W ostatnim sezonie serialu Bosch...
Na biurku w pracy
mam zdjęcia trzech młodych kobiet.
Nigdy nie zostały zidentyfikowane.
Sprawy nigdy nie zostały rozwiązanie.
Dlaczego je trzymasz?
- Zdjęcia? - Żebym pamiętał.
Liczy się każdy albo nikt.
Czy zastrzelenie pana Floresa nie było zemstą za śmierć pana matki?
- Sprzeciw. - Masz niezły tupet.
Do zobaczenia, detektywie.
Prawdopodobnie w sądzie.
Tacy jak pan nigdy nie przestaną strzelać sobie w stopę.
Mówi się, że policja manipulowała dowodami.
Nie ma podstaw dla tych bzdur.
- Nigdy nie podrzucałem dowodów. - Wierzę ci.
- Czy to oznacza „tak”? - Jak mogłabym ci odmówić?
To smakowity kąsek.
Jesteś jak dziki kot. Nikomu nie ufasz.
Podejmujesz za duże ryzyko.
Jesteśmy z tej samej gliny. Robimy to, co musimy.
Chandler dużo od ciebie wymaga.
- Kolejny nieustępliwy wzorzec. - Nie ubóstwiaj jej tak.
Nie mogę podziwiać silniej i kompetentnej kobiety?
- Pomagającej winnym uniknąć kary. - Jasne, rozumiem.
Gdy reprezentuje ciebie, jest dobra.
Gdy reprezentuje innych, już nie.
Widzimy się w holu.
Bądź na czas. Mam nadzieję, że jesteś gotowy.
Co z nią?
Jest stabilna. Wciąż stan krytyczny. W śpiączce farmakologicznej.
Trzyma się.
- Jest twarda. - To prawda.
Niełatwo mi to mówić. Jesteś w niebezpieczeństwie.
Wracaj do samochodu. Już!
Szybko!
Kto go najął?
Popatrz na cele.
Franzen, Chandler, moja córka.
Kto skorzysta, gdy zginą?
Carl Rogers.
Goście od funduszy nie zlecają morderstw świadków.
Ten facet, Carl Rogers,
zlecił moje morderstwo.
Wiem.
Carlu Rogersie, aresztuję pana pod zarzutem morderstwa.
Co oglądasz?
Stronę z aplikacją do policji.
Wszystko, co robisz, ma sens.
A co ja robię ze swoim życiem?
Mogą zadzwonić
z prośbą o poręczenie aplikacji do wydziału policji.
Jasne, o kogo chodzi?
O mnie.
Maddie.
Witaj z powrotem.
Pięć niewinnych ofiar, a ty prosisz, bym zrezygnował?
Czasem trzeba pójść na kompromis dla dobra ogółu.
Bzdura.
Masz.
I zatrzymaj.
Kim jesteś bez swojej odznaki?
Dowiem się.
Aby zostać licencjonowanym detektywem,
musisz mieć przynajmniej 6000 płatnych godzin doświadczenia
- w pracy dochodzeniowej. Masz je? - Mam.
Na pewno?
Liczy się 26 lat pracy w policji?
Adam-77, kieruje się na zachód.
Adam-77, na zachód, zbliża się do Vignes.
Na północ Vignes.
Na zachód Temple z Vignes.
Air-12, zleć blokadę Temple.
- Powtarzam, blokada Temple. - Czysto!
Adam-77, kod sześć na Temple.
Podejrzani mieli kolizję. Gonimy ich. Dwaj biali mężczyźni, ciemne ubrania.
Air-12, gonią ich funkcjonariusze. Na zachód. Alameda i Temple.
Cholera.
Nie ruszaj się.
Adam-77, podejrzany został zatrzymany.
Nie widzę mojego partnera.
Air-12, macie go?
Wszyscy na Hollenbach i Central w gotowości.
- Air-12? - Air-12, widzicie go?
Adam-77...
kod sześć z moją partnerką.
Temple, na północ od Alameda, jeden podejrzany zatrzymany.
- Człowieku... - Co ty sobie myślałaś?
- Myślałam... - Nie powinnaś myśleć.
Nie możesz się oddzielać od partnera.
- Było ich dwóch. - Dzwonisz po wsparcie.
Nigdy nie opuszczasz partnera, zostajesz z nim.
- Zgłaszam to. - Co jest, kurwa?
Jesteś wkurzony, bo go złapałam.
Nieźle, za to też cię zgłoszę.
