Widzieliście kiedyś takiego ptaka?
Albo kwiat o tylu barwach?
Czuliście ten ciepły powiew wiatru?
W bajeczną, gwieździstą noc?
Czy kiedykolwiek widzieliście coś tak olśniewającego?
Nazywam się Rudger.
Istnieję dokładnie od trzech miesięcy, trzech tygodni i trzech dni.
Ooo… łoł
Tutaj się narodziłem.
W tym fantastycznym świecie, stworzonym przez Amandę.
Amanda zawsze wymyśla fascynujące przygody i postaci!
Na przykład pracowitego giganta.
Gadatliwego wiewióra…
I wieloryba w oceanie.
Ale czasem wyobraża sobie naprawdę niebezpieczne przygody.
Rudgeeeeeer!!
Oto Amanda. Wyobraziła mnie sobie. Właśnie dzięki niej istnieję.
Amanda i ja obiecaliśmy coś sobie.
Cokolwiek się wydarzy… przenigdy nie znikać.
Chronić się nawzajem.
Nigdy nie płakać.
A jak jest u was? Macie swoich sekretnych przyjaciół?
Których inni nie widzą?
Dorośli, którzy sami kiedyś byli dziećmi, mówią na nas:
Wyobrażeni.
Wiesz co, chciałabym mieszkać gdzieś, gdzie jest więcej słońca.
Ale przecież po deszczu może być tęcza! Tęcza obietnicowa!
Obietnicowa? Co masz na myśli?
Mówi się, że jeśli po deszczu wychodzi tęcza, to ma nam to przypominać o ważnej
-obietnicy. -Mmm.
Julia!
Aaa! Moja mama. Cześć!
Moi rodzice chyba woleliby zorzę polarną od tęczy. A już na pewno mój tata!
A w czasie wakacji będziesz chodzić na balet?
Oczywiście, i to codziennie. Wiesz, że mój tata o wszystkim zapomina, prawda?
Któregoś dnia przyszedł i mówi do mnie tak: „Zaraz, zaraz… Pamiętam,
że dzisiaj mamy coś ważnego… A, właśnie! Semestralny pokaz baletowy!” No nie!
Bo akurat to tego dnia były moje urodziny! Okropne, co nie?
Jak myślisz, dlaczego dorośli zawsze zapominają o najważniejszych sprawach?
-Julia! Pośpiesz się! -Mm?
No dobra, to na razie!
Miłych wakacji!
Szybciej! Zaraz zacznie się twoja lekcja. Chyba nie chcesz się spóźnić.
-Mamuś, czekaj! Już biegnę! -Skarbie, idziemy.
Już jestem! Nie spóźniłem się!
Cześć wam!
Tak, oczywiście. John, usiądź sobie z tyłu.
Ooł.
Spokojnie, nie musisz pytać. Siadaj.
Aaa… Dzięki.
Hmm?
DZIKIE STWORZENIA SŁOWNIK OBRAZKOWY
Pojedynek!
Te dzikie stworzenia są wszędzie!
AUTOBUS SZKOLNY
Ooo… Aaaa…
KSIĘGARNIA SZAŁAPUT
Naprawdę? Dzisiaj? Świetnie!
Siedemnasta! Tak! Zdecydowanie! Nie mogę się już doczekać.
Hej!
Tak! Goldie! Zaakceptowali moją aplikację i ma rozmowę kwalifikacyjną!
Gratulacje! Trzymam kciuki za nowy rozdział w pani życiu!
Trochę się boję. Przecież odkąd wyszłam za mąż, pracowałam jedynie tutaj.
Spokojnie! Pamiętajmy, jest pani właścicielką księgarni Szałaput. Będzie
dobrze!
Mam nadzieję.
Żegnaj, księgarnio…
Pani Lizzie…
Wiem, że ostatnie miesiące nie były łatwe, ale da pani sobie radę.
Dziękuję, Goldie.
Hmm.
A tak przy okazji… Czy mogę cię o coś poprosić?
Zostać z Amandą? Jasne, nie ma problemu.
Ooo! Jesteś najlepsza!
Ooo!
Amando, czy mogę się w końcu odezwać?
Możesz.
Raz-dwa, raz-dwa. Trzy, cztery, pięć. Houston, dobrze mnie słychać?
Dlaczego w szkole nie możemy ze sobą rozmawiać?
Rudger, wzięłam cię do szkoły, dlatego że nalegałeś.
Tylko ja mogę cię zobaczyć. Co by sobie inni pomyśleli,
gdybym zaczęła mówić do kogoś, kogo nie widać?
Zrobiłbym najfajniejsze wejście w historii,
gdyby tylko mogli je widzieć. "Heja hej! Ludziska! Nazywam się Rudger"!
Słucham? Jak to odwołujesz naszą randkę?
Muszę pomóc pani Lizzie.
Mówiłam ci przecież, że nie ma z kim zostawić Amandy…
Rudger, przyszedł mi do głowy fenomenalny pomysł!
Ten, w którym spada na nas potężny deszcz meteorytów?!
Nie.
Ale nie zaatakuje nas nagle stara Cebulowa Dama?
To nie był mój ulubiony pomysł.
Mój chyba też nie. Nie podobało mi się to siedzenie
w kotle z kiełbaskami. Było tam ciasno i bardzo gorąco.
Wiesz, o czym mówię? Nawet, jeśli to tylko wyobraźnia…
Rozumiem! Nie chcesz się ugotować. Okej. Jasne jak słońce.
-Szykuje się niezła zabawa! -Rudger! Czas na naszą tajemną przysięgę!
Przenigdy nie znikać, chronić się i nigdy nie płakać.
No to zaczynamy!
Szybciej, Krasula! Łu-huuuuuu!
Nie! Chwila! Stój!
Dlaczego powiedziałeś „Krasula”?
Bo to przecież krowa?
Co?! To jest piżmowół! Kiepsko u ciebie z wyobraźnią.
Tylko żartowałam! Wcale tak nie myślę!
Dobrze, to jak nazwałaby ją księżniczka Amanda?
Wiśta wio, Chmielu-Zielu!
Chmielu-Zielu?! Jak ulubione piwo mamy?!
Wiśta wioooooo!
Amanda?
Ludzie…
Wiesz co, Amanda? A mogłabyś sobie wyobrazić,
że przechodzę przez drzwi i ściany?
Tak jak duch? To wykluczone.
No ale ostatnio wyszłaś i zamknęłaś drzwi od szafy i nie mogłem się wydostać
przez dwie godziny.
Co z tego? Rudger, pomyśl, że szafa jest twoim pokojem. A gdy wracam,
spędzamy razem czas.
Wiesz, że uwielbiam nasze zabawy,
ale czasami chciałbym się pobawić z innymi dzieciakami. Znaczy, nie widzą mnie,
więc to nie będzie taka prawdziwa zabawa…
Ale lubię obserwować, jak inni się bawią. Aaał! Ooo… Aaale ekstra…
Rety…
-Aaaaa…. -Rudger! Tylko popatrz!
Ooooo…
Jaka…
Choinka gigant!
-Aaaaa! Aaaaa! -Amanda, stój!
-Aaaa! Aaaa! -Aaaaaa!
-Aaa! Aaaaaaa! -Aaaaaaa!
-Aach! -Rudger…
Aaach! Amandaaaa…!
Rudgeeeeeeeer!
Puszczaj mnie, ty…! Aaa! Eeee! Aaaa!
Panno Amando Szałaput!
Co to ma być?
Hej, mamo…
Pytam, co to ma być?
Nie jesteś zbyt uprzejma.
To nie jest żadne „co”, tylko „kto”?
Aaaa…
Oooch….
Aaaa…
Amando, ile razy mam ci powtarzać, że mokry parasol wkładamy do stojaka?
Aaaa…
Podłoga, ubrania, wszystko jest przemoczone.
Może to wina Rudgera…
Nie…
Czekaj, nie…
Amando, czy ty się wreszcie czegoś nauczysz?
Co? Dlaczego tak mówisz?
Mamo, ale ja się przecież uczę w szkole.
Dobrze wiesz, że ja nie o tym mówię.
Mamo, zmoczyłaś całą podłogę.
Są takie momenty, kiedy ręce mi opadaj.
Zejdź na dół. Przygotuję gorące kakao.
-Pamiętaj, że jest Rudger! -Pamiętam!
Och, bardzo przepraszam, ale mamy już zamknięte.
