Moimi pierwszymi bohaterami byli rodzice.
A potem życie się skomplikowało.
To jest kaiju.
Nie bohater. Ale również nie złoczyńca.
O, jest.
To nasz bohater.
Ultraman.
Chronił nas przez 30 lat,
używając swych niezwykłych mocy.
Mówił, że to utrzymywanie równowagi.
Ja mówiłem, że to epickie.
Ale bycie bohaterem, idolem, ikoną? To nie jest takie proste.
Musisz podejmować trudne decyzje.
Wybierać, kto jest najważniejszy.
Ale nie to jest najtrudniejsze.
Najtrudniejsze jest...
Cóż, nie wiedziałem, póki nie przyszedł czas na mnie.
ODAIBA, JAPONIA
...zaczyna narzut. Rzuca. Do środka.
Szłuuussszzz!
Jestem Ultraman!
Ultramanie, musimy sprawdzić curry!
Mina, raport.
Temperatura stabilna,
ale trzeba dobrze zamieszać, profesorze Sato.
Co powiesz?
Jeszcze 10 minut.
Tak, jeszcze dziesięć minut.
Na co tak patrzysz?
Na nic.
Hej, Ultramanie!
Gdy skończysz ratować curry taty,
przyleć tu i ocal drużynę!
Wchodzi Matsui!
Tygrysy przegrywają.
Lepiej dajmy mamie spokój.
Nie dzisiaj, Gomora!
Ultramanie, użyj pola siłowego.
Jest zbyt silna. Nie wytrzymam długo.
Odwróć uwagę Ultra-ciosem!
Cofnij się, potworze!
Ultramanie!
To twój wskaźnik mocy.
Musisz się skupić, bo znów zmienisz się w człowieka.
Kenji. Najważniejszym zadaniem Ultramana jest znaleźć równowagę.
Rozumiesz?
Chodź, strzelimy z dyńki.
Rzuca.
Poszła daleko w środkowe zapole.
Tak, Matsui!
No dobra, świetny jest.
Szkoda, że gra dla Gigantów.
Mamo, daj spokój. Jest najlepszy w lidze.
Atak soniczny!
Nie! Przestań!
Kenji, gdybyś mógł być, kim zechcesz, kogo byś wybrał?
Matsuiego czy Ultramana?
To wielkie pytanie dla tak małego chłopca.
ALARM KAIJU
Dzwoni dr Onda.
Emiko. Hayao...
...niszczy naszą obronę.
Nasze rodziny są w niebezpieczeństwie.
Nadchodzi Gigantron.
Idzie w waszą stronę.
Ja pójdę. Ty zostań z Kenjim.
Nie idź, tatusiu.
Proszę, zostań.
Obejrzyj z nami mecz.
Wrócę przed przerwą w siódmej rundzie.
Obiecujesz?
Tatusiu.
Hej, Kenji. Tu tata.
Rozumiem, jesteś na mnie zły.
20 LAT PÓŹNIEJ
Wiem, że niełatwo ci było porzucić dotychczasowe życie.
Los Angeles, Dodgers, miliony fanów.
Ale to, o co proszę, jest ważniejsze od baseballu.
Świat wymaga, byś stał się czymś więcej.
KONFERENCJA PRASOWA 30 MIN.
Wybacz, mama była w tym lepsza.
Ale pamiętaj, jestem tu.
Od tygodni jedno nazwisko nie schodzi z pierwszych stron gazet.
Nadchodzi historyczna chwila dla fanów baseballu.
Za trzy dni kibice Gigantów powitają legendę
w New Tokyo Dome.
Ken Sato powraca do ojczyzny.
Powitajcie go w Japonii wraz ze mną.
Najnowszy członek rodziny Gigantów,
Ken Sato!
- Ken! - Dzięki za cierpliwość.
No dobrze, kto pierwszy?
Robię to dla fanów.
Najważniejsze są podstawy.
Nie, nie. Powiedziałem, że jestem największym „żyjącym” graczem.
Cóż, Otani może mówić, co zechce.
To urocze. Dziękuję.
Kocham baseball. Tylko to mam.
Rosół i trawa pszeniczna, brachu.
Brachu. Brachu!
Nowicjusz? To nie T-ball, brachu.
Amerykańscy gracze są inni.
Jak sobie radzisz z japońskim stylem gry?
Itow-san, prawda?
Baseball to baseball.
Show Kena Sato jest taki sam.
Tu, w Stanach, wszędzie.
Panie Sato. Czemu wrócił pan do Japonii?
Przepraszam. Jak się pani nazywa?
Ami Wakita.
Chwileczkę. Jest pani fanką Tygrysów, prawda?
Nie chodzi o to, komu dopinguję.
A o to, czemu o krok od pierwszego tytułu mistrza
zrezygnował pan i zaczyna od nowa.
Niektórzy uważają, że to w związku ze stresem.
- Przez rodzinne... - To baseball, nie ploteczki.
- Ej! Bądźcie grzeczni. - Siadaj.
Chętnie odpowiem.
Panno Wakita, proszę dalej.
Dziękuję.
Niektórzy uważają, że odszedł pan w związku z utratą matki.
Że chodzi o niedokończone sprawy rodzinne.
Kenji.
Przepraszam, panno Wakita.
Niestety, muszę już iść na spotkanie z kibicami.
Do zobaczenia za kilka dni.
Obiecuję, że show Kena Sato będzie niezapomniany.
Kocham was.
- Neronga atakuje Akihabarę. - Kurde.
ALARM KAIJU
- Sato! - Hej, trenerze Shimura.
Mnie nie oczarujesz.
W mojej drużynie nie ma miejsca na show Kena Sato.
Trenerze, rozumiem.
Mieliście kilka ciężkich lat.
Ale jestem tu, by pomóc.
Poprowadzę, wygram kilka meczów
i przywrócimy tej drużynie miejsce na szczycie.
Widzisz? To twój główny problem.
Brak pokory.
Poza to za mało, by zostać Gigantem.
Już dawno przestałem wierzyć w Gigantów.
Musisz pozbyć się stąd Nerongi.
Przy minimalnych zniszczeniach.
Zlituj się, Mina.
Robię, co mogę.
No dobra.
Przestań. Po co to komplikujesz?
Po prostu się odwróć...
Próbowałem po dobroci.
Tak! Dobre to było, nie?
Hej, może odrobinę sympatii?
Ultramanie!
Przestań gwiazdorzyć i rób, co do ciebie należy!
Chyba już zrobiłem.
Wszystko dobrze?
Zdefiniuj „dobrze”.
Ken, uważaj!
Tu Siły Obrony Przeciwko Kaiju. Proszę natychmiast opuścić obszar.
Słuchajcie! Nie trzeba.
Właśnie kończyłem.
