POSTACI, MIEJSCA I ORGANIZACJE SĄ FIKCYJNE
DZIECI FILMOWANO ZGODNIE Z WYTYCZNYMI
ODCINEK 10
Kto tam?
Jesteśmy z firmy Ubezpieczenia Plus.
- Dzień dobry. - Witam.
- Proszę wejść. - Dziękujemy.
Dziękuję.
Mogliby państwo mi pomóc?
- Tak. - Oczywiście.
Robię filmik, ale nie umiem dobrze wykadrować.
To zajmie tylko chwilę.
To nie problem?
Ależ skąd.
Trzeba dostosować ostrość i uchwycić zawartość.
- Dobrze. - Wezmę to.
Proszę powiedzieć kiedy.
- Nagrywam. - Dobra.
Hej, Słoneczka!
Dzisiaj czyszczę lodówkę!
No nie. Cięcie.
Klaskanie się nagrało.
Przepraszam. Była pani świetna, więc bezwiednie…
- Siadaj. - Dobrze.
Spróbujmy jeszcze raz.
Musimy wysłuchać obu stron.
Rozumiem.
Najpierw potwierdźmy fakty.
Zapoznano was ze sobą i pobraliście się po czterech miesiącach?
Tak.
Od razu wiedziała pani, że to ten jedyny?
Byliśmy w swoim typie.
Miłość od pierwszego wejrzenia.
Rodzice zachęcali nas do szybkiego ślubu.
Nie chcę być niegrzeczny,
ale czy nie należało lepiej się poznać?
Pomyśleliśmy, że zrobimy to, gdy zamieszkamy razem.
Poza tym każdy mówił, że idealnie do siebie pasujemy.
Często nam zazdroszczono.
Więc w czym tkwi problem?
Problem?
Rzecz w tym, że…
„Na pokaz”?
Wyglądamy na szczęśliwych,
ale wcale nie jesteśmy zgodni.
Gotowe.
Doskonale.
- Nie za dużo? - Będzie lepiej wyglądać na zdjęciu.
Musisz zjeść za mnie.
Czemu?
Przecież jestem na diecie.
Przesuń się, zasłaniasz.
Dalej. Wyjdź mi z kadru.
Super.
Ale ten czas leci.
Chodź tu.
To trochę…
Kazałam ci kupić nową golarkę.
Wolę swoją. Poużywam jej jeszcze trochę.
Uparciuch.
Twoje ubrania…
Nie trzeba.
Co do twojej golarki…
Już tu są.
Dobrze wyglądam?
Idę!
Nie wierzę, że sama pani to przyrządziła.
Panie Kim, jestem gotów za to zapłacić.
Przesadza pan. Proszę się częstować.
Pewnie często tak jecie.
Ostatnio był węgorz, prawda?
Skąd pani wie?
Jestem fanką pani Yeo-reum. Widziałam na jej profilu.
Jestem zaszczycona.
Jest pani wymarzoną żoną.
Panie Kim, szczęściarz z pana.
Wiem.
To ja jestem szczęściarą, że go mam.
Przez pracę w KNF ledwo ma czas oddychać.
Muszę o niego dbać.
Proszę dać mu trochę oddechu.
Właśnie to chciałem powiedzieć.
Wie pan, jak się przestraszyłem, gdy pan zasłabł?
Zasłabł?
Nie wiedziała pani?
Nie powiedziałeś mi, bo nie chciałeś mnie martwić?
Tak, dokładnie.
To z przepracowania. Nie chciałem cię martwić.
Zawsze stawia mnie na pierwszym miejscu.
Widać, że bardzo się kochacie.
Powinniście mieć dzieci.
Właśnie. Bez dzieci rodzina nie jest pełna.
Jesteśmy zbyt zapracowani.
To prawda. I dobrze nam we dwoje.
Ojej.
Ale ze mnie gapa.
Może chce pani to zaprać?
