Co on wyprawia?
Ty!
Jest tak ogromny, że strzały nie dają mu rady.
Uciekaj! Nie masz z nim szans!
Ja nie mam z nim szans?
Co ty o mnie wiesz?
Co?
Jesteś...
Niemożliwe!
Lancelot?
THE SEVEN DEADLY SINS: GRUDGE OF EDINBURGH PART 2
Lancelot...
To byłeś ty?
Co się z nami stało?
Pamiętam, że człowiek rzucił czar.
Co tu się dzieje? Olbrzymy?
I demony?
Ktoś musiał użyć ich jako składników, by stworzyć tego potwora.
Ten został stworzony z wróżek.
Dziękuję! Uratowaliście nas!
Musimy wam podziękować, ludzie.
Zawdzięczamy wam życie.
Nie trzeba nam dziękować. To była naturalna kolej rzeczy.
Uciekajcie, zanim znowu was złapią.
Zdaje się, że polują na wszystkie rasy, tylko nie na ludzi.
Doprawdy?
W porządku. Nigdy wam tego nie zapomnimy.
Kiedyś się odwdzięczymy!
Mówiłem, że nie trzeba...
Rozumiem.
Więc nie ścigają ludzi?
Dlatego przemieniłeś się we wróżkę. By stać się ich celem.
Zupełnie zapomniałem, że twoja mama jest Królową Wróżek.
Lancelocie...
To moja wina, że ty...
Tristanie.
Tak witasz starego przyjaciela?
To nasi rodzice się przyjaźnią.
Nie my.
Ale to nie daje ci prawa mnie bić!
I to tak mocno! To bolało!
Ból jest częścią życia.
Gdybym nie uratował ci tyłka, już byś nie żył.
Czemu stałeś tam jak wryty?
Co?
Czemu się hamowałeś?
Zupełnie jak wcześniej.
Czasami...
boję się samego siebie.
Nie jestem już sobą.
Nie zrozumiesz tego.
Właśnie.
Co ty o mnie wiesz?
Nic nie wiem.
I nawet nie chcę, głupku.
Co?
Jeśli chcesz zginąć, droga wolna.
Ale co z twoją matką?
Mówiłeś, że ma kłopoty.
Nie mam nic do twojej matki.
Przyjaźni się z moją.
Gorączka spadła!
Odzyskała też kolory!
King, twoje lekarstwo działa!
Starożytny eliksir, który znają tylko wróżki...
To rzadki nektar z kwiatu rosnącego na świętych drzewach.
- Daj mi go! - Nie.
Ale obawiam się, że nic więcej nie mogę zrobić.
Zaklęcie zostało zdjęte tylko powierzchownie.
Źródło tej przypadłości nadal tkwi w umyśle królowej Elizabeth.
Gdybyśmy choć na chwilę pozbyli się jej skutków,
byłaby w stanie sama się uleczyć.
Kapitanie.
Masz podejrzenia, kto mógł to zrobić?
Tak.
Ale jest ich tylu, że nie wiadomo, gdzie zacząć.
Tak. Masz rację.
A właśnie. Gdzie Tristan?
Nie widziałem go. Coś się stało?
Tak...
Gdy nie udało mu się złamać zaklęcia rzuconego na jego matkę,
pospiesznie stąd wybiegł i więcej go nie widzieliśmy.
To musiało go przerosnąć.
Nie... Znalazł źródło magii?
Oby Elizabeth wyzdrowiała.
Diane.
Zużyłaś wszystkie tabletki zmniejszające od Merlin?
Tak, skończyły mi się.
Wielokrotnie musiałam ich użyć.
Gowtherze, nie musisz dotrzymywać mi towarzystwa.
Niestety,
nie specjalizuję się w klątwach.
Zły czar tkwi głęboko w jej umyśle,
więc nie mogę jej pomóc.
Też nie mogę nic zrobić dla moich przyjaciół.
