Niewidziany nigdy ptak.
Niewidziany nigdy kwiat.
Niewidziany nigdy wiatr.
Niewidziana nigdy noc.
Widzieliście kiedyś coś równie wspaniałego?
Nazywam się Rudger.
Mam trzy miesiące, trzy tygodnie i trzy dni.
Urodziłem się tutaj.
W świecie wymyślonym przez Amandę.
Amanda zawsze tworzy cudowne światy.
To pracowity olbrzym,
gadatliwa wiewiórka
i wieloryb morski.
Czasem wyobraża sobie też straszne rzeczy.
Rudger!
To jest Amanda.
Wyobraziła mnie sobie i tak się narodziłem.
Coś sobie z Amandą obiecaliśmy.
Cokolwiek się stanie,
nie znikniemy,
chronimy się
i nie płaczemy.
A wy?
Macie takiego przyjaciela jak ja,
którego nikt nie widzi?
Dorośli, którzy byli dziećmi, nazywają nas
„Imaginacjami”.
IMAGINACJA
Czasem chciałabym mieszkać w wiecznie słonecznym miejscu.
Julio, po deszczu może wyjść tęcza.
Tęcza obietnicy.
Obietnicy? O czym ty mówisz?
Mówi się, że jeśli po deszczu widzisz tęczę,
ma ona przypominać o ważnej obietnicy.
Julio!
To moja mama. Cześć, mamo!
Moi rodzice chyba wolą zorze polarne od tęczy.
Mój tata na pewno!
Więcej baletu na wakacjach?
Tak. Wiesz,
że mój tata ma kiepską pamięć.
Ostatnio powiedział mi:
„Co dziś jest? Wiem, że to coś ważnego.
No przecież, twój solowy występ baletowy”.
Ale nie.
Amando, to były moje urodziny!
Dasz wiarę?
Jak myślisz,
dlaczego dorośli zapominają o tym, co ważne?
Julio! Pora na nas!
Do zobaczenia!
Na razie, Julio!
Szybko, zaraz zacznie się lekcja. Nie chcesz się spóźnić.
Tak, kochanie, chodźmy.
Wiem. Właśnie szłam.
Cześć!
Wiem.
Janku, usiądź tam.
Zanim coś powiesz, nie ma za co.
Dzięki.
SŁOWNIK WIZUALNY DZIKICH RZECZY
Walczmy!
Dzikie rzeczy są wszędzie.
DZIĘKUJĘ! WYPRZEDAŻ 50% TANIEJ
Naprawdę? Dzisiaj? Świetnie!
- Tak, o 17. - Witaj, księżniczko Amando.
- Cześć! - Zdecydowanie.
Nie mogę się doczekać.
Tak!
Goldie, przyjęli moje podanie.
Zaprosili mnie na rozmowę.
Gratulacje!
Za nowy rozdział w twoim życiu.
Oby się udało.
Pracuję w tej księgarni, odkąd wyszłam za mąż.
Nie martw się.
Jesteś znaną właścicielką Księgarni Szałaput.
Będzie dobrze.
Mam nadzieję.
No to koniec.
Lizzie,
trudno było ci robić to wszystko samej,
ale dasz radę.
Dziękuję, Goldie.
Tak się zastanawiam…
Mogę cię o coś prosić?
Mam zająć się Amandą? Nie ma sprawy.
Jesteś najlepsza.
Amando, mogę już mówić?
Pewnie.
Próba mikrofonu.
Houston, słyszycie mnie?
Dlaczego nie rozmawiamy ze sobą w szkole?
Zabrałam cię do szkoły, bo nalegałeś.
Tylko ja cię widzę.
Wszyscy się zdziwią,
jeśli zacznę rozmawiać z kimś, kogo nie widzą.
Zrobiłbym świetne wejście, gdyby ludzie mnie widzieli.
„Cześć wszystkim, jestem Rudger!”
Co? Nasza randka jest odwołana?
Lizzie jest w kropce.
Sama wychowuje Amandę.
Rudger, wymyśliłam wspaniałą przygodę.
To ta z meteorytami spadającymi z nieba?
Nie.
Tylko nie mów, że to ta z atakującym porem.
W tamtej czegoś brakowało.
Zgadza się,
Nie podobało mi się siedzenie w garnku z kiełbaskami.
Było o wiele za gorąco.
Rozumiesz, prawda? Nawet jeśli to tylko wyobrażasz…
Rozumiem. Nie chcesz być bulionem.
Dobra. Rozumiem.
Zapowiada się świetnie!
Rudger, czas na strychową przysięgę!
- Nie znikniemy, chronimy się - Nie znikniemy, chronimy się
- i nigdy nie płaczemy! - i nigdy nie płaczemy!
Ruszajmy!
Naprzód, Mućka!
Czekaj! Zatrzymaj się!
Skąd ci się wzięła ta „Mućka”?
To krowa, prawda?
Co? To wół piżmowy.
Za grosz wyobraźni.
Żartuję! Nie chciałam!
To jak nazwałaby ją księżniczka Amanda?
Wio, Chmielu-Zielu!
Chmielu-Zielu? Czy to nie piwo mamy?
Amanda?
Rety…
Amando.
Możesz sobie wyobrazić, jak przechodzę przez ściany i drzwi?
Jak duch? Wykluczone.
Ale wczoraj zamknęłaś drzwi, wychodząc,
a ja utknąłem w szafie na dwie godziny!
I co z tego?
Rudger, traktuj go jak swój pokój.
Będziesz wolny, gdy wrócę do domu.
Lubię z tobą przebywać,
ale czasem chcę też pobawić się z innymi dziećmi.
Oni mnie nie widzą, więc nie mogę się z nimi bawić.
Ale lubię ich oglądać.
Auć!
Zimne.
Rudger! Patrz!
To…
Choinka.
Amando, stój!
Rudger!
Amando!
Rudger!
Puść mnie!
Panno Amando Szałaput!
Co to jest?
Cześć, mamo.
Spytałam, co to jest!
To niezbyt uprzejme, mamo.
Nie „co”, tylko „kto”.
Ile razy mam ci mówić,
żebyś zostawiała parasol na dole?
Podłoga i ubrania są przemoczone.
Może to Rudger.
Zaczekaj!
- Amando. - Co?
- Kiedy w końcu się nauczysz? - O czym ty mówisz?
Uczę się w szkole.
Chyba wiesz, że nie o to mi chodzi.
Mamo, moczysz podłogę.
Czasami nie mam na ciebie słów.
Zejdź. Zrobię ci gorące kakao.
Nie zapomnij o Rudgerze!
Nie zapomnę.