- Łazienka jest… - Tam, prawda?
Widziałam na profilu.
Filmik z naszego mieszkania? Śmiało, proszę iść.
To sofa, którą zamówiła pani z Francji?
- Ładny design, prawda? - Tak.
To jedyna zaleta.
Wygląd jest najważniejszy. Zrobić zdjęcie? Światło dzienne jest super.
- Niech pan dołączy. - Ja też?
Tutaj wyjdzie pięknie. Cyknę jedno.
- Pośpiesz się. - Idę.
Dopilnuję, żeby ładnie wyszło.
Uwaga. Raz, dwa…
O jak pięknie!
Zapozujmy tak.
Wszystkiego dobrego. Odezwę się.
SŁONECZKO HAN TRYB: WYMARZONA ŻONA
WYGLĄDA DOSKONALE.
ZAZDRO. ZDRADŹ SWÓJ SEKRET.
Zaczekaj. Przesyłka dotarła.
Szkoda, że nie przyszła rano.
Używaj jej.
Mówiłem, że wolę swoją.
Ta jest lepsza i droższa.
To też wrzucisz na social media?
Co?
Czemu ze mną jesteś?
Żeby móc się chwalić,
z kim mieszkasz, co kupujesz,
co robisz i jesz?
Przedziwna reakcja na to, że kupiłam ci golarkę.
Czemu obcy ludzie wiedzą, gdzie mamy łazienkę?
Może jeszcze napiszesz, ile mamy łyżek i pałeczek?
Napracowałam się dla ciebie i tak mi dziękujesz?
Dla mnie? Zrobiłaś to dla mnie?
A dla kogo?
Dla siebie!
Tylko dla siebie!
Dla Han Yeo-reum, której zazdroszczą.
Dlatego chciałaś się tu wprowadzić. Czy nie tak?
Co w tym złego? Widziałeś, jak jego żona mi zazdrościła?
Przejmujesz się, co myślą inni, a mnie nie zauważasz.
A ty?
Naprawdę nie chciałeś mnie martwić?
Nie miałeś ochoty ze mną gadać, tak?
Nie doceniasz tego, co masz.
Więc przestań.
Nie wiem, czy mieszkamy razem,
dlatego że jesteśmy małżeństwem,
czy na pokaz.
Nie mam do ciebie siły.
Możemy zrobić coś z tą sofą?
Jest strasznie niewygodna.
Czym ja się od niej różnię?
Duszę się w środku.
Przez ciebie czuję, że umieram.
Skończyłeś?
Tak.
Więc…
rozwiedźmy się.
Jesteś taki nieodpowiedzialny.
Myśl sobie, co chcesz.
Dłużej nie wytrzymam.
Ciekawi mnie jedna rzecz.
Dlaczego stworzyli państwo tę polisę?
Bo na katastrofę trzeba się przygotować.
Na katastrofę?
A jeśli to tylko przelotna burza?
Gdy przejdzie, to nic takiego.
Dlatego
nie rozwiodę się.
Chcę się rozwieść.
Wiem, że nikt tego nie zrozumie.
Moja żona bardzo się starała.
Pewnie przeżywa,
że sprawy nie poszły po jej myśli.
Ale nie ma dla nas nadziei,
więc jeszcze gorzej na siłę być razem.
Rozumiem.
Muszę wreszcie zacząć żyć.
Nie dla kogoś, ale dla siebie.
Ludzie nie potępiają tych, którzy cierpią.
Smagają jednak tych, co się rozwodzą,
choć przyczyną tego jest cierpienie.
Dlatego wiele osób rezygnuje z życia
w zgodzie ze sobą.
Nie można dusić tego w sobie.
Pan Kim Seon-man i pani Han Yeo-reum muszą się rozwieść.
Co ty mówisz? Nie możemy ich powstrzymać?
Trzeba uszanować decyzję pana Kim Seon-mana.
