BERDASARKAN NOVEL "INFLUENZA" OLEH HAN SANG-WOON
Apa yang awak buat, prebet?
-Prebet Park Yun… -Prebet!
-Cakaplah, prebet! -Prebet!
-Prebet Park Yun-seung.
Budak baru, awak gementar?
Nampak lelaki yang dah nak balik itu?
Setahun setengah dia terkurung di sini,
akhirnya dapat balik juga.
Macam mana? Cemburu?
-Tak, tuan. -Jujurlah.
Saya cemburu, tuan!
Saya cemburu juga.
Kasihan awak.
Awak takkan dapat pengalaman tamat tentera.
Dunia akan kiamat sebelum itu.
Tak begitu, Sarjan Lee Jae-yoon?
Celaka!
Saya nampak senyuman orang awam.
Cemburunya!
Tabik hormat!
Tabik hormat.
Mulai hari ini, 18 Jun 2026,
saya, Sarjan Lee Jae-yoon, secara rasmi telah tamat bertugas!
Tabik hormat!
Tabik hormat.
-Awak berjaya, Jae-yoon. -Terima kasih!
Selamat maju jaya.
Terima kasih, tuan!
Selamat tinggal.
Jumpa lagi!
Budak bertuah.
Young-joo!
Young-joo.
Young-joo!
PLATUN 1 LEE JAE-YOON
Tabik hormat.
-Jangan bising, nanti mereka terjaga. -Baik, tuan.
-Kejut In-ho, sedia untuk bertugas. -Baik, tuan.
Dah datang.
Ia menuju ke sini.
In-ho.
Bangun. Syif kita.
Nampak seperti F-100 AS.
Lekukan halus pada pangkal sayap.
-Hidung tumpul, seperti sosej… -In-ho.
Hidung berbentuk bulat. Enjin bulat.
Awas keguguran rambut.
Apa awak kata?
Ribuan pengebom menuju ke arah kita.
Dia boleh dengar kita.
Ya, tuan.
Sedekat mana?
Sangat dekat.
Awas, akan berlanggar.
Mereka menuju ke arah kita!
Koperal Ra In-ho!
Sejak bila awak jadi koperal?
Saya tak faham, tuan.
Saya belum jadi koperal.
Prebet Ra In-ho!
Dia ini dah punah teruk.
Bersedia untuk berjaga.
-Tuan! -Baik, tuan!
SAYANGKU YOUNG-JOO
JAE-YOON SAYANG
Apa?
Jawab telefon.
Kalau dia telefon tengah malam lagi,
mak takkan beri dia bercinta dengan anak mak.
Helo?
-Helo? -Apa dah jadi?
Hai, Jae-yoon. Ada apa?
"Ada apa"?
-Itu yang awak tanya? -Yalah.
Young-joo.
Sudahlah awak mabuk,
berjam-jam saya tak boleh hubungi awak,
tiba-tiba entah mana-mana lelaki pula jawab telefon awak.
Apa dah jadi sebenarnya?
Saya rasa pengurus saya yang jawab.
Dia bawa saya balik sebab saya mabuk.
-Lelaki bawa awak balik? -Ya.
Awak mabuk, biar entah mana-mana lelaki bawa balik…
Kang Young-joo, awak langsung tak ingat saya?
Saya sentiasa ingat awak.
Saya minta maaf.
Tapi Jae-yoon, sekarang…
Sekarang pukul 3:00 pagi.
Kalau saya buat salah besar sekali pun,
awak tak patut hubungi saya tengah-tengah malam begini.
Saya langsung tak boleh tidur sebab risaukan awak.
Okey, yalah.
Saya minta maaf sebab tak jawab dan tak mesej awak.
Esok pagi saya akan jelaskan…
Helo?
Kenapa ini?
Helo? Young-joo.
Helo?
Young-joo? Helo?
Geramnya aku.
Saya takkan maafkan kali ini.
Dia ingat dia siapa?
Sebab itulah.
-Tabik hormat. -Saya pun takkan maafkan.
Tengoklah itu.
Apa saya nak buat dengan kamu berdua?
Saya dah habis makan, tuan.
Tabik hormat.
2 Mei 2025.
Perhimpunan Platun Satu.
Dua bertugas daripada sembilan ahli.
Tujuh lagi hadir.
Laporan selesai.
-Senang diri. -Senang diri.