Przykro mi, ale już zamknięte.
Przeprowadzam ankietę w tej okolicy…
KSIĘGARNIA SZAŁAPUT
pani… Szałaput?
Ankietę? Na jaki temat?
Dotyczy naszego świata
oraz dzieci i tego, jak się obecnie zachowują.
Jeśli można, ma pan jakiś dokument?
Dokument?
Tak. Coś, co mówi, kim pan jest.
Jestem Pomurnik. Pan Pomurnik.
Jak ten ptak.
Podobny do potrzeszcza widywanego w tej okolicy.
Taki uroczy ptaszek.
Przykro mi to mówić, gdy pada,
ale jestem bardzo zajęta.
Zostawi mi pan tę ankietę?
Nie ma potrzeby. Ankieta skończona.
Słucham?
Tak.
„Stary świat umiera, a nowy walczy, by się narodzić.
W okresie bezkrólewia pomiędzy światłem a ciemnością…”
Co się w nim rodzi?
Przepraszam.
Mój mąż wybrał wszystkie książki.
Nie ma potrzeby przepraszać.
Przy okazji…
w tej księgarni naprawdę ładnie pachnie.
To było dziwne.
Ankieta dotycząca dzieci?
Ta dziewczynka też była dziwna.
Jaka dziewczynka?
Ta obok niego.
O kim mówisz?
Rudger, myślisz o tym samym, co ja?
Że nie jestem jedynym niewidzialnym przyjacielem?
Najpierw ta rozmowa.
Wiem,
ale chleb nie spadnie nam z nieba.
Amanda?
Nic jej nie jest.
Bawi się z Rudgerem.
Nie „Roger”, tylko Rudger.
R-U-D-G-E-R.
To tyle, jeśli chodzi o jej nowych przyjaciół.
Mamo, nie śmiej się. Ale Rudger nie istnieje.
Tylko Amanda go widzi.
To wyobrażony przyjaciel.
Dasz wiarę?
Miałaś się nie śmiać!
Amanda mówi, że go widzi.
Przykro mi, Lizzie.
Przez ciebie myślę o przeszłości.
Przeszłości?
Nie pamiętasz?
Jak on się nazywał?
No tak. Lodówka!
Nazwałaś go Lodówek.
Lodówka?
O czym ty mówisz?
Mówiłaś, że Lodówek ocalił cię przed okropną żmiją.
Byliście nierozłączni, zawsze razem!
To chyba był pies.
Pies?
Tak. Powinnaś zapytać brata.
Lodówek narobił mu kłopotów.
Mamo! Piecuch znowu to robi.
Piecuch, wracaj tu!
Amando, pilnuj, żeby Piecuch nie zjadł tych kulek!
Wiem!
Lodówek?
Zapomniałam jajek.
Lizzie? Co się stało? Jesteś tam? Halo?
Dzięki, Goldie.
Powodzenia na rozmowie!
KSIĘGARNIA SZAŁAPUT
…dziewiętnaście, dwadzieścia. Gotowa?
Jeszcze nie, Goldie!
Ja schowam się pod ladą, a pan niech schowa się tam.
Starszy sierżancie,
jestem pewien, że mnie nie znajdzie.
Panie Rudger, oboje musimy się ukryć!
Przyjąłem!
Przeżyjemy do powrotu mamy, starszy sierżancie.
Idę!
Jeszcze nie.
Amando!
Co sobie wyobrażasz?
Nic, wybacz.
Pospiesz się! Znajdzie cię!
W porządku. Ja schowam się tam.
Dobra.
Świetny pomysł, by zgasić światło, starszy sierżancie!
Rudger, to nie ja.
Co?
Amando!
Rudger?
Znalazłam cię, księżniczko!
Wszystko w porządku.
Cieszę się, że bezpiecznik działa.
Naprawa okablowania byłaby kłopotliwa.
Ale to stare miejsce.
To nieuniknione.
To wina tego dzieciaka.
Jakiego dzieciaka?
Zrobiło się ciemno, potem był piorun i pojawiła się ta dziewczynka.
Przez chwilę nie było prądu…
Była tam!
Ta długowłosa dziewczynka z wcześniej.
Miała straszną twarz.
Złapała Rudgera i chciała go zabrać.
Przysięgam, że tam była.
Amando, skarbie…
Czasami za dużo sobie wyobrażasz w tej swojej mądrej główce.
Wszystko jest w porządku.
Nie! To nie jest tylko w mojej głowie.
Naprawdę tu była.
Amanda lubi czasami wymyślać przyjaciół.
Nic jej nie będzie.
Ale mamo…
Goldie, możesz wracać do domu.
I dziękuję.
Dobrze.
Tak.
Do zobaczenia, księżniczko Amando.
Mamo, uwierz mi, to prawda.
Ta dziewczynka i Rudger…
Amando, proszę. Nie ma żadnego dziecka.
Wkurzać się z powodu kogoś, kto nie istnieje.
Jestem zmęczona.
To był ciężki dzień.
Rozmowa nie poszła dobrze.
Gdyby tata tu był…
Masz rację. Gdyby tata tu był, zdałby śpiewająco.
Nie, mamo. Tata by mi uwierzył.
To straszne! Nie rozumiem, czemu ci nie uwierzyła!
To było koszmarne.
Ta dziewczynka śmierdziała pleśnią i była zimna jak sopel lodu.
Wiem, że mamie jest ciężko,
ale co ma być z nami?
Cicho, Rudger.
Mamy własne problemy.
Tata by ci uwierzył.
Masz rację. Gdyby tu był, nie musielibyśmy…
Zamknij się! Nic nie wiesz.
Amando…
To prawda.
Ty też kiedyś znikniesz.
To się stanie.
Bo gdy przestanę cię sobie wyobrażać, znikniesz na zawsze.
Co?
O czym ty mówisz?
Daj mi spokój!
Nie obchodzi cię to?
Ta dziewczynka-duch mnie zaatakowała!
Teraz mogą mnie porwać.
Słuchasz mnie?
KSIĘGOWOŚĆ
Co ja robię?
Co to było?
Niewiele brakowało, a porwałaby mnie
ta czarnowłosa dziwaczka.
Co?
Przepraszam?
Widzisz mnie?
Tak,
ale dość niewyraźnie.
Też jesteś czyimś przyjacielem?
Wyobrażonym?
Do niedawna.
A to dlaczego?
Mój przyjaciel już mnie nie widzi.
Już mnie nie potrzebuje.
Czy ty znikasz?
Tak.
Co będzie później?
Nie wiem.
Czy to boli?
Boisz się?
Nigdy nie zniknąłem.
Ale boję się tego.
