POSTACI, MIEJSCA I ORGANIZACJE SĄ FIKCYJNE
DZIECI FILMOWANO ZGODNIE Z WYTYCZNYMI
NAKAZ SKRĘTU W LEWO ŚWIATŁA DLA PIESZYCH
Chcesz u mnie zamieszkać?
Wprowadź się do mnie.
ODCINEK 7
- Noh Ki-jun? - Tak.
Jadłaś coś?
W lodówce jest jakieś jedzenie. Częstuj się.
U mnie nic nie ma. Głupio mi.
Mam ci coś przynieść?
Spoko. Nie trzeba.
Zamówię coś.
Czujmy się jak u siebie.
Rozgośćmy się.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
Dobranoc.
Urocza lodówka.
Zawartość też.
Chyba lubi tosty.
Jak można tak żyć?
Nie ma tostera.
Chcesz u mnie zamieszkać?
Wprowadź się do mnie.
Ja zamieszkam u ciebie.
Mam na myśli zamianę mieszkań.
Co?
Też nie mam miłych wspomnień związanych z moim lokum.
Choć twoja sytuacja jest gorsza.
U mnie nic nie ma, więc będzie ci niewygodnie.
Nie szkodzi.
Metraż jest taki sam, to ten sam blok.
Wartość jest prawie jednakowa.
Nic skomplikowanego.
Zamieniamy się mieszkaniami, dopóki któreś nie sprzeda swojego.
Co ty na to?
Więc może na miesiąc?
Na miesiąc?
Często myślałam o tym,
żeby się stamtąd ewakuować.
Ale bez planu nie mogłam.
- Więc wynieś się teraz. - Teraz?
- Nie chcesz? - To nie tak.
Po prostu nie planowałam tego.
Plany mogą się nagle zmienić.
Racja.
Czy życie kiedykolwiek idzie zgodnie z planem?
Ale tu pusto.
Muszę to przenieść albo coś tam wstawić.
Dobre.
Przyniosę sobie swoje krzesło.
Chwila.
U mnie nie ma poduszki.
O tej porze obowiązuje cisza nocna.
Zrobię to jutro.
Niedobrze.
Nie mam zegarka.
Mam zadzwonić?
Lepiej wysłać wiadomość, co nie?
„Jeśli jakimś cudem…
jeszcze nie śpisz”…
Cześć.
Jak dobrze, że jeszcze nie śpisz.
Idę do auta po ładowarkę.
A ty?
Myślę, że przyda ci się poduszka.
Dzięki.
Weź sobie z mieszkania, co potrzebujesz.
- Więc jeśli pozwolisz… - Jasne.
Zobaczmy.
Jeśli wrócę teraz na górę, poczuje się skrępowana.
W takim razie może…
Muszę naprawić czujnik ruchu.
Jeszcze cię nie ma, prawda?
To ja.
Czemu się skradam we własnym domu?
Zobaczmy.
Który by tu założyć?
Tak.
Ten jest najlepszy.
Ewakuacja.
Nie, czekaj! To ja!
- Kang Han-deul, to ja! - Co?
Wybacz. Nie wiedziałam, że tu jesteś.
Nosisz w niej cegły?
No co ty.
Przyszedłem po to.
Już jest jutro.
Aha. Ale to raczej „dzisiaj”.
No tak. Racja.
Faktycznie.
Ja…
Czujnik ruchu się zepsuł.
Rozumiem.
Więc…
nie musisz gasić światła.
Dobrze.
Powinienem był ci powiedzieć.
- No to ja lecę. - Okej.
Tak.
Okej.
Śpij dobrze.
- Okej. - Pa.
UNDERWRITERKA KANG HAN-DEUL
JESTEŚ W DOMU? JAK TAM GŁOWA?
AKTUARIUSZ NOH KI-JUN
LEKKO MNIE ĆMI, ALE NIE BOLI.
JAK U CIEBIE? MASZ WSZYSTKO?
BĘDZIESZ KORZYSTAŁ Z TOSTERA?
TU NIE MA, WIĘC JAK NIE POTRZEBUJESZ…
NIEWAŻNE. TAK TYLKO ZAPYTAŁAM. UŻYWAJ GO.