Już cię ostrzegano.
Nie jesteś uprawnionym przedstawicielem rządu.
Odejdź, bo zostaniesz areszto...
O kurka!
Tak wygląda praca uprawnionych przedstawicieli?
O nie.
- Ken, musisz opanować sytuację. - To ten elektryczny pancernik zaczął.
Masz coraz szybsze tętno.
- Wiesz, jak się kończy stres Ultramana. - Nie? Przypomnij mi.
Zmienia się kolor wskaźnika i tracisz moce.
Super.
Przerywamy, by nadać relację
z kolejnego ataku kaiju na centrum Tokio.
Zrób coś.
ULTRAMAN WALCZY Z NERONGĄ W AKIHABARZE
Dzwonił? Na pewno zadzwoni.
Tak, dzwonił.
Świetnie.
Boże.
No tak. Przyleć do Japonii, pomóż tacie, ocal świat.
Będzie super.
Ken, SOPK nadużywają siły.
Mam wytyczyć trasę powrotną?
Wiesz co? Dziś już sobie odpuszczę.
Niech zajmą się tym SOPK.
TATA
W samą porę. Czas na moralniaka.
Zostawił już 10 wiadomości.
Kenji! Wracaj... Masz obowiązek.
Nie, dziękuję. Dość już dziś skopano mi tyłek.
Wycisz połączenia, Mina. Potrzebuję czasu dla siebie.
Oczywiście po wywiadzie z panną Wakita.
Zaraz, to ta z konferencji prasowej?
Tak, Ken. To ta z konferencji prasowej.
Spóźniasz się już o godzinę.
Podobno jest pan dobry w unikaniu trudnych pytań.
Ten makaron jest boski. Chce pani?
Dziękuję, nie skorzystam.
Mogę nagrywać?
Jak pani chce.
Pana osiągnięcia są imponujące.
Złota Rękawica. Srebrny Kij.
Herbaty?
Ale tytułu mistrza pan nie zdobył.
O rany! Rzuca się pani prosto do gardła.
Tylko stwierdzam fakt.
„Fakt”. Jasne.
Wielu świetnych graczy nie zdobyło tytułu.
Tak. A niektórzy twierdzą, że jest pan od nich lepszy.
„Niektórzy”?
Widziała mnie pani w akcji?
Średnia uderzeń 420. Skradł pan 624 bazy.
Ale?
Ale statystyki nie wygrywają mistrzostw.
Czyli blokuje mnie moje ego?
Tego nie powiedziałam.
I w sumie nie chcę rozmawiać o statystykach.
To czemu o nich rozmawiamy?
Bo gracze chętniej mówią o wynikach niż o sobie.
Zawsze chętnie mówię o sobie.
Świetnie.
Bo chcę wiedzieć dlaczego.
Dlaczego unika pan wywiadów? Czemu trzyma pan kolegów na dystans?
Czemu opuścił pan miasto, które pana kocha, by...
Wie pan, makaron macza się w sosie.
Lubię robić po swojemu.
No dobrze.
Zróbmy krok w tył.
Pytałam o pana mamę.
Zaczyna się.
W dzieciństwie wyjechał pan z nią do LA. Ojciec został tutaj.
To musiało być trudne.
Cóż, tata był zbyt zajęty...
Dzieciaki nabijały się z pani mowy? Wyglądu? Sposobu jedzenia?
Człowiek szybko się uczy, że i tak będą gadać.
Trzeba podsunąć im inny temat.
Mogę to zacytować?
- Chiho! - Mama!
Co ty robisz?
Szłuuussszzz!
- Nie wchodzimy na stół. - Nie, nie.
Boże, przepraszam.
- Masz. - Mama miała ją pilnować.
Wiesz co? Dobrze w niej wyglądasz.
- Chiho! Złaź! - Ultraman rządzi!
DR ONDA DOWÓDCA SOPK
BAZA SIŁ OBRONY PRZECIWKO KAIJU
Każdy z nas doświadczył utraty kolegów, przyjaciół,
a nawet członków rodziny z powodu plagi kaiju.
Znam ten ból. To poczucie straty.
Każdego dnia zastanawiam się, jak mogę to powstrzymać.
Ale nasze straty nie pójdą na marne.
Dziś jest przełomowy dzień.
Dzięki waszemu poświęceniu i odwadze
wkrótce nasze rodziny i wszystkie rodziny w tym kraju
będą żyły w lepszym, bezpieczniejszym świecie.
Świecie wolnym od strachu.
Gniazdo Sępa, mówi Czarny Jack 73.
Ładunek w drodze. Odbiór.
Przyjąłem, Czarny Jack 73. Czas przybycia?
Za osiem godzin i 30 minut.
Zrozumiałem. Czekamy z niecierpliwością. Bez odbioru.
Tak!
O to chodzi!
Ken, w trakcie walki naciągnąłeś chyba stożek rotatorów.
Piękna nagroda za ratowanie życia.
Ken, masz obowiązek je ratować.
A ja wolę ratować ramię, a kaiju zostawić SOPK.
Wiesz, co się dzieje, gdy zostawiasz to SOPK.
Tak, piję podwójnego czekoladowego shake’a
i smacznie śpię.
Przestań mi matkować.
Tak mnie zaprogramowano.
Woda kokosowa?
Mina, wyrzuciłaś moje napoje gazowane?
Zdrowe decyzje, zdrowe ciało.
Smakuje jak pierdy.
Ken. Może powinieneś trochę odpocząć.
Od picia pierdów?
Od baseballu.
Mam zrezygnować z tego, co mnie uszczęśliwia?
Nie ma mowy.
Włącz telewizor.
Kolejne zniszczenia po bitwie SOPK i Ultramana z Nerongą.
Świadek powiedziała nam...
Uwielbiam Ultramana. Zawsze go lubiłam.
Kiedyś robił wiele dobrego.
Dziękuję, obywatelko.
Ale nie było go przez wiele miesięcy.
A teraz wrócił,
ale zachowuje się, jakby miał to gdzieś.
Spójrzcie tylko.
Nawet nie chciałem tej roboty.
A teraz wszyscy się czepiają.
Shimura, SOPK, przypadkowe babcie.
Możemy zostawić temat Ultramana?
Oczywiście.
Nie mogę się doczekać twojego meczu. Jestem taka dumna.
Kto jest numerem jeden?!
Kenji. Mam nadzieję, że zadomawiasz się w Tokio.
Wiem, że nie tego chciałeś. Ale robisz coś bardzo dobrego.
Tata ma kontuzję i bardzo cię potrzebuje, mały.
Mam nadzieję, że odnajdziecie...
równowagę.
Zawsze trzymam za ciebie kciuki.
Nawet gdy grasz dla Gigantów.