Akurat przeprowadzam ankietę w pani okolicy.
Czy pani Szałaput?
Ankietę?
Ankietę na jaki temat?
Na temat otaczającego nas świata. Chodzi o dzieci i ich zachowanie w tych czasach.
A czy mógłby mi pan okazać jakiś dokument?
Dokument?
Tak. Chciałabym wiedzieć, kim pan jest.
Jestem Pomurnik. Pan Pomurnik. Jak ten rzadki gatunek ptaka.
Patrz.
Z rodziny kowalików, czasami można go spotkać,
potrafi śpiewać naprawdę piękne melodie.
Hmm? Ooooo…
-Aaaaa… Hmm. Mm… -Nie chciałabym być nieuprzejma, ale
naprawdę jestem bardzo zajęta. Może zostawi mi pan tę ankietę do wglądu?
Nie, nie. Nie ma takiej potrzeby. Ja już wszystko wiem.
-To znaczy? -Mmmm…
Tak. Stary świat umiera, a ten nowy walczy, by się narodzić.
A w bezkrólewiu między światłem a ciemnością…
Mmmm…
-Wie pani, co się pojawia? Hmm? -Nie, nie wiem. To mój mąż
zajmował się wyborem książek…
Nie musi się pani tłumaczyć. Lecz muszę przyznać…
Hmm…
Że w tej księgarni pachnie doprawdy nieziemsko…
Mmmmm…
Bardzo dziwny człowiek. Ankieta na temat dzieci?
Dziewczynka też był dziwna.
Dziewczynka?
Ta, która stała obok niego.
Nikogo tam nie było.
Rudger, czy myślisz to samo, co ja?
Że nie jestem jedynym niewidzialnym przyjacielem?
Mamo, ale najpierw muszę przejść rozmowę.
Tak wiem, wiem, ale samą nadzieją nie opłacę rachunków.
Amanda…?
-Hmm… Hmm… -Tak, w porządku. Bawi się z Rudgerem.
Nie, nie. To nie Roger. tylko Rudger. Rud-ger.
Ostatnio to chyba tyle w kwestii jej nowych przyjaciół.
Mamo, tylko się nie śmiej, okej? Bo Rudger nie jest prawdziwym chłopcem. Tylko
ona go słyszy. Tak, taki wyobrażony. Wymyśliła go sobie, rozumiesz?
A to jest wyjątkowa kulka. Zobacz, jaka ładna w środku. Patrz, jak się mieni!
Mamo, prosiłam cię o coś!
Amanda twierdzi, że go widzi.
Przepraszam cię, córeczko. Przypomniałam sobie,
jaka ty byłaś w jej wieku.
Że niby co?
Już nie pamiętasz?
Jak ty go nazwałaś, co?
Aaaa, już wiem! Chłodziarko-zamrażarka! Od naszej lodówki.
Tak, skarbie, nazywałaś go Mrozik.
Kogo tak nazywałam? Mamo, o czym ty mówisz?
Opowiadałaś mi, jak Mrozik ratował cię
przed strasznym wężem. Ty i Mrozik przez lata byliście wręcz
nierozłączni! I to był chyba pies.
Pies?
Tak. Najlepiej zapytaj swojego brata. Ten Mrozik potrafił narobić kłopotów…
-Mamo! Piecuch znowu kradnie nam kulki! -Ooo!
Piecuch, natychmiast tu wracaj!
Amanda! Tylko przypilnuj, żeby Piecuch niczego nie połknął!
Dobrze, mamusiu!
Mrozik?
-Zapomniałam kupić jajka. -Lizzie? Co się dzieje? Jesteś tam? Halo?!
Dziękuję, Goldie!
Trzymam kciuki za pani rozmowę!
Dziewiętnaście, dwadzieścia. Szukam!
Nie, Goldie! Jeszcze nie!
Hmm… Hmm…
To ja się może schowam pod ladą. No a pan Rudger niech się ukryje gdzieś tam!
Ale pani admirał, jestem prawie pewien, że Goldie mnie nie znajdzie.
Panie Rudger! Proszę do kryjówki!
Wedle rozkazu! Pozostaniemy w ukryciu dopóki mama nie wróci, pani admirał!
Uwaga, szukam!
Nie! Jeszcze nie!
Oooo…
Tak, możesz sobie wybrać książkę…
-Oaaa! -Amanda? Amanda! Co ty sobie wyobrażasz?
Nic, nic, nic!
Pośpiesz się! Bo Goldie cię znajdzie!
Dobra, osłuchaj mnie! Schowam się tam, po drugiej stronie.
Dobrze.
Ooo.
Pani admirał miała świetny pomysł ze zgaszeniem świateł.
Rudger… Nie gasiłam ich.
Amanda!?
Rudger!
Tu się ukryłaś, księżniczkoo! Hej, nie musisz się bać.
Przynajmniej wiemy, że z korkami wszystko w porządku.
Naprawa całej instalacji elektrycznej byłaby kosztowna.
Ale z drugiej strony dom jest bardzo stary. To się musiało tak skończyć.
Bo to wina tej dziewczynki.
Jakiej?
Zrobiło się ciemno, potem były pioruny, a w końcu ona się pojawiła!
-Rzeczywiście zgasły światła. -I ona tam stała! Długowłosa
dziewczynka, była tu po południu! Z tą przerażającą buzią! Złapała
Rudgera za szyję i próbowała go porwać!
Przyrzekam, że mówię prawdę!
Amanda… Amanda, skarbie,
czasem ta twoja mądra główka wymyśla nieprawdopodobne przygody.
Wszystko jest już dobrze.
Nie! Ja tego wcale nie wymyśliłam! Ona tam była!
Amanda lubi wyobrażać sobie przyjaciół. Jak to dziecko.
Mamusiu…
Goldie, możesz już wracać do domu. Dziękuję.
Nie ma za co.
Jest.
Do zobaczenia, księżniczko Amando.
Mamo, proszę cię, uwierz mi! Mówię prawdę! Ta dziewczynka i Rudger…
Amando, proszę. Te osoby nie istnieją.
To wręcz niepojęte, żeby z powodu wymysłu wpadać w taką złość.
Proszę cię, nie patrz tak. To był naprawdę bardzo trudny dzień.
Moja rozmowa nie poszła zbyt dobrze…
Gdyby tatuś tu był…!
Tak, wiem, masz rację. Gdyby to był on, poszłoby mu świetnie…
Nie, mamo! Tatuś by mi uwierzył!
To okropne! Nie rozumiem, dlaczego ci nie uwierzyła! To było coś przerażającego!
Dziewczynka cuchnęła zgnilizną… A ręce miała zimne jak sople lodu!
Przecież wiem, że twojej mamie jest teraz ciężko.
Ale co będzie z nami, kto nam pomoże? Amanda! My też mamy swoje
-problemy! -Ciszej, Rudger.
Tak! Tata na bank by ci uwierzył. Wiedziałby, że nie kłamiesz! I gdyby tutaj
-był, nie musielibyśmy zamykać księgarni. -Cicho bądź!
Ty niczego nie rozumiesz!
Amanda…
Niczego! I ty też pewnego dnia znikniesz! Wszyscy o tym wiedzą!
Gdy przestanę sobie ciebie wyobrażać, znikniesz i zostaniesz zapomniany!
Co…? O czym ty w ogóle mówisz? Ja będę…
Daj mi już spokój!
Amanda! Nic cię nie obchodzę?
Tamta dziewczynka na mnie napadła! Mało brakowało, a by mnie porwała!
Czy ty mnie słuchasz?!
KSIĘGOWOŚĆ
Oooch…
Co ja wyprawiam?
O co chodziło Amandzie?
Przecież ja mogłem zostać porwany przez tę czarnowłosą dziwną postać.
Aaa!
Co?
Mmm? Aaa…
Przepraszam…
Ty mnie widzisz?
Mhm. Widzę. Ale niewyraźnie.
Też jesteś czyimś przyjacielem?
Takim wyobrażonym?
Jeszcze do niedawna tak.
Dlaczego do niedawna?
Bo mój przyjaciel przestał mnie sobie wyobrażać.
Nie jestem mu już dłużej potrzebny.
Tak własnie wygąda znikanie?
Dokładnie tak.
I co się z tobą stanie?
Nie mam pojęcia.
Czy to cię boli? Czujesz strach?
