E-R.
Non é que faga moitos amigos novos ultimamente.
Mamá, non te rías, vale?, pero Rudger non é real.
Só Amanda pode velo.
É un amigo completamente inventado, non existe.
Pódelo crer?
Que non te rías, mamá.
Amanda asegura que pode velo.
Ai, perdóame, Lizzie.
É que me viñeron recordos do pasado.
Do pasado?
É que non te lembras?
Como se chamaba?
Ai, si! Frigorífico! Era Frigorífico!
Si, filla, chamábaslle Frigo.
Que dis do frigorífico?
Mamá, de que falas?
Contáchesme que Frigo te salvara dunha serpe noxenta.
Erades inseparables, sempre estabades xuntos.
- Creo que era un can. - Un can?
Si. Pregúntalle ó teu irmán cando o vexas.
Frigo causou moitos problemas.
Mamá, Forno xa está outra vez!
Ven aquí, Forno!
Amanda, que Forno non coma ningunha bóla!
Xa! Iso intento!
Frigo…
Non merquei ovos!
Lizzie? Que foi? Segues aí? Ola?
- Grazas, Goldie. - Sorte coa entrevista!
LIBRERÍA SHUFFLEUP
CENTRO DA CIDADE 383
…19, 20. Xa estades?
Aínda non, Goldie.
Agochareime debaixo do mostrador e vostede, señor Rudger, agóchese aí.
Sarxenta, estou bastante seguro de que non me atopará.
Señor Rudger, debemos agocharnos os dous!
Recibido!
Debemos sobrevivir ata que volva mamá, sarxenta.
Que vou!
Non, aínda non.
Amanda? Amanda!
Que estás a imaxinar?
Síntoo, non é nada.
Bule! Vaite atopar!
Veña, eu escondereime alí.
Vale, si.
Que boa idea o de apagar as luces, sarxenta!
Rudger, eu non as apaguei.
Non?
Amanda!
Rudger!
Atopeite, princesa Amanda!
Tranquila, non pasa nada.
Menos mal que o diferencial está ben.
Ter que arranxar a instalación sería un fastío.
De todos os xeitos, co vella que é a casa, terminará estragándose.
- Foi culpa da nena esa. - Que nena?
Púxose todo escuro, caeron os raios e logo apareceu a nena.
Foi unha apagada…
Estaba alí!
A nena de pelo longo que veu antes,
a desa cara tan aterradora,
colleu a Rudger e intentou raptalo.
Xúrovos que estaba alí.
Amanda…
Ruliña, ás veces esa enxeñosa cabeciña túa imaxina demasiadas cousas.
Non pasa nada.
Non! Non está na miña cabeza.
Estaba alí de verdade.
A Amanda gústalle inventar amigos ás veces.
Non lle pasa nada.
Pero mamá…
Goldie, xa podes volver á casa.
Grazas.
Vémonos.
Si.
Deica logo, princesa Amanda.
Mamá, por favor, tes que crerme, é todo certo.
Esa nena e Rudger…
Amanda, por favor. Non existe tal nena.
Non me collas unha perrencha agora por alguén que non existe.
Estou cansada, rula.
Tiven un día moi duro.
A entrevista non foi moi ben.
De estar papá aquí…
Si, xa o sei. De estar papá aquí, bordaríao.
Non. Digo que papá me crería.
Isto é incrible! Non me entra na cabeza que non te crea!
Nunca pasara tanto medo.
Esa nena cheiraba a podre e estaba fría coma un carambelo.
Xa sei que mamá o pasa mal.
- Pero que pasa con nós? - Cala, Rudger.
Nós tamén temos problemas, sabes?
Si, papá seguro que te crería.
Tes toda a razón do mundo. Ademais, se el estivese aquí…
Cala xa! Non tes nin idea de nada.
Amanda…
É así.
Ti tamén acabarás desaparecendo. Sei que o farás.
Cando deixe de imaxinarte, desaparecerás para sempre.
Que?
Pero que estás a dicir? Eu…
Déixame en paz!
Amanda, é que che dá igual?
Esa nena pantasma atacoume!
Agora mesmo podería estar secuestrado.
Estasme escoitando?
CONTABILIDADE GUÍA DE CONTABILIDADE PARA PRINCIPIANTES
Que estou a facer?
A que veu iso?
Estiven a piques de ser raptado
por esa nena arrepiante de pelo negro.
E iso?
Perdoa…
Podes verme?
Si, podo verte.
Pero vagamente.
Tamén es o amigo de alguén?
Un amigo inventado?
Ata hai pouco, si.
E que pasou?
Parece ser que o meu amigo xa non pode verme.
O meu amigo xa non me necesita.
Estás desaparecendo?
Si.
E que pasará despois?
Non o sei.
Doe?
Tes medo?
Eu nunca desaparecín, pero…
teño medo de facelo.
Amanda,
síntoo moito, onte non reaccionei ben.
Vale.
Mañá poderiamos ir nadar. Apetéceche?
Ou podemos ir onda a avoa Downbeat.
Podedes facer galletas ou arranxar o xardín.
E, por suposto, Rudger pode vir tamén.
Vale.
Rula, espera aquí mentres vou pagar o aparcadoiro.
