Jak on miał na imię? Bradley? Nie.
Paul? T.J.? Nie, nikt nie ma na imię „T.J.”.
Mieliśmy dwadzieścia parę lat. Ciągle miał na mnie ochotę.
Może z głodu.
Przestań o nim myśleć. Przestań.
Jesteś tu ze Steve’em. Co on powiedział?
W sumie jestem feministą.
Jedyny facet dziennikarz w magazynie,
z którym kobiety chcą pracować.
Pojebane. Dziennikarze to potwory.
Przepracowani, za mało zarabiają, za dużo wiedzą.
- Chyba zbaczamy z tematu. - To ma związek. Próbuję...
No właśnie. Gubię wątek, kiedy mi się przerywa.
Wydaje mi się, że mamy tutaj takie podwójne standardy.
Nie uprawiamy seksu z Molly od sześciu lat.
Odkąd zdiagnozowano u Molly raka piersi?
Tak. Kiedy zachorowałaś na raka, to też niewiele uprawialiśmy.
Bo mówiłeś, że moja łysa głowa przypomina ci ojca.
Nie musisz się mną już opiekować. Wyzdrowiałam.
Chcę, byś mnie pragnął.
Proszę.
Teraz ona jednak chce, a ja wychodzę na tego złego,
bo nie mogę tak z dnia na dzień stać się panem od seksu?
Co?
Pan od seksu?
Pan od seksu pewnie tak o sobie nie mówi, jeśli faktycznie nim jest.
Tak czy siak...
Znam swoją żonę. Miała skomplikowane przeżycia z seksem.
Nie sądzę, że to tego naprawdę chcesz.
Według mnie zachodzi pewne nieporozumienie co do twoich pragnień.
Molly, czy czujesz tak samo?
- Chcesz seksu ze Steve’em? - Tak, chcę seksu.
Cholera.
Ze Steve’em.
To nie jest prawdziwe pragnienie.
- To leki. - Tamoxifen.
Ten lek, który zapobiega nawrotom raka.
Skutkiem ubocznym jest niższe libido, ale ciało Molly to taka anomalia.
- Ona ma zwiększone. - To nie skutek uboczny.
Tak. Doktor Pankowitz tak mówi.
Twój lekarz, Steve?
- Molly. - Mój.
Ja swój telefon zostawiłem na tacy, tak jak mieliśmy zrobić.
- Wyłącz. - Przepraszam, ze szpitala.
Chodzi o tę sprawę z biodrem. Muszę odebrać.
Daj na głośnomówiący. Molly.
- Halo? - Dasz głośnik?
- Molly, mogę zająć chwilę? - Tak.
Mam wyniki biopsji szpiku z biodra
i niestety...
Kurwa. Kurwa mać. Kurwa.
Kurwa.
KWESTIA SEKSU I ŚMIERCI
DIETETYCZNY NAPÓJ DOBREJ JAKOŚCI
- Cześć, kochana. Podrzucić cię? - Cześć.
Takie to uczucie zepchnąć kogoś z klifu?
Bardzo jesteś zajęta?
Jadę na próbę.
Ty palisz? Co tam masz, mentolowe?
Boże. Co ty, mój chłopak z obozu?
Co jest?
Pamiętasz ten mój ból w biodrze, który nie chciał zniknąć?
No.
To rak.
Wrócił.
Ale...
- To już dwa lata. - Właśnie.
Robiłaś, co lekarz ci kazał.
- Brałaś leki... - Właśnie.
- A nadal... - To nie fair.
Nie chcę umierać. Zaczynam lubić nowe cycki.
Przestań. Nie umrzesz.
Umrę. Mam przerzuty do kości.
Nieuleczalne.
Dasz mi chwilę? Przepraszam cię.
- Hej. - Przepraszam, ale...
Wszystko w porządku.
Nie, to jeszcze chwilę potrwa. Momencik...
No... Żartowałam, nic mi nie jest!
- Naprawdę? - Nie.
- Boże, kurwa! - Nie wiem, czemu tak mówię.
- Pojebało cię? - Źle mi idzie.
- Co z tobą? - Nie umiem o tym mówić!