Nadal nikt jej nie widział? Nie ma sygnałów z jej lokalizatora GPS?
Nie, Ken. Przykro mi.
Niestety, wciąż uważa się ją za...
Zrobiłeś wszystko, co mogłeś.
Mina, możesz wyświetlić stary mecz?
Oczywiście, Ken.
Dalej, Kenji!
Brawo!
Kenji!
- Mamo! Udało mi się! - To było coś!
Wybiłeś ją tak daleko!
O to chodzi! Gwiazda!
Witamy fanów baseballu na meczu otwarcia.
Zagrają dziś wasi Giganci przeciw gościom z drużyny Jaskółek.
Hej, Wakita. Podobno spotkałaś się z Sato.
Dociekliwe umysły chcą wiedzieć więcej.
Wiesz co, Kubo? To baseball, nie ploteczki.
Tak, słyszałam twój komentarz na konferencji prasowej.
Napięcie sięga zenitu.
Mamy tu dziś 42 000 kibiców.
Wielki tłum ludzi, którzy chcą pierwszy raz zobaczyć Kena Sato.
Sprawdzić, co wniesie do drużyny Gigantów.
Nie wierzę, mój pierwszy mecz z Kenem Sato.
To jest dużo warte na eBayu, młody.
Uśmiech, trenerze.
Zaraz poprawię wam wizerunek.
...prawozapolowy Ken Sato!
Sato! Sato! Sato!
Ojej, Kenny.
Boli ramionko?
Tak mi przykro.
- Pierwszy strajk! - Poważnie?
Czyli „legendy” też są ludźmi.
Dawaj, Sato!
Drugi strajk!
Gdyby tylko robili takich w wersji japońskiej.
Ta japońska wersja zaraz nakarmi cię kijem.
Tak? Zatańczymy?
Spokojnie, chłopaki. Wystarczy.
Gniazdo Sępa, tu Czarny Jack 73.
Będziemy za 10 minut.
Koniec pierwszej rundy. Sato ma dwa strajki
i nie jest zadowolony.
A teraz Ken Sato chce spróbować inaczej.
Będzie uderzał prawą ręką.
Pierwszy raz widzę to przy kiju.
I mamy grand slam!
Tak!
Piłka poleciała w trybuny!
Tak! Kenji!
Idealny debiut w Gigantach!
ALARM KAIJU
O Boże.
Czarny Jack 73, podnieś, leć w lewo...
O Boże.
Gigantron.
Uwaga! Proszę natychmiast kierować się do najbliższego wyjścia ewakuacyjnego.
Powtarzam. Kierujemy się do wyjść ewakuacyjnych.
To nie są ćwiczenia.
Hej!
To za zepsucie mi meczu.
O kurde.
Wysłać wszystkie odrzutowce. Zabić Gigantrona.
I odzyskać ładunek.
Co u licha?
Ken, widziałeś, co SOPK zrobiły z Nerongą.
Jeśli nie pomożesz, zabiją Gigantrona.
Niebieski 14 namierza cel.
Gniazdo Sępa, zbliżamy się...
Widzicie to?
Ej! Słuchajcie! Gigantron odlatuje.
Więc, no nie wiem,
może zawróćcie i wracajcie do domu?
Jeśli Ultraman będzie się wtrącał,
zezwalam na użycie broni.
Widzisz, co się dzieje, gdy próbuję być dobry?
Powinieneś być dobry.
Witam, panie Gigantronie.
Jeśli da mi pan to coś,
te samoloty powinny dać panu spokój.
Gniazdo Sępa, Gigantron w zasięgu rakiet.
Namierzam cel.
Wstrzymuję ogień. Ultraman wrócił.
Proszę! Zabiją cię!
Namierzyliśmy cel.
Jeśli odpalimy teraz, Ultraman może oberwać.
Nie obchodzi mnie Ultraman.
Czy ładunek przetrwa wybuch?
Tak.
To strzelajcie!
Przyjąłem. Strzelam.
Uwaga. Wykonaj unik...
Ken. Nic ci nie jest?
Nie. Nie, nie, nie.
Mina! Analiza awaryjna.
Szukam urazów.
Ken, to bardzo dziwne.
Z moich badań wynika, że masz...
drugie serce?
Nie. To nie moje serce, Mina.
O mój Boże. Czy to...
Tak, koniec świata.
Nic mu nie jest?
„Jej”, Ken.
To młode to „ona”.
Oddycha normalnie. Odruchy w porządku.
Tętno trochę przyspieszone, ale...
Dawaj złą wiadomość.
Nie mam żadnych konkretnych danych o fizjologii młodych kaiju.
Zaraz, chwileczkę.
Rodzice nie wgrali całej swojej wiedzy o tych rzeczach
do twego elektrycznego mózgu?
Ona nie jest rzeczą, Ken.
I nigdy nie mieliśmy kontaktu z młodymi kaiju.
Chyba nikt nie miał.
Bosko. Bardzo to pomocne.
Więcej dowiedziałbym się od Siri.
To nie ja przyniosłam do domu wielkie niemowlę kaiju.
Musimy coś wymyślić.
Świetnie.
- Czemu ona zmienia kolor? - Może zapytaj Siri.
Nie zaczynaj, Mina.
Jeśli mam zgadywać,
myślę, że cię sobie wdrukowuje.
Nie, nie, nie!
- Mówisz, że... - Tak, Ken.
Ona sądzi, że jesteś jej matką.
Ja się do tego nie nadaję!
Mam życie. Tytuł do zdobycia!
Zrobisz coś miłego i nagle jesteś niańką dla wielkiego, różowego jaszczura!
Musimy to stąd zabrać.
A gdzie chcesz ją zabrać, Ken?
Zabierzemy ją na Wyspę Kaiju!
Niestety, nikt nie wie, gdzie ona jest.
Litości!
Ani twoi rodzice, ani SOPK nie zdołali odnaleźć tej wyspy.
Ken, zmiana w człowieka to w tej chwili zły pomysł.
Cześć.
Co to, kurna, było?!
Boi się ciebie.
Ona mnie? Ma sześć metrów wzrostu!
Nie zna cię. Zna tylko Ultramana.
Mina! Komora bezpieczeństwa!
Która?
Największa!
Boże.
Ken, może ci pomóc tylko jedna osoba.
O, nie, nie, nie! Nie sugerujesz chyba...
Przykro mi, Ken. Już zadzwoniłam.
Kenji. To ja, twój ojciec. Jesteś tam? Halo?
Boże. Wykluło się.
Przeczesać okolicę. Znaleźć to młode i sprowadzić je żywcem.
Kenji.
Hej, tato. Co tam?
Co myślisz o meczu?
Dzięki Bogu. Nic ci nie jest?
No wiesz. Ogólnie... spoko.