Podejrzany jest mój.
Twój uciekł. Idź po samochód.
Chodźmy.
Coltrane, do nogi.
Coltrane.
- Nic. - Spróbuj od tyłu.
- Nie wchodzi. - Od tyłu i do góry nogami.
- Do góry nogami? - Sześć to dziewięć, a dziewięć to sześć.
Udało się.
Ktoś idzie.
- Trzeba było nie otwierać pozytywki. - Bez jaj.
Co jest?
O co chodzi? Nie bierzesz broni?
O nieryzykowanie automatycznego trzyletniego
poszerzenia zarzutów z powodu włamania.
Jak włączyłeś tę muzykę?
Włamałem się do Wi-Fi, znalazłem głośnik w domowej sieci.
Sprytnie.
To banał.
- Bebop? - Salt Peanuts, mój ulubiony. A Twój?
- A Night in Tunisia. - Też dobre.
Dizzy i Bird.
- Masz coś jeszcze w tym tygodniu? - Dam znać.
Gotówka? Kiedy w końcu oswoisz Venmo?
Gotówka to minione stulecie.
Ja też, bracie.
Ja też.
- Cześć, mistrzu. - Cześć.
- Jak sobie radzisz? - W porządku.
Dobra, do jutra.
BOSCH: DZIEDZICTWO
Ostatnia noc szkolenia, a ten dupek mnie zgłosił.
- Uwierzysz? - To pierwszy raz?
Jak dotąd.
Nie martwiłbym się, każdy coś ma.
Chyba.
Martwiłbym się, gdybyś miała idealne papiery.
Uczymy się na błędach.
Teoretycznie.
Dobra, nie każdy, ale ty tak.
Ciebie zgłosili na tym etapie?
Mads, ledwo skończyłem akademię.
Mówili, że mam niechęć do władzy graniczącą z niesubordynacją.
- Skąd im to przyszło do głowy. - Prawda?
Na szczęście już nie będę musiała z nim pracować.
- Kto będzie cię teraz szkolił? - Jeszcze nie wiem. Idą.
Dzień dobry.
- Maddie. - Michelle. Jak leci?
- Denerwuję się. - Co sądzisz?
Nie wiem. Dzwonili tylko, bym przyszedł.
W sprawie BA926534, państwo przeciwko Rogers,
sąd otrzymał wiadomość od przewodniczącego,
że po czterech dniach
mamy całkowity impas, sześć do sześciu.
Nie mam wyboru, unieważniam proces.
Cholera.
To dzień zero z sześćdziesięciu.
W ciągu 30 dni chcę ustalić datę nowej rozprawy wstępnej.
Sędziowie przysięgli, dziękuję za państwa służbę.
Proces zostaje odroczony.
To oznacza nowy proces?
Albo wyjdzie, albo pójdzie na ugodę.
- Pani Chandler. - Będzie nowy proces, prawda?
- Rozważymy nasze opcje. - Jak to w ogóle można rozważać?
Rogers zatrudnił mordercę, ten zabił cztery osoby, w tym sędziego.
Dwa razy mnie postrzelił i zostawił.
Próbował zabić tamtą młodą kobietę,
która jest teraz policjantką w Los Angeles.
Wady sprawy ujawniono, gdy nasi kluczowi świadkowie odwołali zeznania.
- Alex... - Bez Datza
nie ustalimy powiązania między Rogersem a zabójcą.
- Ktoś dotarł do Datza. - Może.
Bez nowych dowodów mamy problem.
- Rozumiem, co czujesz. - Nie masz pojęcia.
Jasne? Żadnego.
Biuro się z tobą skontaktuje.
Chodź, podwiozę cię.
POLICJA LOS ANGELES KOMISARIAT HOLLYWOOD
Jak mogliście już usłyszeć,
dwie noce temu mieliśmy 187 w Hollywood Charity.
Ważna sprawa. Wydział Zabójstw i Rabunków przejmuje dowodzenie.
Dr Basu był bohaterem dla społeczności bezdomnych.
Mniej ważna sprawa.
Podglądacz z Thai Town znowu poluje.
Było kilka przypadków. Obserwujcie.
Ponadto musimy pilnować nowych.
Dzielcie się doświadczeniem i wiedzą.
Gdy wypowiem imię, należy podnieść rękę.
- Madeline Bosch. - Jestem.
Adam-79, Vasquez i Bosch. Radiowóz we wschodnim Hollywood.
Tak jest.