Oooch…
Jeszcze nigdy nie znikałem, ale bardzo się tego boję.
Amando… Chcę cię przeprosić. Nieładnie się wczoraj zachowałam.
Aha.
A jutro mogłybyśmy iść popływać. Co ty na to?
Albo możemy pojechać do babci? Upieczemy pyszne ciasteczka, porozmawiamy…
i oczywiście Rudger też będzie mile widziany.
Okej.
Skarbie, zaczekaj tu, idę zapłacić za parking.
Nie masz zamiaru mnie przeprosić?
Ale za co?
Nie zniknę, choćby nie wiem, co.
-Ale, o czym ty mówisz? -Przenigdy nie znikać! Chronić się
nawzajem! I nigdy nie płakać! Obietnica to obietnica, tak?
Rudger, jesteśmy na parkingu, nie na strychu.
Hej! Dokąd idziesz?
Widzisz?! Mówiłem ci, że nie zniknę!
Rudger! To jest bardzo niebezpieczne!
Odszedłem, a ja wcale nie znikam! Wiedziałaś o tym?
Nawet, jeżeli zniknę ci z oczu, to nie znaczy, że mnie nie ma!
Rozumiem! Zatrzymaj się! Wracaj tu! Rudger, myliłam się! Przepraszam!
Rudger!
Znowu się spotykamy, nieprawdaż? Wybacz, nie chciałem cię przestraszyć.
Bez obaw, nie przyszedłem tutaj do ciebie. Nie.
Chcę tylko porozmawiać z twoim przyjacielem.
Co za pech, że kolejka do kasy parkingowej
jest taka długa. Twoja mamusia prędko chyba
do nas nie wróci.
Amanda biegnij!
Rudger!
Jak ja długo czekałem na tak niezwykłego wyobrażonego…
Aaaa, co za aromaaaat…
-Aaa! -Aaa!
Tak, przed sklepem, nagły wypadek. Tak zgadza się, proszę pilnie wysłać karetkę.
Amanda…!
A co z tą małą?
-Amanda! Amanda! -Aaaa…
Nie…!
Spokojnie, widzę cię.
Wiem, kim jesteś i znam wielu takich samych, jak ty.
Naprawdę rozumiem, przez co przechodzisz, młodzieńcze.
Tak wiem, to przerażający ibardzo trudny moment.
Ale prędzej, czy później każde z nas zostanie zapomniane.
Nie ja! Ja nie zostałem zapomniany! To był wypadek! Amandę potrącił samochód!
A potem…
To bez znaczenia.
Obawiam się, że zaczęło się twoje znikanie.
I niestety, nie zostało ci już zbyt wiele czasu.
Chodź za mną, młodzieńcze.
Amanda…
Amanda nie żyje, mam rację? Dlatego ty się zjawiłeś.
Jesteś ponurym żniwiarzem?
Nie jestem żniwiarzem. Nazywam się Zinzan. Wybacz, że się powtórzę,
ale twój czas wkrótce się skończy.
Albo zostajesz i znikasz albo możesz pójść ze mną.
Nie mogę. Muszę wracać do Amandy.
Wybór należy do ciebie.
Tylko że ja obiecałem nie znikać.
Czy mogę prosić, byś szedł nieco szybciej?
A dokąd idziemy?
Tam, gdzie będziesz bezpieczny. Nie ma powodu do obaw.
Ale powiedz co to za miejsce?
Droga sama doprowadzi nas do właściwych drzwi, we właściwym miejscu.
Jak to rozumieć?
Milczenie jest złotem. Zadajesz o wiele za dużo pytań.
Wybacz… Amandę też zawsze wypytywałem o mnóstwo rzeczy.
A czy Amanda zawsze znała odpowiedź na wszystkie pytania?
-Nie zawsze, skąd. -A co robiła, kiedy nie
mogła znaleźć odpowiedzi?
Wtedy zazwyczaj coś sobie wymyślała.
Może dlatego wyobraziła sobie ciebie, młodzieńcze.
Może ty byłeś odpowiedzią.
Że ja?
Ja jestem odpowiedzią Amandy?
Owszem. Na tym właśnie polega rola Wyobrażonych.
Teraz skup się wyłącznie na tym, co widzisz przed sobą.
Aaaa…
Ślepy zaułek?
Przypatrz się. Te drzwi zaprowadzą do nowego życia.
-Aaaaa… -Nie zastanawiaj się. Po prostu idź.
Czas zapomnieć o tych, którzy zapomnieli o tobie.
Zinzan…?
Mam jeszcze wielu innych do odnalezienia.
Ciesz się swoim nowym życiem. Bo tam jest twoje miejsce.
Dzień dobry… Zinzan mnie tu przyprowadził, ale nie wiem, dokąd…
Przepraszam, że przeszkadzam, ale dlaczego mówisz do tej pani?
Aaaa…?
To przecież prawdziwa osoba. Nie widzi cię i nie słyszy.
A, a, aha.
-Racja… -Oooooo….!
Mógłbyś się nieco przesunąć?
Zaraz zacznie się koncert!
Zaczekaj!
Hejka!
Uwaga, uwaga! Czy wszyscy dobrze się bawią?!
A jak się mają prawdziwi ludzie?
Hej, kochani!? Czy wiecie może, co jest jutro?!
-So-bo-taaa! -A co jest po sobocie?
-Niedzielaaa! -A jakiego rodzaju są to dni?!
-Nasze ulubione dni! -A dlaczego są ulubione?!
Bo wtedy pracujemy!
Ciężko pracujemy, zabawiając dzieci, a gdy zasną wracamy do biblioteki!
Ooo… Aaaa?!
Hmm.
Trzy…!
Dwa…!
Oooo…
Coś ty za jeden?
Jesteś tu nowy.
No tak.
Skąd się dowiedziałeś o tym miejscu?
Od Zinzana.
Oo!
-Twoje imię? -Rudger.
Rudge, jakiego koloru są oczy?
Rudge?
Jakiego są koloru?
Ale nie twoje! Jakiego koloru są oczy Zinzana?
-Aaaaaa….! Ooooch… -Ooo, więc… Prawe oko jest
niebieskie, a lewe jest czerwone!
Hmm…
Witamy.
Ja też! Znam prawidłową odpowiedź! Ja też! Też ją znam!
Ha! Ha!
Rudge, wyglądasz jak człowiek. Tak jak Emily!
Chrup, chruuup!
Rudge, przedstawiam ci Bławatka.
Gdybyś się zastanawiał, jestem hipopotamem!
Chrup. Chrup, chrup!
A ten dzielny maluch to nasz Chrupek Kostek, właśnie mówi „cześć”.
Chrup, chrup, chrup, chrup, chrup, chrup, chrup! Chruup!
Miło mi cię poznać.
Chrup, chrup!
-Czy tutaj wszyscy są wytworami wyobraźni? -Aaaa….
Tak. Ci, których tu widzisz to Wyobrażeni.
Wyobrażeni?
Właśnie w ten sposób mówią o nas prawdziwi dorośli ludzie.
-Chrup, chrup, chrup, chrup! -Hmm?
Rany, czy to możliwe? Że ty nie masz o tym pojęcia, Rudge?!
Rudge, chyba wiesz, że dzieci z bujną wyobraźnią wymyślają nas sobie, a my
stajemy się ich najlepszymi przyjaciółmi, i spędzamy razem całe
-mnóstwo czasu? -Chrup!
-Chrup, chrup. -Ale potem dzieci dorastają, mają poważne
sprawy i zapominają o nas. I w większości przypadków, tak wygląda nasz koniec.
Rudge, głowa do góry! Bo na nasze szczęście nie wszystko jest jeszcze
-stracone! -Hej!
Hi hi…
Bo zanim stanie się najgorsze, Zinzan przyprowadza przyjaciół do Biblioteki.
-Książki to też wytwory wyobraźni. -Aał.
Uu!
Wiesz, Rudge, wyobraźnia jest dla Wyobrażonych
tym samym, czym tlen dla ludzi.
A w Bibliotece mamy jej pod dostatkiem.
Aaa! Rudge, chodź! To jest Lady Kubik, a wyobraził ją sobie słynny artysta.
Zgadza się! Młody Picasso obiecał, że namaluje mnie pewnego dnia!
Uwielbiam artystów!
A to jest nasz Baron Metronom. Wraz z przyjacielem,
słynnym kompozytorem stworzyli niezapomniane
muzyczne arcydzieła!