Amando,
przepraszam cię. Źle się wczoraj zachowałam.
W porządku.
Może jutro pójdziemy popływać?
Co ty na to?
Albo pojedziemy do Babci Akcent.
Możecie piec razem herbatniki, pielić ogródek.
Rudger też powinien przyjść.
Dobrze.
Zaczekaj tu, a ja zapłacę za parking.
Nie przeprosisz?
Za co?
Nie zniknę!
Co się tak denerwujesz?
Nie znikniemy, chronimy się i nie płaczemy.
Obietnica to obietnica, prawda?
Rudger, to parking, nie strych.
Co robisz?
Widzisz? Nie znikam!
Rudger, proszę. To niebezpieczne.
Jestem daleko i nie znikam.
Nowe odkrycie.
Nawet jeśli mnie nie widzisz, nie zniknę.
Dobrze! Rozumiem! Wróć.
Myliłam się. Przepraszam.
Rudger!
Witaj, dziewczynko.
Wybacz, że cię zaskoczyłem.
Bez obaw, nie przyszedłem tu po ciebie.
Chcę porozmawiać z twoim przyjacielem.
Na twoje nieszczęście
kolejka przy kasie jest bardzo długa.
To chyba trochę potrwa.
Amando, uciekaj!
Rudger!
Taka wspaniała Imaginacja… Minęło tyle czasu.
I ten słodki aromat…
Zdarzył się wypadek.
- Proszę kogoś przysłać. - Amando!
Nic jej nie jest?
Amando!
KARETKA POGOTOWIA
Widzę cię.
Wiem, czym jesteś i znam wielu z twojego gatunku.
Wiem też, przez co przechodzisz.
Zaiste bycie zapomnianym jest trudne.
Ale to się przydarzy nam wszystkim, prędzej czy później.
Ale mnie nie zapomniano!
Zdarzył się wypadek.
Amanda została potrącona przez samochód…
To żadna różnica.
Obawiam się, że zaczynasz znikać.
Co…
Zostało ci niewiele czasu.
Chodź ze mną, młodzieńcze.
Amanda…
Amanda nie żyje, prawda? Dlatego tu jesteś.
Jesteś ponurym żniwiarzem.
Nie jestem żniwiarzem. Nazywam się Zinzan.
Powtórzę raz jeszcze. Nie zostało ci wiele czasu.
Możesz tu zostać i zniknąć…
albo możesz pójść ze mną.
Nie mogę. Muszę dotrzeć do Amandy.
Wybór należy do ciebie.
Ale ja…
nie chcę zniknąć.
Możesz trochę przyspieszyć?
Dokąd idziemy?
Gdzieś, gdzie będziesz bezpieczny. Bez obaw.
Czyli gdzie?
Nasza podróż zaprowadzi nas do właściwych drzwi i właściwego miejsca.
Co to znaczy?
Cicho, młody człowieku. Zadajesz za dużo pytań.
Przepraszam, zawsze zadawałem Amandzie wiele pytań.
A czy twoja Amanda zawsze na nie odpowiadała?
Nie zawsze.
Co robiła, gdy nie znała odpowiedzi?
Zwykle coś wymyślała.
Może dlatego wyobraziła sobie ciebie, młodzieńcze.
Bo byłeś odpowiedzią.
Odpowiedzią?
Myślisz, że jestem odpowiedzią Amandy?
Zgadza się. Wypełniłeś swoją rolę jako Imaginacja.
Skup się na tym, co masz przed sobą.
Ślepy zaułek?
Przyjrzyj się.
Te drzwi prowadzą do nowego życia.
Nie myśl. Idź.
Czas zapomnieć o tych, którzy zapomnieli o tobie.
Zinzanie…
Jest was więcej do znalezienia.
Miłego nowego życia. Tu jest twoje miejsce.
Przepraszam.
Zinzan mnie tu sprowadził i myślę…
Wybacz, że przeszkadzam, ale dlaczego z nią rozmawiasz?
Jest prawdziwą osobą. Nie widzi cię ani nie słyszy.
No tak.
Przesuń się.
Czas na koncert!
Hej!
- Emily. - Emily.
Witajcie!
Słuchajcie!
Dobrze się bawicie?
- Tak! - Tak!
A jak wy się macie, ludzie?
Wszyscy! Co jest jutro?
- Sobota! - Sobota!
A pojutrze?
- Niedziela! - Niedziela!
Co to za dni?
- Nasze ulubione! - Nasze ulubione!
Co w nich takiego wyjątkowego?
- To nasze dni pracy! - To nasze dni pracy!
Ciężko pracujemy, dużo się bawiąc.
A potem dzielimy się tym, co mamy.
Kim jesteś?
Jesteś tu nowy.
Tak.
Skąd wiesz o tym miejscu?
Od Zinzana.
Jak się nazywasz?
Rudger.
Rudge. Jakiego koloru były oczy?
Rudge?
Jakiego koloru?
Nie twoje.
Jakiego koloru były oczy Zinzana?
Cóż…
Prawe było niebieskie, a lewe czerwone!
Wchodzisz.
Mnie ich kolor też był znany!
Naprawdę!
Rudge, wyglądasz jak człowiek.
Jak Emily.
Chrup, chrup!
Dobra, Rudge, to jest Bławatek.
Gdybyś się zastanawiał, jestem hipopotamem.
Ten maluch to Chrupek Kostek.
Pozdrawia cię.
Miło cię poznać.
Wszyscy tu są wymyśleni?
Tak, każde jest Imaginacją.
Imaginacją?
Dorośli ludzie zawsze tak nas nazywali.
Czyżbyś nic o tym nie wiedział?
Wiesz, że dzieci z niezwykłą wyobraźnią nas sobie wymyślają,
zaprzyjaźniamy się z tymi dziećmi
i wszystko jest wspaniałe?
Dzieci dorastają i przestają się nami interesować. Zapominają o nas.
To w większości przypadków nasz koniec.
Uwaga!
- Najwyższy czas… - Hej!
- się rozchmurzyć. - Cześć.
Bo zanim to się stanie,
Zinzan sprowadza takich przyjaciół do tej Biblioteki.
Większość książek powstaje z wyobraźni.
Wyobraźnia jest dla nas tym,
czym tlen jest dla ludzi.
A ta Biblioteka jest jej pełna.
Spójrz!
To Lady Kubik. Imaginacja sławnego artysty.
Zaiste! Młody Picasso powiedział, że kiedyś mnie narysuje.
Uwielbiam go.
A to Baron Metronom.
On i jego głuchy przyjaciel, sławny kompozytor,
stworzyli wiele pięknych dzieł muzycznych.