Dla przypomnienia, Bosch
i inni nowicjusze.
Nie jesteście policjantami.
Nadal możecie wylecieć za nieprzestrzeganie podstawowych zasad.
Na przykład za opuszczenie partnera.
- Paulina Calderon? - Jestem.
Cześć, jestem Bosch.
Weź nasze rzeczy, widzimy się w wozie.
Jasne.
Wejść.
Jak poszło?
Twój były zmienił kod, ale udało nam się. Usiądź.
- Co to? - Stare nierozwiązane sprawy.
Czasem wysyłam paczki do innych krajów,
starając się je zidentyfikować.
Zaginione?
Zamordowane.
Polowanie na duchy.
Ktoś musi, prawda?
Twoje rzeczy.
Bardzo dziękuję.
Pierścionek zaręczynowy babci.
Pierścionek i przepisy.
Dziękuję bardzo.
- Ile jestem winna? - To na koszt firmy.
Powiedz ojcu, że wisi mi drinka.
Tak zrobię.
- Trzymaj się. - Dzięki.
H. BOSCH - PRYWATNY DETEKTYW
ZADZWOŃ JAK NAJSZYBCIEJ - J.C.
- Co tak długo? - Była kolejka.
Sprawdź i przygotuj sprzęt.
Chodźmy, jesteśmy spóźnione.
Może być. Następnym razem popraw nastawienie.
- Słyszałam o ostatniej nocy. - Każdy słyszał.
Nie przerywaj.
Nie obchodzi mnie twoja historia i że twój ojciec rozwiązał 1000 spraw.
Jeśli kiedykolwiek to zrobisz ze mną,
już nigdy nie założysz munduru.
Jesteś żółtodziobem. Nie wiesz nawet, czego się uczyć.
To kwestia życia i śmierci.
Dobrze pracuj albo wypad z samochodu.
Czekam na linii z prokuraturą.
- Wrócę później. - Poczekaj.
Przykro mi, jest niedostępny.
Proszę mu powiedzieć, że będę dzwonić do skutku.
Przekażę wiadomość.
Porzuci sprawę i odpuści Rogersowi.
- Odezwę się do niego. - Mistrz perswazji.
Nie przestawaj wierzyć.
Zawsze mówiłeś to na zajęciach.
Słyszałaś o doktorze Basu?
- Straszne. - Był bohaterem.
W trakcie pandemii poświęcił się pomocy bezdomnym.
- Rozumiem, że kogoś aresztowano. - Bezdomnego.
- O ironio. - Nie, to tragiczne.
To idealna sprawa dla ciebie.
Marty, ja...
Nie jestem jeszcze gotowa na powrót.
Właśnie tego potrzebujesz.
Powiem obrońcy z urzędu, że bierzemy sprawę.
I że przydzielam do niej najlepszego prawnika.
Jak się nazywa?
Herstadt. Jeffrey Herstadt.
Coś muszę o nim wiedzieć?
Problemy psychiczne.
Nadużywanie substancji?
Prawdopodobnie.
Czegoś mi nie mówisz?
Przyznał się.
Dobra.
Jeffrey, czy leczyłeś się psychiatrycznie?
Czy to oznacza „nie”?
Nie.
Dobrze.
Jeffrey?
Powiedziałeś detektywowi, że zaatakowałeś doktora?
Chcę do domu.
Gdzie jest dom?
Wiesz.
Państwo kontra Jeffrey Herstadt,
oskarżony na podstawie kodeksu karnego, sekcja 187, morderstwo.
Zastępca prokuratora Susan Saldano w imieniu państwa.
Honey Chandler w imieniu pana Herstadta.
Czy obrona zrzeka się czytania skargi,
a oskarżony nie przyznaje?
Nie, wysoki sądzie. Proszę o odczytanie oskarżenia,
aby obrona mogła zlecić badanie psychiatryczne.
Czy możemy wyznaczyć datę za 30 dni?
Niech tak będzie. Kaucja?
Państwo prosi o uchylenie kaucji.
W tej sprawie nie wnosimy o kaucję.
Haniebna natura zbrodni sprawia, że oskarżony jest zagrożeniem.
Nie ma domu i istnieje duże ryzyko ucieczki.
Brak sprzeciwu.
- Coś jeszcze? - Nie, wysoki sądzie.
Dziękuję, wysoki sądzie.
- Co to? - Odkrycie.
Przesłuchanie. Klient się przyznał.
- Obejrzę i zadzwonię. - Nie ma potrzeby.