Non pensas desculparte?
Por que?
Eu non vou desaparecer!
Por que estás tan anoxado?
Xamais desapareceremos, protexerémonos e nunca choraremos.
Unha promesa é unha promesa.
Rudger, estamos nun aparcadoiro, non o ático.
Pero que estás a facer?
Ves? Non desaparezo!
Rudger, por favor. Iso é perigoso.
Estou lonxe de ti e non desaparecín.
Xa sabemos algo novo.
Aínda que non poidas verme, non desaparecerei.
Vale, que si. Volve, anda.
Tiñas razón. Síntoo.
Rudger!
Ola, pequerrecha.
Sinto moito se te asustei.
Tranquila, pequerrecha, non estou aquí por ti.
Non. Só quero ter unha pequena charla co teu amigo.
Para a vosa desgraza, a cola para pagar é bastante longa.
Dáme a min que vai tardar un bo anaco.
Amanda, corre!
Rudger!
Un imaxinario desta calidade…
Como o botaba en falta.
Cheira que recende.
Si, temos unha emerxencia.
- Por favor, enviade alguén. - Amanda!
A nena está ben?
Amanda!
AMBULANCIA
Podo verte.
Sei o que es e coñezo moitos coma ti.
E entendo ben o que che está pasando.
Seino, é duro que te esquezan.
Pero é algo que nos terminará pasando a todos.
Non, a min ninguén me esqueceu!
Tivemos un accidente.
Un coche atropelou a Amanda e entón…
Tanto dá.
Moito me temo que estás empezando a desaparecer.
Que?
Sinto dicirche que che queda moi pouco tempo.
Acompáñame, raparigo.
Amanda…
Amanda está morta, non si? Por iso estás aquí.
Ti es a Parca.
Non son a Parca. Chámome Zinzan.
Repetireicho unha vez máis, non che queda moito tempo.
Podes quedar aquí e desaparecer
ou podes vir comigo.
Non podo. Teño que volver con Amanda.
Ti decides, raparigo.
É que…
eu non quero desaparecer.
Poderías acelerar o paso?
Onde imos?
A un lugar seguro, podes estar tranquilo.
E onde é ese lugar?
Esta viaxe levaranos á porta correcta e ó lugar correcto.
Que quere dicir iso?
Garda silencio, raparigo. Fas demasiadas preguntas.
Desculpa, é que a Amanda sempre lle facía moitas preguntas.
E a túa Amanda sempre sabía responder ás túas preguntas?
Non sempre.
E que facía cando non sabía a resposta?
Normalmente inventaba calquera cousa.
Quizais por iso te imaxinou, raparigo.
Porque ti eras a resposta.
A resposta?
Cres que son a resposta de Amanda?
Exacto. Xa cumpriches a túa misión como imaxinario.
Céntrate só no que tes diante túa.
- Unha calella sen saída? - Fíxate ben.
Esta porta conducirate a unha nova vida.
Non penses. Só entra.
Chegou o momento de esquecer os que te esqueceron.
Zinzan….
Teño que atopar máis coma ti.
Espero que goces da túa nova vida. Aquí é onde debes estar.
Desculpa…
Zinzan tróuxome aquí e creo que…
Sinto molestarte, pero por que falas con ela?
É unha persoa real, non pode verte nin oírte.
Ah, claro.
Déixasme pasar?
O concerto vai empezar!
Oe!
Emily!
Ola!
Ola a todos!
Estádelo pasando ben?
Si!
E os humanos que tal estades?
A ver, que día é mañá?
Sábado!
E pasadomañá?
Domingo!
E que pasa con eses días?
Que son os nosos días favoritos!
E por que son tan especiais?
Porque toca traballar!
Esforzarémonos moito xogando!
E, despois, todos compartiremos o que conseguimos.
Ti quen es?
Es novo.
- Si. - Quen che falou deste lugar?
Zinzan.
Como te chamas?
Rudger.
Rudge. De que cor tiña os ollos?
Rudge?
De que cor os tiña?
Os teus non!
De que cor eran os ollos de Zinzan?
Pois…
O dereito era azul e o esquerdo era vermello.
Aceptado.
Eu tamén o sabía! Sabía de que cor eran!
Sabíao! De verdade!
Rudge, pareces humano.
Coma Emily.
Crac, crac!
Rudge, preséntoche a Folerpa.
Por se tes curiosidade, son un hipopótamo.
Crac, crac.
Este pequerrecho é Quebraosos
e diche ola.
Crac, crac.
Crac!
- Encantado. - Crac, crac.
Sodes todos obra da imaxinación?
Si, aquí todos somos imaxinarios.
Imaxinarios?
Así é coma nos chamaron sempre os adultos humanos.
Crac, crac. Crac.
Non pode ser. Non tes nin idea disto, Rudge?
Rudge, xa saberás que os nenos con moita imaxinación nos inventan,
facémonos mellores amigos deles
e todo é estupendo e marabilloso.
Pero cando os nenos crecen, deixamos de interesarlles e esquécennos.
Na maioría dos casos, é a nosa fin.
Pois boas novas!
- Xa podes cambiar… - Ei!
- …esa cara. - Ola.