NIE MUSISZ GRZECZNIE PYTAĆ O WŁASNY TOSTER.
NIE BĘDĘ GO UŻYWAŁ. PRZYNIOSĘ CI PÓŹNIEJ.
OKEJ. DAJ ZNAĆ, JAK BĘDZIESZ CZEGOŚ POTRZEBOWAŁ.
DZIĘKI ZA PRZYTRZYMANIE WINDY.
OKEJ. DAJ ZNAĆ, JAK BĘDZIESZ CZEGOŚ POTRZEBOWAŁ.
DOBRZE. SŁODKICH SNÓW.
Nie.
DOBRZE.
Wspaniale, moja podusia.
Mozaiki na księżycu
to nie królik z baśni.
To kratery uformowane przez meteoryty.
Te, które spadają na Ziemię,
spalają się w atmosferze
albo wpadają do oceanu.
Kosmiczne katastrofy…
pozostawiają blizny, które nawet po tysiącach lat
są widoczne i dotkliwe.
Muszę skombinować jakieś łóżko.
Pora spać.
Dzień dobry.
BUDZIK – ZADANIE DO ROZWIĄZANIA
Jak mam to…?
Przyda ci się to.
Bardzo.
Widzę, że się wyspałaś.
Daj, wezmę to.
Przygotuj się. Poczekam na dole.
O kurde.
Tutaj. Wskakuj.
Jak się spało? Wygodne łóżko?
- Tak, wyspałam się. - To dobrze.
Dzięki za wcześniej.
Wiem, że przyszedłeś wyłączyć budzik.
Nie mogłem podesłać Jeon-mana, prawda?
O, mój ulubiony kubek podróżny.
Skąd wiedziałaś?
Naprawdę? Wpadł mi w oko.
Mamy podobny gust.
Sprawdźmy, czy lubimy podobne smaki.
Bardzo dobre.
Kiedy to zrobiłaś?
Kang Han-deul, jedz powoli.
Dobra.
- Ruszamy. - Okej.
- Chcesz kawę? - Pewnie.
Pyszna kawa.
Tak? Nie za słaba?
Mogłaby być mocniejsza.
- Zapamiętam. - Dobra.
Przychodzicie razem do biura?
Co was łączy?
Pojedziemy pierwsi.
Chodźmy.
To oznacza, że łączy ich coś więcej niż praca.
Jak sądzisz, An Jeon-man?
Cóż, pewnie przyjechali jednym autem.
Skąd wiedziałaś, że to ja?
Po zapachu.
Wiesz, że jesteś naprawdę uroczy?
Mówią, że to wystarczy.
Chwileczkę!
- Przepraszam. - Sorki.
Przepraszam.
Proszę mnie wpuścić.
Przepraszam.
W porządku.
Możemy chwilę porozmawiać?
Przepraszam, że postawiłem cię
w krępującej sytuacji.
W porządku.
To nie twoja wina.
Czy powinniśmy
nazwać to, co nas łączy?
Użyjmy skali od 1 do 5, jeśli pytania otwarte są za trudne.
Aby ustalić, co między nami jest,
odpowiedz, używając „coś więcej” lub „coś mniej”.
Dobra.
Jeden: sąsiedzi.
Coś więcej.
Dwa: współpracownicy.
Coś więcej.
Trzy: przyjaciele.
Coś więcej.
Cztery…
Cztery to…
Coś mniej.
Wybacz. To coś między trójką a czwórką,
ale nie umiem tego nazwać.
Bo ta relacja jest taka bezmyślna.
Więc nazwijmy ją „szarą strefą”.
Szarą strefą?
Tak.
- Genialne. - Podoba ci się?
Na razie tak.
Super.
Niech tak zostanie, dopóki nie ustalimy, czym jest czwórka.
Dobra. Więc…
Ja będę „szara”.
A ja będę „strefą”.
Tuż obok ciebie.
Ej!
Mam złe wieści.
- Co się stało? - O co chodzi?
Pani Woo Seon-hee złożyła wniosek o odszkodowanie.
- Słucham? - Co?
Składa pozew o rozwód!
- Chwila. - Załatwcie to!
Nie jest w grupie ryzyka ani wśród pierwszych dziesięciu osób.