- Nie rozumiem. - Brak ugody w tej sprawie.
Będzie proces.
Gratuluję. Bronisz najbardziej znienawidzonego człowieka w mieście.
Bill, co cię tu sprowadza?
Prezent.
Danielle jest w siódmym niebie.
Nie trzeba było. To nie było trudne.
- Dużo przepisów odzyskujesz? - To mój pierwszy.
Mogę zapytać, jak sobie radzisz?
Tęsknisz?
Tęsknię za łapaniem morderców.
Nie tęsknię za biurokracją.
Mam kilka starych spraw, pracuję nad nimi.
Standardowa praca detektywa.
Sprawdzanie przeszłości, nadzór, skradanie się, ucieczki dzieci.
Urozmaicenie emerytury.
Nie tylko o to chodzi.
Tak? Niby jak?
To nadal dla ciebie misja.
Liczy się każdy albo nikt.
Racja.
To się nie zmieniło.
Napijemy się?
Odłóżmy to. Moja żona robi gulasz z przepisu matki. Dzięki tobie.
Na gulasz potrzeba przepisu?
Tajemny składnik.
Jameson.
Nadal jesteś dobrym detektywem.
- Zostaw trochę. - Oczywiście.
Pan Creighton pana przyjmie.
- Detektywie Bosch. - Panie Creighton.
Chyba się nie znamy.
Działa pan na górze, w chmurach.
Ja byłem na ulicy, ścigałem przestępców, rozwiązywałem sprawy.
I pracował pan na swoje imię.
Lepiej późno niż wcale.
Ktoś mi to włożył pod drzwiami.
Musiałem pana złapać.
Pana numer jest prywatny, dziwne jak na detektywa.
Polegam na prywatnych poleceniach.
- Dziękuję za przyjście. - Sprawdzam, jak żyje druga połowa.
Powinien pan to już wiedzieć.
Nie interesuje mnie korpo-bezpieczeństwo.
Nie proponuję tego.
- Proszę usiąść. - Nie zostaję.
Zobaczyłem panoramę. Mam rzeczy do zrobienia.
Nasz klient chce z panem porozmawiać.
- O czym? - Nie chce powiedzieć.
- Proszę dać mu mój numer. - Nie ma go nigdzie.
Proszę dać mi jego numer.
Chce się spotkać w swojej rezydencji.
- Dlaczego ja? - Czytał o panu.
Jak się nazywa?
Whitney Vance.
Miliarder. Zaawansowana inżynieria.
Zapłaci panu 10 000 dolarów za rozmowę.
Tylko kilka godzin. Dziesięć tysięcy, bez haczyków.
Proszę go wysłuchać.
Proszę za mną.
Przy wyjściu otrzyma pan swoje rzeczy z powrotem.
Panie Vance, przyszedł pan Bosch.
Panie Bosch.
Wstałbym, by podać panu rękę,
ale nie mogę wstawać i ręka mi się trzęsie.
Proszę się nie przejmować.
Dziękuję, Sloan. To wszystko.
Zanim zaczniemy, panie Bosch,
proszę o podpisanie umowy o poufności.
Nic nie może opuścić tego pokoju.
Ojciec dał mi to pióro.
Jest ze złota z jednej z kopalni moich pradziadków.
Od złota i stali po lotnictwo.
Tak się dorobiliśmy fortuny.
Proszę usiąść po stronie ucha, które dobrze słyszy.
Gdy zostaje niewiele czasu,
myśli się o przeszłości.
Co mogę dla pana zrobić?
Mógłby pan zapewnić starcowi spokój i odkupienie.
W jaki sposób?
Gdy byłem studentem inżynierii na uniwersytecie kalifornijskim,
poznałem dziewczynę, która pracowała w stołówce.
Zakochaliśmy się.
To był rok 1952.
Planowaliśmy wspólne życie.
- Co się stało? - Zaszła w ciążę.
Gdy ojciec się dowiedział, nie walczyłem o nią.
Nie walczyłem nawet o siebie.
Żałowałem tego każdego dnia mojego życia.
Była Meksykanką.
Z biednej rodziny.
Ojciec nie rozumiał.
Mówił, że liczy się dla niej fortuna.
Groził, że mnie wydziedziczy.
Więc zerwałem.
Przeniosłem się na inną uczelnię
i nigdy więcej jej nie widziałem.
Mam ją znaleźć?
Proszę dowiedzieć się, co się z nią dzieje, czy żyje?