Ale Kapitanowi i Tristanowi musi być jeszcze trudniej.
Tristan wyrósł na dobrego człowieka?
Pewnie.
Ma dobre serce jak matka
i jest silny jak ojciec.
Ale jeśli czegoś mu brakuje, to...
Diane! Gowther!
Kapitanie!
Elizabeth?
- Gowtherze. - Tak?
Podążaj śladem magii Tristana.
Przyjąłem.
Bądź jak najbardziej dokładny.
Diane!
Czas sobie przypomnieć twój stary numer.
Stary numer?
No wiesz,
skoro tak boisz się walki,
to czemu przyszedłeś tu sam?
Nie mogłeś poprosić ojca, żeby się tym zajął?
Nie dowodzi przecież legendarnemu zakonowi rycerzy.
Masz rację.
Gdybym powiedział ojcu, co ujrzałem w sercu matki,
to na pewno by wystarczyło.
Mógłby ją uratować bez najmniejszego wysiłku.
Ale...
Ale i tak
chciałeś sam ocalić matkę, więc uciekłeś z zamku, tak?
Tak!
Skąd o tym wiesz?
Zupełnie jak wcześniej, czytam w tobie jak w książce.
Cóż, w przeciwieństwie do mnie, bardzo się zmieniłeś.
Lancelocie?
Co? Spojrzeć na zamek?
Z kim rozmawiasz?
Hej!
Do licha! Lekka przesada
jak na dwójkę wątłych dzieci.
Jest ich za dużo.
Wycofujemy się.
Chodź tu, Escanorze!
Hej!
Nadchodzę!
Za nic nie zawrócę. Już prawie znalazłem tego,
który przeklął moją matkę!
Skacz, Escanorze!
Co? Niemożliwe!
Nie wierzę!
Czy ja... latam?
Nie latasz, pajacu!
Więc to byłeś ty, Lancelocie?
Nie można ruszać na taką armię bez zastanowienia!
Tak trzymaj, Lancelocie!
Co oni robią?
Doprawdy...
Cóż za para wymagających książąt.
Wyżej! Dasz radę wyżej?
Dałbym, gdyby nie ty i twój koń!
Niedobrze!
Co się dzieje?
Lodowa platforma... w powietrzu...
Nie, to...
lodowy most!
Niesamowite! To twoje dzieło, Lancelocie?
Dostańmy się do zamku i zniszczmy źródło tego zła!
Tak jest!
Niech to. Kolejny do załatwienia.
Pełna Kontra!
Jeszcze trochę!
Przebijmy się!
Wybacz mi.
Narażasz się dla mnie...
- Hej! Au! - Kto powiedział, że robię to dla ciebie?
I tak zmierzałem do tego zamku.
Tylko że ja zrobiłbym to mądrzej.
Lancelocie!
Ty zamierzasz kogoś uratować?
Muszę mieć ten sam powód co ty?
To po co tu jesteś?
Dla zabawy.
Co?
Ależ z was odważni i żądni przygód chłopcy.
Witajcie na zamku w Edynburgu, w moim domu.
Książę Tristan z królestwa Liones
i książę Lancelot z królestwa Benwick.
Wybaczcie.
Nie przedstawiłem się.
Jestem królem Nowego Edynburga.
Nazywam się Deathpierce.
Czyli to ty...
pociągasz za sznurki?
To...
Zdejmij z mojej matki zaklęcie, które na nią rzuciłeś!
Bez obaw.
Dopilnuję, by twoi rodzice otrzymali twoje szczątki.
Dlaczego wchodzisz mi w drogę?
Nie słuchasz?
To oczywiste, że on za tym stoi.
Więc ty jej to zrobiłeś.
Dlaczego krzywdzisz moją matkę?
Nie tylko ona cierpi.
Domyślam się, że twój ojciec,
widząc, jak twoja matka umiera bolesną śmiercią,
cierpi jeszcze bardziej!