To najnowsza klientka.
Nie dostanie odszkodowania w 90-dniowym okresie karencji.
- Właśnie. - Nic nie rozumiecie.
Myślicie, że tego nie wiem?
Co z zerową liczbą rozwodów przez pół roku?
Nieważne, czy rozwiodą się teraz, czy za 90 dni.
Co z tym zrobicie?
Podpisali papiery rozwodowe. Właśnie są w sądzie!
To nie jest pora na siedzenie na tyłkach!
- Trzeba działać! - O nie!
- Tylko nie to! - Ruchy!
Zostaw apaszkę, nie ma czasu! Nie każcie mi się tam zjawiać!
Zasuwajcie!
SĄD NAJWYŻSZY
Gdzie oni mogą być?
Sprawdźmy biuro podawcze i się rozdzielmy.
Nie wiemy, jak wyglądają.
Zatrzymuj wszystkich około 70 lat.
To chyba oni.
Gdzie?
Ty tego chciałaś.
Dałem ci to, czego pragnęłaś, jasne?
Dzięki.
Pierwszy raz zrobiłeś coś, o co prosiłam.
Mogłabyś chociaż przeprosić.
Jesteś taką upartą babą!
No właśnie.
Więc nie żyj z nieokrzesaną babą, która cię nie rozumie.
Znajdź sobie młodą, inteligentną kobietę,
która jest urocza i czuła.
Ja też wreszcie będę cieszyć się wolnością.
Wolnością?
Co takiego?
Rany. Uspokój się, bo zasłabniesz.
Nie emocjonuj się tutaj.
Chodźmy do domu.
Co w nią wstąpiło?
Mamy w domu jedzenie?
Zjedzmy coś, bo cukier ci spadnie.
Nie wygłupiaj się.
Nie lubisz jadać na mieście.
Nie udawaj, że ci zależy.
Chyba złożyli pozew o rozwód.
Już po nas. To koniec.
Wracajmy.
Wynocha. Zejdźcie mi z oczu.
Nie chcę was widzieć.
Co zamierzacie z tym zrobić?
Jaki macie plan?
Co za stres.
Mamy cztery tygodnie.
Dyrektor Jeon.
Dzień dobry. Przepraszam.
Niech to szlag.
Sytuacja jest krytyczna.
Seniorzy nie rozwodzą się tak po prostu po 10 czy 20 latach.
Od tego mam tu tylu bystrzaków.
Wykombinujcie coś wspólnie.
Mamy cztery tygodnie, by ją przekonać.
- Zwołuję zebranie. - Dobrze.
Jak mamy zmienić jej zdanie w cztery tygodnie?
Czemu nie wchodzicie?
- Za mną, ale już! - Idziemy.
Wszystkie obiboki natychmiast do środka!
- Tak jest. - Chodźmy.
DANE OSOBOWE POSIADACZA POLISY
Nie ma jej wśród pierwszych klientów ani w grupie ryzyka,
więc może to impuls.
Rozwód to nigdy nie jest impuls.
Skąd wiesz?
Zrozumiesz, jak się rozwiedziesz.
Tym bardziej gdy chodzi o rozwód seniorów.
Na pewno wiele razem przeszli.
Brawo ty, kurde.
Dobra, przejdźmy dalej.
Czemu nie trafiła do grupy ryzyka?
Może dlatego, że nie zamierzała się rozwieść.
Razem złożyli papiery rozwodowe,
a mimo to twierdzicie, że tego nie chcą?
Na jakiej podstawie?
Widzieliśmy, jak wracali razem do domu. Zachowywali się jakby nigdy nic.
Wyglądali jak papużki nierozłączki.
Rozmawiali o rozwodzie,
ale chyba to do nich nie docierało.
Wolnością?
Rany. Uspokój się, bo zasłabniesz.
Mamy w domu jedzenie?
Zjedzmy coś, bo cukier ci spadnie.
Racja.
Czy to ma sens?
Po co im rozwód, jeśli nie chcą…?
Czyżby łasili się na odszkodowanie?
Wtedy wzięliby pod uwagę okres karencji ubezpieczenia.
Nie.
Racja. To na pewno dziwne.