Czy moje dziecko żyje?
Nie mam żony, dzieci, o których bym wiedział.
Nie mam spadkobiercy.
Nie mogę niczego obiecać. To było prawie 70 lat temu.
Vibiana Duarte.
Mieszkała na Orchard Avenue, niedaleko uniwersytetu.
Resztę informacji, które pamiętam, znajdzie pan w kopercie z pieniędzmi.
Zobaczę, co uda mi się odkryć.
Odezwę się do pana.
Tylko do mnie, nikogo innego.
Na szali są miliardy i ludzie zrobią wszystko, żeby pana powstrzymać.
Rozumiem.
Ido, to pan Bosch.
- To osobista sekretarka pana Vance'a. - Już prawie 40 lat.
Czterdzieści lat. Pewnie wie pani wszystko.
Pan Vance jest bardzo chory.
Jest słabszy, niż wygląda. Serce.
Nie chcemy, żeby ktoś go wykorzystał w ostatnich dniach życia.
Odpowiadam przed panem Vance'em. Zabiorę swoje rzeczy i idę.
Musi pan przejść przez wykrywacz metalu.
Na wypadek, gdybym wziął złote pióro?
- Goście często biorą pamiątki. - Nie wątpię.
Nienawidzę tego. Niezły ciężar pod koniec dnia.
Szczególnie, gdy chcesz się wysikać.
Gdyby faceci musieli się z tym męczyć,
już dawno by to rozwiązano.
- Jak się pracuje z nową osobą? - Jest w porządku.
Trochę zbyt przyjacielski.
Będę musiała powiedzieć, że gram dla innej drużyny.
- Przyjmie odmowę? - Lepiej, żeby przyjął.
Jeśli będzie chciał czegoś ode mnie, pożałuje.
- Paulina. - Maddie.
Pamiętam cię z akademii. Nigdy nie rozmawiałyśmy.
Wyglądałaś znajomo.
Jak idzie? Jak twoja partnerka?
Vasquez? Ciężko.
Słyszałam, że jest twarda, ale uczciwa.
Jeśli ci zaufa, pozwoli ci nawet prowadzić.
Jak długo tam mieszkasz?
Nie wiem.
Gdzie byłeś wczorajszej nocy?
Naprawdę nie pamiętam.
- Widziałeś, jak dr Basu wychodzi? - Nie.
Mówiłeś, że słyszałeś rozmowę dr. Basu z sąsiadem, gdy przechodził.
- Tego nie powiedziałem. - Śledziłeś doktora?
Coltrane.
O kurwa.
- Słucham. - Tato, czujesz to?
Trochę. A ty?
Nic wielkiego.
Jakieś zniszczenia?
Tylko w moim rozumowaniu. Jak minął dzień?
Gładko.
Nowa partnerka?
Średnio się dogadujemy.
Na pewno wszystko w porządku? Jesteś trochę nieobecny.
Wszystko dobrze.
W porządku.
ADRES VIBIANY W 1952 R.: 667 ORCHARD AVE, LOS ANGELES, CA
W porządku, dziękuję, detektywie.
DETEKTYW - POLICJA LOS ANGELES 2997 - EMERYTOWANY
Mogę jakoś pomóc?
Tak, poproszę.
Szukam aktu zgonu.
- Imię i nazwisko? - Vibiana Duarte.
- Kiedy zmarła? - Nie wiem.
Nie wiem, czy w ogóle zmarła.
Data urodzenia?
Zgaduję,
że około 1936-1937 r.
Kalifornia?
Raczej Meksyk.
Jakie inne parametry? Proszę mi pomóc, detektywie.
Żyła w Los Angeles w 1952 r.
Możemy od tego zacząć?
Możliwe. Zaraz wracam.
Dziękuję.
SĄD NAJWYŻSZY LOS ANGELES SALA SĄDOWA IM. CLARY SHORTRIDGE FOLTZ
Katatoniczna schizofrenia.
Jak się objawia nieleczona choroba
pana Jeffreya Herstadta w życiu codziennym?
Zachowania antyspołeczne, strach, nieustanne poczucie zagrożenia.
Ogromna chęć ucieczki przed stresującymi sytuacjami.
- Przemoc? - Ogólnie nie.
Boi się świata i zamyka w sobie pod wpływem stresu.
Czy mógłby przyznać się do morderstwa, którego nie popełnił?