-Chrup! Chrup! Chrup! Chrup! -Ci dwaj byli sobie przeznczeni. A ten
-zamyślony człowiek-lanca jest legendą. -Znieść ów ból, czy jednak… Poddać się
-mam? Ja… Ja… Ja wolnym chcę… Ja… Ja… -To jeden z najbardziej szanowanych i
inspirujących przyjaciół w całej naszej historii!
A zatem być, czy nie być? Oto jest pytanie.
Rodzimy się w wyobraźni dzieci i zostajemy ich najlepszymi przyjaciółmi.
Pozwalamy ludziom czuć się ważnymi, mądrymi i radosnymi.
Czyż to nie jest wspaniałe?
-Chrup! Chrup! -Ostatni ludzie właśnie wyszli.
-I cała biblioteka należy do nas. -Aaaaa…
-Aaa. -Rudge! Dopiero teraz zacznie się zabawa!
Dobra. Skoro już wiesz, skąd się biorą Wyobrażeni, zapraszamy cię,
do odwiedzenia z nami najfantastyczniejszych
wyimaginowanych światów!
-Oooooo! -Chrup!
Aaaaa…
Witamy cię oficjalnie w naszym Wyobrażonym Mieście!
Mmm…
Nie czuję już zapachu.
Kiedy umiera człowiek, znika też jego Wyobrażony. A szkoda. Rzadko się spotyka
-kogoś tak wyjątkowego. -Matcha latte dla pana oraz
jedna dodatkowa szklanka.
I ty i ja musimy przecież jeść. Najlepiej, żeby to był ktoś niezwykle przepyszny,
ale przede wszystkim świeży.
Bez obaw. Mój wyjątkowo czuły nos wkrótce go odnajdzie.
Ała-ła-ła-ła!
-Ho ho! -Proszę!
Grazie.
Chru-chrup! Chrup! Chrup, chrup!
Aaa…
Emily, przepraszam, ale czy mogę spytać o coś ważnego?
-Aaaaa…. -Dziękuję.
Miasto, w którym się znajdujemy, powstaje z wyobraźni, zapisanej w
książkach.
Jutro to będzie całkiem inne miejsce, i pojutrze też się zmieni.
Codziennie wygląda zupełnie inaczej.
Wczoraj to było Machu Picchu. A przedwczoraj odwiedziliśmy
cudowną Krainę Absurdów.
Tu odnaleźliśmy dom.
Biblioteki pozwalają nam podróżować i wracać zawsze, gdy zechcemy.
-Chrup, chrup, chrup, chrup, chrup. -Bo wiesz, Rudge, my sami nie
stworzymy tych wszystkich pięknych miejsc.
To ludzie je wymyślają, właśnie z pomocą wyobraźni.
My tego nie umiemy.
Ale tylko my możemy wykonać pewne prace. Mm! Pyszne!
-Mmm… -Powiedziałaś „prace”?
Tak!
Przeżywamy razem z dziećmi ich wyobrażone przygody jako jednodniowi przyjaciele.
Na przykład tę pyszną kanapkę i te gorące pieczone pianki jemy dzięki współpracy z
-dziecięcą wyobraźnią. -Chrup! Chrup! Chrup!
Chrup! Chrup! Chrup! Chruuuuup!
Jutro z samego rana tobie też znajdziemy jaskieś zadanie, wiesz?
Tak, ale… Emily, nie mogę tu zostać, muszę iść.
Dziś moja przyjaciółka… Bo ten pan Pomurnik…
-Pomurnik?! -Chrup?!
-Aaaa…! -Aaaaa…!
Aaaaa!
Rudge… Czy ty powiedziałeś Po-po-po-po- murnik?
Pan Pomurnik.
Powiedzcie mi, co o nim wiecie.
Zaatakował nas! Pojechaliśmy z jej mamą na
zakupy i wtedy się pojawił! Przez niego moją przyjaciółkę
potrącił samochód!
Pomurnik! Pan Pomurnik!
-To ten z wielkim nosem. -Haaaaaa….
Zjada nas, żeby żyć! Pożarł już setki Wyobrażonych,
dzięki temu żyje od setek lat!
I nadejdzie kiedyś taki dzień,
że wszyscy pożegnamy się z naszymi ludzkimi przyjaciółmi.
Tylko, że pan Pomurnik nie chciał się rozstać ze swoją Wyobrażoną.
Nawet jako dorosły wciąż pragnął czerpać moc z wyobraźni,
więc pewnego dnia zjadł Wyobrażonego innego człowieka!
Pan Pomurnik zjawia się niespodziewanie!
Potrafi wyczuć nasz zapach… I szybko nas odnaleźć!
On nas pożera i żyje wiecznie!
I dzięki temu moc jego wyobraźni jest potężna!
Wciąż się gdzieś czai. Nawet teraz!
Proszę was, tylko bez paniki! Spokojnie. Jesteśmy w bibliotece, w naszym
Wyobrażonym Mieście, nic nam się nie stanie.
Hmm?
Rudge, naprawdę bardzo mi przykro. Wszyscy tu słyszeliśmy o panu Pomurniku.
Ale to tylko mit, bajka na dobranoc. Nie musisz nas przekonywać,
że gdzieś go spotkałeś. Bo on nie istnieje.
I nikt Pomurnika nigdy nie widział.
Oooo…
My go widzieliśmy! Zaatakował Amandę i próbował mnie zjeść!
Rudge, przepraszam, ale znów muszę to powtórzyć. On nie istnieje.
Ale ja mówię prawdę! On ją zaatakował!
Rudge, posłuchaj. Nie wiem, co tam się stało, ale rozumiem.
Martwisz się o swoją przyjaciółkę. Widzę, że to przeżywasz i że jest ci ciężko,
ale to nie znaczy, że…
Hej, zaczekaj, Rudge! Dokąd się wybierasz?
Zamierzam odnaleźć Amandę.
Rudge, nie uda ci się jej znaleźć.
Przecież rozumiesz, prawda? Jeśli opuścisz naszą Bibliotekę,
wkrótce znikniesz. Rudge, proszę…
Pozwól, że powiem to wprost.
Nie zobaczysz tej dziewczynki nigdy więcej.
Nasz świat nie działa w taki sposób. Tutaj obowiązują nas pewne zasady,
których musimy przestrzegać.
Ona już o tobie zapomniała, a tego nie da się już cofnąć.
Nieprawda! Amanda nigdy mnie nie zapomni!
Skoro jesteś tego taki pewien, to dlaczego cię dotąd nie wezwała?
Co ty tu jeszcze robisz? Wytłumacz mi to.
Nie może go wezwać.
Jego przyjaciółka zmarła.
I jeszcze jedno. Myliłeś się co do kolorów.
To prawe oko Zinzana jest czerwone, a lewe niebieskie.
To co widzisz, nie zawsze jest tym, czym się wydaje.
Koniec zabawy na dziś! Najwyższy czas spać! Posprzątajmy i do łóżek!
Chrup, chrup, chruuup-chrup! Chruuup! Chrup!
Emily! Zaczekaj!
Co tam, nie możesz zasnąć, młodzieńcze?
Zinzan?
Bardzo lubię tu przychodzić. Zwłaszcza w środku nocy,
kiedy inni już śpią.
Mówiłeś, że jestem odpowiedzią Amandy.
Ale odkąd tu trafiłem, nigdzie jej nie widzę.
To jej odpowiedź? Przestała sobie mnie wyobrażać?
Pożegnania są bardzo smutne, wiem coś o tym.
Miałem wspaniałego przyjaciela. Lecz niestety,
wychowywał się w bardzo smutnym i nieszczęśliwym domu.
Każdego wieczoru prosił mnie, żebym w żadnym wypadku nie zasypiał,
tylko czuwał przy jego łóżku. Tak robiłem.
Czuwałem nad nim bez przerwy, w nocy i w dzień.
Aż pewnego dnia zostałem zapomniany. Z tego powodu nigdy nie śpię.
Bo właśnie tak mnie sobie wyobraził. Zawsze się rodzimy z jakiegoś powodu.
Możesz dziś spać spokojnie, młodzieńcze. Będę nad tobą czuwać.
Zinzan…
A ja przenigdy nie płaczę. Bo właśnie tak wyobraziła mnie sobie Amanda.
Rudge… Rudge, obudź się!