Antes de que iso pase,
Zinzan trae os amigos coma ti a esta biblioteca.
A maioría dos libros son obra da imaxinación.
Pois, Rudge, a imaxinación é para os imaxinarios
coma o osíxeno para os humanos.
E nesta biblioteca hai de sobra.
Ei, mira!
Esa é Lady Cubie. É a imaxinaria dun famoso pintor.
En efecto! Picasso díxome de neno que algún día me debuxaría.
Adóroo tanto!
E aí tes a Barón Metrónomo.
El e o seu amigo xordo, un famoso compositor,
crearon unha morea de fermosas obras musicais.
Estaban feitos o un para o outro.
E ese vello trémulo de aí é lendario.
Vergoña!
É un dos imaxinarios máis admirados e respectados da historia.
Vergoña…
Ser ou non ser.
Esa é a cuestión.
Somos obra da imaxinación dos nenos e convertémonos nos seus mellores amigos.
Facemos que os humanos e o seu mundo sexan mellores.
Non che parece marabilloso?
Xa marcharon todos os humanos.
Agora temos todo isto para nós sós.
Rudge, agora empeza a diversión.
Agora que descubriches o xeniais que somos os imaxinarios,
non che parece
que merecemos estar nun lugar magnífico, incrible e extraordinario?
Douche a benvida oficialmente á cidade dos imaxinarios!
O recendo desapareceu.
Cando unha persoa real morre, o seu imaxinario desaparece.
Unha mágoa. Rara vez me atopo con algo tan excepcional.
Un té matcha e o vaso que me pediu a maiores.
Os dous necesitamos comer.
Merecemos comer algo especialmente delicioso…
e particularmente fresco.
Tranquila.
O meu nariz de sensibilidade exquisita atoparao.
- Toma. - Grazie.
Perdoa, Emily, pero podo facerche unha pregunta?
Crac, crac.
Grazas.
Esta fantástica cidade é obra da imaxinación que hai nos libros.
Mañá será unha cidade diferente e pasadomañá, outra.
Cada día é diferente.
Onte tocou Machu Picchu.
Antonte fomos á terra dos Whangdoodles.
Esta é a nosa casa.
As bibliotecas permítennos ir a calquera sitio, e sempre podemos volver.
Debes saber, Rudge,
que non podemos crear estes lugares nós sós.
Son as persoas reais as que crean todo coa súa imaxinación.
Nós non podemos.
Pero hai certos traballos que só nos podemos facer.
Que rico!
- Traballos, dis? - Si!
Vivimos aventuras cos nenos na súa imaxinación e xogamos con eles.
Ese rico sándwich e as nubes que estamos compartindo
son froito do traballo que facemos na imaxinación dos nenos.
E mañá cando te levantes ti tamén terás que traballar, Rudge.
Xa, pero é que…
Emily, non podo quedar aquí, teño que marchar.
Hoxe a miña amiga…
Por culpa de Bunting…
Bunting!
Ai!
Rudge, acabas de dicir "Bunting"?
Si, iso dixen.
Que sabedes sobre el?
Atacounos!
Fomos de compras con mamá e atacounos!
Atropelaron a miña amiga pola súa culpa.
Bunting… O señor Bunting?
É do máis desagradable.
Aliméntase de nós para vivir.
Comeu centos de nós para poder vivir centos de anos.
Todos un día, por triste que soe,
debemos dicir adeus ós nosos amigos humanos.
Pero o señor Bunting non quixo dicir adeus á súa imaxinaria.
Aínda que xa era adulto, anhelaba o poder da imaxinación,
así que un día comeu o imaxinario de alguén.
O señor Bunting pode aparecer onde sexa.
Pode percibir o noso recendo e atoparnos!
E despois cómenos e vive para sempre.
Dese xeito, nunca perde o poder de imaxinar.
Segue solto por aí.
Calmádevos todos.
Tranquilos. Esta é a biblioteca.
Estamos a salvo na cidade dos imaxinarios. Non pasa nada.
Sinto ter que dicirche isto, Rudge.
Aquí todos oíron falar do señor Bunting.
Pero trátase só dun mito, dunha lenda.
Non tes por que mentir e dicir que o viches.
Non existe. Ninguén viu xamais o señor Bunting.
Nós si que o vimos. Atacou a Amanda e intentou comerme.
Rudge, síntocho moito, pero tes que sabelo.
Bunting non é real.
Dígoche a verdade, Emily.
Bunting atacouna.
Mira, non sei que foi o que pasou, pero enténdote.
Estás preocupado pola túa amiga.
É triste e estache resultando duro, pero non por iso…
Rudge, espera, onde vas?
Vou buscar a Amanda.
Non a vas a atopar.
Non sei se sabes que desaparecerás se saes da biblioteca.
Mira, Rudge…
Direicho claramente.
Nunca volverás ver esa nena.
Aquí as cousas son así.
Eu non as inventei, pero debemos seguir certas normas neste mundo.
Xa te esqueceu, Rudge, e non hai marcha atrás.
Equivócaste. Amanda nunca me esquecerá.
Se estás tan seguro diso, entón por que non te chamou?
Que fas aínda aquí? A ver, dime.
Non se trata diso.
A amiga de Rudger morreu.