Jeśli sądził, że skończy to przesłuchanie i go wypuszczą,
myślę, że mógłby się przyznać do zabójstwa Kennedy'ego.
Nie mam więcej pytań.
Pani Saldano?
Dr Stein, mówiła pani o syndromie walki lub ucieczki.
Czy pan Herstadt mógł wybrać walkę?
ZAGROŻENIE NIE WCHODZIĆ I NIE PRZEBYWAĆ
Niemożliwe. Czerwona kartka?
Przykro mi, nie mam wyjścia.
Ziemia się ledwo zatrzęsła. Przeżyłem takich tysiące.
To martwi sąsiadkę poniżej.
- Zadzwoniła do pana? - Można ją winić?
Fundamenty są niestabilne. Dom ledwo się trzyma.
Nie można tu mieszkać do momentu remontu.
Mogę przynajmniej wziąć swoje rzeczy?
Oczywiście, ale proszę zostać na noc gdzieś indziej.
I proszę nie zrywać kartki.
Sześć Adam-79. Podejrzany o przemoc domową.
873, North Harvard Boulevard, pokój numer trzy w motelu Harvard House.
Znam ten adres.
Powiedz centrali, że odpowiadamy na zgłoszenie.
Adam-79, odbiór. Odpowiadamy.
Walczyłaś kiedyś?
Chodzi o prawdziwą konfrontację fizyczną. Bijatyka?
W ósmej klasie dziewczyna skomentowała rasistowsko mojego ojczyma.
Odpowiedziałam siłą.
Ale nie, w sumie nie.
- Zadzwoń po wsparcie. - Potrzebujemy?
Nie, nie zdążą.
Tylko na wypadek dochodzenia.
Sześć Adam-79. Prośba o wsparcie.
Sprawdźmy, kto jest w zoo.
- Komunikat, później siła. - Jasne.
Policja!
Nie opieraj się! Obróć się!
Uważaj na swoją szóstą!
Obróć się.
Ręce za plecy.
- Nieźle, nowa. - Świetnie.
Mówiłam, uważaj na szóstą.
Chodźmy.
Uwierzysz?
- Biurokracja. - Co zrobisz?
Wprowadzę się do biura. Prysznic mam na siłowni obok.
Można to naprawić?
Jeśli miasto nie odrzuci wniosku.
Masz ubezpieczenie od trzęsienia ziemi?
Dobre pytanie.
Mogłem o nim zapomnieć.
Coś w sprawie ponownego procesu Rogersa?
Nie tracę nadziei, ale nie po to przyszłam.
To dlaczego tu jesteś?
Wzięliśmy sprawę Jeffreya Herstadta.
- Tego, który zabił doktora? - Domniemanie.
Nie przyznał się?
Myślę, że to było wymuszone.
Złożyłam wniosek o pominięcie.
- Powodzenia. - Nie wierzysz, że to się stanie?
Oczywiście, tak się zdarza.
Choć nie tak często, jak twierdzą obrońcy.
Co to ma wspólnego ze mną?
Chciałabym, żebyś zeznawał jako biegły
od policyjnych technik przesłuchiwania.
- Nie pracuję dla ciemnej strony. - Nawet w poszukiwaniu prawdy?
Czy kiedyś w ogóle czytałeś konstytucję?
Jesteśmy częścią systemu sprawiedliwości.
To wy jesteście wadami systemu.
Nie ty osobiście.
Może czasami.
- Jak zmienisz... - Nie zmienię.
To nagranie przesłuchania.
Czego się pan dowiedział, panie Bosch?
Tak, jak pan podejrzewał.
Vibiana Duarte nie żyje.
Oczywiście.
Zawsze to wiedziałem.
- Kiedy? - W 1953 roku.
Mam kopię jej aktu zgonu, jeśli chce ją pan zobaczyć.
To dawno temu.
Jak umarła?
Samobójstwo.
O Boże.
Jak?
Nie ma informacji.
To chyba koniec, panie Bosch.
Proszę mi przesłać rachunek za usługi.
Vibiana zmarła 8 miesięcy po ostatnim spotkaniu z panem.
- Mogła urodzić dziecko. - A akt urodzenia?
Może pod innym nazwiskiem.
Dziecko mogło zostać adoptowane.
Albo wychowywać się w rodzinie zastępczej.
Mogła poronić.
Możliwe.
Poszukałbym dalej.
Dlaczego?
Może mieć pan potomka.
Dlatego pan mnie zatrudnił, prawda?
Chce mnie pan oszukać, panie Bosch?