To była ciężka walka.
Trochę jestem obolały, ale...
Co to było?
Wiesz, to...
To... impreza, piętro niżej.
Zginęło najwspanialsze stworzenie na Ziemi.
Ostatnie z tego gatunku.
A ty urządzasz imprezę?
To wspaniałe stworzenie prawie urwało mi głowę, tato.
Przez 20 lat prawie cię nie widziałem.
Wolałeś od nas to miasto i potwory.
- Nie. - Potem obrywasz i już nie dajesz rady.
A ja muszę wrócić i uprzątnąć twój bałagan jako...
Ultraman.
Zrobiłem to tylko dlatego, że mama prosiła.
A ty martwisz się o potwora.
Typowe.
Nie. Ja tylko chciałem... cię chronić.
Ale nie ochroniłeś.
Nawet cię nie obchodziłem.
Bądź szczery.
Gdy mama zniknęła,
szukałeś jej chociaż?
Obaj cierpimy w związku z tą stratą.
Zostawię cię w spokoju.
Cholera, Ken.
Na chwilę się uspokoiła. Potem znów zaczęła.
Tak! Słyszę!
Wciąż się ciebie boi, Ken.
Tak myślisz?
Hej!
Cześć!
Spróbujmy tak.
Przed.
Po!
Przed.
Po!
Przed.
Po!
Przed.
Widzisz?
To ja.
Co znowu?
To chyba jej brzuszek.
Pewnie umiera z głodu.
Wyglądam na kogoś, kto wie, co jedzą młode wielkie jaszczury?
Mina, daj jej coś szybko, bo zadepcze kolejne auto.
Oczywiście, Ken.
Nieźle.
Owsianka z syropem klonowym i cukrem.
Stek z rostbefu.
No dalej, spróbuj.
Hej! Tak nie wolno.
Przestań.
Podpadasz, młoda damo.
Co? Co znowu?
Co to było, do diabła?
Dziecko chyba potrafi wykrywać zdobycz za pomocą echolokacji.
Dobrze już, dobrze!
Chcesz rybkę? Dostaniesz rybkę.
Złapię ją.
Proszę. Masz śniadanko.
Pomówimy zaraz o siłach SOPK, które nadal szukają Ultramana.
I o tym, jak uzyskać chrupiące tonkatsu.
Co do...
Boże.
Ohyda.
Ten smród.
Matko.
Zaraz zwymiotuję.
Po co ja jadłem te pączki?
Ken, wiem, że jesteś wykończony. Ale masz dziś mecz.
Po wczoraj? Nie będzie meczu, nie ma mowy.
Uznaliśmy, że pomimo walki
stadion jest bezpieczny i rozegramy mecz.
Oczywiście.
No jasne, że rozegramy mecz.
Co zrobimy z dzieckiem, Ken?
My nic nie zrobimy.
Ty będziesz musiała coś wymyślić.
Kombinuj, Mina.
Jesteś ultranowoczesnym superkomputerem.
Z badań wynika, że to niezdrowe dla dzieci.
No tak, telewizor. Najlepsza niańka.
Nie puszczaj tego cały dzień.
Bo jeszcze wkręci się w tę głupią piosenkę.
Kolejny strajk.
Sato wygląda na wyczerpanego.
A teraz doszło chyba do ostrej wymiany zdań
między Sato i łapaczem Jaskółek.
O nie.
Dawno już nie widzieliśmy takiej bijatyki.
Obie drużyny ruszyły na siebie. Wymieniają ciosy.
Ken, chcemy ci coś pokazać.
Potrzebuję dobrych wieści, Mina.
Proszę, powiedz, że znalazłaś Wyspę Kaiju.
Nie, Ken.
Ale dziecko ma dla ciebie niespodziankę.
Boże drogi, co... Co to za fetor?
Ken, gdy dasz sześciometrowemu dziecku pół tony ryb,
możesz oczekiwać jedynie wielkiej kupy...
I o tym musimy porozmawiać.
Póki nie znajdę Wyspy Kaiju, musimy się nią zająć.
Mina, przede mną cały sezon rozgrywek.
Nie dam rady.
Ken, sprowadziłeś ją tu i teraz za nią odpowiadasz.
Umrze, jeśli się nią nie zajmiesz.
Nie będzie łatwo, ale zrobię, co mogę, by ci pomóc.
Musimy ją karmić, myć, opracować plan korzystania z ubikacji.
Musisz poznać metodę pięciu „s”.
Spowijanie, stabilizowanie, szumienie, spanie i ssanie.
DZIEŃ 1
DZIECKO NIE ŚPI
MECZ
NIENAWIDZĘ PORANKÓW
Strajk!
Aut!
Sato! Jesteś do kitu!
NIENAWIDZĘ PORANKÓW
DZIEŃ 35
DZIECKO NIE ŚPI
Aut!
Wracaj do Ameryki!
DZIEŃ 42
To już 10 przegranych z rzędu.
Sato lunatykuje przez cały sezon.
Sato nie pasuje do japońskiego baseballu.
Aut!
DZIEŃ 71
Mamy połowę sezonu, a Giganci wciąż cienko przędą.
Mimo udziału Kena Sato,
którego kiepska gra bardzo rozczarowuje.
Sato!
Moje biuro. W tej chwili.
Grozi, że sprzeda mnie, Kena Sato, Tygrysom?!
Nikt nie sprzedaje Kena Sato!
Daję z siebie wszystko, jasne?!
Boże!
Karmię cię. Sprzątam twoje wielkie kupy!
Ken? Płaczesz?
Nie. Ja... nie płaczę.
Chcesz odbić kilka piłek? To zawsze poprawia ci nastrój.
Tak, to dobry pomysł.
Weź się w garść, Ken.
Tak, stary. Dajesz! Jesteś Ken Sato.
Dawaj! Traf piłkę! Jesteś cholernym Kenem Sato.
Może symulowana sesja terapeutyczna? Mam kilka w bazie.
Serio?
Albo zadzwoń do kogoś. Do przyjaciela?
Niestety, nie mam nikogo takiego.
Hej! Uspokój się. Halo?
Ami, mówi Ken. Ken Sato.
Pan Sato. Witam.
Jeśli chodzi o moje komentarze, oceniam tylko to, co widzę.
Jeśli chce pan sprostowania...
A możemy po prostu pogadać? Nieoficjalnie?
Szłuuussszzz!
A masz, Gazoto!
Jestem teraz zajęta... Odłóż to!
Bum! Drony rozpraszające!
Chodzi o to... Tylko ty chcesz ze mną rozmawiać.
Możemy się dogadać. Dam ci pięć minut.
- Tak! - Ale potrzebuję materiału.
Tym razem prawdziwy wywiad.
Załatwione. Kiedy tylko zechcesz.