-Już ranek! Czas wstać! -Chruuuup. Chrup, chrup.
-Mmm… -Chodźmy, Emily już czeka.
Emily!
Jesteś!? Nareszcie! Najlepsze zlecenia zawsze najszybciej się rozchodzą!
Dzień dobry, Emily!
Dzień dobry, Rudge! Chodź! Nie traćmy więcej czasu!
Najpierw musisz się skupić i przyjrzeć tablicy ogłoszeń.
Oooo…
Dobrze. A już niedługo pojawi się na tablicy praca dla ciebie.
To jest ta praca?
Rudge, patrz. Tylko bądź uważny.
ZLECENIA
-Chrup, chrup! -To zdjęcia.
Emily, zobacz, ile tu zdjęć.
Tak. Są na nich dzieci, które wręcz marzą, żeby się z nami dzisiaj pobawić.
Ty musisz jedynie wybrać zdjęcie dziecka, do którego poczujesz największą sympatię.
Wybór właściwego przyjaciela jest kluczowy.
Oł! Ten dzieciak zawsze wyobraża sobie pyszne potrawy!
-Mmm… Mam dziś ochotę na lody! -Kebab jest smaczniejszy!
-Może to jest przyjaciel dla mnie? -Uuuu, ten mi wygląda na rozrabiakę!
Rudge, nie wybieraj rozumem, tylko sercem.
John!
-Chru-uup! -To jest John!
Chruup!
Aaaa…
Aaaaaa! Łap go! Łaap! Łap, Rudge! Ha ha! ha ha!
-Dalej, Rudge! Łap go! Łap go, Rudge! -Rudge, zdjęcie jest jak bilet kolejowy
w dwie strony. Kiedy je chwycisz, za nic w świecie nie możesz go wypuścić.
Tak! Tak jest!
Chruuuuuuuuuuup!
-Boję się…. Boję! Uuuuu! -Uwaga! Szkolenie dobiegło końca!
Odpalamy prędkość naddźwiękową!
Pozbierałeś kamienie księżycowe?
Kamienie?
Nasza dzisiejsza misja to zbieranie kosmicznych głazów.
Zostało ci już niewiele czasu.
Aaaach! Aaaach! Aaaach!
-Natychmiastowy odwrót! Wróg zaatakował! -Co?
Rudge! Wracaj tu jak najszybciej!
Aaaaa… Aaaa…
Załogo! Na pozycje bojowe! Przygotować się do ataku!
-Tak jest, kapitanie! -Aaaa…
-Łooaaa! -Aaaaa! Aa-aa!
Rudge, teraz praca, potem zabawa!
Taka zabawa w pracę.
Słuchaj, dla dziecka to tylko wyobrażona misja,
ale my ryzykujemy nasze życie naprawdę.
Jeśli zginiemy w wymyślonym świecie, wtedy znikamy.
Mmmm… Ale chwila, moment. Widzieliście naszego Chrupka?
Ja nie. Ze mną go nie było.
Na Saturna, gdzie on mógł się podziać?!
Rudge, na pewno dobrze wybrałeś przyjaciela?
Gdyby tylko on tu był… Mój Międzygalaktyczny Super Kiwak!
Dan, dan dan dan dan dan dan dan dan dan dan dan daan daaaan daaaaaan dan daaan!
Chrupek?
-To Chrupek Kostek! -To Chrupek Kostek!
Kiw! Kiw! Kiwu-kiwu!
Mój Kiwak!
Kii-wuuuuuu!
Udało się!
-Tak się kiwa! -Aaaaa…
Kiw! Kiw!
Dziękuję…
Kiwaku…
-Wyobrażenie się kończy! -Aaa… Aa… Aaaaa…
Te dzikie stworzenia są wszędzie!
-Oogch! Oooooch! Ooooch! -Chrup chrup!
Rudge! Łap zdjęcie!
-Chrup, chrup? -Nie jesteśmy w bibliotece.
Przecież mówiłam. Zdjęcie było biletem powrotnym.
Byliśmy Jednodniowymi Wyobrażonymi.
-Hmm? -Hmm…
Po wykonaniu zlecenia musimy wrócić do biblioteki.
-Hmm! -O nie! Zamknięte!
Hmm…
Emily, patrz! Okno jest otwarte!
Chrup! Chruup!
-Ooch. -I nawet ja się przecisnę!
Rudge, gdybyśmy utknęli, to po zachodzie słońca wszyscy
troje byśmy zniknęli.
-Bardzo was przepraszam. -Chrup-chruup?
Niczym się nie przejmuj. To twoja pierwsza misja!
Oczywiście. No to chyba już czas na nas. Okej, moi drodzy, wracajmy do domu,
zanim znikniemy.
-Mmm… mm… Mmmm… Haa! -Chru-uup. Chrup, chrup.
-Aaaach… -Aaaach… Hmmm…
-Chrup! Chrup! Chrup!? Chru-uup? -Nie wierzę! To są chyba jakieś żarty!
Co się dzieje?
Kiwaku… Jutro też się pobawimy w statki kosmiczne…
Chrup, chru-u-uup! Ki-wa-ku!
-Aaaaa…! -Łaaał!
Ekstraaa!
-Kiwu, kiwu, kiwu, kiwu, kiwu, kiiwuuuuu! -Tak jest!
-Ooooo! Ha ha ha! Oooo…. Haaaa… Aaaaa…. -Udało ci się, brawo!
Kiwu, kiwu!
-Haah, haaa, haaa… -Naprawdę się cieszę.
Będziesz tu szczęśliwy!
Chrupek nie jest już tylko Jednodniowym Wyobrażeniem… Ale takim prawdziwym,
na co dzień. To bardzo rzadkie i wyjątkowe wydarzenie.
W takim dniu wszyscy Wyobrażeni świętują.
-Mam tu przysmaki dla kosmonautów. -Aaaaa…
Ile tu jest pyszności…
Czy mogę cię o coś spytać?
Twoja przyjaciółka…?
Emily, czy twoja przyjaciółka…?
Czy o mnie zapomniała?
Myślę, że można tak powiedzieć.
A czy ty też… umiałaś o niej zapomnieć?
Chyba… Mm. Chyba tak, minęło sporo czasu.
Wiesz, naprawdę uwielbiałem wyobraźnię mojej Amandy.
Nie da się zapomnieć takiej przyjaciółki.
Wszystko ożywało, gdy tylko się pojawiała.
I nawet lampa stawała się tropikalnym drzewem.
W skrzyni znajdowaliśmy piracki skarb. Śpiący kot zmieniał się w tykającą bombę.
Jej głowa pełna była iskrzących się światów. I kiedy byliśmy razem,
ja też cały lśniłem.
Ja chcę tylko, żeby ona żyła. Wcale nie muszę jej widzieć, tylko niech żyje.
Na pewno jeszcze znajdziesz prawdziwego przyjaciela.
Daję ci słowo, słyszysz, Rudge?
Nie! Najpierw Bławatek! Najpierw Bławatek znajdzie sobie przyjaciela!
Tak, najpierw Bławatek znajdzie!
Mhmm!
Najpierw Bławatek.
Pierwszy raz od dawna oglądam prawdziwe niebo, a wszystko to dzięki tobie,.
No dobrze, teraz powinniśmy już wracać.
-Właściwe miejsce i właściwe drzwi. -Właściwe miejsce i właściwe drzwi.
Właściwe miejsce i właściwe drzwi.
Wszystko w porządku? Co jest?
Idziemy spać!
Kiwak!
Emily! Powiedz mi coś. Co będzie, jeśli wcale o nas nie zapomniano,
a zostaniemy zjedzeni?
Ty znowu o tym? Daj spokój.
Nie! A kiedy nas zjedzą, co się wtedy stanie z naszymi przyjaciółmi?
Nie wiem. Może umiera ich duch z powodu przeogromnej dziury w sercu.
Emily, proszę, zaufaj mi.
Czekaj, Rudge, powiedz mi, co się dzieje?!
Niedługo wrócę, obiecuję!
Emily! Chodź! Autobus przyjechał!
Ooo, Rudge…
Pomurnik!
Aaaa, tak. Otóż to! Mój ulubiony zapach!
Mmmm… Ten niepowtarzalny bukiet! Czyli, że nie zniknąłeś.
Zdradzisz mi, jak tego dokonałeś? Czy to znaczy,
że ta twoja dziewczyna również przeżyła?