A co z życzeniem pani Han Yeo-reum?
Mamy ograniczyć liczbę odrzucanych umów.
Racja. Już prawie się udało.
Ale pomyślcie.
Co, jak zmusimy ich, by zostali razem,
a potem coś pójdzie nie tak?
Nie powinniśmy zastanowić się, czemu stworzyliśmy tę polisę?
Kang Han-deul.
Joh Ah-young, chciałem ci powiedzieć, że…
Wystarczy.
Nie mamy na to czasu.
Jaka jest szansa, że ubezpieczenie od rozwodu
wystartuje i odniesie sukces?
Jeden do 500 tysięcy.
Taka jak na to, że urodzi się bielutki szop albinos.
No tak.
Większość uznałaby to za niemożliwe.
To oznacza, że jesteśmy świetni.
Pokonaliśmy przeszkody i zaszliśmy tak daleko.
Nie było łatwo. Przyznaję.
Wiem, ile pracy w to włożyliście.
Każdy, kto nie ma romansu,
może wykupić tę polisę.
- Co takiego? - Zwariował pan?
Masz.
Ciężkie?
- Proszę. - Ostrożnie.
O kurczę.
Przepraszam, panie Na.
Nie musisz.
Rozumiem, jak się czujesz.
To ja przepraszam i dziękuję.
Uważam, że twórcy tej polisy muszą być szczęśliwi,
aby ci, którzy mają z niej korzystać,
także byli zadowoleni.
Dyrektor Jeon została zawieszona,
więc nasza piątka musi się wspierać i dawać z siebie wszystko.
Nie możemy się kłócić ani stawać po niczyjej stronie.
- Dobrze. - Okej.
Przepraszam.
Okej.
Może damy temu małżeństwu czas do namysłu?
Czyli terapia dla par?
Tak. Mamy wiele do zaoferowania.
Myślę, że to pomoże.
Zgadzam się.
Ja też.
Pomyślcie o pani Gu Mi-rae i panu Woo Seon-hee.
Musieli sami podjąć decyzję,
inaczej nasze działania nic by nie dały.
To prawda.
Tak.
Masz rację.
Spotkam się z panem Kim Seon-manem.
Spróbuję go przekonać.
- Powodzenia. - Na razie.
Ja pomówię z panią Han Yeo-reum.
Dobrze.
Powodzenia.
- Do zobaczenia na zebraniu. - Dobrze.
Panie Kim.
- Możecie iść. - Okej.
- Dobranoc. - Do widzenia.
Przepraszam. Jednak przyszedłem.
Pracuje pan po godzinach?
Wszystko już powiedziałem.
Proszę nie mówić, żebym się nie rozwodził dla odszkodowania.
Chwileczkę.
Prawdę mówiąc, jestem po trzech rozwodach.
Chciałby pan porozmawiać z seryjnym rozwodnikiem?
Jak do tego doszło?
Po prostu za bardzo się różniliśmy.
Sprawy nie zawsze idą po naszej myśli.
Z nami jest tak samo.
Zbyt wiele różnic wprowadziło pustkę.
Spotkałem się z pana żoną.
Nie chce rozwodu, co?
Zgadza się.
Doskonale wie o tym, że się różnicie.
Chociaż tyle.
Wyjściem jest rozwód.
Bo nie jestem już szczęśliwy.
Po prostu…
Nie jestem szczęśliwa.
Jestem nieszczęśliwa.
Nie było łatwo…
zajść w ciążę.
Na pewno wiele pani przeszła.
Ciężko mi było patrzeć
na dzieci innych.
Mój mąż chyba o tym wiedział,
bo wziął długi urlop i zaproponował wyjazd.
Dużo się wtedy śmiałam.
Dzięki niemu.
Wtedy zaczęła pani działalność w social mediach?
Mniej więcej.
Na początku wrzuciłam tylko jedno zdjęcie.