Senang diri.
CO batalkan ikrar dan latihan kebangsaan hari ini.
Otot mudah sakit dan tegang dalam cuaca sejuk begini.
Jadi, jangan asyik terperap dan tonton TV sahaja.
Buat senaman asas untuk kekal cergas. Itu sahaja.
-Tabik hormat. -Tabik hormat!
Tabik hormat.
Siapa yang mengantuk itu?
Tak boleh buat betul-betul?
-Tak, tuan! -Tidak!
Kamu semua muda lagi. Jangan lembik!
-Komander skuad. -Baiklah, tuan.
Suruh mereka buat 50 pusingan.
Kamu semua merungut?
Budak-budak ini.
Nak buat 80 pusingan?
-Tak, tuan! -Tak, tuan!
Okey.
Buat 67 pusingan.
Mulakan sekarang.
-Mulakan. -Baik, tuan!
Tak sampai sepuluh orang pun tak seragam?
Seragamkan langkah!
Kiri.
-Satu, dua… -Enam puluh lima pusingan lagi!
Tiga, empat.
Satu, dua, tiga, empat.
-Satu, dua, tiga, empat. -Seragam!
Kawad serentak!
-Satu, dua, tiga… -Satu, dua, tiga…
JAE-YOON SAYANG
Kang Young-joo, tunggu.
Hai, kita dah lambat. Jom lari.
PINTU KELUAR
PINTU MASUK
-Young-joo. -Helo.
-Baru sampai? -Ya.
-Helo. -Lama tak jumpa, Seul-gi.
Macam mana kerja?
Saya cepat sesuaikan diri sebab awak.
Terima kasih banyak.
Awak tak berhenti berterima kasih
sejak masuk sebulan lalu.
Lebih baik awak belanja saya makan tteokbokki.
Seratus bungkus tteokbokki pun saya boleh belanja.
Yakah? Hari ini, boleh?
Hari ini?
Hari ini…
Kalau tak boleh tak apalah.
Minggu depan boleh.
Pintu akan ditutup.
JAE-YOON SAYANG
SAYANGKU YOUNG-JOO
Orang yang anda hubungi sedang sibuk.
Sila cuba sebentar lagi.
Seriuslah?
Kecemasan bagi pertahanan udara.
Bersiap dan berkumpul dalam lima minit.
Kecemasan apa awal pagi begini?
Kenapa?
Tabik hormat!
Arah sini, tuan.
Kami akan mula, tuan.
Teruskan.
Satu Mi-4 menghampiri pangkalan pada arah pukul 8, jarak 7 kilometer.
Meminta kebenaran untuk menembak sasaran.
Mi-4 menghampiri pangkalan arah pukul 8, 7 kilometer.
Meminta kebenaran untuk menembak sasaran.
Unit Isyarat, angkat.
Tekan butang merah. Tunggu tiga minit.
Kecemasan pertahanan udara.
Mi-4 menghampiri arah pukul 8, 7km.
Meminta kebenaran untuk menembak.
Kecemasan.
Mi-4 menghampiri arah pukul 8, 7km.
Meminta kebenaran untuk menembak sasaran.
Penjana dihidupkan.
Sambungan sedia!
Pegawai bertugas, Jeon Hyung-bae!
Pemandangan sedia!
-Buka dan hidupkan. -Buka dan hidupkan.
-Dihidupkan. -Dihidupkan.
-Kelajuan tembakan, 30. -30.
-Satu tembakan melalui radar. -Satu tembakan melalui radar.
Sasaran pada pukul 8, 7km. Berpecah di tong.
-Sasaran pada 7km. -Sasaran pada 7km.
-Enam km. -Enam km!
-Sasaran pada 5km. -Sasaran 5km.
-Empat km. -Empat km!
-Tiga km! -Tiga km!
Satu, dua, tembak!
Matikan kuasa.
-Laporan serangan. -Laporkan!
Sasaran telah dimusnahkan.
Tiga puluh peluru ditembak. Tiada masalah.
Terima.
Peluru Satu buka!
Peluru Dua buka!
-Seratus peluru! -Seratus!
-200! -200!
-300! -300!
-Siap dan sedia! -Siap dan sedia!
Ini arahannya!
Arahnya ialah…
Pangkalan…
Pukul 1, 5 kilometer, An-2, pasukan payung terjun.