Dlaczego to zrobiłeś?
Dawno temu pewien człowiek dał mi poczucie przynależności
i wprowadził mnie do Świętych Rycerzy.
Jednak z zimną krwią zabił go Demon,
który pojawił się jakby znikąd.
Wtedy, żądny zemsty,
stałem się pionkiem w rękach Bogini.
Nie mówisz chyba o mojej matce i ojcu?
Nie o nich.
Słyszałem tę historię.
Ale czy Bogini i Demon nie zginęli w ostatniej Świętej Wojnie?
Zgadza się! Tych, których chcę pomścić, nie ma już z nami.
Nie spocznę, póki przywódcy ich klanów,
Meliodas i Elizabeth,
nie zapłacą za swoje...
Wyżywasz się na innych.
Smarkaczu!
Zapłacisz za to.
Natychmiast zdejmij klątwę z mojej matki!
Boska magia, którą odziedziczyłeś po matce?
Nieźle.
Godne pochwały jak na twój wiek.
Nie rozumiem!
Nagle się zatrzymały...
Nie ze mną te numery.
Przekierował je!
Potrafi pozbawić je mocy...
Nie licz, że mnie pokonasz.
Rozgryzłem cię.
Co?
Magia pozwala ci kontrolować intensywność,
szybkość i zasięg ataków przeciwnika. Mam rację?
Oznacza to, że ataki fizyczne są twoim słabym punktem!
Bezczelny gnój!
Nie wierzę, że tak szybko rozpracował moją Melodia!
Tristanie!
Jeśli zajmę ręce starego zgreda, nic nie poradzi na twoją magię!
Jeśli odpowiada za zaklęcie, które rzucono na twoją matkę,
załatw go!
Dobrze! Ruszam!
Lśnienie Gwiazd!
Tak łatwo się nie poddam!
Uratuję mamę!
Niemożliwe!
Jak takie chuchro może być tak silne?
Do tego walczy gołymi rękami.
Lancelocie, synu króla Bana!
Dlaczego stoisz nam na drodze?
Co chcesz osiągnąć?
Ludzie nie powinni ze sobą walczyć.
Gardzę tylko innymi klanami.
Atakuję jedynie
lasy i wioski zamieszkałe przez Wróżki i Olbrzymy,
pobratymców Bogiń i Demonów!
Zrozum to.
Jesteśmy tacy sami.
Chcę, żeby świat był tylko dla ludzi!
Tylko dla nich!
Nie jestem ani człowiekiem, ani wróżką.
Królu Deathpierce!
Jak śmiesz?
Do licha!
Przeklęte dziecko!
Znowu to samo!
Jeśli szybko tego nie zakończę,
znowu się zatracę!
Jeśli przyjdzie czas, że będziesz musiał walczyć, by komuś pomóc,
co wtedy uczynisz?
Racja!
Jestem tu, by uratować mamę!
Co by się ze mną nie stało...
Ale co z nim?
Nie może znowu oberwać...
Pokaż mi.
Pokaż mi swoją prawdziwą twarz, której się tak boisz.
Nie musisz mną martwić.
Zdajesz sobie sprawę, o co prosisz?
Zrób to wreszcie!
Nie chcesz pomóc matce?
Nie tak prędko, impertynenckie cymbały!
Mam lepsze rzeczy do roboty niż niańczenie was, smarkacze.
Będą dla ciebie idealnymi przeciwnikami.
Więc to coś nimi steruje!
To zaoszczędzi czas!
Głupiec z ciebie, prawda?
Lancelocie!
Nie człowiek, nie wróżka, co?
Ciekawe.
Warto zobaczyć, w co się zamienisz.
Choć raczej mi się nie przydasz.
Cholera!
Twoja magia mnie nie tknie.
Ogień Piekielny?
Ma nie tylko moc Bogiń!
Schowaj się!
Dobrze!
Waha się.