Porwać się z motyką na słońce?
Nie, proszę pana.
Kwota, którą już otrzymałem, wystarczy.
Więc dlaczego?
Wiem, jak to jest.
Jak co jest?
Chciałbym spróbować znaleźć jej dziecko,
pana dziecko.
Proszę się pospieszyć, nie mam dużo czasu.
Mówiłeś, że nic się nie zepsuło.
Nic ważnego.
- Co ci się stało? - Jezu Chryste.
Musimy stąd wyjść, zanim runie.
- Widziałeś to? - Nie pracuję z prawnikami.
Podbite oko? Będzie spore limo.
Tak, oberwałam od faceta bijącego żonę.
Moja wina. Obróciłam się plecami.
- Coś ci jest? - Szczerze mówiąc, dobrze się bawiłam.
Możesz zrobić wyjątek?
Dla mnie?
Honey broniła cię w sądzie.
Po śmierci mamy opiekowała się mną.
To dla niej ważny moment.
Pierwszy raz z powrotem w sądzie.
Po prostu obejrzyj nagranie, tato.
Ostatni raz używasz karty przetargowej córki.
- Oboje wiemy, że tak nie będzie. - Przyłóż lód.
- Harry. - Hej, Michelle.
- Wciąż tu jesteś? - Jeszcze kilka dni.
Pomyślałam, że obejrzę Honey w sądzie.
Jest w domu?
Mamo, to Harry.
- Dobranoc, Harry. - Dobranoc.
- Hej. - Hej.
Nie używaj mojej córki do swoich celów.
Przepraszam.
To ona zaproponowała, ale nie powinnam tego robić.
Dziękuję, że to przyniosłeś.
To wymuszone zeznanie.
Mógłbym to omówić.
Nie wierzę, że wciąż tu mieszkasz. Ktoś próbował cię tutaj zabić.
- Ciebie też ktoś próbował zabić w domu. - Tylko strzelali.
To mój pieprzony dom!
Te skurwysyny nie wygonią mnie stąd.
- Pierdolić ich. - Dobra.
Skurwiele.
Detektywie, w tym momencie nagrania,
jak ocenia pan technikę detektywa Gustafsona?
Patrzy z góry na podejrzanego i pokazuje mu broń.
To mówi podejrzanemu, że jest bezbronny i nie ma dla niego nadziei.
Przez dwie dekady był pan detektywem, czy nie o to chodzi?
Podejrzany ma mówić.
Rozmawiać. Obie strony na jednym poziomie.
Nie stoi się nad nim z bronią.
Wspomniał pan o zastraszeniu fizycznym.
Porozmawiajmy o zastraszeniu werbalnym.
Właśnie powiedziałeś, że to zrobiłeś, Jeffrey.
Byłem tam.
Widziałem go.
Widziałem...
Widziałeś doktora? Oczywiście, że tak.
- Dźgnąłeś go? - Nie, proszę pana.
- Co zrobiłeś z nożem? - Nożem?
- Nie wiem. Mogę iść? - Nie.
Dopóki nie usłyszę prawdy. Dlaczego to zrobiłeś?
- Nie chciałem. - Czego nie chciałeś?
Czego nie chciałeś? Współpracuj ze mną.
- Czego nie chciałeś? - Nie chciałem.
Czego nie chciałeś, Jeffrey?
- Ale musiałem... - Musiałeś go dźgnąć.
- Mogę już iść? - Nie.
Powiedz to.
Dźgnąłem go.
Detektywie Bosch,
czy Jeffrey właśnie się przyznał
- do dźgnięcia i zamordowania dr. Basu? - Tak.
Czy wierzy mu pan w oparciu o nagranie?
Nie wierzę w to.
Przyznał się.
Powiedział to, co musiał, aby wyjść.
Bazując na pana doświadczeniu, czy można to nazwać wymuszonym oświadczeniem?
Tak, w stu procentach.
W opinii biegłego,
jak powinno wyglądać prawidłowe przesłuchanie?
To poszukiwanie prawdy.
W oparciu o wszystkie okoliczności,
w tym taktykę przymusu stosowaną przez detektywa,
sąd orzeka, że oświadczenie oskarżonego zostało wymuszone.
Dlatego nagranie z przesłuchania nie będzie dopuszczone do procesu.
Wniosek obrony o pominięcie oświadczenia zostaje uznany.
Sąd zarządza kwadrans przerwy.
To dobre wieści.
Kiedy wycofasz zarzuty?