Nie, to inny zapach. Coś się zmieniło, Roger.
Dosyć już tego! To wszystko pana wina!
Przecież niczego nie zrobiłem. To przez ciebie.
Ta dziewczyna wpadła pod samochód, bo ty spanikowałeś i zacząłeś uciekać.
Czy nie tak było?!
Kłamstwo!
Jakie kłamstwo…? Zależy, czy oceniasz to ze swojej perspektywy,
czy możesz zechcesz spojrzeć z mojej.
Każdy widzi tylko to, co chce zobaczyć, prawda? Jeśli czegoś nie widać, znaczy,
że ktoś nie chciał czegoś widzieć.
Zrozumiałeś?
Panie Roger, to dość pechowe,
tak, ale nikt cię tu nie widzi, ani też nie słyszy.
Ponieważ nikt widzieć cię nie chce
i nikt nie chce cię słyszeć.
Nadal chcesz tu pozostać? W tym świecie,
w którym nikt nie zobaczy twoich łez i nie usłyszy płaczu?
Nie! To wszystko nieprawda!
Aaaaaaaaaa!
Dosyć tego! Ja nigdy nie płaczę!
-Rudge?! -Rudge?!
Znów ten autobus?
Kim oni są?
Dziękuję ci, Goldie.
Proszę dzwonić o każdej porze.
Wsiadaj, kochanie.
Jedziemy do domu.
Bądźcie ostrożni.
Dobranoc.
Mamo, czekaj!
Lizzie, kochanie, a może chwilę odpoczniesz?
Nie, mamo.
Naprawdę nie pozwolili ci zostać w szpitalu przy Amandzie?
Niestety nie.
Gdy się obudzi, nie zapomnij jej ode mnie mocno wyściskać.
I nie martw się tak. Twoja córka jest silna.
Jestem pewna, że się wybudzi.
Amanda nagle zaczęła bardzo szybko biec.
Gdy była blisko widziałam, że chce mi o czymś ważnym powiedzieć.
Córeczko, nie możesz się o to ciągle obwiniać.
Lizzie, wszystko w porządku?
Przepraszam cię, mamo. Chcę jeszcze spakować rzeczy,
które jutro zabiorę do szpitala.
Tak, rób, co trzeba, córciu.
DLA RUDGERA OD AMANDY NIE OTWIERAĆ PUDEŁKA
Wiem, że nie jestem Rudgerem.
Pamiętam. To przecież tatuś ci kupił ten parasol.
NIE ZAPOMNIEĆ O TACIE CHRONIĆ MAMĘ
NIGDY NIE PŁAKAĆ
Jak ci tam jest? Przyzwyczaiłeś się już do tego nieba?
Tato! Otwierasz tam księgarnię?! Doskonały pomysł! Poważne książki są okej,
ale musisz mieć też śmieszne i wesołe.
Dopiero wtedy, księgarnia stanie się naprawdę popularna.
Mama? Do późna w nocy piła swoje piwo i płakała.
Tak, Chmielu-Zielu. Ale proszę cię, nie martw się! Ja ją ochronię!
Ja? Trochę samotna, ale w ogóle nie płaczę.
Bo inaczej, martwiłbyś się, prawda? Tatusiu?
Chcę, żebyś miał tam przyjaciół. A od czasu do czasu…
Nie za często… Czy mógłbyś… Do mnie napisać?
Tatusiu, musiałeś umierać?
Nigdy nie zapomnieć taty.
Chronić mamę…
Oraz…
Nigdy nie płakać.
Rudger!
Wtedy właśnie się narodziłem.
Kochanie…
Kochanie, proszę… Proszę cię…
Mamusiu…
Uratuj naszą…
Amandę…
Teraz wiem, dlaczego jesteś wyjątkowy.
Masz w sobie silną nutę smutku. Bardzo wyraźną i rzadko spotykaną.
Odczuwam coraz silniejsze pragnienie i pewność, że muszę cię zjeść.
Bo kiedy ty znikniesz, smutek twojej przyjaciółki także mógłby w końcu zniknąć?
-Aaaa…. -Zastanów się, Roger.
Ty i tak przecież znikniesz.
Więc to chyba żadna różnica, czy zniknąć, czy zostać zjedzonym?
Emily!
Aaaa!
Wracajcie!
Emily, to pan Pomurnik!
Przecież wiem!
Emily! Ona nie umarła!
Co takiego?!
Amanda! Ona przeżyła!
Moja Amanda żyje! Leży na oddziale w szpitalu!
Najpierw musimy stąd uciec!
Pośpieszcie się! Tutaj jest niebezpiecznie!
-Zinzan! -Gdzie jest Bławatek?!
Jest już po naszej stronie.
Pamiętaj o właściwym miejscu i drzwiach!
Spokojnie! Odnajdziemy je!
Zinzan… Czy to tutaj?
Zawsze tu były.
Nie widzę! Gdzie są te drzwi?!
Dlaczego nagle zrobiło się tak ciemno?
Ciemno?
Z miejsca, w którym ja stoję, słońce świeci pełnym blaskiem.
To Pomurnik.
Zinzan! Nie mamy czasu!
Zaczekajcie. Coś tu się nie zgadza.
Nie interesuje mnie ani ta ruda dziewczyna, ani kot.
Gustuję wyłącznie w najwykwintniejszych daniach.
-Zinzan! -Aaa!?
Tuż przed zniknięciem Wyobrażeni pachną najintensywniej.
Panie Roger! Pan pozwoli, że zanim go zjem, udzielę mu bardzo ważnej lekcji.
Różnimy się od siebie.
Jesteście tworami wyobraźni.
Podczas gdy ja, cóż, wręcz przeciwnie.
Rozumiecie co mówię, prawda?
Że to ja sobie was wyobrażam.
Tak jest. Byłem świadkiem wydarzeń,
o których nawet wam się nie śniło, w czasach,
o których nie słyszeliście,
widziałem niewyobrażalne
wytwory imaginacji.
Wszędzie zjadałem niewidzialne istoty, podobne do was.
Nie uciekniecie przede mną. Wasz czas się skończył.
Rudge, posłuchaj. Muszę ci coś powiedzieć.
Najlepiej będzie, jeśli się poddacie.
Moja przyjaciółka od urodzenia ciężko chorowała i leżała w szpitalu.
I wcale o mnie nie zapomniała, wiesz? Po prostu nie było jej dane dorosnąć,
bo zmarła jako małe dziecko.
Zapomnienie nie jest tym samym, co bycie zjedzonym!
Rudge! Biegnij na spotkanie z Amandą!
Młodzieńcze, musisz odnaleźć drzwi!
Co, drzwi? Ale gdzie one są?!
Skup się! Rozglądaj się! Idź!
Do… Dobrze…
Hmm.
Aaaa…!
Panie Roger, nie ma co uciekać.
Bez sensu jest mieć nadzieję. Ostatecznie i tak wszyscy znikniecie,
zapomniani.
Emily! Zinzan!
Brawo, młodzieńcze!
Naprawdę tego nie rozumiecie?
Co za rozczarowanie.
Nawet to się dzieje tylko w wyobraźni.
Paf.
Emily!
Wy się nigdy nie nauczycie. Nie macie wpływu na nic.
Szybciej. Weź ją do środka.
Emily, nie poddawaj się!
Rudge…
Te gogle, które ci dałam… Zostały wyobrażone przez moją przyjaciółkę.
Emily, nie zasypiaj.
Emily.
-Rudge… -Tak?
Przekaż Amandzie… ode mnie „cześć”.
Dobrze, przekażę.
Istnieje coś, czego wyobraźnia nigdy nie pokona. A jest to…
-Emily…! -Rzeczywistość.
Emilyyyyy!
Co?
Ooo, Rudge wrócił! I Zinzan!
Witajcie w domu!
Mmm!
Gdzie wyście byli? Dziś odwiedzamy wystającą wyspę w Nagasaki.
Bławatku, Emily zniknęła. Nasza Emily zniknęła. To moja wina!
Straciliśmy ją przeze mnie!
Rudge?
No bo on…
Się pojawił…
Cooo?
Ooo, nie. Emily? Kim ona jest?
Ooo, Emily to nowa przyjaciółka Rudgea!
Ale czy Emily zaprzyjaźni się też z Bławatkiem?!
Młodzieńcze, kim jest osoba, o której mówisz?
Emily! Ha ha! Chce się zaprzyjaźnić z Bławatkiem!