To wasza ostatnia szansa, by przekonać się,
że możecie wygrać!
Zamek otaczają dziesiątki tysięcy Pustych!
Raczej nie wyjdziecie stąd żywi,
smarkacze!
On ma rację. Z takimi liczbami nie mamy szans w równej walce.
Zdaje się, że jesteśmy na miejscu. Co to za miejsce?
Nasz cel jest 366 metrów stąd.
Jesteś pewien, że Tristan jest na zamku w Edynburgu?
Całkowicie. Czuję jego magię płynącą z tego zamku.
Niemożliwe.
Co za ogromna moc.
Siedem Grzechów Głównych!
Ojcze? Jak to?
Co? Co jest z nimi nie tak?
Puści!
Natychmiast obróćcie ich w popiół!
Ojcze!
Pełna Kontra!
PEŁNA KONTRA
Dobra!
Wygląda na to, że zdążyliśmy dzięki Diane.
Do boju!
Jej siła i dokładność są jak zawsze niesamowite.
Tak.
Zdaje się, że już tak kiedyś zrobiła.
Ale nie pamiętam kiedy.
Piętnaście lat temu.
Gdy Hendrickson porwał Elizabeth.
No tak.
O ile pamiętam, przeżył ciężkie chwile.
Niesamowite!
Słyszałem opowieści,
ale nie sądziłem, że świta mojego taty jest tak potężna!
Mój ojciec też tu jest?
Wiem, kto zrobił ten lodowy most.
Musi tu być mój syn.
Niemożliwe...
W mgnieniu oka rozgromić
tak potężną armię...
Chcesz mi powiedzieć,
że mieliśmy się zmierzyć z tym koszmarem?
Obawiam się,
że twój podstępny atak okazał się porażką.
Kapitanie!
Tam są!
Rozpętało się piekło.
Co się stało?
Po kolei! Coś się stało, Kapitanie!
Tutaj, Kapitanie!
Meliodasie!
Elizabeth! Klątwa została zdjęta?
Tak!
Całe szczęście!
Meliodasie...
Nie można tak robić przy...
- Nic się nie zmienił. - Meliodasie!
Nie wiesz, jak mi ulżyło.
Zrobił to nasz syn. Uratował mnie Tristan.
Kiedy czar prysł,
poczułam jego magię.
Naprawdę?
Matko! Ojcze!
Mama wyzdrowiała!
Miło to słyszeć.
Nie...
To niemożliwe...
Co?
Co by się z nami stało, gdyby się nie pojawili?
Przynajmniej było nam dane zobaczyć Pełną Kontrę.
Imponujący widok.
Nieważne.
Lepsze to niż moja „Plugawa Kontra”?
Hej, Lancelocie...
Czemu wtedy to powiedziałeś?
W przeciwnym razie stałbyś tam cały dzień,
nic nie robiąc.
Mogłem stracić kontrolę i cię skrzywdzić,
jak wtedy, gdy byliśmy dziećmi.
Albo nawet gorzej.
Naprawdę jesteś upierdliwy, wiesz?
Co? Dlaczego?
Myślałem tylko o tobie!
Znowu to samo.
Próbuje uciec!
Żenujące. Ucieka przy najmniejszych kłopotach.
Aż przykro patrzeć.
- Stój! - Hej!
Escanorze! Spokojnie! Zaraz wrócę, obiecuję!
Gdzie ja jestem?
Gdzieś na odludziu.
Nawet nie wiem, czy to Britannia.
Lancelocie!
Po co gonić za tym frajerem?
Już i tak wygraliśmy.
To nie wystarczy!
Musi przysiąc, że to się już nigdy nie powtórzy!
Tristan!
Wszędzie widać ślady ich bitwy.
Co się tu stało?
Escanorze! Też tu jesteś?
Escanor?
Co tu się stało?
Kapitanie! On mówi?
Dokąd poszedł Tristan?
Nic z tego nie rozumiem.