Dobrze, rozmawiamy nieoficjalnie.
Mina, proszę, zajmij ją.
Ken? Jesteś tam?
Tak. Jestem.
Jaki jest twój sekret?
Jak ty to robisz? Jak wszystko ogarniasz?
Pracę, dziecko.
Nie chcesz czasem wyskoczyć przez okno?
Ken, czy ty masz dziecko, o którym nikt nie wie?
Bo to dopiero byłby materiał.
Nie. Z ciekawości pytam.
To nie jest łatwe, Ken. Czasem są jak małe potwory.
Mama!
Ale potrafią zaskoczyć.
Mają własne serca i umysły.
Próbują odkryć, kim są i czego chcą.
A ich jedynym wsparciem jesteśmy my.
Niedoskonali, popaprani my.
Mamy własne problemy
i też próbujemy odkryć, kim jesteśmy.
I wiesz co? W tym tkwi cały urok.
Patrzę czasem na córkę
i myślę, że uczę się od niej równie dużo jak ona ode mnie.
Niesamowite.
Tak, są niesamowite.
Opuść komorę bezpieczeństwa.
A zanim się obejrzysz,
nie będą już jej interesowały zabawki. I pęknie ci serce.
Pewnie nie masz pojęcia, o czym mówię, Ken.
Ken?
Twoje pięć minut minęło. Dotrzymasz umowy?
Pewnie. Jutro wieczorem?
Chętnie.
Super. Tonkatsu Tonki.
O 19? Pa.
Mina? Wgraj park.
Może zaczniemy od starszej symulacji.
Czegoś łatwego.
Mam coś w sam raz.
Dalej, Kenji!
Ganbatte!
Uroczy akcent, Mina.
Popatrz, o tak.
Łokcie w górę.
Przygotuj się.
Dobra, leci.
Nie, nie!
Wszystko w porządku.
To się zdarza. Musisz po prostu poćwiczyć.
Przygotuj się. I patrz na piłkę.
Ichi, ni, san, piłka.
Tak!
Chodź, malutka! Trzeba biec do baz!
O tak. Biegniemy!
Tak!
WYPUSZCZANIE
Mina, mamy dużo ryb i pączków Pon de Ring?
Tak, Ken. Mamy solidne zapasy.
Jeśli się obudzi, włącz jej bajkę.
Niech tańczy do bólu do tej głupiej piosenki.
A jeśli będą kłopoty, wezwij mnie tym. Jasne?
Ken. Jest całkowicie bezpieczna. Baw się dobrze.
Hai, dozo.
- Itadakimasu! - Itadakimasu!
- Prawda? - Pyszny!
Wyszukałeś ten lokal?
Rodzinna miejscówka.
Mama zabierała mnie tu, gdy tata musiał...
pracować do późna.
Rozmawiałeś z nim po powrocie do Japonii?
Nie bardzo. On i ja nie...
O nie.
Ichiro ostrzegał, że umiałabyś namówić do spowiedzi
samego diabła.
Na tym polega moja praca.
A ty zgodziłeś się na to podczas naszej pogawędki.
Znów mi uciekniesz?
Postaram się nie.
Super.
Więc zostaw ten zegarek i powiedz mi, czemu nie rozmawiasz z tatą.
A kto to się obudził? Chcesz zobaczyć tatusia?
Proszę.
Może masz ochotę na przekąskę?
Ojej!
To, co teraz odczuwasz, nazywa się refluksem.
Objawy to zgaga, mdłości...
O nie.
Czemu się tak na mnie skupiasz?
Bo coś cię wyróżnia.
Jeszcze nie wiem co.
To, co powiedziałeś. To, czego nie mówisz.
Ale robię to już długo i wiem.
A gdy wiem, jestem jak pitbull.
Nie odpuszczam.
Jak moja mama.
No to powiedz.
Co mnie wyróżnia?
Poprzednio powiedziałeś, że dzieciaki cię obgadywały,
więc dałeś im inny powód do gadania.
Nie podobały ci się ich słowa,
ale nie przeszkadzało ci, że mówią.
Mów dalej.
Matka bardzo cię wspierała. Była na każdym meczu.
Ale chyba ciężko ci było bez taty.
Chciałeś, żeby cię ratował. Żeby cię chronił.
Wyróżnienia i pieniądze nie mają dla ciebie znaczenia.
Chodzi o uwagę.
Przede wszystkim chcesz, żeby on cię zauważał.
Popatrz tutaj. To tatuś. Przyszedł do ciebie.
O to chodzi. Grzeczna dziewczynka.
Ostrożnie.
Niedobrze.
Nie, musisz tu zostać.
Proszę o posłuszeństwo.
Proszę wrócić do wyznaczonego obszaru.
Nie. Nie rób tego.
Tatuś nie będzie zadowolony.
Naruszono główne wejście.
Świat nie eksploduje, jeśli trochę się odsłonisz.
Kibice nie oczekują, że będziesz Ultramanem.
Powinieneś odebrać?
GŁÓWNE WEJŚCIE PRZEKAZ NA ŻYWO
O mój Boże!
Ami, bardzo cię przepraszam. Pilna sprawa rodzinna.
Hej, musisz o siebie zadbać.
Coco7. Premium.
Zdrowe decyzje, zdrowe ciało.
ROBIĘ PO SWOJEMU KEN SATO
Ken, mamy doniesienia z Daikanyamy.
Podobno wielki różowy potwór terroryzuje obywateli.
Nie, Boże, nie.
Przepraszam. Jestem fatalną niańką.
Tak, to prawda.
Wysłać eskadrę szturmową i przygotować mój statek.
Tak jest.
Sterowiec 5, możesz startować.
Ken, znalazłam ją. Jest niedaleko ciebie.
Może zdążę, zanim...
O nie!
- Domo. - Arigato gozaimashita.
A niech mnie, to Ultragirl!
Mama!
Nie dała się namówić na zdjęcie maski?
Nie. Równie uparta jak ty.
Czyli plany się zmieniły?
Tak. Spędzę wieczór z moimi dziewczynami.
Idziemy na lody?
Tak!
A może nasza mała bohaterka woli rozglądać się za...
Kaiju!
Nie bój się, mamo. Obronię cię.
Szłuuussszzz!
W nogi!
O nie.
No dobra.
Hej, no chodź.
Chodź do... tatusia.
To znaczy...
Stój, bestio.
Nie, nie.
Mina. Mamy tu problem. Mała usmażyła Pac-Mana.
Ma refluks.
Dzieci miewają refluks?
Gdzie moje maleństwo?
Smakuje jak home run.
- Ej, uważaj! - Przepraszam.
Niedobrze.
Gdzie moje maleństwo?
Tu jest!
Chodź do mnie. Szybciutko. Ostrożnie!