Czy ktoś z nas padł ofiarą Pomurnika?
Zinzan…! Ona… Przecież znikała na naszych oczach!
Ty chcesz powiedzieć, że Emily należała do naszego świata?
I będziemy się bawić! Ooo! Wymyśli nam tyle nowych zabaw!
O co chodzi? Dobrze się czujesz, młodzieńcze?
Co się stało?
Nie, Jeszcze nigdy nie słyszałem o takiej wojowniczce.
-Ani ja. -Nie znamy.
Niestety, nie było tu takiej.
Była przemiłą dziewczyną. Odważną, uczciwą, ze ślicznym miłym uśmiechem.
Czyli, że ty ją pamiętasz?
Hmm.
Jak mógłbym zapomnieć. Oczywiście, że pamiętam. Wiesz może, co się z nią stało?
Dzisiaj zniknęła przez Pomurnika.
Co masz na myśli, mówiąc „niknęła”?
To przecież niemożliwe. Mówi się, że pan Pomurnik atakuje tylko Wyobrażonych.
Nie zrobiłby krzywdy Lizzie.
Zaraz. Chyba nie bardzo rozumiem, o kim mówisz.
O Elizabeth Akcent.
Mojej przyjaciółce, mojej Lizzie.
Pani Lizzie?
To przecież mama mojej przyjaciółki!
Mama Amandy!
Aaa, teraz zaczynam rozumieć.
A powiedz, czy jest szczęśliwa?
Czy jest już całkiem dorosła i szczęśliwa?
Tak myślę…
Chyba jest szczęśliwa. Bardzo ciężko pracuje,
ale bywa też bardzo wesoła. Zabiera nas do parku,
no i na basen. A jej ciastka… Są pyszne.
Jeśli mogę spytać, to czy słyszałeś może,
żeby Lizzie o mnie wspominała?
Pani Lizzie o tobie?
Tak, właśnie o mnie.
Nazywam się Mrozik. Ona mnie tak nazywała.
Mama Amandy ma w kuchni takie wielkie metalowe pudło. Nazywa je twoim imieniem.
Codziennie wypowiada twoje imię.
Serio?
Czyli naprawdę mnie jeszcze pamięta…
Moja kochana…
Nie wiem, czy chodzi jej o…
-A ciasteczka wciąż robi przepyszne, tak? -Aaa-aaa….
Czasami nie ma żadnego znaczenia, czy coś jest prawdą, czy nie.
Bo w życiu warto wierzyć jedynie w to, w co chce się wierzyć, w nic innego.
Liczy się tylko ta historia, w którą ty wierzysz.
Tak.
Tak, masz rację.
Dziękuję.
Dzięki, Mroziku.
ZLECENIA
Dzień dobry, Rudge!
Młodzieńcze, jakiego zlecenia szukasz?
Muszę odwiedzić w szpitalu Amandę. Potrzebuję przyjaciela,
który mnie tam zabierze.
Ale nie wiesz, w którym szpitalu przebywa, prawda?
Pomurnik cię wywącha i zaraz dopadnie. Zostaniesz zjedzony,
zanim w ogóle tam dotrzesz!
Nawet, jeżeli przeżyła wypadek.
Nie będzie cię już pamiętać.
Kiedy cię wtedy znalazłem, zacząłeś już znikać. Właśnie dlatego,
że ona zaczęła cię zapominać. Nawet spotkanie z nią tego nie zmieni.
Ludzie nas zapominają. Taka, niestety jest kolej rzeczy.
Dla nich jesteśmy tylko Wyobrażonymi.
Dlatego mam nie iść? Bo nie jestem jej „prawdziwym przyjacielem”?
Młodzieńcze, musisz zrozumieć.
Zinzan, naprawdę się boję, że zniknę, albo że mnie zje Pan Pomurnik.
Ooo…
I tak pójdę. Możliwe, że zniknę i nikt mnie już nie zobaczy,
ale czas spędzony z Amandą był prawdziwy.
Nawet gdyby cały świat nam nie wierzył, że tak było,
to ja wciąż wierzę. Wspaniale, było być jej przyjacielem.
Rudge…
Zinzan, chcę się zobaczyć z Amandą. Powiem jej,
że ma się obudzić i walczyć o siebie.
I że bez względu na to, co się stanie, ja zawsze będę po jej stronie.
Po prostu muszę, zanim zniknę.
Julia!
To koleżanka Amandy!
To moja… Nie, to nasza, nasza walka o tych, których nie widać.
Zinzan, to właśnie moja odpowiedź.
Młodzieńcze!
Nie! Nie! Co się z tobą dzieje?! No, nie… Dlaczego ty tego nie łapiesz?
Wieczorem jest pokaz, a ty jesteś gwiazdą! Primaballeriną! Księżniczką
-Aurorą! -Mm. Aaaa…. Aaaaaa!
Jestem Rudger, przyjaciel Amandy.
Roger?
Nie! Rudger, przyjaciel Amandy.
Proszę cię! Zabierz mnie jak najszybciej do szpitala,
w którym ona leży!
Przyjaciel Amandy? To niedorzeczne. Jesteś moją Aurorą!
Posłuchaj uważnie! Dziś wieczorem zaczarujesz swoim
tańcem każdą osobę na widowni!
Julia, proszę! Zabierz mnie tam!
Mam niewiele czasu! To jest bardzo ważna sprawa!
Co? Mam do ciebie wielką prośbę. Mój… Nie, ja… Jedźmy do szpitala…
-Co się ze mną dzieje? -Julia wybrała Rudgea na
Jednodniowego Wyobrażonego.
I co my teraz zrobimy? Co robimy?
Jeszcze nie wiem.
Cicho! A teraz mi zatańczysz całe "Przebudzenie pas de deux".
-Julia! Chodź, nie możemy się spóźnić! -Nie…
Już idę!
Młodzieńcze! Wypuść jej zdjęcie z ręki!
Młodzieńcze, otrząśnij się!
Rudge, wstawaj, dobrze? Idziesz się spotkać z Amandą, pamiętasz?
Z Amandą?
A kim jest Amanda? Nie znam takiej.
Twoja ludzka przyjaciółka.
Amanda?
Amanda…
Już zapomniałeś?
Julia, wychodzimy!
Oooo!
-Twój ojciec przyjedzie prosto po pracy. -Nie rozumiem! Zapomina o urodzinach,
a pamięta o moim pokazie baletowym?
-One wychodzą! Musimy je gonić! -Łaaa!
-Łaaaa…! -Tędy!
-Aaaa-aaa! Aaa! Aaaaaaa! -Julia… Zaczekaj!
Szybciej, Rudge! Prędzej!
-Aaaaa! Aaaaa…. -Dalej, młodzieńcze!
Szybciej, przeciskaj się!
-Bławatku, pomóż mu, szybko! -Aaaaaa!
Już się robi!
Aaaaa! Aaa! Aaaa!
-Mmm… -Ruszajmy w drogę!
Wstawaj! Przecież chciałeś zobaczyć Amandę, pamiętasz?!
Amanda…! W szpitalu! Julia!
Zaczekaj!
Młodzieńcze, za mną!
Biegnij! Wiem, że ci się uda.
Zinzan!
Boisz się?
Ani trochę!
Mamciu, słyszałaś ten hałas?
Hmm? Hałas? Jaki hałas, kochanie?
Julia!
Do szpitala! Musimy natychmiast jechać do szpitala!
Julia, nie możesz mnie tak zaskakiwać!
Julia! Zabierz mnie do Amandy! Proszę, zabierz mnie do szpitala!
Karetka… Amanda…
Świetnie się spisałeś, młodzieńcze. Powodzenia!
Amanda!
Uaaa!
Pomurnik to nazwisko. Moje. Jestem Pomurnik.
Przyszedłem odwiedzić dziewczynkę, niejaką Amandę Szałaput. Wiem,
że jest pacjentką waszego szpitala.
-Panie Pomurnik. -Tak?
Pytam, czy jest pan z nią jakoś spokrewniony?
ODDZIAŁ PEDIATRYCZNY
Tędy!
Dziękuję!
Bławatek nie da rady przejść.
Zinzan, sam wróć do biblioteki.
Myślisz, że Rudge odnajdzie swoją Amandę?
Jestem pewien, że tak.
Bławatek też.
Śpij spokojnie, Bławatku. Będę nad tobą czuwać.