Tak samo jak to, że w tym wieku wykupiła tę polisę.
Skąd w ogóle o niej wiedziała?
Dobre pytanie.
Po prostu…
- Co jest? - O matko!
Co?
Ktoś ty?
Spokojnie.
- Kto to? - Wszystko się dzieje tak szybko.
Zapomniałem go przedstawić.
To nasz młodszy kolega z branży.
Spokojnie. Wracaj na miejsce.
Przywitaj się. To nasza dyrektor generalna.
A to członkowie zespołu.
Dzień dobry.
Nam Chang-hee, sprzedawca w Ssangmun.
- Liczę na udaną współpracę. - Miło cię poznać.
- Usiądź. - W porządku?
Siadaj. Nie mamy czasu. Musimy się streszczać.
Proszę kontynuować.
Co tutaj robisz?
Mamy kilka odrzuconych umów, więc…
Panie Na.
Chcę to usłyszeć od niego.
Dobrze. Przepraszam.
Pan Na poprosił mnie,
żebym zajął się dwoma umowami, które zostały odrzucone.
No i?
Zrobiłem to, o co prosił.
Czyli?
Namówiłem panią Woo na ubezpieczenie od rozwodu.
Nie wierzę.
WIADOMOŚĆ
ŻYWIOŁOWE I EKSCYTUJĄCE LEKCJE ŚPIEWU
Wiadomość wyślij mi
Wyślij ją mnie, tylko do mnie
Wiadomość wyślij mi
Czy ciekawi cię, co porabiam dziś?
Wiadomość wyślij mi
Jeśli chcesz wiedzieć, co w głowie mam
Powinieneś…
Chwileczkę.
Pozwólcie, że otrę łzy jednej z pań.
Pani Woo chodzi do mnie na lekcje śpiewu.
Podczas wesołej piosenki zaczęła szlochać.
Dziękuję.
Wszystko w porządku?
Przyjaciółka, z którą znam się od 30 lat,
napisała mi, że zabiorą jej dom.
Nie mogłam odmówić jej pomocy.
To ona chciała mnie wykorzystać.
Dlaczego on obwinia o to mnie?
Padła ofiarą phishingu.
Na szczęście nie poniosła strat,
ale mąż dręczył ją z tego powodu.
Ciągle mówi, że jestem głupia i tępa.
Wkurza się i mi ubliża.
Jest żywicielem rodziny,
więc widzi we mnie tylko kucharkę i praczkę.
Służącą.
Gdybym mogła, od razu bym się rozwiodła.
Niech pani tak nie mówi.
To będzie jeszcze gorsze.
Przecież tak długo go pani znosi.
No chyba że ma pani coś takiego.
Ubezpieczenie od rozwodu?
Czemu musiałeś podpisać umowę akurat z…?
Myślałem, że chodzi o liczby.
No tak.
Moje nędzne życie.
Najmocniej przepraszam.
Ale mimo wszystko
rozwód z powodu phishingu to jakiś absurd.
To tylko punkt zapalny. Rozwód od dawna wisiał w powietrzu.
Racja.
Pan Young-kyu jest skąpy i uparty.
Cały czas lekceważy panią Woo.
Ale to nie tylko jego wina,
bo ona źle zarządzała finansami.
Jest bardzo życzliwa, więc poręczała innym kredyty
i pożyczała im pieniądze.
O rety.
Rany, za głębokie rany.
Noh Ki-jun, co robimy?
Naprawisz to, prawda?
Znamy już zarys sytuacji.
Ah-young i ja spotkamy się z panią Woo.
Dobrze.
W takim razie Jeon-man i ja spotkamy się z jej mężem.
- Nie. Nie możecie. - Czemu?
Wścieknie się, że żona wykupiła polisę.
Zbeszta ją, że jest naiwna i znowu dała się nabrać.
Jak się dowie, że to ubezpieczenie od rozwodu,
sam będzie go chciał.
Rozumiem.
Gdybym się dowiedział, że moja żona wykupiła taką polisę…
Sama myśl jest okropna.
Spokojnie.
Nie było tak. Już dobrze.
Staruszka tego nie zrobiła.
Nie mów tak o żonie szefa.
Znaczy pani Lee. Przepraszam.