Rudge, dixéchesme as cores ó revés.
O ollo dereito de Zinzan é vermello e o esquerdo, azul.
O que cres ver non é sempre o que parece.
Veña, compañeiros!
Chegou a hora.
Todos a limpar e para a cama.
Emily, espera!
Non podes durmir, raparigo?
Zinzan?
Aquí estase moi ben.
Nunca pasarás fame mentres traballes.
Dixéchesme que eu era a resposta de Amanda.
Pero por moito que o intente, non podo vela.
É esta a resposta? Esta é a resposta de Amanda?
Todos temos que dicir adeus algunha vez.
O meu amigo era un gran compañeiro.
Pero, por desgraza, o meu querido amigo non vivía nun fogar feliz.
Ó final de cada día, sempre me suplicaba que permanecese esperto,
preto del e sempre alerta.
E iso facía.
Coidei del sempre, día e noite,
ata que finalmente me terminou esquecendo.
Por iso nunca durmo.
Non me imaxinou desa maneira.
Todos os imaxinarios nacemos por unha razón.
Non te preocupes, raparigo.
Eu coidarei de ti.
Zinzan.
Eu non choro nunca.
Así foi como a miña Amanda me imaxinou.
Rudge, esperta.
Xa é de día. Hai que levantarse.
Vamos. Emily estanos esperando.
Emily!
Por fin. Chegades tarde.
Se non bulimos, os mellores traballos voarán.
Bos días, Emily.
Bos días, Rudge.
Veña, vamos! Mans á obra!
HORA DE CONTOS PARA BEBÉS FEIRA DE ARTESANÍA
Primeiro debes fixarte no taboleiro de anuncios.
GATO PERDIDO, BÚSCASE CAN, INAUGURACIÓN, ÚNETE Ó CLUB DE LECTURA
Ben. Antes ou despois aparecerá o traballo perfecto para ti.
Isto é todo?
Rudge, estate atento. Fíxate ben.
ANUNCIOS
A AXENCIA
Son fotos…
Emily, estou vendo fotos.
Exacto.
Son as dos nenos que están desexando xogar con nós.
Só tes que escoller a foto do neno que encaixe mellor contigo.
Escoller amigo é moi importante.
Ese neno sempre imaxina cousas deliciosas.
- Apetéceme xeado. - Ese é o tal para min.
A ese gústalle armala.
Rudge, non tes que pensar, só sentir.
"John"!
CAPITÁN JOHN
Ese é John.
- Vamos, Rudge! Cóllea, Rudge! - Xa é túa, Rudge! Veña!
Rudge, as fotos son coma un billete de tren.
Unha vez a colles, non podes perdela.
Si! Iso é!
Atención, tripulantes!
Adestramento completado. Preparádevos para a hipervelocidade!
Apañaches a rocha lunar?
A rocha lunar?
A nosa misión é apañar obxectos singulares.
Debes traela canto antes.
Volve agora mesmo! O inimigo aproximase!
Rudge, volve! Axiña!
Tripulantes, ós vosos postos! Preparádevos para atacar!
Enseguida, capitán!
Rudge, estamos traballando, non xogando.
Traballamos e xogamos.
Rudge, el só está xogando na súa imaxinación,
pero a nosa vida corre perigo se non temos coidado.
Se morremos nun mundo imaxinario, desapareceremos.
Espera un momento.
Vistes a Quebraosos?
Eu non. Non estaba comigo.
Onde diantres se meteu?
Se cadra o de escoller amigos non é o teu.
Oxalá estivese aquí…
o superheroe galáctico Bambán!
Quebraosos?
- É Quebraosos! - É Quebraosos!
Bam, bam!
Vamos, Bambán!
- Xa son seus! - Ben, Bambán!
Grazas…
Bambán.
A fantasía está rematando!
As criaturas salvaxes están por todas partes.
Crac, crac!
Rudge, a foto!
Non estamos na biblioteca.
Díxenche que a foto era o noso billete de volta.
Somos imaxinarios dun só día.
Cando acabamos o traballo, debemos volver á biblioteca.
Ai, non! Está pechada!
Mira, Emily, a fiestra está aberta.
Por aí collo ata eu.
Rudge, se quedásemos aquí atrapados, desapareceriamos ó rematar o día.
Síntoo moito.
Non te preocupes. É a túa primeira vez, Rudge.
Folerpa ten razón.
Ben, supoño que isto é todo entón.
Veña, rapaces. Marchemos antes de que desaparezamos.
Crac, crac…
Crac, crac!
Vai de aí!
Ten que ser unha broma!
Que pasa?
Bambán, quero xogar contigo de novo mañá.
Fíxate! Acaba de converterse en Bambán.
Bam, bam! Bam!
Si!
Como me alegro por ti.
Bam, bam!
- Alégrome moitísimo! Isto é xenial. - Vaia día.
Quebraosos xa non é un amigo dun só día,
converteuse nun amigo diario.
É algo moi especial e pouco común.
Hoxe estamos de celebración.
E celebrarémolo con comida espacial.
Que ganas de probala!
Podo preguntarche algo?
O teu amigo ou amiga…
Dime, Emily, o teu amigo ou amiga…?