Byli sobie przeznaczeni.
Ten trzęsący się starzec jest legendą.
Do diaska…
Jest jedną z najbardziej inspirujących i szanowanych Imaginacji w historii.
Do diaska…
Być albo nie być. Oto jest pytanie.
Zostaliśmy stworzeni z wyobraźni dziecka,
jesteśmy ich przyjaciółmi.
Sprawiamy, że ludzie i ich świat stają się piękniejsi.
Czyż to nie cudowne?
Wyszła ostatnia osoba.
Teraz mamy bibliotekę tylko dla siebie.
Zabawa dopiero się zaczyna.
Skoro już wiesz, jak wspaniałe są Imaginacje,
czy nie uważasz,
że zasługujemy na niesamowite i wspaniałe miejsce?
Oficjalnie witam cię
w Wyobrażonym Mieście!
Zapach zniknął.
Gdy umiera prawdziwa osoba, jej Imaginacja znika.
To smutne. Rzadko spotykam coś tak cudownego.
Matcha latte i dodatkowa szklanka.
Oboje musimy coś zjeść.
Zasługujemy na coś pysznego
i wyjątkowo świeżego.
Ale nie martw się.
Mój wyczulony nos to wyłapie.
- Proszę. - Grazie.
Emily, czy mogę cię o coś zapytać?
Dziękuję.
Jesteśmy w wymarzonym mieście stworzonym dzięki wyobraźni z książek.
Jutro będzie wyglądało inaczej, pojutrze jeszcze inaczej.
Każdego dnia inne miasto.
Wczoraj było Machu Picchu.
Przedwczoraj byliśmy w Krainie Absurdów.
To nasz dom.
Biblioteki pozwalają nam iść gdziekolwiek i możemy wrócić w każdej chwili.
Wiesz, Rudge,
sami nie stworzymy tych wszystkich miejsc.
To prawdziwi ludzie tworzą coś, używając wyobraźni.
My nie możemy.
Są jednak prace, które tylko my potrafimy wykonać.
Pyszne!
Prace?
Tak.
Wyruszamy na przygody, korzystając z dziecięcej wyobraźni
i razem się bawimy.
Ta pyszna kanapka
i pianki, które jemy,
powstały dzięki pracy z dziecięcą wyobraźnią.
Jutro z samego rana też będziesz dużo pracować.
Tak, ale…
Emily, naprawdę muszę iść.
Dziś moja przyjaciółka…
Ten facet, Pomurnik…
Pomurnik?
Auć!
Czy ty właśnie powiedziałeś „Pomurnik”?
Tak.
Co o nim wiesz?
Zaatakował nas!
Poszliśmy z mamą do sklepu, a on nas zaatakował!
Przez niego moją przyjaciółkę potrącił samochód.
Pomurnik… Pan Pomurnik.
Jest bardzo nieprzyjemny.
Żywi się nami, by żyć.
Zjedzono nas całe setki, żeby on mógł żyć setki lat.
Kiedyś, choć to smutne,
musimy pożegnać naszych ludzkich przyjaciół.
Ale pan Pomurnik nie chciał pożegnać się ze swoją Imaginacją.
Nawet jako dorosły pragnął mocy wyobraźni,
więc pewnego dnia zjadł czyjąś Imaginację.
Pan Pomurnik może pojawić się wszędzie.
Wyczuwa nasz zapach i nas znajduje!
Pożera nas i żyje wiecznie.
Dzięki temu nie traci mocy wyobraźni.
On tam jest.
Uspokójcie się.
Już dobrze. To jest Biblioteka.
Jesteśmy bezpieczni w Wyobrażonym Mieście.
Wszystko w porządku.
Przykro mi to mówić, Rudge.
Wszyscy tutaj znają pana Pomurnika.
Ale to tylko mit, bajka.
Nie musisz kłamać, że go spotkałeś.
On nie istnieje. Nikt nigdy nie spotkał pana Pomurnika.
Ale my go widzieliśmy. Zaatakował Amandę i chciał mnie zjeść.
Wybacz, ale muszę ci to powiedzieć.
Pomurnik nie jest prawdziwy.
Mówię prawdę, Emily.
Pomurnik ją zaatakował.
Posłuchaj. Nie wiem, co się stało, ale rozumiem.
Martwisz się o przyjaciółkę.
To smutne i widzę, że nie było ci łatwo,
ale to nie znaczy…
Daj spokój! Dokąd idziesz?
Poszukać Amandy.
Nie znajdziesz jej.
Chyba rozumiesz,
że jeśli wyjdziesz z Biblioteki, to znikniesz.
Posłuchaj.
Pozwól, że ci to wyjaśnię.
Już nigdy nie zobaczysz tej dziewczyny.
Tutaj to tak nie działa.
Nie ja je stworzyłam, ale w tym świecie
musimy przestrzegać pewnych zasad.
Zapomniała już o tobie. Nie cofniesz tego.
Mylisz się. Amanda nigdy mnie nie zapomni.
Jeśli na pewno cię pamiętała,
czemu cię nie wezwała?
Co tu jeszcze robisz? Odpowiedz.
Nie, to nie to.
Przyjaciółka Rudgera umarła.
Przykro mi, ale wszystko jest na odwrót.
Prawe oko Zinzana jest czerwone, a lewe niebieskie.
To, co widzimy, nie zawsze jest tym, na co wygląda.
Słuchajcie!
Już czas.
Posprzątajmy i chodźmy spać.
Emily, czekaj!
Nie możesz spać, młodzieńcze?
Zinzan?
Ładnie tu.
Dopóki pracujesz, nie poczujesz głodu.
Powiedziałeś, że byłem odpowiedzią Amandy.
Ale nieważne, co robię, nie mogę jej zobaczyć.
Czy to jest odpowiedź? Czy to odpowiedź Amandy?
Wszyscy doświadczamy pożegnań.
Mój przyjaciel był świetnym towarzyszem.
Ale niestety nie mieszkał w szczęśliwym domu.
Na koniec dnia błagał mnie, żebym nie spał,
stał blisko i obserwował.
Więc to robiłem.
Czuwałem nad nim zawsze, w dzień i w nocy…
aż ostatecznie zostałem zapomniany.
Dlatego nie sypiam.
Nie tak mnie wyobrażono.
Imaginacje rodzą się z jakiegoś powodu.
A ty, młody człowieku, możesz być spokojny.
Będę cię strzegł.
Zinzan.
Ja nigdy nie płaczę.
Bo tak wyobrażała mnie sobie moja Amanda.
Rudge, obudź się.
Już rano. Czas wstawać.
Chodź. Emily czeka.
Emily!