Chyba nie słucha.
Dzięki za to spostrzeżenie.
Nie. To nie czas na zabawę.
Proszę natychmiast stamtąd zejść.
Tam są. Pamiętajcie, tym razem tylko środki usypiające.
Nie!
Trzymaj się! Już idę!
Nie!
Mała!
Nie, nie, nie.
Już dobrze. Będzie dobrze. Tatuś tu jest.
Ultramanie, przekaż młode SOPK,
a nie podejmiemy przeciw tobie żadnych działań.
Mina, ona jest ranna!
Przygotuj bazę. Musimy go wezwać.
Zadzwoń do taty.
Tato, nie potrzebuję narzekań, poczucia winy ani krytyki.
Nie teraz. Teraz... potrzebuję pomocy.
Niesamowite.
Jest ranna, tato.
Zaatakowali nas. Nie wiem, co robić.
Uciekła. Powinienem był tam być.
Tato, proszę! Ostrożnie.
Spokojnie. Nie zrobi ci krzywdy.
Już dobrze.
Miło znów pana widzieć.
Cześć, Mina.
Minęło sporo czasu.
To prawda.
Zrobisz coś dla mnie?
Możesz to przeanalizować?
Oczywiście.
Jestem tuż przy tobie.
Tato, zrób coś.
Pomóż jej.
Mina, chyba ma złamaną rękę.
Potwierdzasz?
Tak, zgadza się.
Złamanie kości ramiennej i związany z tym krwiak.
Wszystko będzie dobrze.
Zakończyłam analizę chemiczną, profesorze.
To silny środek usypiający, ale niegroźny.
Możesz zsyntetyzować 100 ml?
Tak, profesorze.
Dobrze. Będziemy potrzebować więcej.
Więcej? Po co?
Kenji, być może nie zgadzasz się ze mną w niczym innym,
ale w tej chwili jestem jej największą nadzieją,
więc proszę, pozwól mi działać.
Dobrze.
Tato. Króliczek?
Na ciebie zawsze działał.
B-i-n-g-o, b-i-n-g-o
Teraz trzymaj ją mocno, Kenji.
B-i-n-g-o
I Bingo miał na imię
...niech światło, które na mnie świeci
Świeci na tego, kogo kocham
Akiko, przywitaj się z tatusiem.
Cześć, tatusiu!
Widzę cię, tatusiu. Widzę cię.
- Co to jest, mamo? - Padnij!
Przepraszam, że przeszkadzam.
Chciałem przeprosić za to, że nie schwytaliśmy młodego.
W porządku, kapitanie.
Nauczyliśmy się za to czegoś ważnego.
Proszę spojrzeć.
Jak podejrzewałem,
młoda potrafi nawigować za pomocą echolokacji.
W pewnym momencie zechce wrócić do domu.
A gdy tak się stanie, doprowadzi nas do Wyspy Kaiju
i zniszczymy je wszystkie.
Nie popiera pan tego?
Przepraszam, z całego serca wierzę w naszą misję,
ale... nie ma innego sposobu?
Pana współczucie jest godne uznania.
Ma pan dzieci. Syna i córkę. Prawda?
Są całym moim światem.
Rodzina jest wszystkim.
Zrobiłbym wszystko, by spędzić jeszcze jeden dzień z żoną i córką.
Wszystko.
Nie bawi mnie to.
Jestem naukowcem, a nie myśliwym.
Ale zrozumiałem, że konieczne są trudne decyzje,
by chronić bliskich.
Rozumie pan?
Tak.
Kapitanie, wygląda pan na wyczerpanego.
Proszę wracać do rodziny.
Niech pan odpocznie. Rano wznowimy poszukiwania.
Dziękuję panu. Życzę dobrej nocy.
NIE ŻYJE
Paskudny nałóg.
Myślę, że poszło nam całkiem nieźle.
Tato, ja...
Jestem wdzięczny, że przyszedłeś. Naprawdę.
Ale nie stałeś się przez to Ultratatą.
Nie zostaniemy nagle kumplami.
Kenji, muszę ci coś pokazać.
Mina, wiadomości.
DR ONDA DOWÓDCA SOPK
SOPK zdołały zapobiec poważnym szkodom
i nikt nie ucierpiał.
Ale kaiju uciekł,
a Ultraman chyba bronił tę bestię.
SOPK prowadzą poszukiwania tego stworzenia i Ultramana.
Będziemy chronić rodziny w tym mieście.
Dotrzemy do sedna tej sprawy i wyeliminujemy zagrożenie.
Kenji, śledziłem poczynania Ondy.
Do tej pory zadowalał się zabijaniem kaiju, które atakowały miasto.
Ale coś się zmieniło.
Nie chciał zabić tej małej. Chciał ją żywą.
Znam Ondę od dawna.
Jest błyskotliwy. Jest przebiegły.
I nie przestanie,
póki jej nie złapie, a ciebie nie zabije.
B-i-n-g-o
I Bingo miał na imię
Nie musimy być kumplami.
Ale możemy się zgodzić, że ona jest tu najważniejsza?
Tak. Jest.
Dobrze.
Masz jakiś plan?
Uznaliśmy, że przywrócenie jej do naturalnego środowiska
będzie najlepszym rozwiązaniem.
Ale wciąż nie wiemy, gdzie jest Wyspa Kaiju.
Nawet gdybyśmy wiedzieli, gdzie jest,
bez opieki matki ta mała może umrzeć z głodu, z wychłodzenia, utonąć.
Może ją zjeść inny kaiju...
Dobra, rozumiem.
Musimy wychować ją tak, jak zrobiłaby to matka.
Sugerujesz więc, że ty i ja, Ultraman...
Ultramani, którzy mają walczyć z tymi stworzeniami,
mamy wyszkolić tę małą do kopania nam tyłków?
Kenji, ona nas potrzebuje.
No dalej. Wstań. Musimy cię zmierzyć.
I zbadać twoją strukturę genetyczną.
Co robicie?
Musimy ją zbadać, żeby opracować jej program ćwiczeń,
by Emi mogła się bronić przed drapieżnikami.
Emi? Zaraz.
Dałeś jej imię mamy?
Myślę, że by się zgodziła.
No dobrze, Emi.
Wstań i wyprostuj się.
Boże, mój tata jest zaklinaczem kaiju.
Mina, przygotuj się do wprowadzenia mikrolokalizatora.
Emi, zrobisz tak jak Króliczek?
Grzeczna dziewczynka.
Mina, poproszę przekąskę.
A przed jedzeniem zawsze mówimy: „Itadakimasu!”.
Profesorze Sato, obawiam się, że Emi odczuwa
mdłości po lekach.
Tato, odsuń się. Mówię poważnie.
Nic jej nie będzie.