Que se se esqueceu de min?
Si, algo así, supoño.
E ti fuches quen…?
E ti fuches quen de esquecerte?
Pois…
Supoño que si. Xa hai moito tempo diso.
A min encantábame a imaxinación de Amanda.
Amanda é alguén inesquecible.
Todo cobra vida cando ela aparece.
A lámpada de pé convértese nunha árbore tropical.
O cofre énchese co tesouro dos piratas.
O gato que dorme convértese nunha bomba de reloxería.
Na súa cabeza hai moreas de mundos brillantes,
e cando estaba con ela,
facíame brillar a min tamén.
Só quero que estea viva.
Mentres siga viva, dáme igual non poder vela.
Atoparás alguén tan xenial coma Amanda.
Estou segura. Tranquilo, Rudge.
Non! Folerpa vai antes! Folerpa atopará un amigo ou amiga antes.
Vale, ti vas antes, Folerpa.
Iso, Folerpa vai antes.
Había moito tempo que non vía o ceo real
e puiden facelo grazas a ti, Rudge.
Veña, deberiamos ir marchando.
Á porta correcta e ó lugar correcto!
- Á porta correcta e ó lugar correcto! - Á porta correcta e ó lugar correcto!
Vai todo ben? Que pasa?
- Volvamos! - Bam, bam!
Emily, un momento.
Que pasa se non nos esquecen, pero alguén nos come?
Xa estamos outra vez.
Xa falamos disto!
Escoita! Se alguén nos come, que lles pasaría ós nosos amigos humanos?
Non sei. Quizais a súa alma morra
por mor do buraco que lles deixamos no corazón.
Emily, confía en min, por favor.
Rudge, que está pasando?
- Volverei, prométocho. - Emily, o bus.
Emily, xa chegou o bus.
Oh, Rudge.
Bunting!
Si, agora si! Este é o recendo.
Ese recendo tan agradable.
Non desapareciches.
Pódese saber como sobreviviches?
Isto quere dicir que a pequerrecha sobreviviu?
Non, non mo parece. O teu recendo cambiou, Roger.
Cala, Bunting. Todo isto é culpa túa!
Se eu non fixen nada.
Foi culpa túa. A pequerrecha tivo o accidente
porque te asustaches e saíches correndo.
Non si?
Estás mentindo.
Non estou mentindo.
Todo depende de se o ves dende a túa perspectiva
ou se o ves dende a miña perspectiva.
Cada un ve o que quere ver, non si?
Se non es quen de velo, é que realmente non queres velo.
Comprendes?
Así que, Roger, sei que é unha mágoa,
pero ninguén pode verte nin oírte
porque ninguén quere verte nin tampouco oírte.
Queres seguir vivindo neste mundo
no que ninguén verá as túas lágrimas caer nin te escoitará chorar?
Equivócaste, Bunting.
Escóitame ben. Eu nunca choro.
- Rudge? - Rudge?
Outra vez ese bus?
Quen é ese?
Grazas, Goldie.
Chámame cando sexa.
Estás ben?
Volvamos á casa.
- Ide amodo. - Boas noites.
Mamá, espera.
Lizzie, cariño, deberías descansar.
Estou ben.
Non hai maneira de que che deixen quedar no hospital con Amanda?
Parece ser que non.
Terás que darlle moitas apertas cando esperte.
Non te preocupes. A túa nena é moi forte.
Espertará, estou segura.
Amanda viña correndo cara a min.
Cando me viu,
tiña cara de querer contarme algo.
Por favor. Deixa de culparte.
Lizzie, estás ben?
Síntoo moito, mamá,
pero debería coller as cousas para levar mañá ó hospital.
Si, boa idea.
PARA RUDGER, NON ABRIR ESTA CAIXA. DE AMANDA
A dicir verdade, eu non son Rudger.
É certo.
O teu pai, que te quería moitísimo, regalouche isto.
XAMAIS ESQUEZAS A PAPÁ, PROTEXE A MAMÁ, NUNCA CHORES
Como vai todo por aí? Xa te acostumaches a todo?
Papá, vas abrir unha librería?
Que ben!
Os libros serios non están mal, pero deberías ter algúns divertidos.
Se os vendes, a túa tenda volverase famosa.
Mamá? Queda bebendo e chorando ata a madrugada.
Si, esa bebida de cebada. Pero non te preocupes por ela!
Protexereina.
Eu? Síntome soa, pero non choro.
Se chorase, preocuparíaste por min, non si, papá?
Espero que fagas moitos amigos.
E se nalgún momento che cadra ben,
poderías mandarme unha carta…
Por que tiveches que morrer, papá?
Xamais esquezas a papá.
Protexe a mamá.
E…
nunca chores.
Rudger.
Ese día nacín eu.
Meu amor…
Por favor, meu amor…
Por favor…
Mamá…
Protexe a nosa…
Amanda.
Agora entendo por que es tan especial.
Tes o potente toque da tristeza.
Un toque realmente intenso.
Iso deixa aínda máis claro que mereces que te coma.
Se ti desapareceses,
non desaparecería tamén a tristeza da pequerrecha?
Pénsao, Roger.
Os da túa especie sempre desaparecen.