Wreszcie. Spóźniliście się.
Jeśli się spóźnicie, ktoś zwinie dobre prace. Chodźmy!
Dzień dobry, Emily.
Dzień dobry, Rudge.
No dalej. Zbierajmy się!
CZYTANIE DZIECKU, RZEMIOSŁO
Najpierw musisz się skupić na tablicy ogłoszeń.
ZAGINĄŁ KOT, UCIEKŁ PIES, PROMOCJA, DOŁĄCZ DO KLUBU KSIĄŻKI
Dobrze. Prędzej czy później pojawi się odpowiednia praca.
To nasza praca?
Rudge, patrz. Naprawdę patrz.
OGŁOSZENIA
ZLECENIA
Zdjęcia.
Emily, widzę zdjęcia.
Tak.
To dzieciaki, które chcą się z nami bawić.
Musisz tylko wybrać zdjęcie jednego z dzieciaków,
które do ciebie pasuje.
Wybór przyjaciół jest bardzo ważny.
Ten wyobraża sobie same pyszności.
Chcę zjeść lody.
- Może to dla mnie? - Twardziel!
Rudge, nie myśl. Po prostu czuj.
„Janek”.
KAPITAN JANEK
To Janek.
- Dalej, Rudge! Bierz to! - Łap go, Rudge! Łap! Tak!
Rudge, zdjęcie jest jak bilet na pociąg.
Jak się je złapie, nie można go zgubić.
Tak!
Uwaga, załogo!
Trening zakończony. Szykujcie się na hiperprędkość!
Zebrałeś skałę księżycową?
Skałę księżycową?
Zbieranie rzadkich artefaktów to nasza misja.
Musisz z nim szybko wrócić.
Natychmiast wracaj! Wróg się zbliża!
Rudge, wracaj tu szybko!
Załoga! Na stanowiska bojowe! Przygotować kontratak!
Tak jest, kapitanie!
To praca, nie zabawa!
To praca i zabawa.
Ten dzieciak bawi się tylko w swojej wyobraźni,
ale my ryzykujemy tu życiem.
Gdy umieramy w wyimaginowanym świecie, znikamy.
Chwila,
widziałeś Chrupka Kostka?
Nie. Nie było go ze mną.
Dokąd mógł pójść?
Może nie umiesz dobierać przyjaciół.
Gdyby tylko on tu był…
Galaktyczny Superbohater Kiwak!
Chrupek?
- To Chrupek Kostek! - To Chrupek Kostek!
Naprzód, Kiwaku!
- Załatwił ich! - Super, Kiwak!
Dziękuję…Kiwaku.
Koniec wyobraźni!
Dzikie rzeczy są wszędzie.
Rudge, zdjęcie!
To nie jest Biblioteka.
Mówiłam, że to zdjęcie pomoże nam wrócić.
Byliśmy jednodniowymi Imaginacjami.
Kiedy kończymy pracę, musimy wrócić do Biblioteki.
O nie. Zamknięte.
Emily, okno jest otwarte.
Nawet ja się zmieszczę.
Gdybyśmy tu utknęli,
zniknęlibyśmy pod koniec dnia.
Przepraszam was.
Nie przejmuj się. To twój pierwszy raz.
Bławatek ma rację.
To by było na tyle.
Słuchajcie. Wracajmy, zanim znikniemy.
Chrup…
No nie.
To chyba jakiś żart.
Co się stało?
Kiwak, pobawmy się jutro znowu.
Patrzcie. Zmienił się w Kiwaka.
Tak!
Tak się cieszę.
- Bardzo się cieszę! To niesamowite. - Co za dzień.
Chrupek Kostek nie jest już jednodniowym przyjacielem,
ale przyjacielem na co dzień.
To naprawdę coś wyjątkowego.
Dziś wszyscy świętujemy.
Własnym kosmicznym posiłkiem.
Muszę go spróbować.
Mogę o coś zapytać?
Czy twój przyjaciel…
Powiedz mi, Emily. Twój przyjaciel…
Zapomniał o mnie?
Coś w tym stylu.
A czy ty byłaś w stanie zapomnieć o nim?
Chyba… tak. Minęło już trochę czasu.
Kochałem wyobraźnię Amandy.
Nie zapomina się kogoś takiego jak Amanda.
Wszystko ożywa, gdy tylko się pojawia.
Latarnia zmienia się w tropikalne drzewo.
Skrzynia wypełnia się pirackim skarbem.
Śpiący kot zmienia się w tykającą bombę.
Jej głowa jest pełna błyszczących światów, a gdy z nią byłem,
też zawsze błyszczałem.
Chcę, żeby żyła.
Nie muszę jej widzieć, oby tylko żyła.
Znajdziesz inną wspaniałą przyjaciółkę.
Jestem pewna. Nie martw się.
Nie! Najpierw Bławatek.
Najpierw Bławatek znajdzie przyjaciela!
Zgadza się.
Najpierw Bławatek.
Dawno nie widziałam prawdziwego nieba.
Wszystko dzięki tobie, Rudge.
Musimy się zbierać.
Właściwe drzwi
we właściwym miejscu!
- Właściwe drzwi - Właściwe drzwi
- we właściwym miejscu! - we właściwym miejscu!
- Właściwe drzwi - Właściwe drzwi
- we właściwym miejscu! - we właściwym miejscu!
W porządku? Co się stało?
Wracajmy!
Emily! Zaczekaj.
A co, jeśli nie zostaniemy zapomniani,
ale i tak zostaniemy zjedzeni?
Znowu to samo?
Mówiłam ci!
Posłuchaj! Jeśli zostaniemy zjedzeni,
co się stanie z naszymi przyjaciółmi?
Nie wiem. Może ich dusze umierają
przez ogromną dziurę w ich sercu.
Emily, proszę, zaufaj mi.
Powiedz mi, co się dzieje.
- Obiecuję, że wrócę. - Emily, autobus.
Emily, autobus przyjechał!
Och, Rudge.
Pomurnik!
Tak. To jest to. To ten aromat.
Ten cudowny zapach.
Nie zniknąłeś.
Mogę spytać, jak przetrwałeś?
Czy to znaczy, że dziewczynka też przeżyła?
To nie to. Twój zapach się zmienił, Roger.
Cicho, Pomurnik. To wszystko twoja wina.
Ja nic nie zrobiłem.
To ty. Dziewczynka miała wypadek,
bo się wystraszyłeś i uciekłeś.
Mam rację?
Kłamiesz.
To nie jest kłamstwo.
A kwestia tego, czy patrzysz na to z własnej perspektywy,
czy z mojej.
Każdy widzi to, co chce zobaczyć, prawda?