Po tym, co się stało, mąż zasugerował,
żebym zamiast zdjęć dzieci
regularnie wrzucała takie, na których się uśmiechamy.
Ludzie pisali, że nam zazdroszczą
i że wyglądamy na szczęśliwych,
więc czułam się lepiej.
O dziwo.
Pewnie dawało to pani swego rodzaju satysfakcję.
Tak.
Było to dość przyjemne uczucie.
Choć moja rzeczywistość była gorzka.
Rozmawiała pani z moim mężem, prawda?
Tak.
Nie wiem, jak mam to powiedzieć.
Jest pewny swojej decyzji.
Ja też dużo znosiłam.
Był tak przeciwny social mediom, że ze mną nie rozmawiał.
Od miesięcy śpimy osobno.
Dobrze wiem, co się dzieje.
Proszę.
Wszystko przez tę polisę.
Mówicie, że rozwód to katastrofa.
To prawda.
Gdyby wasza polisa nie zachęcała do rozwodu,
wiem, że uniknęłabym…
tej katastrofy.
Może potraktuje to pani
jak szansę, by przemyśleć swój związek,
i da mężowi trochę czasu?
Terapia dla par?
Tak, to program oferowany w ramach ubezpieczenia od rozwodu.
Nie zmieni to pana decyzji,
ale może wam pomóc wzajemnie się zrozumieć.
Po co się wysilać, skoro i tak się rozwiedziemy?
Żeby dobrze to zakończyć.
Dobrze to zakończyć?
Nie będzie łatwo,
ale proszę to potraktować jak okres mediacji.
MAMA
NAPRAWDĘ NIE PRZYJDZIESZ?
MUSISZ PRZYNOSIĆ NAM WSTYD?
Nie przewidziałem takiego ruchu.
W takim razie ja…
Su-in ma ciężki okres w pracy?
Bardzo schudł.
Spałaszował rosół i kurczaka.
Dam ci dodatki do posiłków. Dopilnuj, żeby jadł.
Mamo.
- Rozwodzę się. - Wytrzymaj.
Po ślubie trzeba sobie jakoś radzić.
Myślisz, że moje życie jest usłane różami?
Jeśli się rozwiedziesz,
tata i ja nie będziemy mogli nigdzie się pokazać.
Momencik.
Nie.
Daj mi fory.
- Postaw to tutaj. - Nie zauważyłem tego.
AH-YOUNG
Hej, co tam?
Rozmowa się udała?
Chyba musi to przetrawić. Trzeba zaczekać.
Na to wygląda.
Zastanawiam się, jak poszło Kang Han-deul.
Kang Han-deul?
Gdy wyszedłeś, poszła spotkać się z panią Han.
W każdym razie dobrze się spisałeś.
- Pogadamy jutro. - Dobrze.
UNDERWRITERKA KANG HAN-DEUL
Abonent prowadzi obecnie rozmowę.
Tak.
Dobrze poszło?
Jestem już prawie w domu.
Okej, do jutra.
Idę!
Mam już wino.
Zachowaj na później.
O, kupiłeś krzesło.
Dla mnie?
To moje?
Z jednym było pusto.
Dzięki.
Przecież to moje.
Ale czuję, jakby było specjalnie dla mnie.
Spaghetti w sosie pomidorowym?
Tak. Będzie pasowało do czerwonego wina.
Jak makgeolli do placków z zieloną cebulką
i soju do żołądków drobiowych.
Wiedziałam. Nadajemy na tych samych falach.
Spróbuj.
Dobre.
Pyszne.
Od czasu do czasu za tym zatęsknię.
Daj tylko znać.
A w ogóle, czemu mnie zaprosiłeś?
Cóż…
Porozmawiamy jutro. Okej.
Jestem głodny, ale nie mam apetytu.
Co to jest?
„Urlop w hotelu”?