Panie Na.
Przepraszam.
Odłóżmy na razie spotkanie z mężem.
Najpierw wybadajmy sytuację.
Jak?
Pan tłumi w sobie złość. Ty masz przepuklinę szyjną.
Ja natomiast…
nadwyrężyłem sobie plecy.
PORADNIA MEDYCYNY KOREAŃSKIEJ ONSAEM
- Muszą mieszkać na górze. - Tak.
A gdzie jest…?
Zobacz.
To chyba ona.
- Idziemy? - Tak.
Proszę pani!
Pani jako jedyna codziennie robi zakupy i gotuje.
Dr Park to szczęściarz.
- Dość tych pochlebstw. - Dobrze.
A gdzie ostatnio bywa dr Park?
Często wychodzi.
- Naprawdę? - Tak.
Ma tyle energii. Jakby cofnął się w czasie.
Odmłodniał.
Zawsze taki był.
Dlatego pani też musi o siebie zadbać.
Żona lekarza powinna się lepiej ubierać.
Mężczyźni zawsze wolą młodsze kobiety.
Nie opowiadaj głupot.
Dobrze, proszę pani.
Może wstąpi pani na filiżankę gorącej herbaty?
- Co? - Zapraszam.
Szybciej.
- Chodźmy za nimi. - Dobra.
Panie Na Dae-bok, lekarz już czeka.
DYREKTOR PARK YOUNG-KYU
Dzień dobry.
- Zapraszam tutaj. - Dobrze.
Ojej, to…
Co z pana cerą?
Taki młody, a taki sponiewierany życiem.
Słusznie mówią, że jest pan świetnym lekarzem.
Spojrzał pan na mnie i od razu pan wie?
Zbadam pana, by wiedzieć więcej.
- Proszę dać rękę. - Dobrze.
Ma pan zablokowany splot słoneczny.
Nie odczuwa pan czasami palpitacji serca?
Tak. Odczuwam.
Źle pan sypia,
a po przebudzeniu pojawiają się zawroty głowy.
Nawet po długim śnie boli pana głowa.
Tak, dokładnie.
To stłumiona złość.
Co pana tak stresuje?
Ma pan rację.
Prawdę mówiąc, rozwiodłem się.
Chyba dlatego tak się czuję.
Rozwód?
To była doskonała decyzja.
Poziom stresu spadnie.
Wcale nie.
Gdy wracam do domu, a światła są zgaszone,
czuję pustkę i chłód.
Ale oszczędza pan na prądzie.
Zjadam posiłek w samotności
i zastanawiam się, czemu moje życie tak wygląda.
Są jadłodajnie dla ubogich.
Podczas kampanii wyborczych kandydaci serwują
specjalne posiłki.
A jeśli zachoruję albo…?
Potrzebuje pan akupunktury. Proszę wstać.
- Akupunktury? - Do góry.
- Ale… - Proszę to zdjąć.
Nigdy nie poddawałem się akupunkturze.
Proszę mi to dać i przejść tam.
- Słucham? Chwileczkę. - Proszę się tu położyć.
Na stłumioną złość najlepsza jest akupunktura.
O rety, doktorze Park.
Ile pan ma lat? Skąd u pana tyle siły?
To jeden z plusów rozwodu.
Nie tracę czasu na kłótnie.
Jestem pełen werwy.
Czy to nie jest minus?
Pełen wigoru i samotny nocami…
Serwisy streamingowe!
Proszę coś obejrzeć.
Serwisy…
streamingowe.
Ucisnę punkt hegu. Proszę się rozluźnić i zdrzemnąć.
Wspaniały z pana lekarz.
Halo?
O rety, pani Choi.
Naprawdę?
Jest pani teraz wolna?
Jestem podekscytowany.
Dobrze. Zaraz będę.
Kobieta?
Kiedy przyjdzie pora, pielęgniarka wyjmie igły.
Boli.
Piecze.
Moje plecy.
Ale bolą.
Kurczę.
- Halo? - Po prostu…
Po prostu co?
Nie, jeszcze czekamy.
Wypadło mi coś pilnego. Więcej nie przyjmę.
Panie doktorze!
Idźcie za nim!
- Za nim. - Ruchy!