Cal é a diferenza entre iso e que eu te coma? Ningunha!
Emily…
Volve aquí!
Emily, ese e Bunting.
Seino!
Emily!
Está viva!
Como dis?
Que Amanda está viva!
Amanda está viva!
Está no hospital, pero vive!
Saiamos de aquí primeiro!
Debedes volver á casa ó acabar o traballo!
Zinzan.
Onde está Folerpa?
Na biblioteca, dos nervios.
Emily, Folerpa quere que volvas á casa.
Volverei con todos!
Zinzan, é aquí?
Debería ser.
E onde está? Onde está a porta?
Por que está todo tan escuro?
Ti cres?
"Para min todo é luminoso e o sol brilla por todas partes."
É Bunting.
Zinzan, hai que bulir.
Non vos movades. Algo non vai ben.
Non teño ningún interese na nena nin no gato.
Como é de supoñer, só me alimento da comida máis fresca.
Zinzan!
Os imaxinarios a piques de desaparecer desprenden o mellor dos recendos.
Señorito Roger.
Permíteme ensinarche algo crucial antes de comerte.
Ti e mais eu somos diferentes.
Vós sodes produto da imaxinación.
Pero eu son todo o contrario.
Entendes o que quero dicir, non?
Eu son o que imaxina.
Escóitame ben.
Fun testemuña de momentos e lugares que non podes imaxinar
e presenciei infinidade de cousas e fantasías inenarrables
en toda clase de sitios.
E fun comendo todo tipo de creacións invisibles polo camiño.
Non podes fuxir de min. Xa é hora de que te deas por vencido.
Atende, Rudge, teño algo que contarche.
Por que non te rendes?
A miña amiga estivo enferma no hospital dende o día que naceu.
En realidade nunca me esqueceu.
A miña amiga morreu antes de que puidese crecer.
Non é o mesmo esquecer que que che arrebaten a vida.
Rudge, ti aínda podes ver a Amanda.
Raparigo, busca a porta.
A porta…
Pero onde está?
Céntrate. Busca ben por todas partes.
Está ben.
Non che servirá de nada correr, rapaz.
A esperanza non te salvará.
Ó final, todos acabaredes desaparecendo, completamente sós.
Emily! Zinzan!
Bravo, raparigo.
Seguides sen entendelo?
Éche unha mágoa.
Ata isto é obra da imaxinación.
Pum.
Emily!
Os imaxinarios nunca aprendedes. Non podedes cambiar nada.
Bule. Lévaa dentro.
Aguanta, Emily!
Rudge…
Esas lentes que che regalei
son produto da imaxinación
da miña amiga real.
Emily, esperta.
Rudge…
Dime.
Saúda a Amanda da miña parte.
Fareino.
Hai algo que a imaxinación non pode derrotar.
- E ese algo é a realidade. - Emily.
Emily!
Que?
Son Rudge e Zinzan!
Benvidos!
Onde estabades? Hoxe estamos na cidade de Dejima, en Nagasaki.
Folerpa, Emily xa non está con nós, desapareceu.
É culpa miña. Desapareceu pola miña culpa.
Rudge?
El fíxoa desaparecer.
Un momento. Emily? Quen é esa?
Emily debe de ser a nova amiga de Rudge.
Tamén quererá ser amiga de Folerpa?
Raparigo, de quen estás a falar?
Emily…
Era unha dos nosos e comeuna o tal Bunting?
Pero, Zinzan, se desapareceu diante nosa!
Queres dicir que esa tal Emily era amiga nosa?
E imos xogar.
Pasarémolo xenial!
Que pasa?
Estás ben, raparigo?
Pero que lle pasa?
Non me soa ningunha señorita con ese nome.
Nin a min.
Aquí non.
Síntoo, eu non a vin.
Era unha nena estupenda.
Alegre, honesta e cun sorriso fermoso.
Ti lémbraste dela?
Como ía esquecela?
Claro que me lembro dela. Sabes que foi dela?
Bunting fíxoa desaparecer.
Como que desaparecer?
Iso non é posible.
Teño entendido que Bunting só ataca os imaxinarios.
Non podería atacar a miña Lizzie.
Un momento. Non teño claro de quen me estás a falar.
De Elizabeth Downbeat.
É a miña amiga, a miña Lizzie.
Lizzie?
Lizzie é a nai da miña amiga, é a nai de Amanda.
Claro, agora o entendo.
E, dime, é feliz?
Xa é unha adulta cunha vida feliz?
Diría que si.
Creo que si que é feliz.
Traballa moitísimo, pero tamén é divertida.
Lévanos ó parque e tamén á piscina.
E fai unhas galletas deliciosas.
Gustaríame saber se algunha vez escoitaches a Lizzie falar de min.
Falar de ti?
Si, falar de min.
Son Frigorífico. Ela chamábame Frigo.
A nai de Amanda ten unha caixa enorme así na cociña.
Chámalle polo teu nome.
Menciónao todos os días.
En serio? Entón si que se acorda de min.
A miña mellor amiga.
Síntoo, pero creo que non…
Así que segue facendo unhas galletas deliciosas?
Sabes? Ás veces non importa se algo é verdade ou non.
Nesta vida paga a pena crer no que un desexa crer, Rudge.