WOLNA ŻONA, PRZYJAŹŃ, NA CYKU
Czemu nie odbiera? Za wczesna tam godzina?
- Cześć, synu. - O co chodzi, tato?
Czy ojciec nie może bez powodu zadzwonić do syna?
Dzwonisz do mnie pierwszy raz.
Naprawdę?
Co u mamy?
Była ostatnio w szpitalu.
Nic jej nie jest.
Czuje się dużo lepiej.
Wyszła gdzieś z przyjaciółmi.
Naprawdę? Co za ulga.
Rozdanie dyplomów w marcu?
W połowie maja. Mama ma przyjechać.
- Aha. - Nie wiedziałeś?
Racja, coś sobie przypominam.
Jestem ostatnio zajęty, więc wypadło mi z głowy.
Mój syn kończy studia, więc powinienem tam być.
Przez jet lag będzie ci trudno pracować.
Niech mama przyjedzie.
Rozumiem.
Ciocia do mnie dzwoni.
- Muszę kończyć. - Daj znać, czy czegoś potrzebujesz.
I nie ufaj każdemu. Rozumiesz?
Halo?
Hello?
Smarkacz się rozłączył.
NAGRODA ZA WYBITNE OSIĄGNIĘCIA 2010 NA DAE-BOK
Nasza polisa.
Wszyscy nad nią pracowaliśmy,
więc może razem doprowadzimy to wszystko do końca?
Klient powiedział dziś, że chce rozwodu.
Przeklęta polisa.
Nie jest łatwo.
Bo to świetny produkt.
Posłuchaj.
- Zostałam zawieszona. - Wiem.
Ale to ty dostrzegłaś wartość tego produktu, dyrektor…
Ty, Na-rae.
Wiem, że nie będzie łatwo.
Spróbuję.
Żebym nie żałowała.
Cieszę się.
A w ogóle…
wyglądasz, jakby cię to nie ruszało.
Co?
Ja.
Widziałeś wszystkie moje wady.
Twoją odważną stronę też.
Więc nie ma się czym martwić.
Smaczne?
Tak, wyszło świetnie.
Dobre.
Żeby dobrze to zakończyć?
Tak.
Związek można różnie zakończyć.
Podobno każde rozstanie jest złe.
Ale dla samego siebie lepiej dobrze zakończyć sprawy.
Jak poszło z panią Han?
Podobnie.
Zaproponowałam, żeby dała mężowi czas i skorzystała z terapii dla par,
skoro chce naprawić ich relację.
Rany. Ta sama sytuacja, ale inne cele.
Być może my też
byliśmy w tej samej sytuacji, mając inne cele.
Chyba za bardzo dałam się ponieść emocjom.
Przepraszam.
Nie, rozumiem. Zależało ci na dobru klienta.
To ja skupiłem się na własnej opinii. Wybacz.
Pamiętajmy, że naszym celem jest szczęście.
Jak mogłabym zapomnieć?
Pan Kim i pani Han bardzo pragną szczęścia.
Pomóżmy im je odnaleźć.
Dobra.
Może potraktuje to pani
jak szansę, by przemyśleć swój związek,
i da mężowi trochę czasu?
Po co się wysilać, skoro i tak się rozwiedziemy?
Żeby dobrze to zakończyć.
Podobno każde rozstanie jest złe.
Ale dla samego siebie lepiej dobrze zakończyć sprawy.
Dobrze to zakończyć.
Dobrze.
Jesteś w domu?
Już w pracy. Sorki.
- Tak wcześnie? - Zapomniałem dać ci znać.
To coś pilnego?
Nie. Możemy porozmawiać w pracy.
Okej.
Możemy…
chwilę porozmawiać?
Chcesz ze mną walczyć?
Dzięki za picie.
Zdrowie.
- Czemu tak wcześnie przyjechałeś? - Nie mogłem spać.
Z powodu terapii dla par?
Nie tylko. Przeglądałem warunki polisy.