Pukul 1, 5 kilometer, An-2 jatuhkan payung terjun.
Sediakan meriam untuk sasarkan mereka.
Dan laporkan.
Laporkan tembakan itu.
-Terima. -Terima!
-Terima. -Lari.
-Hidupkan kuasa. -Kuasa dihidupkan.
Sasaran pukul 1, 5km. Berpecah di tong.
-Sasaran manual. -Sasaran manual.
-Kadar rendah. -Kelajuan rendah.
-Kelajuan sifar. -Kelajuan sifar.
-Jarak ke sasaran, 2,000. -2,000.
-Sasaran dikunci. -Sasaran dikunci.
-Platform dihidupkan. -Disahkan.
Satu, dua, tembak!
-Satu, dua, tembak! -Satu, dua, tembak!
-Sasaran dikunci! -Sasaran dikunci.
-Platform dihidupkan. -Disahkan.
-Satu, dua, tembak! -Satu, dua, tembak!
-Tembak. -Tembak.
Kuasa dimatikan.
Penerjun ditembak, 90 tembakan dilepaskan.
-Tiada masalah. -Terima.
Mereka berdua ahli terbaik.
Pembawa peluru, Prebet Hwang Kyung-sik,
juara dalam Pertandingan Menembak Komander Divisyen Kesepuluh.
Dia antara ahli yang kami latih.
Leftenan Muda Park Sung-wook.
KP-SAM ada di sana.
Kita dapat peluru berpandu!
Bum!
Kita semua mati!
Mereka berdua
yang paling tua.
Mereka 26 dan 30 tahun.
Jadi, mereka susah
nak sesuaikan diri dalam tentera…
"Kita semua mati."
-Komander skuad. -Ya, tuan.
Apa misi kita?
Menghalang serangan musuh
dengan GOP di sekitar meriam antipesawat
di Menara 77A, titik tertinggi di Seoul,
lindungi infrastruktur utama bandar, jaga keselamatan rakyat
dan kawal ruang udara di atas ibu kota kita.
Ke hadapan, kawad.
Berhenti.
Pandang depan!
Kamu semua telah kecewakan saya hari ini.
Saya patut laporkan tindakan tatatertib.
Bersyukurlah itu saja yang saya buat.
Terdapat 77 tingkat.
Panjat ke atas dan fikirkan kesilapan kamu.
Tabik hormat.
Celaka.
Saya lebih rela kena tindakan tatatertib.
Tujuh puluh tujuh…
Diamlah!
Pandang depan!
Ke hadapan, kawad.
Hati-hati!
Kita kena ikut jadual.
Celaka!
Mak, saya lapar.
-Lapar lagi? Kita dah sarapan berat. -Saya masih lapar.
Restoran arah sini. Sila ikut saya.
Arah sini.
Prebet Lee Jae-yoon.
Saya tak guna.
-Teruskan. -Biarkan saya.
Teruskan.
Kim Young-man.
Bersenang-lenang sebab dah jadi sarjan, ya?
Kalau tak jaga budak-budak awak,
nanti orang fikir awak tak buat kerja.
Saya akan rajinkan diri.
Tengok budak-budak tak guna ini.
Kedudukan tekan tubi.
Hei!
Kedudukan tekan tubi!
In-ho dan Jae-yoon, celaka betul.
Malam tadi
saya tangkap seseorang guna telefon waktu mengawal.
Seorang lagi pula tidur nyenyak.
Tak cukup dengan itu, ketika latihan kecemasan,
ada penembak menjatuhkan peluru
hadapan komander batalion.
Baru saya sedar
platun kita memang teruk.
Kalau saya komander batalion,
saya dah humban kamu semua ke lokap!
Dengar tak?
Mulai saat ini,
kamu semua dilarang guna telefon.
Kalau saya nampak sesiapa guna,
saya bunuh dia dan masuk lokap sendiri.
-Hyung-bae. -Ya, tuan.
-Rampas telefon. -Baik, tuan.
Kamu berdua.
Prebet Kelas Satu, Lee Jae-yoon, melaporkan.
Prebet Ra In-ho, melaporkan.
Saya malas nak cakap begini sebenarnya.
Tapi kamu berdua lebih tua berbanding kami semua,
cubalah matang sikit.
Celaka tak guna.
Saya tak jawab sebab terlajak tidur dan terkejar-kejar pergi kerja.