Julia! Mamciu! Ooooch! Przypomniałem sobie, że to dzisiaj!
Nasza Julia ma dziś pokaz baletowy!
-Hmm – hmmm? -W samą porę.
Pani Szałaput,
stan córki jest stabilny.
Dziękuję, siostro.
Mamo…!
Idę po kakao.
Aa! Aaaa!
Amanda!
Amanda…
To moja wina. Wybacz mi.
Wiem, że mnie słyszysz.
Daj mi tylko znak.
Twoja wyobraźnia zaraz się obudzi.
Jestem przy tobie.
Wróciłem, Amando. Wróciłem.
Możesz otworzyć oczy.
Proszę, obudź się.
Nigdy nie znikać.
Chronić się. I przenigdy nie płakać.
Już się pana nie boję!
Amanda! Obudź się, natychmiast!
No i kogo my tu mamy?
Oo, ja dobrze widzę? Czy pan Roger?
Przeczuwałem, że się tutaj spotkamy. Naprawdę cieszę się, że cię widzę.
-Am-Amanda! -Mmm… Mmmm…
Gdzie jestem?
Aaa…
Pacjentka nam się obudziła.
Czy pan jest moim lekarzem?
Aaaa-a… Czy mógłbym was prosić o spokój?
Wszystko ma swoją datę ważności.
A twoja data ważności, panie Roger, upływa dzisiaj.
Nie ukryjesz się pod tą sukienką.
Z kim pan rozmawia?
Aaaa… Pan Roger słyszał? Amanda cię już nie widzi i nie słyszy.
To znaczy, że cię nie pamięta. O, przepraszam!
To doprawdy przykre, co, panie Roger?
Hmm… Mm…
Ro-Roger?
Hmm… Mmmm…
-Kim… jesteście? No i… czemu się bijecie? -Mm?
Właśnie zrobiłem się głodny, a nawet głodny bardzo.
Dlatego połknę cię zaraz w całości, ze wszystkim, w co się wyposażyła,
łącznie ze smutkiem i cierpieniem.
Amanda!
Roger?
Nie.
-Dosyć! Nie nazywa się wcale Roger! -Amanda! Poznajesz mnie?!
Ma na imię Rudger! Nie Roger!
Eeee? Eeee?!
Rudger! Pomogę ci!
Amanda!
Wyborny pomysł, Amando!
Dobrze myślałem, że twój Roger to niezwykły egzemplarz!
-Ooo! -Łoaaa! Aaa!
Rudger, jesteś gotowy?!
Zawsze!
Trzymaj się mocno!
Trzymam się i już nigdy cię puszczę!
-Aaaaa! Aa! -Aaaaa! Aaaa!
Ależ ona ma niesamowitą wyobraźnię!
-Aaaaaaaaaa! -Aaaaaaa!
Łoaaaa!
Pamiętaj, że używam wyobraźni kilkaset lat dłużej od ciebie!
Amanda! Nasza łódź… Potrafi wzbić się w powietrze?!
-Niestety nie umie! Ale spokojnie! -Aaaaaaa!
-Łuuu-huuuu! -Aaaaa!
Aaaaaaaaaa!
Łuuuu!
-Aaaaaaaaa! -Aaaaaaaa!
Rudger!
Aaa! Aaa! Amanda!
Amanda! Amanda!
Pan jest tu lekarzem, prawda?! Proszę pomóc mojej córce!
Przepraszam, pani Szałaput, dzisiaj przeprowadzam ankietę wśród dzieci na
oddziale i to ankietę niezwykłej wagi.
Zapewniam, że nie zajmę wiele czasu.
To pan kilka dni temu przyszedł do naszej księgarni.
Zapamiętała pani! To dla mnie wielki zaszczyt, pani Szałaput.
Natychmiast proszę wyjść z sali! Nie widzi pan,
że moja córka straszliwie cierpi?
Mamo!
Amanda! Obudziłaś się, całe szczęście!
Nie wierz temu panu! Nie wolno ci mu wierzyć!
Już wzywam lekarza, spokojnie!
Aaa!
Mamusiu… Ten człowiek… Chce połknąć mojego Rudgera…
Ależ skąd, oczywiście, że nie zamierzałem go połykać.
Chcę go zabrać z powrotem do nicości, zwrócić go rzeczywistości.
Kim pan w ogóle jest?
Nikomu nic się nie stanie, chyba, że się wtrącicie.
Wtrącimy?!
Skarbie!
Amanda! Mów! Mama uwierzy! Mama na pewno ci pomoże!
Amanda! Powiedz jej o Mroziku! Zjawi się! Jeśli go wezwie, przybiegnie!
-Mamo! Rudger mówi… -Amanda, skarbie, już jest dobrze!
-Hmm? -Rudger mówi… Mrozik. Wezwij go.
Powiedziałaś „Mrozik”?
To pies. Pies o imieniu Mrozik. Rudger mówi, że go spotkał.
Rudger…
Wezwij go. Mamo, musisz wezwać Mrozika. Mamo!
Żmija?!
Witamy panią, pani Szałaput. Witamy panią w niesamowitym świecie ludzkich wyobrażeń!
Mamo! Słyszałaś, co mówię?!
Córeczko! Nie pozwolę im cię skrzywdzić!
Mamo!
-Aaaaa…. -Rudger!
Mamusiu! Zrób coooooś!
Niech go pan puści! Mówię, żeby pan puścił! Ma pan go w tej chwili wypuścić!
-Aaaaaaaaaaaaaaa… -Hej! On jest z nami!
Powiedziałam, puść go! To nasz przyjaciel! Nie damy panu zabrać naszego przyjaciela!
Hmm? Mmm… Mmm?
Biegnij, Mroziku!
Aaaa!
-Mamusiu! -Amanda!
-Aaaa! -Dlaczego nie zajmiecie się swoimi
sprawami!? To tylko jeden Wyobrażony!
Dajcie mi go po prostu pożreć!
-Aaaaaaaaaa! Aaaaaaaaaaa! -Nieeeeeeeee!
Rudger!
-Aaaaaaaaaaaaaaaa……… -Amanda! Ty i mama
-musicie żyć swoim życiem! -Rudger!
Jego smak jest nie do opisania. Wręcz nie do wyobrażenia.
Będę z wami szczery… Smakuje nie jak świeże……
Buuuaaaaaa…… Tylko zgniłe jajo!
Ale w końcu mi się udało! Zjadłem niezwykłego Wyobrażonego!
Tego mi właśnie było trzeba!
Heee…
Hee?!
Ja - nie - chcę - zostać - zapomniany! Nieeeeeeee!
Pan Pomurnik
Dobrze się czujesz?
Już wszystko w porządku. Nikt cię nie skrzywdzi.
Witaj z powrotem moja córeczko.
-Mmm…. -Mmmm…
Już zawsze będę z tobą.
Spójrz na Lizzie. Jest tak jak mówiłeś.
Jest szczęśliwa. I to bardzo. A jaka dorosła.
Tak. Moja Amanda też wygląda na szczęśliwą.
Czy wszystko jest w porządku?
Tak, tak.
Proszę, Amanda się wybudziła!
Tak.
Wspaniale. Pójdę szybko zawołać lekarza.
Dziękuję.
-Mmm… Mmmmm… -Mmmmm….
Dziękuję, Rudger. Za wszystko. I tobie też, kochany Mroziku.
Rudger… Dziękuję, że do mnie wróciłeś.
Było nas więcej. Przyjaciele z Biblioteki mi pomogli.
Zinzan i Bławatek… I oczywiście Emily.
Hmm.
Amando, będziesz wesoła, smutna, szczęśliwa,
czasem nadąsana… Aż w końcu dorośniesz.
Rudger.
Amando, ale niezależnie od wszystkiego, już zawsze będę częścią ciebie.
Dziękuję, że byłeś ze mną te trzy miesiące, trzy tygodnie i trzy dni.
Amanda…
Przenigdy nie znikać, chronić się nawzajem i nigdy…
I nigdy nie płakać.
Jesteś gotowy? Chodź, Rudger! To nasza ostatnia przygoda!
Tak!
Widzieliście kiedyś takiego ptaka?
Albo kwiat o tylu barwach?
Czuliście ten ciepły powiew wiatru?
W bajeczną, gwieździstą noc?
Czy kiedykolwiek widzieliście coś tak olśniewającego?
Bo ja tak.