Jeśli tego nie widzą, to nie chcieli tego zobaczyć.
Rozumiesz?
Tak, to przykre,
ale nikt cię nie widzi i nie słyszy,
bo nikt nie chce cię widzieć ani słyszeć.
Nadal chcesz tu być,
w tym świecie, gdzie nikt nie zobaczy twoich łez
i nie usłyszy twojego płaczu?
Nie, mylisz się, Pomurnik.
Posłuchaj mnie. Ja nigdy nie płaczę.
- Rudge? - Rudge?
Znowu autobus?
Kto to?
Dziękuję, Goldie.
Dzwoń, kiedy chcesz.
Nic ci nie jest?
Chodźmy do domu.
Trzymaj się.
Dobranoc.
Mamo, zaczekaj.
Lizzie, kochanie, odpocznij trochę.
Nic mi nie jest.
Nie mogłaś zostać z Amandą w szpitalu?
Na to wygląda.
Uściskaj ją, jak się obudzi.
Nie martw się. Ta dziewczynka jest twarda.
Na pewno się obudzi.
Amanda biegła do mnie.
Gdy mnie ujrzała,
wyglądała, jakby chciała mi coś powiedzieć.
Proszę. Nie obwiniaj się.
Lizzie, nic ci nie jest?
Przepraszam, mamo.
Spakuję rzeczy, które muszę jutro zawieźć do szpitala.
To dobry pomysł.
DLA RUDGERA NIE OTWIERAJ TEGO PUDEŁKA – AMANDA
Z pewnością nie jestem Rudgerem.
Zgadza się.
Tata, który bardzo cię kochał, kupił ci to.
NIE ZAPOMINAJ O TACIE CHROŃ MAMĘ, NIE PŁACZ
Jak się sprawy mają? Zadomowiłeś się już?
Otwierasz księgarnię?
Świetny pomysł.
Poważne książki są spoko, ale musisz też mieć fajne książki.
Dzięki temu twój sklep zyska na popularności.
Mama? Piła piwo w nocy i płakała.
Tak, Chmielu-Zielu. Ale bez obaw!
Ochronię ją.
Ja? Czuję się samotna, ale nie płaczę.
Gdybym płakała, martwiłbyś się, prawda? Tato…
Mam nadzieję, że poznasz wielu przyjaciół.
I od czasu do czasu
mógłbyś napisać do mnie list…
Dlaczego musiałeś umrzeć, tato?
Nie zapominaj o tacie…
chroń mamę…
i…
nie płacz.
Rudger.
Tego dnia się narodziłem.
Kochanie.
Kochanie, proszę…
proszę…
Mamo…
Chroń naszą…
Amandę.
Teraz wiem, czemu jesteś wyjątkowy.
Masz w sobie silny posmak smutku.
Wyjątkowo intensywny.
Tym bardziej widać, że zasługujesz na to, bym cię zjadł.
A gdybyś zniknął,
czy smutek tej dziewczynki też by nie zniknął?
Pomyśl o tym, Rogerze.
Tacy jak ty zawsze znikają.
Więc co to za różnica, czy znikniesz, czy cię zjem?
Emily…
Wracaj!
Emily, to jest Pomurnik.
Wiem.
Emily.
Ona żyje.
Co?
Amanda. Ona żyje.
Amanda żyje!
Żyje i jest w szpitalu.
Najpierw się stąd wydostańmy.
Po skończonej pracy wracajcie prosto do domu.
Zinzan.
Gdzie Bławatek?
W Bibliotece i się zamartwia.
Emily, Bławatek chce, żebyś wróciła do domu.
Wrócę, ze wszystkimi!
Zinzan… czy to tutaj?
Raczej tak.
Gdzie są? Gdzie drzwi?
Dlaczego zrobiło się tak ciemno?
Prawda?
„Z mojego punktu widzenia słońce świeci wszędzie”.
To Pomurnik.
Zinzan, musimy się pospieszyć.
Nie ruszaj się. Coś jest nie tak.
Nie interesuje mnie ani dziewczynka, ani kot.
Jak można by założyć, jem tylko to, co najświeższe.
Zinzan!
Imaginacje, które za chwilę znikną, emanują wspaniałym aromatem.
Panie Rogerze.
Nauczę pana czegoś ważnego,
zanim pana zjem.
Różnimy się od siebie.
Was sobie wyobrażono.
Ja jestem tego przeciwieństwem.
Rozumiesz, prawda?
Ja jestem tym, który sobie wyobraża.
Posłuchaj.
Widziałem miejsca i czasy, których nie znasz.
Widziałem niezliczone rzeczy i niewypowiedziane fantazje
w każdym możliwym miejscu.
Po drodze pożerając wszystkie niewidzialne stworzenia.
Nie uciekniesz mi. Czas się poddać.
Słuchaj, Rudge, muszę ci coś powiedzieć.
Może się po prostu poddasz?
Moja przyjaciółka od dnia narodzin
była chora w szpitalu.
Nie zostałam zapomniana.
Prawda jest taka,
że moja przyjaciółka zmarła, zanim miała szansę dorosnąć.
Zapominanie to co innego, niż bycie porwanym!
Rudge, nadal możesz widywać Amandę.
Młodzieńcze, musisz znaleźć drzwi.
Drzwi… Ale gdzie one są?
Skup się. Szukaj wszędzie. Idź!
Dobrze.
Drogi chłopcze, nie ma sensu uciekać.
Ani mieć nadziei.
Ostatecznie wszyscy znikniecie. W samotności.
Emily! Zinzan!
Dobra robota, młodzieńcze.
Nadal nie rozumiesz?
Jaka szkoda.
Nawet to jest tylko wytworem wyobraźni.
Bum.
Emily!
Nigdy się nie nauczycie. Niczego nie zmienicie.
Szybko. Weź ją do środka.
Zostań z nami, Emily.
Rudge…
Te gogle, które ci dałam…
zostały wymyślone przez moją
prawdziwą przyjaciółkę.
Emily, obudź się.
Rudge…
Tak?
Pozdrów ode mnie… Amandę.
Zrobię to.
Istnieje coś, czego wyobraźnia nie pokona.
A mianowicie…
- Emily. - …rzeczywistość.
Emily!
Co?
To Rudge i Zinzan!
Witajcie w domu!
Gdzie byliście? Dzisiejsze miasto to wyspa w Nagasaki.
Bławatku, Emily zniknęła.
Przeze mnie. Zniknęła przeze mnie.
Rudge?
Sprawił,
że zniknęła.
Zaraz. Emily. Kto to?
Emily to nowa przyjaciółka Rudge’a.