Saya minta maaf pasal semalam, Jae-yoon.
Saya minum banyak sangat di majlis makan malam sambut orang baru.
Pengurus dan penyelia hantar saya balik sebab rumah mereka tak jauh.
Saya faham kenapa awak salah faham.
Tapi Jae-yoon…
Prebet Choi Chul-woo.
Prebet Kyung-sik.
Keluar cepat.
Prebet Ra In-ho.
-Pergi. -Baik, tuan.
Bodoh.
Prebet Lee Jae-yoon.
Lepas.
-Sekejap. -Lepas!
-Sekejap saja… -Hei!
Ini mesej yang penting.
Hei, Jae-yoon.
Lepaskan sekarang.
Sedar diri sikit. Ini semua salah awak.
Maaf, tuan.
-Tabik hormat. -Tabik hormat.
Kenapa dengan semua orang?
Serba salah pula nak cakap apa-apa.
Awak buat apa?
Prebet Choi Chul-woo.
Dah naik tangga pun nak bersenam lagi?
Kenapa lengan awak besar sangat?
Lepas buat senaman kaki, kena buat senaman badan pula.
Tengok saja pun dah penat.
Nanti saya beri dada ayam rebus. Nanti datang ke dewan makan.
Baik, Koperal Kwak.
Terima kasih!
-Kwak, beri saya telefon. -Apa?
Ya.
Tak pernah berdering pun. Ambillah.
Tapi,
saya nak pembantu untuk memasak.
Saya nak buat penghantaran. Berapa lama lagi saya kena buat ini?
Kenapa dia saja yang tak penat?
Dasar si bodoh.
-Saya nak ambil Jae-yoon. -Prebet Lee Jae-yoon!
-Tolong saya. -Baik, tuan!
Bergerak cepat sikit.
Geram betul.
Sarjan Jung dan Leftenan Park
selalu kata sistem perlu dibetulkan.
Tapi mereka selalu suruh saya bawa makanan
agar mereka tak perlu makan macam kita.
Layanan berat sebelah. Tengok sajalah nanti.
Sebelum saya keluar, saya akan laporkan mereka.
Kelakar, bukan?
Tak guna.
Saya bercakap sendiri?
Cakaplah sesuatu.
Maaf, tuan.
Awak dan In-ho ialah liabiliti.
Hari ini pun kamu berdua…
In-ho buat silap lebih banyak…
Kenapa awak tak boleh faham?
In-ho itu memang nampak tak bijak,
lagipun dia lebih tua daripada kita semua.
Tapi awak masuk universiti terbaik dan nampak bijak…
Kenapa?
Ada masalah?
Mereka…
Kenapa dengan mereka?
Tiada apa, tuan.
Awak ada di sini masalahnya.
Mari cepat.
-Hei, awak tengok apa? -Saya cuma…
-Mari ke sini. -Maaf, tuan.
-Tak guna. Awak Ra In-ho? -Bukan, tuan.
Hei, buat sekarang.
Perhatian.
Helo, Soo-jeong.
Kami pasang lif khas untuk awak.
Kehadiran awak akan buat tetamu VIP marah.
Aduhai.
Awak belum tahu.
Lif itu rosak.
Jadi, awak patut laporkannya.
Telefon kami telah dirampas. Masuk akal tak?
Apa pun,
sila ikut arahan kami.
-Tolonglah. -Ya, maafkan kami.
Kalau ini berlaku lagi,
saya rasa lebih baik kami hubungi awak terus.
Boleh beri saya kad?
Soo-jeong?
Apa maksud awak?
Kenapa saya nak beri awak kad nama saya?
-Terkejut saya. -Apa?
Awak sedingin ini dengan semua?
Dasar orang gila…
Buat saja kerja awak, kemudian berambus.
Awak tak ada urusan dengan saya.
-Tak, urusan saya di sini. -Apa?
Awak ingat nama saya?
Kenapa saya nak ingat nama awak?
Saya Kwak Gye-young.
Awak tak faham maksud saya.
-Ini bukan pertama… -Maaf.
Jae-yoon.
-Ya? -Lelaki legenda, Arron Park.
-Berundur. -Hei.
-Arron Park. -Hei!
Budak-budak nakal ini.
Arron Park…
Dia hampir tangkap kita. Celaka.