O único que importa é a historia que ti decides crer.
Si, iso é o único que importa.
Grazas.
Grazas, Frigo.
A AXENCIA
Bos días, Rudge!
Raparigo, que estás buscando?
Vou ir ó hospital no que está Amanda.
Farei que un amigo humano me leve alí.
Pero non sabes nin en que hospital está.
Bunting cheirarate e capturarate.
Comerate antes de que consigas chegar alí.
Aínda que siga viva,
xa non é quen de recordarte.
Por ese motivo empezaches a desaparecer.
Aínda que a atopes, non servirá de nada.
Síntoo, pero así son as cousas.
Os humanos esquécennos. Así é como funciona.
Nós só somos imaxinarios.
E iso non é suficiente? Non chega con ser un "amigo non real"?
Raparigo, debes atender a razóns.
Zinzan, claro que me dá medo desaparecer
ou que Bunting me coma.
Pero irei igualmente.
É probable que desapareza e que ninguén me volva ver.
Pero o tempo que pasei con Amanda é real.
Aínda que todo o mundo crea que non foi real,
para min si que o foi.
Alégrome de ser o amigo de Amanda.
Rudge.
Zinzan, necesito ver a Amanda.
Debo dicirlle que esperte e loite pola súa vida.
Debo dicirlle que, pase o que pase,
eu sempre estarei ó seu lado.
Debo facelo antes de desaparecer.
Julia.
Esa é a amiga de Amanda.
Esta é a miña…
Mellor dito, esta é a nosa loita polos que ninguén ve.
Zinzan, esta é a miña resposta.
Raparigo!
Non! Pero a ti que che pasa?
Veña, ho! Estalo facendo fatal.
Hoxe é o recital e ti es a estrela, a prima ballerina.
Es a princesa Aurora!
Son Rudger, o amigo de Amanda.
Roger?
Non, Rudger, o amigo de Amanda.
Julia, por favor. Tes que levarme ó hospital no que está Amanda.
O amigo de Amanda? Non digas parvadas.
Ti es a miña Aurora.
E agora escóitame ben.
Hoxe vas deixar pampas a todas as persoas do público.
Julia, por favor! Suplícocho.
Non me queda tempo! Isto é moi importante.
Necesito que me fagas un favor.
A miña… Non, eu… Ó hospital…
Que pasa aquí?
Julia escolleu a Rudge como o seu imaxinario diario.
Ai, meu Deus, e agora que facemos?
Imos apañados.
Silencio. A continuación, Aurora,
imos co pas de deux do Espertar.
Julia, que chegamos tarde!
Vale.
Non!
Raparigo, solta esa foto!
Raparigo, volve con nós.
Rudge, vas ir, verdade?
Ías ir ver a Amanda, recordas?
Amanda?
Quen é Amanda? Non a coñezo.
É a túa amiga humana.
Amanda?
Amanda…
Esquecíchela?
Vamos, Julia.
O teu pai virá máis tarde.
Non o entendo.
Non se lembra do meu aniversario pero si do meu recital?
Por aquí!
Julia, espera!
Bule, Rudge! Bule!
Vamos, raparigo.
Veña, bule. Vamos!
Folerpa, bótanos unha man.
Iso está feito.
Vamos, raparigo.
Bule! Non queres ver a Amanda?
Amanda…
O hospital!
Julia!
Espera!
Raparigo, por aquí.
Ánimo, Rudge. Ti podes.
Zinzan!
- Atréveste? - Observa.
Mamá, oíches ese ruído?
Ruído? Que ruído, tesouro?
Julia!
Ó hospital. Temos que ir ó hospital.
Julia, non podes darme eses sustos!
Julia, lévame onde Amanda.
Por favor, lévame onde Amanda.
Ambulancia. Hospital.
Ben feito, raparigo. Sorte.
Amanda!
Chámome Bunting. Son o señor Bunting.
Estou buscando unha nena chamada Amanda Shuffleup.
Creo que está ingresada aquí.
- Señor Bunting. - Si?
Dígame que relación ten coa paciente.
Á INFANTIL
Por aí.
Está por aí.
- Por aí. - Grazas.
Folerpa é demasiado grande para saír por aí.
Volve á biblioteca, Zinzan.
Cres que Rudge conseguiu ver a Amanda?
Seguro que si.
Sabía que o conseguiría.
Non te preocupes, Folerpa. Eu coidarei de ti.
Julia! Mamá!
Acabo de lembrar que é hoxe.
Hoxe temos concerto de ballet!
Menos mal.
Señora Shuffleup.
Os seus parámetros son estables.
Moitas grazas.
Mamá!
Vou coller un chocolate.
Amanda!
Amanda…
Todo isto é culpa miña. Síntoo.
Estou seguro.
Sei que estás viva.
A túa imaxinación ten que seguir viva.
Estou aquí.
Volvín, Amanda.
Xa estou aquí.
Agora tes que espertar.
Por favor, esperta.
Xamais desapareceremos,
protexerémonos
e nunca xamais choraremos.
Non penso seguir fuxindo.
Amanda, tes que espertar!
Pero que temos aquí?
Non me digas que este é Roger?