O co chodzi?
Tristan pognał za brodatym mężczyzną
i zniknął w jakiejś mgle?
Tristan jest z innym chłopcem w podobnym wieku.
Pewnie ściga Deathpierce’a.
Deathpierce’a?
Nienawidzi innych klanów.
Patrząc na to, można założyć, że on za wszystkim stoi.
Kim może być ten chłopiec w wieku Tristana?
To mój syn.
Lancelot?
Co on by tu robił?
Ban, wiesz coś o tym?
Mam swoje życie.
Można założyć,
że ta mgła to magiczna wyrwa prowadząca do innego wymiaru.
To ty mnie przekląłeś!
Elizabeth!
Moim świętym obowiązkiem
jest zgładzenie bogini Elizabeth!
Co, u licha?
Może i spałam,
więc udało ci się mnie zaskoczyć.
Ale nie nabiorę się drugi raz.
Nie po tym, jak mój syn narażał się, by mnie ratować!
Niech nastanie światłość.
Zmienił się w kilka demonów!
Co się dzieje?
Spokojnie! Nie zrobimy wam krzywdy.
Święta Wojna się skończyła.
To prawda.
Pięć klanów żyje w harmonii, więc możecie wieść spokojne życie.
Co?
Odeszli.
Kapitanie.
Co powiedzieli?
Że nie potrafią zawrzeć pokoju z ludźmi.
To człowiek schwytał demony, olbrzymy i wróżki,
i zamienił je w to monstrum.
To ta sama moc...
Ta sama moc?
O czym ty mówisz?
W co się wpakowali Tristan i Lancelot?
Te słowa nie mogą pozostać bezkarne!
Twierdzisz, że jesteś sprawiedliwy, a ja niegodziwy?
Mógł się nie wychylać. Za bardzo go wkurzyłeś.
Nie powiedziałem tego!
Ale nie można nienawidzić innych klanów.
To samolubne!
Powinienem pogodzić się ze śmiercią Denzela
i o niej zapomnieć, prawda?
Zaakceptować fakt, że wykorzystano naszą miłość do Denzela?
Czuję od niego dziwne wibracje.
Tak.
Nigdy nie wyzbędę się...
tej urazy!
To dziwne uczucie nie pochodzi od niego!
Laska?
Zemsta...
będzie moja!
To się dzieje naprawdę?
Czy to jakiś koszmar?
Jawa czy nie, to walka o życie!
Tak!
Czemu tak stoisz?
Idioto!
Mówiłem ci, że musisz dać z siebie wszystko!
Ale...
Patrz na mnie!
O rany!
Miłej zabawy!
Za mną!
Co robisz?
Biegnij do skał!
Zajmiesz go czymś?
Spadająca Gwiazda!
A masz!
Mamy go?
Niech to! Jeszcze nie!
Mówiłem ci!
Nie pokonamy go, dopóki będziesz się hamować.
Lancelocie!
Niemożliwe...
Tristanie!
Co się stało, Elizabeth?
Mówiłem, żebyś się nie martwiła.
W końcu to nasz chłopak.
Mimo wszystko...
Jest z Lancelotem, więc możemy być spokojni.
Prawda, Ban?
Chyba tak.
Chyba? To twój syn.
Nigdy nie chciał walczyć.
A raczej
obawiał się, że jego prawdziwa natura przejmie nad nim kontrolę.
- Natura demona? - Tak.
Wiedziałem.
Zaczęło się w jego dziesiąte urodziny, gdy trenował z Lancelotem.
Wpadł w szał i zranił Lancelota.
Zawsze byłem gotów go powstrzymać, nawet jeśli miałoby mnie to zabić.
Najgorsze jest to,
że on chyba nigdy nie wierzył, że bym zdołał.
Nie tak to sobie...
Jeśli pozwolicie,
przybliżę wam sytuację.
Gowther...
Ma zbyt twardą skórę.