-Padahal tadi lancar saja. -Sayangnya.
-Kita hantar ini dan keluar. -Baik, tuan.
-Hei, Paolo! -Hei, Paolo!
Panjang umur.
Sihat nampak.
Jom potong daging.
Nantikan jamuan Korea esok.
-Jamuan? -Jae-yoon.
Sungguh?
Saya nak makan di sinilah.
Saya pun nak.
Hangari tradisional Korea. Hebatnya.
Bukan hangari. Ini…
-Ttukbaegi. -"Ttukbaegi"?
Yang terbaik ialah tempatan
Koperal. Saya nak cakap dengan Cef Jung.
-Lima minit lagi. -Ya, tuan.
Sarjan mejar akan mengamuk kalau…
-Saya tahu, tuan! -Celaka.
Ongojishin.
KENALI LAMA UNTUK BELAJAR BARU
Nah.
Gunalah, Prebet Kelas Satu, Lee.
Saya akan ingat sampai mati.
Terima kasih.
Young-joo, telefon awak berbunyi.
Awak dah makan udang?
Helo?
Kang Young-joo!
Awak cakap akan jelaskan pagi ini, tapi awak tak jawab!
Hei, Jae-yoon.
Ini telefon siapa?
Itu tak penting. Saya betul-betul marah.
Awak nak terus mengelak begini?
Tentu awak tak ingat panggilan malam tadi sebab mabuk.
-Betul tak? -Hei.
Saya dah jelaskan semua dalam mesej.
Awak serius nak selesaikan dengan satu mesej saja?
Awak tak faham apa masalah sebenar?
Okey, baiklah.
Malam tadi…
Sarjan mejar panggil, kami terpaksa pergi,
-kalau tak, kami masuk lokap. -Ya, tuan!
Saya telefon semula nanti. Jelaskan semua. Faham?
Hei, Jae-yoon.
Itu teman lelaki awak?
-Ya. -Begitu.
Apa pangkat dia?
-Dia prebet. -Aduhai.
Lambat lagi nak habis.
Awak nak tunggu dia?
Tanya buat apa?
Dia bukan bodoh.
Kenapa dia nak tunggu orang dia takkan kahwin?
Bukan begitu?
Bazir masa?
-Mestilah. -Kenapa dengan awak?
Mungkin betul sayang sampai nak kahwin lepas dia keluar.
Betul tak, Young-joo?
Awak nak kahwini dia, bukan?
Saya belum fikir tentang itu.
Sekejap.
Awak dah patut mula fikir.
Awak bukannya muda lagi.
Kenapa cakap begitu?
Apa masalah awak?
Maksud saya,
awak cukup umur untuk fikirkan perkara-perkara begini.
Saya bergurau saja.
Betul cakap dia. Awak patut fikir.
Tahulah saya nanti.
Makanlah.
Saya tak sedap badan.
Makan kenyang-kenyang.
Helo?
Boleh saya bercakap dengan Prebet Lee Jae-yoon?
Maaf, dia telah kembali ke unitnya.
-Baiklah. -Selamat tinggal.
Ra In-ho.
Prebet Ra In-ho.
Awak ke mana? Giliran kita susun barang kitar semula.
Prebet Lee.
Nah.
Awak tak serahkan tadi?
Apa masalah awak?
Hei, saya punya.
Saya cakap saya perlukannya sebab anak saya sakit.
Anak awak sakit?
Tak, tuan. Anak saya sihat.
Saya ambil telefon tuan
sebab saya rasa tuan lebih perlukan.
Macam mana kalau awak tertangkap?
Awak memang pandai.
Terima kasih banyak.
Ra In-ho!
-Prebet Ra In-ho! -Berundur.
-Masuk! -Baik, tuan!
Ra In-ho!
Cakap dengan teman wanita tuan.
-Saya habiskan dengan Prebet Hwang. -Okey.
Terima kasih.
-Berundur! -Jangan biar dia pegang!
Tiada jalan keluar!
Ini yang awak nak saya buat?
Tak guna.
Laporan seterusnya.
Hari ini, terdapat lebih banyak kejadian di Seoul
orang sawan menyerang orang awam.
Kementerian Kesihatan dan Kebajikan memantau keadaan
dan telah kuarantinkan penyerang
-untuk ujian. -Saya balik.
Jarang balik waktu begini.