Itadaki...
...masu.
Wracaj tu w tej chwili, panienko!
Kolejna przegrana Gigantów. Już szósta z rzędu.
SATO NA DNIE
1. PŁYŃ – 2. ZŁAP 3. ZJEDZ!
Giganci znów stanęli do boju.
Brakuje im tylko jednej wygranej do pozycji lidera.
Giganci zjednoczyli się dzięki bardziej dojrzałemu Kenowi Sato.
Safe!
Startujemy w play-offach!
Home run Sato zyskał Gigantom miejsce w play-offach.
Pierwszy raz widzę taki zwrot akcji.
Nie wiem, co dzieje się z Sato,
ale coś zmieniło się na lepsze.
Nie tylko błyszczy na boisku, ale zjednoczył całą drużynę.
Pomyślałem, że dobrze nam zrobi wyjście z domu.
Nic się nie zmieniło.
Nie byłem tu od paru tygodni.
Tyle tu pięknych wspomnień.
Przerobiłem dom na laboratorium, gdy wyjechaliście.
Wiesz, jaka jest mama. Nigdy nie umiała usiedzieć w miejscu.
Szukałeś jej.
Tak.
Bardzo za nią tęsknię.
Za jej sercem, pasją życia.
Pokazała mi, co to znaczy być człowiekiem.
Przepraszam, tato.
Przysłała mi je.
I nagrania z twoich meczów.
Pamiętasz sezon 2002?
Bezchmurna noc. Miejsca przy zapolu.
Matsui był niewiarygodny.
Co? Myślałem, że ją zgubiłem.
Nie zapomnę twojej miny, gdy ją złapałem.
Wiwatowałeś jak wariat,
gdy tylko Matsui zdobywał home run.
Pomyślałem wtedy, że jeśli ktoś potrafi za pomocą kija i piłki
zdobyć twoją uwagę, wywołać uśmiech...
To ja też muszę się tym zająć.
Najlepszy dzień mojego życia.
Tak, ale to był tylko jeden dzień.
Zagramy?
Proszę państwa, grand slam!
Tak!
- Kibice szaleją. - O to chodzi, Emi!
Safe!
Brawo, Emi!
W porządku, grajcie dalej.
Emi, wybiłaś ją tak daleko!
Zrobiłeś coś dobrego, Kenji.
My zrobiliśmy coś dobrego, tato.
- Bez ciebie nie dałbym rady. - Hej! Poczekaj!
Bardzo ładnie.
Tato?
Martwiłeś się kiedyś, że twoje moce to za mało?
Że nie zdołasz nas ochronić?
Każdego dnia.
Gdy ruszałem do walki, nigdy nie wiedziałem, co się stanie.
Czy przeżyję.
Czy zdołam ochronić ciebie i mamę.
Wiem, że to nie było łatwe.
Wyprowadzić się.
Zacząć życie od nowa.
A teraz to.
Przepraszam.
Fajnie jest zmieniać się w wielkiego superbohatera.
Ale...
Nie jestem w tym dobry.
Pamiętasz Gomorę?
Tak. Duże rogi, mało cierpliwości?
Właśnie.
Pewnego wieczora, niedługo po twoich narodzinach, robiliśmy curry.
Mieliśmy jeść, gdy przyszło wezwanie.
„Gomora atakuje Shirokanedai!”
Spojrzałem na twoją mamę i powiedziałem:
„Szkoda by było, gdybym dziś zginął i nie spróbował tego curry”.
Uśmiechnęła się i powiedziała:
„Jeśli zginiesz, pęknie mi serce.
Będę cię opłakiwać tygodniami.
Ale obiecuję, że curry się nie zmarnuje”.
Cała ona.
Przed tą nocą
byłem niepewny, impulsywny.
Wskaźnik mocy włączał mi się dosłownie w kilka minut.
Ale podczas tej walki
myślałem tylko o śmiechu twojej mamy.
I o twojej twarzy.
To był pierwszy raz, kiedy wskaźnik mocy się nie włączył.
Nie... nie rozumiem.
Twoja mama i ja całe życie żonglowaliśmy obowiązkami.
Próbowaliśmy zasypać przepaść między nami i kaiju.
Wychować ciebie.
W byciu Ultramanem nie chodzi o walkę.
Chodzi o serce.
Używasz mocy, by przywrócić równowagę.
To, co robisz teraz z Emi...
Osiągnąłeś to, co nam się nie udało.
Co tam, maleńka? Na co patrzysz?
Czemu gwiazdy się ruszają?
Mina, skanuj otoczenie.
Zagłuszono moje systemy radarowe.
O Boże, to SOPK.
Emi, chodź, maleńka. To źli ludzie. Chodź.
Nie. Emi, nie!
CEL ZIDENTYFIKOWANY
Drony namierzyły cel.
Emi!
Za tobą! Uważaj!
UTRATA SYGNAŁU
Mamy w okolicy więcej dronów?
Jest w okolicy więcej dronów?
Tak, panie doktorze. Niedaleko.
Wyślijcie je natychmiast.
Te drony przekazują obraz bezpośrednio do bazy SOPK.
Musimy stąd znikać.
Chodź, skarbie. Czas już iść.
Tato, co jej się stało? Co się dzieje?
Wchodzi w stadium poczwarki, Kenji.
Zmienia się.
Zmienia? Zmienia w co?
Nie wiem. Ale jest teraz narażona na atak. Zabierzmy ją w bezpieczne miejsce.
Uruchamiam samolot.
Gdy tylko przyleci samolot...
Tato!
Kenji!
Nie!
Czy udało się umieścić nadajnik?
Tak, doktorze Onda.
Ale uruchomili jakiś zagłuszacz.
Straciliśmy sygnał.
Ale możemy ustalić położenie Ultramana w promieniu ośmiu kilometrów.
Dobrze. A co z Projektem: Surogatka?
Mam dobre wieści.
Skończymy w ciągu pięciu godzin.
Niszczyciel czeka w gotowości.
Dziękuję, kapitanie Aoshima.
Na razie to wszystko.
Tak jest.
To pierwszy mecz serii, a Sato chyba nie wystąpi.
Nie było go na wczorajszym treningu,
a szefostwo klubu milczy w tej sprawie.
Wierzymy, że nic mu nie jest.
Mina, coś się zmieniło?
Nie, Ken.
Stan jest stabilny, ale obrażenia wewnętrzne były poważne.
Przykro mi.
A Emi?
Trudno powiedzieć, Ken.
Moje czujniki nie są w stanie przebić się przez kokon.
Nie, nie, nie.
To niemożliwe.
Mina, skąd się wziął ten dźwięk?
Dochodzi ze wschodu, półtora kilometra stąd.
Boże.
Emi.
Nie, Emi. Nie!