Nie umiem komuś mówić, że umrę!
Faktycznie! Kiepsko ci poszło!
Przepraszam.
Boże.
Wyglądasz tak ładnie.
Jeśli umrzesz, to czemu, kurwa, jakby promieniejesz, co?
Tak od środka.
- Czy to twój naturalny blask? - Nie wiem.
- Kurwa, za dużo bodźców. - Co jest? Upiła się?
- Nie. Powiedziałam, że umieram. - Nie piłam.
- Przeżywam ludzkie emocje. - Czemu tak głośno płacze?
Bo tak po prostu płaczę!
To aktorka. Ma emocje zawsze na podorędziu.
- Idź stąd! - Nie pójdę.
Moja przyjaciółka to klientka.
Kupiła ten w chuj dziwny napój.
- Tak. Dietetyczny Napój Dobrej Jakości. - Super.
Co nie daje pani prawa
stać tu i wrzeszczeć jak wariatka!
Pan wychodzi i przerywa prywatną rozmowę dwóch osób...
Ta to potrafi.
- Ona jest miła, pani nie. - Nie mów pan o niej!
Nie boi się. Niczego nie ukrywa. Kocham tę kobietę.
Boże święty.
To normalna reakcja
i głębokie doświadczenie, którego, kurwa, wolałabym nie mieć!
- Idź pan do środka! - Co jest, u licha...
Dobra.
- Zostańcie. - Ekstra.
Tylko zamknąć jadaczki! Proszę!
- Pozwolił nam zostać. - Słyszałam.
Musisz się tego napić. Ma nieziemsko zły posmak.
- Okropne. - Wiem. Nie mogę przestać.
Beznadzieja.
Kiedy się dowiedziałaś?
Dwadzieścia minut temu.
- Co? - Na terapii dla par.
- Molly, mogę zająć chwilę? - Tak.
Mam wyniki biopsji szpiku z biodra
i niestety nie na to liczyliśmy.
Poczułam się nieobecna. Nie słyszałam, co mówił lekarz.
Nie byłam smutna. Widziałam tylko siebie w wieku siedmiu lat, tańczącą.
Ta siedmioletnia ja była dla mnie wredna.
Kompletna zołza.
Wiedziała.
Znała moje życie i była na mnie zła.
Wiedziała, że Steve już mnie nie dotyka. Było jej smutno.
Dostrzegała, że spędziłam całe życie,
bojąc się uczuć.
Wkurwiła mnie jak nie wiem.
Poza tym tańczyła do kitu.
Rozłączyłam się i powiedziałam Steve’owi,
a on spojrzał na mnie z taką litością czy...
Nie z litością. Bardziej jakby...
Zadzwonię do szpitala.
Damy radę.
Z podekscytowaniem.
Jebany Steve! Wepchnęłabym go w krzaki.
Mam dość, że wszystko u nas jest takie proste.
Jasne.
On jest męczennikiem i o mnie dba, a ja jestem jego pacjentką.
Dlatego mnie nie dotyka.
Boże. Czy on cię nie widzi?
Jeśli nie chce, to coś z nim nie tak.
Ale, wiesz, wspieram wasze małżeństwo.
Stałam tam i patrzyłam na niego,
aż nagle przypomniałam sobie o kolesiu, który kiedyś robił mi dobrze.
Tego się nie spodziewałam.
Trzymałam go za głowę. Żywe wspomnienie. Czułam jego włosy.
- O tak. - Ktoś nam przerwał.
Nie doszłam, ale nigdy nie było mi tak dobrze.
- Tak. - Ciągle sobie myślałam,
że nie chcę umrzeć, nie czując tego ponownie.
Potem wybiegłam do tego sklepiku.
Tutaj? Przybiegłaś tu z terapii?
Właśnie tak. Patrz, doktor Anne.
- Boże. Co ona tam mówi? - Nie wiem.
- „Czy wszystko dobrze?” - Nie. Jest bardzo źle.
Boże, poszła po Steve’a. Ukryj mnie.
- Co? - Ukryj mnie.
Czekaj. Chociaż nie wiem, czy to wystarczy.
O nie. Zrób coś innego.
- Steve idzie. - Okej, chodźmy stąd.