Sebagai tindak balas ancaman wabak,
-penyelidik dihantar ke Korea -Kamu macam tak minum.
-untuk jalankan siasatan. -Tak.
-Saya banyak kerja. -Seterusnya…
Saya lapar. Nak makan.
Dah beritahu Jae-yoon
mak akan bunuh dia kalau dia hubungi tengah malam?
Entah. Saya tak ingat apa-apa.
Orang ada akal budi tak hubungi pada waktu begitu.
Fikir betul-betul.
Kalau kahwini orang pentingkan diri,
sepanjang hidup kamu akan menderita.
Kenapa semua orang cakap hal ini hari ini?
Undian telah dibuat
dalam kalangan 2,509 pengundi berusia 18 tahun ke atas.
Berbanding minggu lepas, bilangan orang
yang menyokong presiden terkini…
JAE-YOON SAYANG
Rasanya kita tak boleh berbual dalam telefon.
Itulah pasal.
Young-joo.
Saya dah baca mesej awak.
Saya faham ada majlis makan malam dengan pengurus awak.
Tapi susah untuk terkurung di sini, tak boleh buat apa-apa.
Boleh tak awak bertimbang rasa?
Saya tertekan sebab risaukan awak.
Helo?
Helo? Young-joo?
Helo?
-Jae-yoon. -Ya?
Apa kata kita putus sekejap?
Apa?
Apa maksud awak?
Awak marah saya sebab berleter?
Bukan.
Bukan sebab itu saya cakap begini.
Jadi, kenapa?
Sejak awak masuk tentera,
saya selalu fikir sama ada nak tunggu awak keluar atau tidak.
Katakan saya boleh tunggu 18 bulan.
Selepas ini apa?
Apa hala tuju hubungan ini?
Jae-yoon.
Pada hari awak sertai tentera,
awak langsung tak pujuk saya.
Sekarang pun, awak tak boleh jawab.
-Prebet Kelas Satu Lee. -Ya?
Sarjan Kim panggil.
Saya datang.
-Okey. -Saya akan datang.
Jae-yoon.
Bukan awak saja yang susah.
Okey, saya akan ikut cakap awak.
-Mari makan. -Mak!
Tak bolehkah ketuk dulu?
Ada apa? Kenapa kamu menangis?
Saya tak menangis.
-Boleh saya cakap sesuatu? -Tak boleh.
Baiklah, tuan.
Cakaplah. Apa dia?
Tuan okey, Prebet Kelas Satu Lee?
Young-joo kata
dia mahu kami putus.
Dia mahu berpisah, bukan?
Boleh saya cakap lagi?
Kalau kita berdua saja, tak perlu minta kebenaran.
Awak boleh bercakap. Tak apa.
Baik, tuan.
Saya nak tanya satu soalan.
Tuan akan kahwini teman wanita tuan selepas keluar tentera?
Saya…
Nakkah dia kahwini saya?
Saya belum tamat pengajian.
Berapa lama tuan nak dia tunggu?
Tunggu 18 bulan bukan mudah.
Isteri saya kata
kalau bukan sebab Ha-yul,
dah lama dia tinggalkan saya.
Young-man kita yang comel.
Nak saya belanja apa-apa?
Tak payah, tuan.
Saya boleh pergi minggu depan.
Pergi makan sedap-sedap.
Tabik hormat.
Tengok itu, awak merajuk lagi.
-Nanti saya belikan hamburger. -Enam.
-Jaga diri. -Tujuh.
Selamat jalan.
Lapan.
Sembilan.
Sepuluh.
Boleh tak berhenti? Sakit mata.
Saya buat satu set lagi.
Jae-yoon dan In-ho rosakkan laporan mereka semalam.
Selepas saya jadi komander,
saya takkan lepaskan mereka.
Budak-budak tak guna.
Awak kata mereka terlepas
sebab saya komander skuad yang teruk.
Kenapa sarjan faham begitu?
Saya paling suka tuan di sini.
Tuan contoh teladan saya.
Mulut manis.
Apa patut buat dengan Jae-yoon dan In-ho?
Kalaulah saya tahu.
Mereka lebih tua daripada kita.
Kenapa mereka bodoh?
Kalaulah dia separuh saja macam budak gred A ini,
saya dah tak risau.
Betul tak, Kyung-sik?
Betul, tuan.
Apa maksud awak?