Nie, maleńka.
Emi, spójrz na mnie. Spójrz na tatę.
Mina, analiza. Co widzisz?
Skanuję, Ken.
Coś się zbliża. Wchodzi do zatoki.
To niemożliwe.
Emi! Nie!
Mina, zajmij się tatą.
Uwaga. Wykonaj unik.
Mina! Tarcza!
Kenji.
Ken?
Nic ci...
Ken, nic ci nie jest?
Boże, Mina.
Moje systemy są uszkodzone.
Niedługo się wyłączę.
A tata?
Mina, on zginął?
Przykro mi,
moje czujniki nie wykrywają życia.
Ken?
Obserwowałam cię od dziecka.
Wiem, że obawiasz się
podążać śladami ojca.
Ale widzę go w tobie.
Widzę ich oboje.
Poczucie humoru matki
i jej szczerość.
I cichą siłę ojca.
To piękne.
Jesteś wspaniałym baseballistą, Kenji.
Ale pisane ci jest być Ultramanem.
Jeszcze jedno, Ken.
Nadajnik Emi...
nadal działa.
Możesz ją uratować.
Mina, za rzadko to mówiłem.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
A teraz idź po naszą dziewczynkę.
B-i-n-g...
Szłuuussszzz!
Kierujemy się na południowy wschód. Młoda utrzymuje stałe tempo.
Dobrze.
Dotrzemy za nimi na Wyspę Kaiju.
Potem zrobimy to, co zrobić trzeba.
Doktorze Onda, skąd pan wiedział, że młodą uda się wywabić?
Jak mówiłem, kapitanie, rodzina jest wszystkim.
Nawet dla takich istot.
Jest moja maleńka.
Emi. Musimy iść. To nie jest twoja prawdziwa mama.
To podróbka.
Źli ludzie zrobili ją, by cię oszukać.
Wiem, że tam jesteś! Tchórzu!
Mecha-Gigantron do ataku!
Odpalić rakiety!
Nie!
Nie, nie, nie.
No dalej.
Obudź się, maleńka!
Boże.
Zabij go.
Emi!
Kenji.
Twój tata bardzo chciałby tu być.
Ale czasem musi odejść, by nas chronić.
Tato? Ty żyjesz.
Obiecałem ci, że zawsze tu będę.
Jeszcze jeden Ultra?
Zabić obu!
Co się z nią dzieje?
Co się dzieje?
Mecha nie przyjmuje już naszych poleceń.
Spróbujcie jeszcze raz.
Gigantron lekceważy nasze protokoły.
Nie panujemy już nad tym stworzeniem.
Zaprowadź załogę do szalup.
Dopilnuj, by byli bezpieczni.
- Ale, proszę pana... - SOPK musi przetrwać.
Nawet jeśli ja nie zdołam.
Idź już.
Opuścić statek!
Wszyscy do szalup!
- Opuścić statek! - Opuścić statek!
Szybko! Ruszać się!
To ten moment, w którym złoczyńca wysyła ukryte siły?
To szalupy ratunkowe.
Tato! Nic ci nie jest?
Nic, Kenji.
Załatwimy to razem?
No, sam nie dam rady.
Szłuuussszzz!
Uważaj!
CEL UTRACONY
Łapy precz od mego syna!
Ultraman to nasz bohater!
Czemu?
To nasz bohater, Ultraman!
Chiho, uważaj.
Nie chcę znów Cheerios i wymiotów w całym aucie.
Dobrze się bawi.
Nic wam nie jest?
- Hej, Ultramanie! - Nie, nie.
Hej.
O jejciu! Patrzcie!
Cześć! Znam cię.
Chodź, Emi. Zostaw dziewczynkę w spokoju.
Jaka słodka!
Chiho!
Ufałem ci, Ultramanie!
Wierzyłem, że nas ochronisz.
Że je ochronisz.
Pozwoliłeś im umrzeć, Ultramanie!
Wchodzi pałkarz!
Kenji.
AUTODESTRUKCJA
POZOSTAŁY CZAS: 60
Akiko, przywitaj się z tatusiem.
Cześć, tatusiu!
Widzę cię, tatusiu! Widzę cię.
Już niedługo.
Boże. Zniszczy nas wszystkich.
Kenji, nie!
Martwiłeś się kiedyś, że twoje moce to za mało?
Że nie zdołasz nas ochronić?
Każdego dnia.
Kiedyś, gdy będziesz miał własne dzieci,
zrozumiesz.
Może, jeśli będę dość silny, zdołam ochronić tatusia.
Kenji!
- Potężny atak... - Wciąż nie wiemy, gdzie jest...
Świadkowie widzieli, jak Ultraman rzuca się na bombę...
- Ocalił nas. - Ultraman nas uratował.
Po tym trudnym sezonie dowiodłeś, że sceptycy byli w błędzie,
zjednoczyłeś drużynę i poprowadziłeś Gigantów
do pierwszego mistrzostwa od wielu lat.
To pewnie miłe uczucie.
To nie moja zasługa.
Zdobyliśmy tytuł dzięki drużynie.
Cieszę się, że do niej należę.
Rozmawiałam wcześniej Shimurą. Powiedział:
„Ken Sato jest chyba najlepszym graczem, jakiego trenowałem.
Jest przykładem tego, co to znaczy być Gigantem”.
Wielu krytyków, w tym ja, zauważyło w tobie zmianę.
Z czego ona wynika?
Nie byłoby mnie tu bez mojej rodziny. I tyle.
Mój tata, mama.
To dzięki nim.
Szkoda tylko, że mama nie może tego zobaczyć.
Na pewno byłaby dumna.
Zostawiała mi wiadomości.
Drobiazgi, które miały mnie wesprzeć.
Mogę jedną puścić?
Kenji, pewnie jeszcze śpisz.
Ale myślałam o tobie i chciałam podzielić się listą nadziei.
Mam nadzieję, że dasz tacie szansę.
Może w to nie wierzysz, ale kocha cię z całego serca.
Mam nadzieję, że lepiej nas zrozumiesz.
Zrozumiesz, że próbujemy cię przygotować
do wyzwań, które cię czekają.
Z biegiem czasu staniemy się tylko wspomnieniem.
Mam nadzieję, że przekażesz część tych wspomnień,
tych lekcji, dalej,
bo wszystko to robiliśmy z miłości, mały.
Tęsknię za tobą.
Do zobaczenia wkrótce.
NA PODSTAWIE SERII „ULTRAMAN” STUDIA TSUBURAYA
NADCHODZĄCA WIADOMOŚĆ
Kenji? Słyszysz mnie?
LOKALIZACJA: MGŁAWICA M78
Mówi mama.
Nadal żyję.
Pomóż mi wrócić do domu.
Napisy: Paweł Awdejuk