Ciekawe, czy ze mną też się zaprzyjaźni.
Młody człowieku, o kim mówiłeś?
Emily…
Czy ktoś z nas został zjedzony?
Zinzanie, ona przecież… zniknęła na naszych oczach.
Chcesz powiedzieć,
że ta Emily była naszą przyjaciółką?
I będziemy się bawić.
Będzie świetna zabawa.
Co się stało?
Nic ci nie jest, młodzieńcze?
Co się stało?
Nie, nigdy nie słyszałem o pannie o tym imieniu.
Ja też nie.
Nie tutaj.
Nie widziałem jej.
Była miłą dziewczyną.
Szczęśliwą, szczerą i miała piękny uśmiech.
Pamiętasz ją?
Jak mógłbym zapomnieć?
Oczywiście, że pamiętam. Wiesz, co się z nią stało?
Zniknęła przez Pomurnika.
Jak to „zniknęła”?
To niemożliwe.
Słyszałem, że Pomurnik atakuje wyłącznie Imaginacje.
Nie zaatakowałby mojej Lizzie.
Chwila. Nie wiem, o kim mówisz.
O Elizabeth Akcent. To moja przyjaciółka. Moja Lizzie.
Lizzie?
Lizzie jest mamą mojej przyjaciółki Amandy.
To ma teraz sens.
Powiedz mi, jest szczęśliwa?
Jest już dorosła i szczęśliwa?
Chyba tak.
Chyba jest szczęśliwa.
Ciężko pracuje, ale w sumie jest fajna.
Zabiera nas do parku i na basen.
I piecze pyszne ciasteczka.
Mogę spytać…
Czy Lizzie kiedykolwiek o mnie wspominała?
Czy wspominała o tobie?
Tak. Czy o mnie wspomniała.
Nazywam się Lodówek. Tak mnie nazwała.
Mama Amandy ma w kuchni wielką skrzynię.
Nazwała ją po tobie.
Codziennie woła twoje imię.
Naprawdę? Więc naprawdę mnie pamięta.
Najdroższa przyjaciółka.
Przepraszam. Wydaje mi się…
I nadal piecze pyszne ciasteczka?
Czasem nie ma znaczenia, czy to prawda.
W życiu warto wierzyć w to, w co się chce wierzyć.
Liczy się tylko to,
w co ty wierzysz.
Tak, to się liczy.
Dziękuję, Lodówek.
ZLECENIA
Dzień dobry, Rudge!
Czego szukasz, młodzieńcze?
Idę do szpitala Amandy.
Ludzki przyjaciel mnie tam zabierze.
Ale nie wiesz, w którym jest szpitalu, prawda?
Pomurnik cię wywęszy i wytropi.
Zje cię, zanim tam dotrzesz.
Nawet jeśli ona wciąż żyje,
już cię nie pamięta.
I właśnie dlatego zacząłeś znikać.
Nawet odnalezienie jej nie pomoże.
Jest, jak jest.
Ludzie nas zapominają. Tak to już jest.
Bo jesteśmy Imaginacjami.
Ale czy to nie wystarczy?
Bycie „nieprawdziwym przyjacielem”?
Młodzieńcze, zrozum.
Zinzanie, boję się, że zniknę
albo że pożre mnie Pomurnik.
Ale idę.
Mogę zniknąć i nikt mnie już nie zobaczy.
Ale czas spędzony z Amandą był prawdziwy.
Nawet jeśli świat w to nie wierzy,
ja wierzę.
Cieszę się, że jestem przyjacielem Amandy.
Rudge.
Chcę zobaczyć Amandę.
Chcę jej powiedzieć, żeby się obudziła i walczyła o życie.
Chcę jej powiedzieć, że bez względu na wszystko
zawsze jestem po jej stronie.
Muszę to zrobić, zanim zniknę.
PRIMABALERINA JULIA
Julia.
Przyjaciółka Amandy.
To moja… nie, nasza.
Nasza walka o tych, których nie widać.
To moja odpowiedź.
Młodzieńcze!
Nie. Co z tobą?
Daj spokój. Nic nie rozumiesz.
Dziś występ solowy, a ty jesteś gwiazdą, primabaleriną.
Księżniczką Aurorą!
Jestem Rudger, przyjaciel Amandy.
Roger?
Nie, Rudger, przyjaciel Amandy.
Proszę, Julio. Zabierz mnie do szpitala Amandy.
Przyjaciel Amandy? Bzdura.
Jesteś moją Aurorą.
Posłuchaj mnie.
Zafascynujesz każdą osobę na widowni.
Julio, proszę! Błagam cię.
Nie mam czasu. To bardzo ważne.
Mam do ciebie prośbę.
Moja… Nie, ja… do szpitala.
Co się dzieje?
Julia wybrała Rudge’a na swoją codzienną Imaginację.
Co zrobimy?
Mamy kłopoty.
Cicho. A teraz, Auroro,
przebudzenie pas de deux.
Julio, spóźnimy się!
Dobrze.
Nie!
Młodzieńcze! Puść zdjęcie!
Młodzieńcze, otrząśnij się.
Rudge, idziesz, prawda?
Idziesz do Amandy, pamiętasz?
Do Amandy?
Kim jest Amanda? Nie znam jej.
To twoja ludzka przyjaciółka.
Amanda?
Amanda.
Zapomniałeś?
Chodźmy, Julio.
Twój ojciec dołączy później.
Nie rozumiem.
Zapomina o moich urodzinach, a pamięta o występie baletowym?
Tędy!
Julio, czekaj!
Szybko, Rudge, szybko!
Dalej, młodzieńcze.
Pospiesz się, idź.
Liczę na ciebie, Bławatku.
Zostaw to mnie.
Chodźmy.
Szybko! Chyba chcesz zobaczyć Amandę, prawda?
Amanda…
Szpital…
Julia!
Zaczekaj.
Tędy.
Dalej, Rudge. Wiem, że dasz radę.
Zinzan!
- Jesteś odważny? - Patrz.
Mamusiu, słyszałaś ten hałas?
Hałas? Jaki hałas?
Julio!
Do szpitala. Musimy jechać do szpitala.
Julio, nie rób mi takich niespodzianek.
Julio! Zabierz mnie do Amandy.
Proszę, zabierz mnie do niej.
Karetka… szpital.
Dobrze się spisałeś.
Powodzenia.
Amanda!
Pomurnik. Jestem pan Pomurnikl.
Szukam niejakiej Amandy Szałaput.
Jest pacjentką w tym szpitalu.
- Panie Pomurnik. - Tak?
Pytam, kim pan jest dla pacjentki.