Ale dokąd? Zostaw.
- Nie odjeżdżaj! - Wsiadaj.
Nie przebiegnie.
Boże. Jesteś cała?
Czemu jestem taka duża?
Czekaj! Porozmawiajmy chociaż chwilę.
- Jedź, Nikki, proszę cię! - Już.
- Jest blisko, czuję go. - Nikki!
- Muszę, kurwa, kluczykiem. - Boże!
- Zaraz się tym zajmę. - Przekręć.
Jeszcze jedna drobna sprawa...
- Cześć. - Boże.
Poczekaj.
- Nie wciskaj języka. - Co?
- Znaczy... - Cześć, Molly.
Cześć.
Nie widziałem cię. Nikki mówiła, że się wprowadziła?
Tak.
- Żyjemy w grzechu. - Tak.
Na głęboką wodę.
Nie mów babci z Tajwanu.
Masz odprężające cycki. Jak filiżanka herbatki.
Wybacz. Jutro grają z orkiestrą VI symfonię Mahlera.
Jutro gramy VI symfonię Mahlera!
Nie pytaj go o Mahlera,
bo zacznie tak dziwnie szeptać.
Mówiłaś jej, jak mnie jara Mahler?
Już ze sobą mieszkacie? Kiedy chciałaś mi powiedzieć?
- Kocham go. - Dopiero się poznaliście.
- Jakieś trzy miesiące temu. Chyba. - Dobrze cię traktuje?
Tak, dobrze mnie traktuje, a ja jego.
Dlatego nie chciałam ci mówić.
- Przepraszam. - Nie wydziwiaj, proszę.
Każ mi spierdalać.
Spierdalaj.
Jest dobrze. Inaczej.
Nie burzy mojego poczucia własnej wartości i nie sprzedaje moich butów w sieci.
Noah to najnormalniejszy facet, z jakim miałam niesamowity seks.
Popatrz tylko.
Masz niesamowity seks z każdym.
Miałaś kiedyś w metrze orgazm od podcastu.
- Tak. - True crime?
To chyba były wiadomości.
- Steve nie dotknął mnie od trzech lat. - No co ty.
Jak to możliwe? Nie wiedziałam, że od tak dawna.
Miałam cycki pełne raka,
a potem chemioterapię i biegunkę trwającą rok.
I co z tego? Jesteś sobą. To ty.
Pewnie Steve.
Najgorsze, że mi wybaczy, bo jestem jego biedną, chorą
i nieruchalną żoną.
To on mnie uratuje.
Proszę.
Jeszcze nie.
Powiesz Gail?
Jakie hasło do wi-fi?
WalęKotły45. Powiesz Gail?
Jest na wycieczce. Pośmiejemy się z hasła?
Nie. Dokąd twoja mama wyjechała?
- Na... północ. - Kłamiesz.
Tak, kłamię. Powiesz więcej o sztuce?
Nie. Nie rób tego, proszę. Porozmawiajmy.
Czemu ukrywasz się przed Steve’em?
Czemu nie chcesz powiedzieć mamie?
Ona cię kocha.
- Musi wiedzieć... - Przestań!
Zrobię ci zupkę.
- Taką dobrą z torebki? - Znam gust dzieciaczka.
Dlatego tak mało dzwoniłam.
Wielka adaptacja Szekspira. To jest to.
Tego właśnie chciałam,
odkąd jako mała udawałam, że nie jestem z New Jersey.
Nie szkodzi, nie musisz dzwonić codziennie.
Właśnie, że szkodzi. Właśnie tak.
Robisz tak, odkąd skończyłaś 22 lata, piękności ty moje.
No właśnie. Praca mnie pochłania i...
- Jak to jest? - Nie. Jebać.
Ty ogarnęłaś całą głupią książkę Steve’a.
Nominowali ją do Pulitzera.
Ale nikt nie kupił, bo była w chuj smutna.
Taka miała być. Mówiła o zmianach klimatu.
Nie mogłam po niej srać przez miesiąc.
Ze smutku.
Wiesz co? Steve przyszedł.
- Wypisywał do mnie. - Jeszcze nie.
Tato, otwórz.