SALON FRYZJERSKI
Miałam ci coś powiedzieć.
Dobrze, że się spotkałyśmy.
Czemu masz taką minę?
To nic takiego.
Przecież widzę, że coś jest nie tak. O co chodzi?
Jej ojciec jest w szpitalu,
ale chcą go wypisać, bo nie zapłacił.
Wyślą go do domu bez leczenia.
O nie. Biedactwo.
Jakoś sobie poradzimy,
jeśli sprzedamy dom i wprowadzimy się do mniejszego,
ale ciężko coś znaleźć.
Zapytaj panią.
Cicho bądź. Ona nie ma takiej kwoty.
Proszę.
Co to?
Prawdę mówiąc, trzymałam te pieniądze, żeby wpłacić kaucję,
gdy znajdę sobie jakieś mieszkanie.
Mieszkanie? A po co pani?
Mam swoje powody.
Ale ty potrzebujesz ich bardziej niż ja.
Zapłać za leczenie ojca.
Jest pani najlepsza!
Weź i oddaj z nawiązką.
Jestem świadkiem, jasne?
Bardzo pani dziękuję.
Nikt nie zaoferował pomocy, nawet mąż i rodzeństwo.
Znamy się nie od dzisiaj.
Zwrócę to pani z odsetkami, jak tylko sprzedam dom.
Nie chcę odsetek.
Po prostu odstąp od prowizji, gdy znajdę lokum.
Czy coś się dzieje? Czemu szuka pani mieszkania?
Muszę iść do domu i zacząć gotować.
Mąż jada tylko świeże posiłki.
Dziękuję pani! Oddam tak szybko, jak to możliwe!
Do widzenia!
Panie na strzyżenie?
- Może później. - Co?
Przepraszamy. Do widzenia.
Przepraszam.
Do wyboru, do koloru!
Czemu nagle tu przyjechał?
Skąd mam wiedzieć?
Wygląda na podekscytowanego.
Zaczekaj. To Titanic, prawda?
Witam. Sprawny, 150 000.
- Ty jesteś bardziej podekscytowany. - Skąd wiesz?
Jarałeś się tak poszukiwaniem skarbów w podstawówce.
Aż tak było widać? Czy to działa?
Tak. Sprzedam za 150 000.
Nie szukaj skarbów, chodź.
A za 130 000 wonów?
Chciałbym…
Skąd pochodzą te wszystkie przedmioty?
Nie pytaj. Ponoć na pchlim targu można złapać pchły.
Patrz! Walkman.
Ale super!
Szok, że wciąż istnieją.
To rzadki okaz.
- Chcesz to kupić? - Jasne. Nie jestem głupi.
Da mu pan 20 000 zniżki?
Sprzedaję to ze stratą.
Sprzedaje po kosztach.
Ej.
Facet zniknął!
- Szkoda. - Szlag.
- Cóż począć? - Dziękuję.
Do widzenia.
- A niech cię. - Co robimy?
- Patrz! Tam! - Tak.
Kim ona jest?
Pani Woo?
- Proszę pani. - Pani Woo.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Kim panie są?
Jesteśmy z firmy Ubezpieczenia Plus.
Wystąpiła pani o odszkodowanie.
No tak, rozwód.
Złożyłam pozew o rozwód.
Co panie tutaj sprowadza?
Pani wniosek o odszkodowanie.
No tak. Wniosek o odszkodowanie.
Kiedy dostanę pieniądze?
Chciałybyśmy to pani objaśnić.
Ma pani chwilę na rozmowę?
Aż 90 dni?
Tak. To tak zwany okres karencji.
Dopiero po nim można korzystać ze świadczeń ujętych w polisie.
Na pewno panią o tym poinformowano.
Chyba tak.
Prawdopodobnie tak.
Więc powinnam się rozwieść po 90 dniach?
Teoretycznie tak.
A może terapia dla par w tym czasie?
„Terapia dla par”?
Tak.
Zapewniamy wsparcie dla małżeństw,
aby pomóc im poprawić relacje.
„Wsparcie dla małżeństw”?
Tak, można skorzystać z terapii dla par
lub wspólnie rozwijać hobby.
Dostępne są na przykład lekcje tańca towarzyskiego.