Jae-yoon senior awak.
-Kyung-sik. -Ya, tuan?
Jangan terlebih yakin. Hormati senior, okey?
Tak bolehkah saya buat secara profesional?
-Lebih kemas dan bersih. -Tak.
Saya dah lama nak cukur rambut teman lelaki saya.
Saya buat awak lebih kacak daripada askar lain.
Saya mula.
Alamak.
Awak rasa kelakar?
-Awak nampak comel. -Awak ketawa?
Awak sangat comel.
Hodoh. Jangan buat begitu.
Sudah. Awak nampak hodoh.
Si hodoh ini teman lelaki awak.
Simpan. Jangan tunjuk kepada orang lain.
Okey?
Teruskan.
Awak menangis?
Seriuslah?
Saya tak nak buat.
Hei.
Awak tak boleh tinggalkan saya begini!
Hei…
Sudah. Awak nampak hodoh.
Si hodoh ini teman lelaki awak.
Simpan. Jangan tunjuk kepada orang lain.
SEO JIN-WOOK
Helo.
Kenapa bunyi macam sedih saja?
Ini suara baru bangun tidur.
Kenapa telefon hujung minggu?
Saya perlu ke bandar untuk buat sesuatu untuk ayah saya,
sekarang baru habis,
saya baru perasan
rumah awak tak jauh dari sini.
Jadi, sekarang…
saya di luar rumah awak.
Apa?
Awak di luar rumah saya?
Okey.
Young-joo.
-Saya buat awak tunggu? -Tak.
Saya datang tanpa beritahu,
jadi, saya berbesar hati awak jumpa saya.
Mari. Saya buat tempahan semasa menunggu.
Saya selalu datang sebab kawan saya.
Tapi menu merarau tak sehebat menu makan malam mereka.
Restoran ini bagus.
Makanannya luar biasa.
Saya pesan hidangan penuh.
Boleh.
Oh, ya.
Awak banyak tolong saya ketika saya mohon kerja.
Dapat juga saya balas budi.
Saya minta maaf dan terima kasih banyak.
Awak boleh balas budi lain kali.
Tempat ini mahal, saya belanja.
Tak apa, tuan. Saya belanja.
Belikan saya tteokbokki lain kali.
Kita dah lama kenal.
Kenapa panggil saya "tuan"?
Di luar pejabat,
panggil nama saja.
Saya boleh jadi agak berani.
Kalau terlalu selesa, jadi besar kepala.
Tak boleh panggil nama.
Akhirnya awak senyum.
Awak tak bercakap dalam kereta.
Ada masalah?
Teman lelaki awak?
Ya.
SAYANGKU YOUNG-JOO
Makan malam lepas majlis jabatan kita,
awak tak tengok sebab balik awal, tapi Jun-ho mabuk teruk
dan tendang perut dekan kita.
Dekan kita dah 60 tahun, jadi…
Awak tak perlu jawab?
Ini teman lelaki saya. Kalau angkat, lama pula.
Nanti saya hubungi dia.
Okey.
Saya tak sangka awak akan ambil kerja pejabat.
Bukan selalu dapat tengok gadis cantik baiki mesin.
Saya Dewi Kejuruteraan yang terkenal.
Tapi mak saya tak sanggup tengok tangan saya kotor.
Saya pun nak hidup biasa saja.
Sebab itu saya bersyukur atas bantuan tuan.
Saya Seo Jin-wook. Cakap "Jin-wook".
Saya tak patut buat begitu.
Cakaplah. "Jin-wook".
Tuan.
-Bukan susah pun. -Tak boleh.
Serahkan untuk saya.
Dia memarahinya sepanjang hari.
Dia maki budak 10 tahun lebih muda daripada dia.
Ketua pasukan itu terlalu kasar.
-Tuan. -Ya?
Saya nak ke tandas.
Boleh. Pergilah.
Anda mempunyai satu mel suara.
Young-joo, saya, Jae-yoon.
Pertama sekali, saya…
Saya minta maaf.
Saya fikir daripada perspektif awak.
Kita memang tiada harapan.
Sekarang kita 26 tahun.
Apabila saya keluar, kita 27 tahun.
Saya perlu tamat pengajian di universiti dan cari kerja.
Sudahlah kena tunggu saya tamat,
tapi saya tak boleh minta awak tunggu tanpa kepastian
walau selepas saya tamat.
Sejujurnya, saya sendiri tak pasti
masa depan saya macam mana.
Saya pentingkan diri.
Saya cuba lupakan semua ini
dengan alasan bahawa cinta dah memadai.
Tapi saya rasa itu tak adil.
Tak adil bagi awak.
Tak adil bagi kita.
Young-joo.
Mari kita berpisah.
Terima kasih untuk segalanya.
Saya betul-betul minta maaf.
Jaga diri awak.
Telefon dimatikan.
Selepas nada, sila tinggalkan…
Macam mana awak nak ke sana?
Saya naik teksi.
Jumpa tuan hari Isnin.
Young-joo.
Biar saya hantar awak ke berek.
Saya nak panggil siapa baiki lif?
Saya hubungi bilik mesin sebab disuruh begitu.
Saya tahulah!
Dah lebih seminggu saya beritahu mereka.
Yalah.
Mereka tak peduli sebab bukan lif mereka.
Awak rasa mereka boleh buat?
Terutamanya dia.
Ya, tuan! Saya boleh, tuan!
-Saya tak sedap hatilah. -Sarjan Ahn dan Yoo
akan kembali malam nanti.
Sehingga itu, yang lain bertugas.
Mereka berdua sahaja boleh dapatkan gasolin.
Kalau ada masalah, tugas awak ialah membawa mereka masuk.
Baik, tuan.
Dah dengar, bukan?
Jangan buat benda bodoh.
Ambil gasolin dari stesen minyak di simpang
dan terus kembali ke sini.
-Ya, tuan! -Ya, tuan!
Prebet Kelas Satu Lee.
Awak tak apa-apa?
Prebet mana yang pakai beret macam ini?
-Hei. -Prebet Ra In-ho melaporkan!
Jangan melebih-lebih. Saya tak apa-apa.
Kalau begitu…
Boleh kita guna untuk beli donat?
Makanan manis untuk naikkan semangat tuan.
Saya suka cara awak berfikir.
Bila masa awak selit?
Baiklah, jom makan donat.
Makanan tak mengecewakan.
Kita ada di tengah-tengah Gangnam.
-Ada ramai ahli perniagaan… -Tuan-tuan?
Helo, Soo-jeong.
Ya, helo.
-Ada masalah? -Apa?
Tak. Saya rasa senior saya dah beritahu awak sebelum ini.
Lif peribadi kami rosak.
Saya tahu.
Tapi kalau awak asyik turun ke sini…
Saya pasti saya dah beritahu senior awak.
Si Kwak Ken…
Gye-young, bukan?
Awak tahu nama dia.
Ya, apa yang boleh saya…
Anugerah Bintang Super Asia bermula pada 4:00 petang, bukan?
Bila CEO syarikat penaja akan tiba?
Kenapa? Awak ada urusan di sini juga?
Saya kenal CEO awak. Saya nak tegur dia,
-nak tanya tentang perubahan industri… -Kenapa dengan awak?
Awak tak apa-apa?
Awak tak tahu Syarikat Hiburan Alex?
Saya tahu.
Saya pernah beritahu.
-Ya, awak pernah sebut… -Helo!
Kamu berdua askar!
KALAU AWAK BOLEH TURUN, MARI KITA BERBINCANG…
Saya tanya sebab saya nak tahu.
Awak nak ke sana untuk
berpisah dengan dia?
Kita dah berapa jauh?
Kita dah nak sampai.
Okey…
Young-joo.
Apa pun yang berlaku,
jangan lupa saya ada di sini kalau awak rasa susah.
Saya akan sentiasa ada di sisi awak.
Saya akan sentiasa tunggu
ibarat pokok yang besar
untuk awak bersandar.
Ya, terima kasih.
Okey.
Kenapalah
kamu berdua mesti buat begini ketika saya yang bertugas?
Saya…
Maaf.
Maaf, tuan. Saya datang!
Berambus.
Prebet Kelas Satu Lee. Boleh saya cakap?
Apa dia?
Jangan buang masa.
-Kalau tak dapat beli donat… -Hei.
Apa itu?
Apa benda itu?
-Mereka datang ke arah kita! -Ya!
-In-ho! -Ya?
-Mereka menuju ke arah kita! -Tuan!
Mereka datang!
Terjemahan sari kata oleh Hazleen Hamdan