Cześć, Winter.
To jest Winter, córka Noah.
Nocuje tutaj w środy. Świetna sprawa.
Moja przyjaciółka Molly.
Tato?
- Patrz, jak usiadłam. - Tato.
Boję się jej. A ona jest taka słodka.
- Nie słyszałem. - A przecież jestem spoko.
Jestem.
Czekaj. Nie otwieraj.
To Steve. Nie chcemy go teraz.
- Zdradził cię? - Nie. Woli nie mówić.
Wrócił mi rak. Nieuleczalny.
- Przepraszam. Nie wiedziałem. - Nie szkodzi.
Nie chcę widzieć litości.
- Molly. - Wpuściłam go. O co chodzi?
Przepraszam, że tak wpadam...
Ona umiera na raka?
- Kochanie, nie sądzę... - Molly, chodźmy.
Ależ się seksownie złości w tej marynarce.
Co tu się wyrabia?
Ona nie umiera. Rak jest nieuleczalny.
Czyli umiera.
Przestań z tym „umiera”.
Możesz nie mówić o umieraniu?
- Wy tu palicie? - A ty palisz?
- No nie. - Kto to?
- Chodźmy. - Nie chcę mieszkać
- z jakąś twoją dziunią. - O tak.
- To nie dziunia. - Ależ tak.
- Tak. - Przecież ją kocham.
Pijecie gazowane? Super.
- Mam egzaminy. Nie chcę myśleć o raku. - Porozmawiajmy.
Palenie plus silne emocje.
Świetnie. Akurat tego nam trzeba.
Pójdziemy?
Ale cię rozczarowałam. Seksownie.
To niewskazane.
Zawsze coś psuję, a ty tego nie znosisz.
Doskonałe środowisko dla ciebie.
Cześć, Steve.
Nikki.
Dzwoniłem do szpitala.
Umówią cię z pracownikiem od opieki paliatywnej
po jutrzejszej wizycie u lekarza.
Pomoże ci ze wzburzonymi emocjami.
Koniec.
Nawet recykling odpada.
Zrobię ci sok.
Pamiętasz, jak mnie ruchałeś?
Ale tak serio ruchałeś?
Zabierałeś na imprezy ze znajomymi
i mówiłeś o książkach, których nie znam.
Dlatego często wszczynałam kłótnie.
Wtedy wracaliśmy.
Moim priorytetem jest utrzymać cię przy życiu, ile się da.
Żadnej kofeiny, cukru czy zielonego napoju.
Zaczniemy prowadzić dziennik żywienia. Ustalimy czas na sen.
Molly!
Nie chcesz żyć dłużej?
Chcę ci obciągnąć.
Okej.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Nie szkodzi.
Już dobrze.
A jeśli to mój ostatni seks w życiu? Połowiczna laska, przez którą płakał?
Już dobrze.
- Chodzi o twoje cycki. - Co?
Kiedy je dotykam, myślę o mastektomii,
a potem myślę, że cię stracę.
- Przez moje cycki myślisz o śmierci? - Tak.
Nie rozumiem. O co w ogóle chodzi?
Skąd masz taką potrzebę obciągania?
To trochę dziwne po twoich przeżyciach.
Przepraszam, ale masz traumę z dzieciństwa...
Tak mówisz „trauma”?
- To znaczy? - Powtórz.
- Trauma. - „Trał-ma”.
Tak się mówi.
Jezu! Mówię tylko, że...
gdy zachorowałaś na raka, trauma wróciła.
A jego nawrót pewnie tylko wzmocni traumę.
Przemieszczasz ją.
Nawet nie umiesz o tym porozmawiać.
Partner mamy zmusił mnie do loda, gdy miałam siedem lat.
- Proszę, rozmawiamy. - Nie przepracowałaś jej.
- Co to w ogóle znaczy? - Przecież wiesz.
Kiedy człowiek wie, że przepracował?
Wiesz, o czym mówię.
Mam wywiad dla CNN za dziesięć minut.
Nie pozwolili mi przełożyć.
Kim ty jesteś?
Czy ty mnie w ogóle znasz?
Mol, czy możesz załatwić wywiad z... tą rodziną z dzieckiem?