Nie potrzebuję czegoś takiego.
To jest bezpłatne.
Spodoba się pani, jak pani spróbuje.
Chcę…
się rozwieść.
Dlaczego chce go pani zostawić?
Do tej pory potrafiła pani z nim żyć.
Powodem jest to, że mój mąż jest pełen wigoru.
„Pełen wigoru”?
W takim razie za 90 dni złożę wniosek o odszkodowanie.
To wszystko, tak?
Tak.
Wszystkiego dobrego.
W razie potrzeby
proszę się ze mną skontaktować.
Dziękuję, młoda damo od ubezpieczeń.
Do widzenia.
- Pójdziemy już. - Dobrze.
- Do widzenia. - Do zobaczenia.
Do widzenia.
Jak tam postępy z nowym ubezpieczeniem?
Przekazałem działom dane dotyczące ryzyka i warunki umowy,
które od pani otrzymałem.
Poinformują nas, czy potrzebne są poprawki.
Musimy się pośpieszyć,
żeby ubiec z tym produktem Ubezpieczenia Plus.
Ale nie mamy aktualnie wystarczających danych na temat ryzyka.
Zebranie ich trochę potrwa.
Naprawdę?
Zajmę się tym razem z kilkoma zewnętrznymi zespołami.
Dobrze.
Jaka była na żywo?
Bardziej zdecydowana, niż sądziłyśmy.
Wyjaśniłyśmy jej, czym jest karencja.
Złoży wniosek za 90 dni.
Proponowałyśmy terapię dla par,
ale odmówiła. Chce rozwodu.
Naprawdę?
A co z mężem?
No więc…
on też ma bardzo pozytywny stosunek do rozwodu.
Był niewzruszony mimo minusów, o których wspominałem.
Nie mam pewności,
ale myślę, że ma inną.
Inną?
Tak.
Zniknął z tajemniczą kobietą.
Zgubiliśmy go przez ciebie.
Dlatego nie chcę wyjść za mąż.
Ale…
miałam wrażenie, że pani Woo Seon-hee nie jest gotowa.
Co masz na myśli?
Nie zna się na finansach
i nie wie, jaki tak naprawdę jest świat.
Co więcej,
myślę, że nadal zależy jej na mężu.
Też odniosłam takie wrażenie.
Nadal dla niego gotuje i mu sprząta.
Ciągle też mówi o nim „mój mąż”.
W końcu żyli razem przez wiele lat.
Pozew o rozwód nie zmienia magicznie przyzwyczajeń.
Nagła zmiana codziennej rutyny może być w tym wieku wyzwaniem.
Dla nas liczy się to,
czy się rozwiodą, czy nie.
Nieważne, czy dobrze im się razem żyje.
Zgadzam się.
Nie patrzcie takim błędnym wzrokiem.
Wymyślcie jakieś wyjście czy coś.
Jak mnie to wkurza.
Noh Ki-jun, masz jakiś genialny pomysł?
Jak nie powstrzymamy tego rozwodu…
Musimy to zrobić!
- Jeśli go nie powstrzymamy… - Co?
Mówię, że musimy!
Zakres ubezpieczenia. Paragraf drugi.
Co dokładnie tam napisano?
„Ubezpieczony wymieniony w umowie musi być osobą dorosłą,
między 18 a 80 rokiem życia, nieuwikłaną w romans”.
- Nie mów, że… - Dokładnie tak.
- Co? - Romans.
Jeśli udowodnimy, że mąż ma romans,
możemy unieważnić tę umowę.
Unieważnić?
Nie rozwiązać, a unieważnić.
Ale jazda.
Unieważnienie to nie rozwiązanie umowy, więc nie zaszkodzi naszej misji.
Zgadza się.
Cudnie! Noh Ki-jun, jesteś geniuszem!
No to załatwione. Znajdźmy dowody romansu
i unieważnijmy umowę.
Więc będziemy teraz grzebać w czyichś brudach.
Naprawdę musimy to robić?
Co?
Musimy ujawniać prywatne sprawy i ranić panią Woo?
Chce rozwodu, więc już jest jej ciężko.
Nie mamy wyjścia.
Chodzi o powodzenie projektu.