Sabía que te atoparía aquí. Alégrome de verte de novo.
Amanda…
Onde estou?
Espertaches, querida.
Es ti o meu médico?
Podedes acougar? Por favor volo pido.
Todo ten data de caducidade.
E a túa data de caducidade é hoxe, Roger.
Non me enganarás con ese vestido.
Con quen estás a falar?
Oíches iso?
Amanda xa non pode verte.
Non se acorda de ti.
Epa!
Que pena tan grande.
Non si, Roger?
Roger?
Quen sodes vós?
E por que estades pelexando?
Empezo a ter fame, bastante fame, a verdade.
Penso comerte enteiro, con todo co que ela te creou,
incluída a tristeza e a dor.
Amanda!
Roger?
Non.
Basta! O seu nome non é Roger.
Exacto! Son eu!
Chámase Rudger! É Rudger.
Rudger! Ven aquí!
Amanda!
Ben feito, pequerrecha.
Tal e como pensaba, paga a pena darlle caza ó teu Roger.
Estás listo, Rudger?
Listísimo!
Agárrate ben!
Xa me agarro. E tanto que me agarro!
Isto estase poñendo interesante.
Levo centos de anos imaxinando cousas, moitos máis ca ti, querida.
Amanda, cres que poderías facer voar este barco?
A verdade…
é que non!
Pero non te preocupes!
Rudger!
Amanda!
Amanda?
Amanda!
Vostede non é doutor? Faga algo, por favor.
Síntoo, señora Shuffleup.
Estou facendo unha enquisa sobre os nenos de hoxe en día.
É unha enquisa moi importante.
Non lle roubarei moito tempo, tranquila.
É o home que veu á librería o outro día.
Lémbrase de min. É un honor para min, señora Shuffleup.
Saia de aquí de inmediato!
É que non ve que a miña filla está sufrindo?
Mamá!
Amanda, menos mal que espertaches!
Non lle creas nada do que di.
Vou chamar un médico.
Mamá…
Ese home está intentando devorar a Rudger.
Pequerrecha, non pretendo devoralo, en absoluto.
Só quero devolvelo á nada,
facer que volva á realidade.
Pero vostede que é?
Nin vostede nin a nena resultarán feridas mentres non interfiran.
Interferir?
Ruliña!
Amanda, por favor, mamá crerate.
Ela pode axudarche.
Amanda, fálalle de Frigo.
Virá! Se ela o chama, virá.
- Mamá, Rudger di… - Amanda!
Ruliña, tranquila.
Rudger di que…
Frigo. Chama a Frigo.
Acabas de dicir "Frigo"?
É un can. Un can que se chama Frigo. Rudger di que o coñeceu.
Rudger…
Chama a Frigo.
Mamá, tes que chamar a Frigo.
Mamá…
Iso é unha serpe?
Benvida, señora Shuffleup.
Benvida…
ó mundo dos imaxinarios.
Mamá! Oíches o que che dixen?
Amanda!
Quitareicha de enriba!
Mamá!
Rudger!
Mamá! Sálvao!
Sóltao! Ordénoche que o soltes!
Que o soltes agora mesmo!
Está con nós! Deixádeo en paz.
É o noso amigo!
Non permitiremos que nos arrebatedes o noso amigo!
Guau, guau!
Corre, Frigo!
- Mamá! - Amanda!
Por que non vos metedes nos vosos asuntos?
Só é un imaxinario.
Por que non mo deixades comer e punto!
Rudger!
Amanda, vive a túa vida xunto a mamá.
Rudger!
Non podo describir o seu sabor.
Totalmente inimaxinable.
A verdade é que…
non está nada fresco,
máis ben sabe a podre.
Pero por fin o conseguín. Comín un imaxinario excepcional!
Si, isto é o que anhelaba.
Realidade…
SEÑOR BUNTING
Estás ben?
Si, está todo ben.
Benvida, miña nena linda.
Xa estou aquí, mamá.
Mira ti, dicíasme a verdade.
É feliz, moi feliz.
É toda unha muller.
Si, e a miña Amanda tamén é moi feliz.
Vai todo ben?
Si.
Bendita sexa, espertou!
- Si. - Que ben.
Avisarei o doutor.
Si, por favor.
Grazas, Rudger. Grazas. E a ti tamén, querido Frigo.
Rudger, grazas por volver.
Non o fixen só. Axudáronme os meus amigos da biblioteca.
Zinzan, Folerpa…
e tamén Emily.
Amanda, estarás feliz e triste unha e outra vez
e crecerás.
Rudger.
Amanda, pase o tempo que pase,
sexa como sexa,
eu sempre formarei parte de ti.
Grazas por aparecer
hai tres meses, tres semanas e tres días.
Amanda…
Xamais desapareceremos,
protexerémonos
e nunca…
E nunca…
xamais choraremos.
Estás listo?
Vamos, Rudger! Unha última aventura!
Si!
Un paxaro nunca visto.
Unha flor nunca vista.
Unha brisa nunca vista.
Unha noite nunca vista.
Algunha vez vistes algo tan extraordinario?
Eu si.
BASEADA NA NOVELA OS IMAXINARIOS DE A. F. HARROLD
Subtítulos: Noelia Collazo