Tak.
Czy to moja wina? Czy to ja zabroniłam ci mnie znać?
Czy to ciebie zobaczę przed śmiercią?
Czy ten sweter... Nie robi mi tu brzuszka?
Dobrze. W porządku.
No...
Chcę tylko powiedzieć, że mi przykro.
Dziękujemy, doktorze P.
Powiedz coś.
Przed nami długa droga.
Proszę powiedzieć, kiedy będzie gotowy plan leczenia.
- Wkrótce. - Czego chcesz?
Czego teraz chcesz?
No...
Powiedz coś. Powiedz.
...czy Molly mogłaby przestać brać Tamoxifen?
- Tak. - Skutki uboczne dały w kość.
- Jakie konkretnie? - Przestań. To nie...
Co?
To nie twój lekarz, tylko mój.
- Okej. - Przepraszam.
Wciąż ten szok po informacji.
- Przestań. - Co?
- To moje życie, moja śmierć. - Okej.
- Może ja... - Nie, proszę zostać.
- Próbujesz mnie zranić? - Nie chodzi o ciebie.
Chodzi o to, czego chcę i co czuję.
Chcę czuć różne rzeczy.
Co to w ogóle znaczy?
Nie potrzebuję tej rozmowy.
Opieki paliatywnej.
Nie umrę jutro.
W opiece paliatywnej chodzi o to, jak chcesz z tym żyć.
Udzielę ci wsparcia psychicznego i pomogę w złagodzeniu bólu.
Kiedy będziesz umierać, będę obok.
Wyświechtane, wiem, ale każdy ma swoją listę życzeń.
Każę pacjentom marzyć.
Zdobyć szczyt, zjeść coś ostrego.
- Iść na rolki. - Mam raka kości.
Nie musisz iść na rolki...
Mam się, kurwa, nauczyć...
- A wieloryby? - Weź...
Widziałaś je kiedyś?
Jestem zbyt młoda. Wkurza mnie to.
Nic w życiu nie osiągnęłam.
Nie wiem, co lubię ani czego chcę.
Nigdy...
Nigdy nie miałam orgazmu z człowiekiem.
A teraz umrę.
Dobrze.
Molly.
Słuchaj.
Mamy pierwszą pozycję na liście.
„Orgazm z człowiekiem”.
Tak?
Co to?
Lubię nosić ze sobą skórę.
Zapytaj ją.
Kręci cię skóra?
Lubię być spętana.
Związane ręce i nogi?
Nogi.
Jakie to uczucie?
Dzięki, że nie pytasz o ból.
To...
mocne uczucie.
Chciałabyś spróbować?
Możesz zacząć odkrywać.
Świat stoi przed tobą otworem.
O ile zechcesz.
Chyba rzuciłam Steve’a.
Okej.
Powiedziałam, że nie chcę z nim umierać.
Cholera. No dobra.
Chcę umierać z tobą.
Ale zrozumiem odmowę.
Jeśli proszę o zbyt wiele...
Jasne. Umieraj ze mną.
Dziękuję.
Kochana.
Jezu Chryste!
Aż mnie, kurwa, odbyt zaświerzbił! Tu jest szpital, do chuja!
- Jedź sobie trąbić gdzie indziej. - Przestaw auto!
Proszę pana, rozmawiam z przyjaciółką, która zostawiła męża.
- Proszę, kurwa, o chwilę. - Chuj mnie to boli!
- Jezu! - Wracam do domu.
Nic złego nie robię. Jestem z pacjentką, nie trąbię.
- Nie krzyczę. - Przestaw auto.
Robię to, co robią ludzie w szpitalu.
- Poza chorowaniem. - Jebać.
- Sam go przestawię. - Nie wstawaj. Boże!
Przepraszam, nie chciałam...
Biegiem!
Pierdol się! To przez ciebie, palancie!
Wsiadaj już.
Wsiadaj.
Jedź.
NA PODSTAWIE PODCASTU „DYING FOR SEX” O MOLLY KOCHAN.
HISTORIA OPARTA NA FAKTACH PRZEPLATANA FIKCJĄ.
Napisy: Cezary Kucharski