ODDZIAŁ DZIECIĘCY
Tędy.
- Tam jest. - Tędy.
- Tędy! - Dziękuję!
Bławatek stąd nie wyjdzie.
Wracaj do Biblioteki, Zinzanie.
Myślisz, że Rudge zobaczył Amandę?
Na pewno.
Musiało mu się udać.
Bez obaw. Będę cię strzegł.
Julio! Matko!
Przypomniałem sobie, że to dziś.
Dzisiaj mamy występ baletowy.
Całe szczęście.
Pani Szałaput,
odczyty są stabilne.
Dziękuję bardzo.
Mama!
Idę po kakao.
Amanda!
Amando…
To moja wina. Przepraszam.
Po prostu to wiem.
Wiem, że żyjesz.
Twoja wyobraźnia musi żyć.
Jestem tu.
Wróciłem, Amando. Wróciłem.
Czas się obudzić.
Proszę, obudź się.
Nie znikniemy,
chronimy się
i nie płaczemy.
Dość uciekania.
Amando, musisz się obudzić!
A co my tu mamy?
Poważnie? To Roger?
Wiedziałem, że tu będziesz. Cieszę się, że cię widzę.
Amando…
Gdzie ja jestem?
Obudziłaś się, moja droga.
Jest pan moim lekarzem?
Uspokójcie się.
Wszystko ma datę ważności.
A twoja wygasa dzisiaj, Rogerze.
Ta sukienka mnie nie oszuka.
Z kim pan rozmawia?
Słyszałeś to? Amanda już cię nie widzi.
Nie pamięta cię.
Ojej. To naprawdę smutne,
prawda, Roger?
Roger?
Kim jesteście?
I dlaczego walczycie?
Czuję się dość głodny, w rzeczy samej.
Zaraz zjem wszystko, co ci dała,
łącznie ze smutkiem i bólem.
Amando!
Roger?
Nie.
Przestań. Nie ma na imię Roger.
Zgadza się! To ja!
Nazywa się Rudger! To Rudger!
Rudger! Tutaj!
Amando!
Bardzo dobrze, dziewczynko!
Tak jak myślałem, warto było polować na twojego Rogera.
Gotowy, Rudger?
Gotowy!
Trzymaj się mocno!
Trzymam się. I to bardzo mocno.
Ciekawy rozwój wypadków.
Wyobrażam sobie kilkaset lat dłużej
od ciebie, moja droga.
Amando, ta łódka. Myślisz, że poleci?
Właściwie…
to nie!
Ale bez obaw.
Rudger!
Amando!
Amando?
Amando!
Jest pan lekarzem, prawda? Proszę coś zrobić!
Przepraszam.
Przeprowadzam dzisiaj ankietę na temat dzieci tutaj.
To bardzo ważna ankieta.
To nie potrwa długo.
To pan przyszedł niedawno do księgarni.
Pamięta mnie pani. To zaszczyt, pani Szałaput.
Proszę stąd wyjść!
Nie widzi pan, że moja córka cierpi?
Mamo!
Amando, co za ulga. Obudziłaś się.
Nie wierz mu.
Zaraz zawołam lekarza.
Mamo…
Ten człowiek próbuje połknąć Rudgera.
Dziewczynko, na pewno nie próbuję go połknąć.
Przywracam go tylko do nicości.
Zwracam go rzeczywistości.
Czym ty jesteś?
Nic wam się nie stanie, jeśli się nie wtrącisz.
Wtrącę?
Kochanie!
Amando, proszę, mama ci uwierzy.
Pomoże ci.
Powiedz jej o Lodówku.
Przyjdzie. Jeśli go wezwie, on przyjdzie.
- Mamo, Rudger mówi… - Amando!
Kochanie, już dobrze.
Rudger mówi… Wezwij Lodówka.
Powiedziałaś „Lodówek”?
Pies. O imieniu Lodówek.
Rudger mówi, że go spotkał.
Rudger…
Wezwij Lodówka.
Mamo, musisz go zawołać.
Mamo…
Żmija?
Witam, pani Szałaput.
Witam panią
w świecie Imaginacji.
Mamo! Słyszałaś mnie?
Amando,
będę z tym walczyć za ciebie!
Mamo!
Rudger!
Mamo! Ratuj go!
ELIZABETH
Puść go! Powiedziałam coś!
Puść go natychmiast!
On jest z nami! Zostaw go!
To nasz przyjaciel!
Nie oddamy ci naszego przyjaciela!
Hau, hau!
Naprzód, Lodówku!
- Mamo! - Amando!
Może zajmijcie się swoimi sprawami!
To tylko jedna Imaginacja.
Powinni mi pozwolić go zjeść!
Rudger!
Amando, musisz żyć z mamą.
Rudger!
Ten smak jest nie do opisania.
Naprawdę „niewyobrażalny”.
Muszę przyznać…
że to nie było nieświeże,
ale prawie zgniłe.
Ale w końcu mi się udało. Zjadłem wyjątkową Imaginację!
Tak, tego szukałem.
Rzeczywistość…
PAN POMURNIK
Nic ci nie jest?
Wszystko w porządku.
Witaj z powrotem, kochana córeczko.
Wróciłam, mamo.
No proszę. Tak jak mówiłeś.
Jest bardzo szczęśliwa.
I taka dorosła.
Moja Amanda też jest
bardzo szczęśliwa.
Wszystko w porządku?
Tak.
Rety, obudziła się.
Tak.
Wspaniale. Zawiadomię doktora.
Proszę.
Dziękuję, Rudger. Dziękuję. Tobie też dziękuję, Lodówku.
Rudger, dziękuję, że wróciłeś.
Nie byłem sam.
Pomogli mi przyjaciele z Biblioteki.
Zinzan i Bławatek…
oraz Emily.
Amando, będziesz szczęśliwa
i smutna i będziesz to powtarzać w kółko…
ale w końcu dorośniesz.
Rudger.
Bez względu na to,
kiedy i co się stanie,
zawsze będę częścią ciebie.
Dziękuję, że przyszedłeś
trzy miesiące, trzy tygodnie i trzy dni temu.
Amando…
Nie znikniemy,
chronimy się
i nigdy…
Nigdy…
nie płaczemy.
Gotowy?
Chodź, Rudger! Na naszą ostatnią przygodę!
Tak!
Niewidziany nigdy ptak.
Niewidziany nigdy kwiat.
Niewidziany nigdy wiatr.
Niewidziana nigdy noc.
Widzieliście kiedyś coś równie wspaniałego?
Ja widziałem.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „THE IMAGINARY” AUTORSTWA A.F. HARROLDA
Napisy: Grzegorz Marczyk