Co teraz?
Co mam zrobić?
Jestem bez szans.
Jest zbyt silny!
Z pewnością tu zginę.
A jednak...
czuję, jak gotuje się we mnie krew.
Moje serce...
Wali mi coraz mocniej.
Lancelota już tutaj nie ma.
Tak... Nikogo tu nie ma.
Jestem tylko ja i ta bestia.
Niemożliwe! Wciąż żyją!
Co mam u diabła teraz zrobić?
Co za rozczarowanie.
A tak dobrze ci szło.
To nie są ludzie.
Nie mają wolnej woli ani siły życiowej.
Innymi słowy,
to puste skorupy w kształcie ludzi.
Lancelocie! Ty żyjesz!
Spójrz. Bawi go ich krzyk.
Jakim trzeba być chorym i pokręconym.
Nie martw się o nich.
Weź się szybko w garść!
Dlaczego tak ci na tym zależy?
Skoro się zjednoczyliśmy, chcę zapomnieć o przeszłości.
O przeszłości?
Chodzi o to, że okaleczyłem ci twarz?
Właśnie.
Wtedy chciałem walczyć dalej.
Co?
- Inni mnie powstrzymali. - Puśccie mnie! Nic mi nie jest.
Ale bardziej wkurzyło mnie to, co było potem.
Co odparłeś, kiedy powiedziałem, że chcę kolejną rundę?
Nie chcę cię skrzywdzić!
Chciałeś przez to powiedzieć, że nigdy cię nie pokonam!
Wcale nie o to mi...
Zamknij się.
Przegrana nigdy nie wchodziła w grę.
Ani wtedy.
Ani teraz!
Boisz się, że znowu oberwę?
Zważaj na swoje słowa!
Mówię poważnie.
Mam w głębokim poważaniu, jak niebezpieczny możesz się stać.
Jeśli będę musiał, wgniotę cię w ziemię!
Pokaż, na co cię stać!
Obyś tego nie żałował.
Ufam ci, Lancelocie.
Wiem.
Tristan potrzebuje kogoś, kto pomoże mu panować nad sobą.
- Rozumiem, ale... - Racja.
Kapitan nie może tego zrobić?
W końcu nadejdzie dzień,
gdy pisklę opuści gniazdo.
Tristan nie będzie wiecznie dzieckiem.
Na swój sposób jest tego świadom.
Tristan potrzebuje teraz
Bana dla swojego Kapitana i ludzi takich jak ty.
Droga Blasku.
DROGA BLASKU
Ale z ciebie dziwak...
Mdlejesz z uśmiechem na twarzy.
Wygląda na to, że to był klucz do wszystkiego.
Na tym świecie nie powinno być innych klanów niż Ludzie.
Odebrali mi kogoś bliskiego i moją dumę.
Nigdy im tego nie wybaczę!
Rozumiem, co czujesz.
Mam tak samo.
Jesteś...
Łączy nas ta sama idea.
Ponieważ podążamy tą samą ścieżką,
mam dla ciebie podarunek.
Ta oto część Chaosu potrafi spełnić każde twoje życzenie.
Wspaniałe!
Nie wiem, jak ci dziękować,
Królu Arturze!
To już trzeci.
Tristanie!
Chyba śpi.
Co za dzieciak...
Całe szczęście!
Co, u licha, się stało?
Deathpierce.
To on jest sprawcą.
Mamo? Gdzie ja jestem?
Tristan się obudził!
Hej! Mamo!
Ojcze!
Ojcze, przepraszam...
Brawo, Tristanie.
Ojcze!
Twoje ubrania są w strzępach.
Dziękuję.
Co? Gdzie Lancelot?
Lancelocie!
Miej oko na Lance’a,
dobrze, Jericho?
Znów przygoda z opieką nad dziećmi?
Doprawdy.
Nie tak wygląda porządne wychowanie.
Napisy: Mariusz Bansleben