Mimo że nie dostanie odszkodowania?
Ten produkt musi trafić na rynek,
by inni w takiej sytuacji je otrzymali.
Inaczej nie będzie to produkt,
tylko próbka.
Proszę pani!
Już po zakupach?
- Słucham? - Była pani na zakupach?
Tak, chyba tak.
Jadła już pani obiad?
Nie wie pani, która godzina? Pora na kolację.
A pani?
Ja…
Który dzisiaj jest?
Dzisiaj? Czwarty.
Ojejku, pojutrze jest rocznica śmierci mojej teściowej.
Muszę zamówić ciastka ryżowe.
A w ogóle, podoba się pani nowy nabytek?
Co pani ma na myśli?
Dr Park kilka dni temu kupił u nas pościel.
Pościel?
Nie pamięta pani? Taką porządną, jak z hotelu.
O jakiej pościeli pani mówi?
O tej importowanej z Włoch. Kupił ją kilka dni temu.
Co kupił?
Pościel.
Pościel, która…
Chyba pomyliłam go z innym klientem.
Jak ten czas leci. Muszę zrobić kolację.
Zmykam do domu.
- Dziękuję. - Do widzenia.
- Czekam na zewnątrz. - Dobra.
KARTA OPINII GOŚCIA
Jesteś naprawdę uroczy, wiesz?
JAK CI SIĘ PODOBA?
UROCZY.
BŁAZEN
DYREKTOR JEON NA-RAE
O kurde. Co teraz?
Giń!
Umieraj, kretynie.
Teraz pociągnij.
Mówią, że to wystarczy.
DYREKTOR JEON NA-RAE
Nie znoszę takich skomplikowanych sytuacji.
Przyszedłeś po coś?
Tak, po zegarek.
- Masz go na ręce. - Faktycznie.
Miałem na myśli budzik.
Zabrałeś go rano.
No tak.
Po nic nie przyszedłem.
Więc o co chodzi?
Chcę przeprosić.
Rozczarowałem cię dzisiaj, prawda?
Po prostu poczułam, jakbyś był kimś innym.
Zastanawiałam się, czy cię znam,
czy źle cię oceniłam.
Usiądź tutaj.
Zabrzmi to jak wymówka,
ale czułem, że to najlepsze wyjście,
bo mamy misję do wykonania.
Ale zastanawiałem się, czy powstrzymanie ich rozwodu
jest właściwe.
Dlatego znalazłem sposób, by wykonać misję, nawet jak się rozwiodą.
A jeśli okaże się, że on naprawdę ma romans,
nie będzie mnie to tak dręczyć.
Jestem…
tchórzem, co nie?
Wcale nie. Nie wiedziałam, że tym się kierowałeś.
Nie bez powodu Jeon-man nazywa mnie błaznem.
Używam sztuczek słownych i racjonalizacji,
by znaleźć luki i ominąć pewne rzeczy.
Wybacz, że źle cię oceniłam.
Daj spokój. Nie po to przyszedłem.
Martwiłem się,
że sprawiłem ci przykrość.
Nie mogłem zapomnieć wyrazu twarzy, jaki wtedy miałaś.
Chciałam po prostu…
znaleźć odpowiedź.
Czemu poczułam się dotknięta?
To tylko praca. Skąd się wzięły te emocje?
Gdyby powiedział to An Jeon-man
albo Ah-young,
czy byłoby tak samo?
Chodziło o ciebie.
Nie mogę zostać w szarej strefie.
A raczej nie chcę.
DZIĘKUJEMY PARK YOUNG-KYU I CHA MI-KYEONG ZA GOŚCINNY WYSTĘP
Zamiana mieszkań?
Rzeczy Ki-juna nadal tu są.
- Czy ty i Han-deul…? - Co was łączy?
Posłuchaj…
Nie zakochuj się we mnie.
Jak mam to zrobić?
Żeby kochać, trzeba mieć w sobie coś z dziecka.
Powtórzcie. Jesteście z firmy ubezpieczeniowej?
Dlatego chce pani rozwodu?
Czy w takim razie wykonaliśmy naszą misję?
Jeszcze nie. Przed nami teraz prawdziwa misja.
Misja?
Napisy: Joanna Kuboń