Mimo orzeczenia, przechodzimy do postępowania
i skażemy pana Herstadta.
Brak przyznania się to brak sprawy.
- Co to? - Więcej odkryć. Wyniki laboratoryjne.
- Kiedy to dostałaś? - Przed chwilą.
- Dobra, co to jest? - Dowód DNA.
Wiąże Herstadta z ofiarą.
DNA? Pięknie.
- Wiedziałaś? - Nie.
- Jeśli mną pogrywasz... - Nic o tym nie wiedziałam.
Całkowicie mnie tym zaskoczyła.
Słuchaj, jestem tak samo zaskoczona.
Kurwa!
- Dobry wieczór. - Już jest.
Po intensywnej dyskusji wewnętrznej,
analizie unieważnionego procesu i własnych poszukiwaniach,
biuro prokuratora okręgowego doszło do wniosku, że nie ma
wystarczających dowodów poza uzasadnioną wątpliwość
i ponowny proces przyniósłby taki sam wynik.
Nie będziemy wszczynać nowego procesu.
- Cholera. - Mamo, przykro mi.
Rogers został wcześniej zwolniony z aresztu.
Nasza kamera zarejestrowała jego pierwsze wystąpienie publiczne.
-Ostatnie oświadczenie... - Czy jest pan zadowolony...
-Ten raz system zadziałał. - Proszę pana!
Musi być nowy proces.
Skurwiel zatrudnił kogoś, żeby mnie zabił. To skandal.
Nie zapomniałem.
Nie do wiary.
Taki jest świat.
No dobra, tato.
Jesteś przygotowany, masz dość cukru, tłuszczu i sodu.
Trzy główne grupy odżywcze.
- Bierzesz mikrofalówkę? - Nie planowałem.
- Nie wiesz, jak długo to zajmie. - Niezbyt długo.
Przykro mi.
To jeszcze nie koniec.
- Jezu, co ci się stało? - Praca.
Muszę porozmawiać z ojcem.
Widziałeś wiadomości?
Nie ma sprawiedliwości.
Napijesz się?
Michelle mnie podwiozła. Czeka w samochodzie.
- Musimy go złapać, Harry. - Tak, musimy.
Ale tym razem moim sposobem.
- Twoim sposobem? - Tak.
Twój nie zadziałał.
Wiem.
To prawda.
Sądy, system sprawiedliwości, należyty proces...
Skurwiel jest wolny jak ptak.
Dobra.
Twoim sposobem.
Panie Vance? Jest późno.
Powinien pan być w łóżku.
Powiadomię pielęgniarkę. Panie Vance?
Panie Vance?
O mój Boże.
W TYM SEZONIE W BOSCH: DZIEDZICTWO...
Zastanawiam się, gdybym postawił się wtedy ojcu...
Ścieżka, której nie obrałem.
Proszę mi powiedzieć, był pan blisko z ojcem?
Nigdy go nie znałem.
Dobrze pani sypia?
- Niezbyt dobrze. - A praca?
- Pozwala mi nie myśleć o innych rzeczach - Na przykład?
Carlu Rogersie, wezwanie zostało dostarczone.
Wyszłam wcześniej, żeby załatwić kilka spraw. Wróciłam.
Czekał na mnie w sypialni.
Powtórzy to?
Odpuść. Ktoś inny się tym zajmuje.
Wiem, ale...
Oni mają swoją pracę, my swoją. Rozumiesz?
Martwię się o ciebie, ulice są pełne przemocy.
Bywają.
Rogers zaangażował podejrzanych typów.
Królowie mafii. Nie warto z nimi zadzierać.
- Nasz ruski przyjaciel chce się spotkać. - Nie chodzi o bank.
Brzmiało na pilną sprawę, Rogers był zmartwiony.
Zdobędziemy pieniądze.
To, czego chcę,
o czym cały czas myślę, to złapać go i z nim skończyć.
Mówiłam ci o zgłoszeniu gwałtu?
Tak, i co?
Nie mogę po prostu odpuścić.
Musisz podjąć decyzję, jaka policjantką chcesz być.
Spadkobierca ma pakiet kontrolny spółki.
- Nie ma spadkobiercy. - Co, jeśli go znajdzie?
Śledzimy Boscha.
W Danii coś nie jest koszerne.
To dopiero początek.
Miliardy dolarów na szali.
Ludzie zrobią wszystko, żeby to zdobyć.
Ręce do góry! Już!
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger