(ดัดแปลงจากนวนิยาย "อินฟลูเอนซา" โดยฮันซังอุน)
เรานั่งเฮลิคอปเตอร์กลับบ้านเลยไม่ได้เหรอ
- ได้ด้วยเหรอคะ - ลองถามดีไหมครับ
- นี่โอเปร่าเรียก ปลา ทราบแล้วเปลี่ยน - ค่ะ ลองถามดูสิคะ
- ปกติเฮลิคอปเตอร์มันโคลงแบบนั้นเหรอ - นี่โอเปร่าเรียก ปลา ทราบแล้วเปลี่ยน
ผมไม่เคยเห็นมาก่อนก็เลยไม่แน่ใจ
แต่มันโคลงเคลงนิดหน่อยนะครับ
ไม่ใช่เป็นเพราะลมแรงเกินไปเหรอคะ
นี่โอเปร่าเรียก ปลา ทราบแล้วเปลี่ยน
- กยองชิก - กระผม สิบตรีฮวังกยองชิก
- ทางนั้นตอบไหม - ไม่ตอบครับ
นักบินดูไม่มีประสบการณ์ ระวังตัวกันด้วย
- ครับ รับทราบครับ - ท่านครับ
- อย่าทำนะ - อะไรอีกล่ะ
เงียบหน่อยได้ไหม
ไอ้โง่เอ๊ย
เฮ้ย ไอ้บ้า
ไอ้บ้านั่นทำอะไรน่ะ
อย่าข้ามลานจอดเฮลิคอปเตอร์ มีสติหน่อยสิวะ
ไอ้เวรนี่
อย่าให้เฮลิคอปเตอร์ลงจอดนะครับ ดูนี่สิครับ
เวรเอ๊ย
อะไรน่ะ
นี่โอเปร่าเรียก ปลา ทราบแล้วเปลี่ยน
เดินตรงๆ หน่อยจะได้ไหม
แป๊บๆ ที่นี่มีซอมบี้ไหมเนี่ย
เข้าไปในนี้กัน
เข้าไปเลยๆ
- บ้าเอ๊ย ไปทางใครทางมันสิ - ให้ผมเข้าไปนะ
เลิกตามเราได้แล้ว
โธ่เอ๊ย
ไม่มีซอมบี้เหรอ
โอ๊ย ปวดหัว
แหม มีชาฮ็อตแกด้วย
ดื่มกันอีกเถอะ
- ดื่มเหล้าๆ ซัมซู - ได้สิ
ชนๆ คังขี้เมา
- จริงๆ เลย พอกันทั้งคู่เลย - กระดกเลย
- เกิดอะไรขึ้น - ระวังระเบิด
- ซอมบี้ - ซอมบี้นี่นา
- ระวังระเบิด - โคตรเจ๋งเลย
- นั่นอเล็กซ์ อเล็กซ์นี่นา - ไหน
- ไง อเล็กซ์ - อเล็กซ์ ทางนี้
ระวังระเบิด
ไม่นะ
- เจ๋งมาก - สุดยอด อย่างตึงเลย
- ชนแก้วกัน - ขออีกรอบได้เปล่า
แต่ละมื้อแต่ละเดย์
- ชน - ชน
เลิกกระดกเหล้าได้แล้ว ปัดโธ่เอ๊ย
ดื่มนี่ซะ
แหวะ
ให้ตายสิ
- คุณจินอุก - หือ
- คุณจินอุก มาเปิดประตูหน่อย - เบียร์ฉันอยู่ไหน
- อเล็กซ์นี่ - เห็นฉันเป็นอะไร พรมเช็ดเท้าหรือไงวะ
- เวรเอ๊ย - มาแล้วครับ รอแป๊บ
เร็วๆ สิ
- เร็วๆ - อเล็กซ์ มาเร็ว
อเล็กซ์จ๋า
สงสัยผมจะดื่มมากไป
- เท่จัดๆ - ทุกคนไม่เป็นไรนะ
ขออีกรอบได้ไหม ขออีกรอบ
ดูสิ ซอมบี้
- แก๊งนักเบสบอล - นั่นแหละๆ
สู้กันอีกแล้ว
สู้เขา ทวินส์
ไม่สิ ถ้าเบสบอล ยังไงก็ต้องไจแอนต์สสิ
ไม่ใช่แล้ว
- ไจแอนต์ส ชนะให้ได้ - เบสบอลก็ต้องคีอุมสิ
- ทวินส์ เอาให้ชนะ สู้ๆ - ไจแอนต์ส ไปเลย
ลุยโลดๆ
ทุกคนยกปืนขึ้น
เตรียมอาวุธพร้อมยิงเฮลิคอปเตอร์
หน่วยป้องกันภัยทางอากาศประจำที่
- อะไรนะ - อะไรนะ
ประจำที่
เป้าหมายใกล้เข้ามาที่สี่นาฬิกา
ไกลสุดได้แค่นี้ครับ
เตรียมยิงต่อสู้อากาศยาน
โจมตีหางเฮลิคอปเตอร์ เล็งแล้วยิง ปฏิบัติ
- บ้าเอ๊ย - ทำให้มันดีๆ สิวะ
อยากตายเหรอ ไม่อยากกลับบ้านหรือไง
เวรเอ๊ย
เล็งแล้วยิง
- เล็งแล้วยิง - เล็งแล้วยิง
เล็งแล้วยิง
สอยหางมัน
- ครับ - ครับ รับทราบครับ
พลทหารราอินโฮ เล็งที่หาง
- อยู่ในระยะยิงไหม - ใกล้เข้ามาแล้วครับ
ยิงให้ร่วง
ล็อกเป้าหมาย หนึ่ง สอง
เริ่มยิงได้
โอ๊ย รู้สึกแย่ชะมัด
โอ้ นั่นอะไรน่ะ
ไม่มีเวลามาอึ้งแล้ว นำทางไปเลย
มันไปกันหมดแล้ว
- คอยดูคุณยองจูด้วย - มานี่มา
- รู้สึกแย่ชะมัด - เดินระวังๆ นะ
- ดูนั่นสิ - อดทนไว้นะ
ให้ตายสิ รู้สึกเหมือนจะอ้วกเลย
รีบไปกันเถอะ
ในสถานการณ์แบบนี้ ใครจะสนครับว่าเฮลิคอปเตอร์ราคาเท่าไร
นี่ขึ้นเสียงใส่ผมเหรอ เสียสติไปแล้วหรือไง ตั้งสติสิวะ
ขออภัยครับ
ท่านผู้บัญชาการกองพัน ถ้าตอนนี้ส่งเสบียงมาไม่ได้
อนุญาตให้เราย้ายไปฐานที่สถานีซูซอเถอะนะครับ
ถ้าเราอยู่ที่นี่ต่อ อาหารกับน้ำจะหมดนะครับ
เราอยู่ได้ไม่เกินสองสามวันแน่ครับ
เราจะหาทางไปรวมพลที่ฐานตรงสถานีซูซอ…
ไม่ได้ เลิกเพ้อเจ้อ แล้วเตรียมพร้อมรออยู่ที่ตำแหน่งปัจจุบัน
- ครับ - ผมจะจับตาดูสถานการณ์แล้วติดต่อกลับไป
- ระหว่างนั้น เตรียมพร้อมไว้ - ครับ รับทราบครับ
วันทยหัตถ์
ไอ้ฉิบหายวายป่วง
แม่งจะให้เราหดหัวอยู่ในที่เส็งเคร็งนี่ แล้วตายห่ากันหมดหรือไงวะ
เอาล่ะ ฟังให้ดี
นี่คือข้อสรุป
เราจะออกจากตึกนี้กันวันนี้
- อะไรนะครับ - อะไรนะ
เพื่อไปเอาเสบียงจากกองพลน้อยเหรอครับ
โชคร้ายที่จะไม่มีการเติมเสบียงแล้ว
ต่อให้ไม่มีอาหาร เราก็น่าจะอยู่ได้อีกสองสามสัปดาห์นะครับ
ใช่ครับ เรายังมีน้ำประปาใช้อยู่ครับ
ฉันรู้ว่าในแท็งก์น้ำของโรงแรมมีน้ำมากพอ
แต่อีกไม่กี่วันเราก็จะไม่มีไฟฟ้าใช้
ถ้าเป็นแบบนั้น น้ำประปาในแท็งก์ก็จะไม่ไหลด้วย
ถ้าอย่างนั้น เราค่อยไปตอนที่น้ำไม่ไหลก็ยังไม่สาย
นะครับ
ได้กินแค่น้ำเปล่า คิดว่าเราจะมีแรงถือปืนสู้เหรอ
บ้าเอ๊ย
รีบลงมือก่อนตอนที่ยังมีแรงเหลือ แบบนั้นจะฉลาดกว่า
ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว
ทางเลือกเดียวของเราคือสู้สุดชีวิต เพื่อให้รอดออกไปจากที่นี่
มีอะไร
ฉันขอ
ปืนด้วยได้ไหมคะ
ไหนจะเรื่องเมื่อวานนี้อีก
ในเมื่อสถานการณ์มันเป็นแบบนี้ ผมก็พยายามใจเย็นอยู่นะครับ
เพราะงั้นอย่าล้ำเส้นเลยครับ
เมื่อวานคุณไม่เห็นฉันยิงปืนเหรอคะ
ฉันเป็นนักกีฬายิงปืนจนถึงสมัยม.ปลาย แถมติดตัวสำรองทีมชาติด้วยนะคะ
ฉันค่อนข้างมั่นใจว่า ฉันยิงปืนแม่นกว่าใครหลายคนในนี้ค่ะ
จะทดสอบฉันก็ได้ค่ะ
ขอให้ฉันได้…
ปกป้องชีวิตตัวเองเถอะค่ะ
- โอ้โฮ - พับผ่าสิ
- ให้ตาย - เหลือจะเชื่อ
อะไรกันวะเนี่ย
เละเทะไปหมด
ที่นี่ใช่คังนัมแน่เหรอ
ต่างจากที่คิดไว้ลิบลับเลยครับ
ที่นี่ก็โดนซะเละเลย
เวรเอ๊ย เป็นการต้อนรับที่โคตรจะเอิกเกริก
(119 ฉุกเฉิน)
เรียกรถพยาบาลมาเตรียมไว้ซะพร้อมสรรพ
แน่ใจนะว่ามีทหารอยู่ที่นี่
แจยุน
เฮ้ยๆ จะไปไหนน่ะ เธอจะเข้าไปในนั้นเหรอ
เสียสติไปแล้วหรือไง ไม่เห็นซอมบี้เหรอ
- อยากตายหรือไง - นี่
คุณจินอุกก็พูดถูกนะครับ
ถ้าเข้าไปตอนนี้ เราตายหมดแน่
ไปที่ที่ปลอดภัย แล้วรอฟังข่าวจากแฟนคุณกันก่อนเถอะ
นะครับ เดี๋ยวเขาก็ติดต่อมา
ไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินกันก่อนเถอะ
นั่นสิ อย่ากังวลเกินไปเลย ไปกันก่อนเถอะ
ไปเถอะครับ คุณฝ่าเข้าไปไม่ได้หรอก
ถูกแล้ว มาเถอะ คังขี้เมา ไปด้วยกัน
มาเร็วๆ
เล่นขับรถเข้ามาตรงกลางพอดีเลยแฮะ
- แจยุน - เหมือนงานชุมนุมซอมบี้เลยว่าไหม
เวรเอ๊ย เละเทะชะมัด
- มีทางเข้านี้ทางเดียวเหรอครับ - เละเทะโคตร
อย่างกับที่ซ่อนตัวของซอมบี้เลย
- ในรถมีอะไรไหม - ดูสิ เลือดนองเลย
ไม่มีอะไรเลย
- แน่ใจเหรอ - นี่ เดินช้าๆ หน่อยสิ
เดี๋ยวก่อนๆ
เราแยกกันไปหารถผมเถอะ เป็นรถฮัมเมอร์สีกรมท่า ทะเบียน 4574
- แน่ใจนะครับว่ารถอยู่ในโซนนี้ - ผมก็ไม่รู้
รถฮัมเมอร์สีกรมท่า ทะเบียน 4574 นะ
แล้วลืมได้ยังไงครับว่าตัวเองจอดรถไว้ตรงไหน
ฉันเป็นลูกค้าวีวีไอพี ใช้บริการรับจอดรถน่ะ
- เรื่องก่อนหน้านี้… - "วีวีไอพี" คืออะไร
- "บุคคลที่สำคัญมากๆ" - ขอโทษที่อารมณ์เสียนะ
แต่เธอก็รู้นี่นา
เธอทำไม่ถูกนะ ถ้าเข้าไปข้างใน เธอซี้แหงแก๋แน่
- เฮ้ย นั่นอะไรน่ะ - เข้าใจที่สื่อไหม
- คุณยองจู - วิ่ง
- หนี เร็วเข้า - ออกมาจากตรงนั้น
- ซอมบี้มา - ฉิบหายแล้ว
วิ่งๆ
ไม่นะ
อะไรวะ
อย่าเข้ามานะ ไอ้สารเลว
ไปให้พ้น
ระวังระเบิด
ยองจู
ระวังระเบิด
- อเล็กซ์ - นี่ หยุดนะ เธออยากตายหรือไง
ปล่อยนะ ซอจินอุก
แม่งเอ๊ย ฟังกันหน่อยสิวะ
อเล็กซ์ ไม่นะ
- ไม่ได้นะ - ตายซะ
ไม่นะ อเล็กซ์
(บริการรับจอดรถ)
อเล็กซ์
ไม่นะ ไม่
ไม่
ฉันรู้ว่าทุกคนกลัว
แต่ยังไงเราก็ต้องเอาชนะมันให้ได้
เพราะอะไร ฮวังกยองชิก
กระผม สิบตรีฮวังกยองชิก เพราะเราคือทหารของสาธารณรัฐเกาหลีครับ
เก็บประโยคนั้นไว้บอกประธานาธิบดีเถอะ
รับทราบครับ
รู้ไหมว่าชัยชนะที่แท้จริงคืออะไร
การมีชีวิตรอดไง ผู้รอดคือผู้ชนะ
"คนมุ่งตายจะรอด คนมุ่งรอดจะตาย" รู้ความหมายใช่ไหม
ถ้าเราพร้อมจะตาย เราจะรอด ถ้าเราคิดแต่จะรอด เราจะตายค่ะ
ถูกต้อง
เราจะสู้จนตัวตายแล้วกลับบ้านกัน
- รับทราบครับ - รับทราบค่ะ
ใช่แล้ว ต้องอย่างนี้สิ
เอาล่ะ เราจะลงบันไดไปที่เลานจ์วีไอพี แล้วใช้ลิฟต์จากตรงนั้น
ไป เคลื่อนพลกันเถอะ
คิมยองมัน ควักกเยยอง จับประตูไว้
- รับทราบครับ - รับทราบครับ
อย่าเพิ่งยิงจนกว่าฉันจะสั่ง เข้าใจไหม
- ครับผม - ค่ะ
- ปรับเป็นโหมดกึ่งอัตโนมัติ - โหมดกึ่งอัตโนมัติ
นับถึงสามนะ
หนึ่ง
สอง
สาม
โอ๊ย กลิ่นอะไรเนี่ย
นี่มันอะไรกัน
นี่
ฉันว่ารถไม่ได้อยู่ทางนี้หรอก นายไปดูซิว่ารถอยู่อีกโซนหรือเปล่า
เจ้านั่นทำอะไรน่ะ
ไอ้กากเอ๊ย
ไอ้ชาติเปรตนี่ เป็นห่าอะไรวะ
อย่าให้จับได้นะ ฉันจะฆ่าแกให้ตายคามือ
ไอ้ระยำตำบอน
แล้วจะให้ทำยังไง
ไอ้เด็กนี่…
ไปหาตรงอื่น พอเจอรถแล้วก็ขับมาตรงนี้
ผมขับรถไม่เป็น
แล้วมัวทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ไปสอบใบขับขี่
ก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยซ้ำไง
ถ้ายังทำแบบนี้อีก ผมไม่อยู่แล้วนะ
รู้แล้วๆ แป๊บนะ
แป๊บ แม่งโว้ย
มือถือไง มือถือยังมีแบตอยู่ใช่ไหม
- ขอเบอร์หน่อย เบอร์โทร - หือ
เบอร์มือถือน่ะ
- อย่าประมาทนะ - ระวังนะครับ
ตายหมดแล้วใช่ไหม
เร่งฝีเท้าหน่อย
(เลานจ์วีไอพี)
ฉิบหายวายป่วง
เราเข้าตาจนขนาดนี้ พวกแม่งยังจะห่วงค่าเฮลิคอปเตอร์อีก
ค่าเฮลิคอปเตอร์อะไรเหรอครับ
เขาจะให้เราจ่าย ค่าเฮลิคอปเตอร์ที่นายยิงตกไปน่ะสิ
อ๋อ เฮลิคอปเตอร์ส่งเสบียงนั่นน่ะเหรอ
พวกนายก็ถือเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ไว้เราค่อยหารค่าเสียหายกัน
- แต่ว่า… - ฉันด้วยเหรอ
เฮลิคอปเตอร์ลำละเท่าไรนะ
- ผมไม่รู้เลยครับ - เราซวยแล้ว
- เวรเอ๊ย - ฉันต้องจ่ายจริงๆ เหรอ
ล้อเล่นน่ะ
ก่อนลงไปที่ล็อบบี้โรงแรม เราจะจับคู่ตรวจค้นเลานจ์ให้ทั่วก่อน
ถ้าทางสะดวกแล้ว ให้ทำการซ่อมบำรุงอาวุธ
สภาพของอาวุธจะเป็นตัวกำหนด ว่าการต่อสู้ยกต่อไปจะเป็นยังไง
พอเสร็จแล้ว เราจะเคลื่อนพลไปที่ล็อบบี้
- เข้าใจไหม - เข้าใจครับ
งั้นเริ่มกวาดล้างได้ ปฏิบัติ
- ปฏิบัติ - ปฏิบัติ
นายมากับฉัน
แล้วฉันจะหาเจอได้ยังไง
นี่มัน…
ตกใจหมด
(304โน 4574)
นั่นไง รถคันนั้นไง
ป้ายทะเบียน 4574 ใช่ 4574 ด้วย
ให้ตายเถอะ
โทษทีนะ ซอมบี้ ช่วยหลบไปหน่อยได้ไหม
โทษทีนะ
ไปให้พ้น ตรงนี้ไม่มีอะไรหรอก
(คังขี้เมา)
ไอ้เราก็ขับไม่เป็นซะด้วย
(คังขี้เมา วิดีโอคอล)
- ฮัลโหล - อยู่ในรถเหรอ
- ใช่ - นายสตาร์ทรถเป็นใช่ไหม
ไม่เป็น ก็บอกแล้วไงว่าผมทำแต่งานกับติวสอบ
ไอ้นี่ กดปุ่ม "สตาร์ทเครื่องยนต์" สิ
ปุ่ม "สตาร์ทเครื่องยนต์" เหรอ
ไม่เห็นมีเลย
ถ้าเป็นรถฮัมเมอร์ ต้องใช้กุญแจ เสียบเข้าไปแล้วก็หมุน
อ๋อ
เครื่องติดหรือยัง
ไม่นะ ยังไม่ติด ไม่เห็นมันจะติดเลย
- ทำไมไม่ติดล่ะ - ไหงเป็นงี้ล่ะ
- เบรกไง เหยียบเบรกด้วยสิ - นายไม่ได้เหยียบเบรกเหรอ
ไม่ ก็เฮียไม่ได้บอกให้เหยียบนี่
แล้วอันไหนคือเบรกล่ะ มีแป้นเหยียบสองอัน
อันซ้ายสิวะ ไอ้นี่
คอยดูนะ เรื่องนี้จบเมื่อไหร่ ฉันจะรีบไปสอบใบขับขี่เลย
โอเค ยังไงต่อ
เข้าเกียร์เดินหน้า แล้วเหยียบแป้นเหยียบฝั่งขวา
เดี๋ยวนะ ผมถือมือถือ กับจับพวงมาลัยไปพร้อมกันไม่ได้
ได้แล้ว
- ต้องคาดเข็มขัดไหม - อยากทำอะไรก็ทำเถอะ
- คาด คาดไปเถอะ - ได้
แค่ขับรถเป็น ทำเป็นอวดเก่ง
เฮงซวยชะมัด
เดี๋ยวผมก็ถึงแล้ว
ฉิบหายแล้ว มันจะระเบิดไหมเนี่ย
ทำไมๆ
เอาเท้าออกจากเบรกสิวะ ไอ้บื้อเอ๊ย
แล้วก็เหยียบคันเร่งเบาๆ
แม่งเอ๊ย
ตายห่า ขับได้จริงว่ะ
ขอโทษนะ ทุกคน ขอโทษ
ไอ้ฉิบหาย
เร็วโคตร เร็วเกินไปแล้ว
ช่วยด้วย
ทำอะไรสักอย่างสิ
- อย่าโยกพวงมาลัยไปมาแบบนั้นสิ - ผมว่าผมจะชนแล้ว
- เบาๆ สิ - โคตรเร็วเลย
- อย่าโยกพวงมาลัยไปมานักสิ - ไม่ เดี๋ยว
นี่ ฟังอยู่หรือเปล่า เฮ้ย
- นี่ - เบาเสียงหน่อย
ขับช้าๆ แล้วเหยียบเบรกด้วย
สิบตรีอีแจยุน ถ้าซอมบี้โผล่มาตรงนี้…
หุบปากไปเถอะ พ่อฮายุล
ครับ ได้ครับ
ราอินโฮ
ไปบอกเจ้าหน้าที่กองธุรการว่าห้องน้ำเคลียร์แล้ว
ผมมีเรื่องด่วนกว่าครับ
- เจ้าหน้าที่กองธุรการ - ว่าไง
- มีเสบียงอาหารอยู่ตรงนี้กับตรงสุดฝั่งโน้นค่ะ - โอเค
ไม่รู้ว่าเราจะโดนปล่อยเกาะนานแค่ไหน
หยิบอาหารที่เบาและมีแคลอรีสูงมา
ให้ทุกคนแบ่งเสบียง ใส่กระเป๋าอุปกรณ์ก่อนที่จะลงไป
- ได้ครับ - ได้ค่ะ
- โอ๊ะ เยี่ยมเลย ฉันจะเอาถั่วไป - กล้วย…
- สิบตรีอีแจยุนครับ - อะไร
สิบตรีครับ
ผมให้ครับ
เฮ้ย ฉลาดมากที่พกของแบบนี้มา
ทีของอย่างนี้ล่ะมีพร้อมเชียวนะ
(เมียจ๋าของผม)
- สิบตรีอีครับ - อะไรเล่า
มีสัญญาณวายฟายแล้ว
- อะไรนะ - วายฟาย
มีวายฟายเหรอ
วายฟายใช้ได้ ขอเวลาแป๊บ
(ยองจู ที่รักของเค้า)
- นั่นแหละ ช้าๆ นะ - ขับช้าๆ
(ต้าวแจยุน)
อะไร…
ยองจู
- แจยุน - ยองจู เป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนไหม
ฉันไม่เป็นไร
- อือ โล่งอกไปที - นายเป็นอะไรไหม
- ไม่บาดเจ็บใช่ไหม - ฉันไม่เป็นไร
ไม่เจ็บเลยสักนิด ดูสิ เห็นไหม
- ค่อยยังชั่ว - ยองจู เธออยู่ไหน
ฉันอยู่ชั้นใต้ดินของเอทาวเวอร์ นายยังอยู่บนนั้นใช่ไหม
อะไรนะ
อยู่ชั้นไหน เดี๋ยวฉันขึ้นไป
- เดี๋ยว… - บอกมาสิว่าชั้นไหน ฉันจะขึ้นไปหา
เธอจะมาที่นี่ทำไมเนี่ย
ฉันมาเพราะเป็นห่วงนายไง
เธอไม่น่ามาที่นี่เลย ยองจู โธ่เอ๊ย
บอกมาเถอะว่านายอยู่ชั้นไหน
ยองจู ตอนนี้ที่นี่อันตรายมาก เพราะงั้นเธอต้องไปที่ที่ปลอดภัยนะ
นี่ ฉันจะทิ้งนายไว้ที่นี่ได้ไง
- รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันขึ้นไป - ไม่ อย่านะ
บอกว่าไม่ได้ไง ที่นี่อันตรายจริงๆ นะ
นายนึกไม่ถึงหรอกว่าฉันผ่านอะไรมาบ้าง
ฉันแกร่งสุดยอดเลยเถอะ แกร่งกว่านายอีก
ฉันจะปกป้องนายเอง
- ปัดโธ่ - ฉันจะไปหาเอง รีบบอกมาสิว่านายอยู่ที่ไหน
- แป๊บนะ นี่ ยองจู - ว่าไง
ฉันขอโทษจริงๆ
แต่ฉันลืมบอกเธอไปว่า ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ที่เอทาวเวอร์
- อะไรนะ - เพราะงั้นอย่าอยู่ที่นี่…
- หมายถึงอย่าอยู่ที่นั่น… - สถานีซูซอ
หน่วยบัญชาการป้องกันเมืองหลวง กำลังตั้งฐานอยู่ที่นั่น
จ่าสิบตรีพูดแบบนั้นตอนโทรคุยกับกองบัญชาการครับ
- อีแจยุน - ยองจู ไปที่สถานีซูซอ
สถานีซูซอเหรอ
แถวนั้นมีทหารเพียบเลย ปลอดภัยที่สุดแล้ว
ไปที่นั่นก่อนเลย เดี๋ยวฉันจะรีบตามไปทันที
- เข้าใจใช่ไหม เจอกันที่นั่นนะ - เดี๋ยวสิ อีแจยุน
- ยองจู ซูซอ… - ซูซอ…
บ้าฉิบ
แจยุน
อะไรวะแม่ง
- สิบตรีอีแจยุน… - แป๊บๆ
(ยองจู สายตัดไป…)
โล่งอกไปนะครับที่ไม่มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นกับเธอ
ถ้าเธอรอดมาได้ขนาดนี้ แปลว่าต่อไปเธอก็มีโอกาสรอดสูงไม่ใช่เหรอครับ
ก็ถูกของนายนะ พ่อฮายุล แบบนั้นค่อยมีหวังหน่อย
ฉันแค่ต้องรีบออกไปจากที่นี่ แล้วไปตามหายองจู
- อะไรน่ะ - สิบตรีอีแจยุน
เกิดอะไรขึ้น
อะไรเนี่ย ทำไมโทรไม่ติดล่ะ
สายหลุดเหรอ
ฮัลโหล นี่
บ้าฉิบ…
เร็วเกินไปแล้ว เร็วเกินไป
เร็วไปแล้ว แบบนี้ชนแน่
ผมอยากลงแล้ว ขอผมลงหน่อย
เสียงอะไรน่ะ เสียงอะไร
- ลุกขึ้นครับ - อะไรน่ะ สิบเอกคิมยองมัน
- เกิดอะไรขึ้น - อ้าว
กยองชิกกับฉันฆ่าซอมบี้ไปสี่ตัว
สิบเอกคิมยองมันเก่งที่สุดเลยครับ
อย่าประมาทเชียวนะ พวกมันกระโดดมาจากไหนไม่รู้
- รับทราบครับ - จู่ๆ พวกมันก็โผล่มา
- จำไว้นะ เล็งที่หัวซอมบี้ไว้ - รับทราบครับ
ซอมบี้มาจากบนนั้น แต่กยองชิกกับฉันจัดการเรียบ
- ฆ่าได้กี่ตัวครับ - เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก
- อะไรกันวะ - เราต้องไปกันแล้วครับ
ให้ตายสิ ฉันคงลื่นแหงเลย
- ไปกันเถอะครับ - เออ
- เอาอันนี้ไปด้วยดีกว่า - ของที่เบาๆ…
- มะละกอ - อันนี้น่ากินแฮะ
- หือ มีขนมปังด้วย - หยุดๆ
- หยุด - อะไรน่ะ
นี่ เดี๋ยวสิครับ คุณซูจอง
- เดี๋ยวก่อน - หยุดนะ เปาโล
ทำอะไรเนี่ย ไม่รู้เหรอว่าทหารเข้ามาในนี้ไม่ได้
- เปาโล - อะไรนะ
- เปาโล - พี่กเยยอง
- อย่าขยับ - ท่านครับ
อย่ายิงผมนะครับ
เปาโล
เป็นอะไรไหม โดนกัดหรือเปล่า
กัดเหรอ
อะไร
คุณโดนกัดไหม
- ไม่ ไม่โดน - ไม่โดนเหรอ ไม่โดน
- บอกเขาว่าผมต้องตรวจหารอยกัด - ได้ค่ะ
นี่ เปาโล ขอเช็กตามร่างกายหน่อยได้ไหม
ได้ๆ
- กเยยอง - ได้ครับ เปาโล
ก็ดูปกติดีนะครับ
อยู่คนเดียวเหรอ
ครับ อยู่คนเดียว ผู้คนทะเลาะกันเหมือนเป็นบ้าเลย
โคตรอันตราย
หลับลงได้ยังไง ข้างนอกเสียงดังขนาดนั้น
- ยาไง - เล่นยาเหรอ
เชฟร้านอาหารทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงคะ
นี่ไม่ใช่ยาเสพติด แค่ยานอนหลับ
ยานอนหลับเหรอ
พี่จ่า ผมกลัว
ผมอยากไปสถานทูต พาผมไปที่สถานทูตทีได้ไหม
เราไม่ได้จะไปสถานทูตครับ
ถ้าจะช่วยพลเมืองสหรัฐ ก็ต้องพาไปที่สถานทูตสหรัฐสิ
เราไม่ได้มาเพื่อช่วยเหลือคุณ เปาโล
คุณทำกับพลเมืองสหรัฐแบบนี้เหรอ จอกบันฮาจัง
(จอกบันฮาจัง: การที่คนผิดโทษเหยื่อ)
นี่ไม่ใช่ภารกิจช่วยเหลือ สถานทูตงั้นเหรอ
ไม่รู้เหรอว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น
- ไม่ๆ ไม่เป็นไร - หยุด หยุดก่อน
ดูท่าเขาจะหลับเป็นตายหลังกินยาจริงๆ ครับ
เจ้าหน้าที่กองธุรการ เขาน่าจะไม่รู้เรื่องจริงๆ ค่ะ
เปาโล เกิดอะไรขึ้น
อยากลงแล้ว ขอลงเถอะ
เฮ้ย หลบไปๆ อันตรายๆ
หลบไปสิ หลบ
พวกนายควรระวังกว่านี้นะ
ปล่อย…
โอ๊ย อ้วกจะแตก
ไปนั่งเบาะหลัง ฉันจัดการต่อเอง
หลบไป ไอ้พวกสารเลว
ตายซะ
ตายซะ ไอ้พวกสัตว์นรก
- หยุดก่อน หยุด - ไอ้ซอมบี้ระยำ
ผมจะอ้วกแล้ว
- ตายซะ - ฉันเวียนหัวแล้ว
เจ๊เขาบอกว่าเวียนหัวแล้ว
ขอร้องล่ะ หยุดรถทีเถอะ
- ไอ้พวกบัดซบ - หยุด
หยุดสักทีได้ไหม ทำตัวอย่างกับคนเสียสติ
แล้วอยู่แบบคนเสียสติมันไม่ดีกว่าหรือไง
ไม่ว่ายังไง ผมก็อยากมีชีวิตอยู่ต่อแหละนะ
แต่พอเถอะ เจ๊เขาเวียนหัวแล้ว
แค่หารถเจอเข้าหน่อย ก็อยากให้คนอื่นเขายอมรับแล้วเหรอ
เอากับแม่งเถอะ ลืมไปแล้วเหรอว่า เราช่วยนายที่กำลังจะตายมาจากข้างถนน
หัดเจียมตัวซะบ้าง ไอ้น้องซัมซู
นี่ พ่อแม่นายรู้ไหมเนี่ย ว่านายออกไปเมาหัวราน้ำข้างนอก
เพราะแบบนี้ไง ถึงยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่ ไอ้โง่
ฉันล่ะสงสารพ่อแม่นายว่ะ อุตส่าห์เลี้ยงมาจนโต
อะไรวะ ไอ้บ้านี่ รนหาที่ตายซะแล้ว ปล่อยสิวะ
แกนั่นแหละที่รนหาที่ตาย ให้ฉันฝากรอยฟันไว้สักรอยไหมล่ะ
- เอาเลย กัดให้จมเขี้ยวเลย - ไอ้เด็กนี่…
อย่าลืมสิว่าฉันอยู่ในสภาพไหน
เออ รู้แล้ว ฉันรู้แล้ว ปล่อยเถอะ
ก็บอกว่ารู้แล้วไง
น่าจะกัดให้สักที
ก็ซึ้งอยู่หรอกนะที่ให้ตามมาด้วย เพราะฉันจะได้ไม่เหงา
- แต่ระวังคำพูดหน่อยก็ดี - อือ
เป็นคนรวยแล้วไง เป็นคนให้ได้ก่อนไหม
ว่าไหม คุณคังขี้เมา
- แม่งเอ๊ย - ทำอะไรอยู่ ไปได้แล้ว
อือ
ไม่รู้จะได้กินอีกทีเมื่อไหร่ เพราะงั้นกินกันเยอะๆ เลย
- รับทราบครับ - รับทราบค่ะ
(จองแทฮวา 4 พ.ค. 2025)
ผมจะคิดเงินทีหลังนะ ของฟรีไม่มีในโลก
ขอให้ผมได้อยู่จ่ายคุณทีหลังด้วยเถอะ
เจ้าหน้าที่กองธุรการ
โรงแรมนี้เป็นโรงแรมปลอดบุหรี่ครับ
ให้เปาโลมาปรับฉันก็ได้
พวกนายก็สูบกันสิ
- แจยุน ขอมวนหนึ่ง - นี่
ไม่ได้ หยุดนะ ห้ามสูบบุหรี่
สูบบุหรี่ในร้านติดดาวมิชลินไม่ได้นะ
พวกคุณมาทำอะไรกันเนี่ย
ให้ตายสิวะ แม่งเอ๊ย
บ้าไปแล้วเหรอ มาสูบบุหรี่ในร้านอาหารผมเนี่ยนะ
เธอก็สูบด้วยเหรอ เป็นพนักงานโรงแรมไม่ใช่หรือไง
ไอ้ฉิบหาย แถมนี่สูบบุหรี่ไฟฟ้าอีก
แม่ง ไอ้ฉิบหาย
เจ้าหน้าที่กองธุรการ จะไปไหนครับ
จะไปหาอะไรดื่มหน่อย
- เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้ครับ - ไม่ต้อง แค่นี้ฉันไปเองได้
มีแต่จะแย่ลง แม่งเอ๊ย
เปาโล
ฉันล่ะโคตรจะห่วงอนาคตเกาหลีเลยว่ะ
- อะไรล่ะนั่น - เสียงอะไรน่ะ
สิบเอกคิมยองมัน
อย่าเพิ่งครับ
เจ้าหน้าที่กองธุรการ
เป็นอะไรไหมครับ
เจ้าหน้าที่กองธุรการ เราจะบุกเข้าไปนะครับ
พระเจ้า
ขา…
แม่งเอ๊ย
- เจ้าหน้าที่กองธุรการ - หือ
ฉิบหายแล้ว
จมูก…
ยิ่งกัดใกล้หัวเท่าไร ก็ยิ่งติดเชื้อเร็วเท่านั้น
เราจะไปโรงพยาบาลโซลก่อน แล้วค่อยไปสถานีซูซอ
โรงพยาบาลโซลเหรอ
แม่ฉันอยู่ที่นั่น
อ๋อ คุณแม่ไม่สบายเหรอคะ
อ้าว เธอไม่รู้เหรอ
แม่ฉันเป็นเจ้าของโรงพยาบาลโซล
ฉันต้องไปสถานีซูซอ เมื่อกี้แจยุนบอกให้ไปที่…
นี่ แล้วเธอจะปล่อยเจ้านี่ไว้แบบนี้เหรอ
อะไรนะ
พอไปโรงพยาบาล เดี๋ยวเขาก็รักษาให้ ไม่ต้องกังวลหรอก
เธอเองก็บาดเจ็บไปทั้งตัวนี่
ที่นั่นอยู่ใกล้สถานีซูซอแหละน่า
พอทำแผลเสร็จแล้ว ฉันจะไปส่งที่สถานีซูซอ จบไหม
อือ
เฮ้ย เปิดหน้าต่างสิวะ
ผมต้องเข้าห้องน้ำ จอดให้หน่อย
ไอ้บื้อนี่ จะให้จอดตรงไหนล่ะ
- จอดรถ ไม่งั้นโดนฉันกัดแน่ - เออ ก็ได้ๆ
จอดแล้วๆ บ้าฉิบ…
- ให้ตาย ไอ้เด็กนี่มันบ้าไปแล้ว - นี่
ว่าแต่ว่า แถวนี้มีห้องน้ำเหรอ
แล้วไง ผมอ้วกได้ทุกที่แหละ ตรงโน้นตรงนี้ก็อ้วกได้
อี๋ ขยะแขยง ฉันเลิกคบนายแล้ว
อยากกลับบ้านไปโซ้ยรามยอน โรยพริกไทยดำเยอะๆ จัง
นี่ นายก็กินแบบนั้นเหรอ แก้เมาค้างได้ชะงัดเลยล่ะ
แหงสิ แหม คังขี้เมานี่ก็ไม่เบานะ
ขี้เมาอะไรล่ะ ฉันสร่างเมาแล้วเถอะ
ผมก็เริ่มสร่างเมาแล้วเหมือนกันแฮะ
- ผมกลับบ้านดีกว่า - อะไรนะ
ได้ไง ต้องไปด้วยกันสิ นายควรไปตรวจขาด้วย
- แล้วสถานีซูซอ… - ไม่เอาล่ะ ผมกลัวโรงพยาบาลจริงๆ
เกลียดเข้าไส้เลย
ผมกลับบ้านไปอ่านหนังสือดีกว่า
อ่านหนังสือเหรอ บ้าไปแล้ว
ไม่ไง จู่ๆ โลกมันอาจจะกลับมาปกติก็ได้
ถ้าผมอ่านหนังสือตอนที่คนเป็นแบบนี้กัน ผมก็จะนำหน้าคนอื่นไง
รีบไปก่อนที่มันจะอันตรายเกินไปเถอะ เดี๋ยวผมหาทางกลับเอง
อือ กลับดีๆ ล่ะ เรารีบไปโรงพยาบาลกันเถอะ
นี่ แน่ใจนะว่าอยู่คนเดียวได้
โธ่ คังขี้เมา
- โน วอร์รี่ - "โน วอร์รี่" เหรอ
"ดอนท์ วอร์รี่" ต่างหาก เจ้าบื้อ
กลับบ้านไปตั้งใจอ่านหนังสือเถอะ แบบนั้นจะดีกว่า
รู้แล้วน่า ไปได้แล้ว ไอ้เบื๊อก
ไอ้เบื๊อกเหรอ
เหยียบให้มิดเลย ไอ้บื้อ
เดี๋ยวสิ
- นี่ ระวังตัวนะ - อือ
ระวังตัวด้วยล่ะ
ไม่ได้ อย่าตามไปนะ
เขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม
ว่าแต่เขาชื่ออะไรเหรอ
ฉันน่าจะถามชื่อเขาไว้
เจ้านั่นกำลังจะกลายร่างเป็นซอมบี้
ยังไงก็อยู่กับเราได้อีกไม่นานหรอก
ถึงเวลาที่ต้องต่างคนต่างไปแล้ว
"โน วอร์รี่"
โง่จริงๆ
ถึงเวลาที่ต้องต่างคนต่างไปแล้ว
โน วอร์รี่
เฮ้ย หยุดสิ ไปไกลๆ เลย ให้ตายเถอะวะ
ไอ้พวกบัดซบ
แม่ง แบบนี้ง่ายกว่าเรียนหนังสือเยอะเลย