Przy tej sprawie trzeba rozważyć sporo rzeczy.
Nie martw się.
A co u ciebie?
Wczoraj powiedziałeś,
że dla samego siebie lepiej dobrze zakończyć sprawy.
- Tak. - Dlatego spróbuję to zrobić.
Co masz na myśli?
Za kilka dni mam spotkanie rodzinne.
Planowałam nie iść.
Byłam zła, że rodzice się mnie wstydzą, i żałowałam, że tak to się potoczyło.
Chciałam przed tym uciec.
Ale doszłam do wniosku,
że będę bardzo żałować,
jeśli tego nie zakończę.
Łatwo jest żałować.
Dlatego to uczucie ciągle mi towarzyszy…
To jak błędne koło.
Znam to uczucie.
Też tak mam.
Co?
Nieważne.
Jak chcesz to zakończyć?
Muszę coś znaleźć.
Chciałam cię prosić o pomoc, ale byłeś już w pracy.
Mów śmiało. O co chodzi?
Muszę znaleźć coś małego.
- Coś małego? - Tak, chodzi o…
Przepraszam na moment.
Kto to?
Gdzie się podziali Noh Ki-jun i Kang Han-deul?
Może rozmawiają o spotkaniach z panem Kimem i jego żoną.
Właśnie. Na pewno się nie kłócą.
Zadzwońcie, że mamy zebranie.
Dobrze.
Idą.
Gdzie się podziewaliście?
Musieliśmy coś omówić.
Za dziesięć minut mamy zebranie w sprawie tej pary.
Nie. Zróbmy je od razu.
Co?
Tadam.
PAN KIM SKORZYSTAMY Z TERAPII.
- Serio? - O co chodzi?
Pan Kim i pani Han zdecydowali się na terapię.
- Super! - Serio?
O ja cię.
- Udało się. - Kurczę.
Dzień dobry. Dziękujemy za przybycie.
Idziemy?
Proszę napisać, czego oczekują państwo od współmałżonka.
OCZEKIWANIA WOBEC ŻONY
PÓJŚĆ RAZEM DO PRZYTULNEJ KAWIARNI
SPĘDZIĆ RAZEM DZIEŃ BEZ TELEFONÓW
KIM SEON-MAN, HAN YEO-REUM
Dobra.
Co na pierwszy ogień?
Zacznijmy od odpowiedzi pana Kima. To jedno zdanie mówi wszystko.
- Okej. - Dobry pomysł.
Okej.
SPĘDZIĆ RAZEM DZIEŃ BEZ TELEFONÓW
Smacznego.
Wygląda smacznie.
- Dawno nie jedliśmy na mieście. - Tak.
Nie wzięłam telefonu.
Zapomniałam. Wybacz.
Cieszmy się tym dniem.
Dobrze.
Chyba dobrze im idzie.
Skarbie, otwórz buzię.
Sam mogę jeść.
W czym problem? Chcę cię nakarmić.
No tak, nie lubisz krewetek. Wyjmę ją.
- Yeo-reum. - Tak?
Wspólne posiłki są ważne.
Tak. Jak to mówią: „Przez żołądek do serca”.
Lubisz łososia.
O co chodzi? W porządku?
- Muszę iść do toalety. - Co?
Skarbie?
- Zostań. - Co?
Niech sami to załatwią.
TOALETA MĘSKA
W porządku?
Mogłam nie dawać ci krewetki.
Nic się nie stało.
UBEZPIECZENIE OD ROZWODU PRAKTYKI W BIZNESIE
Mówi Jeon Na-rae.
Czy mogę się spotkać z prezesem?
Przyjmijmy właściwą pozycję.
Trochę bliżej siebie.
Jeszcze.
Dobrze. Stopy i kolana blisko siebie.
Plecy prosto i utrzymujemy równowagę.
Splatamy dłonie.
Dobrze, tylko te ręce.
Pięknie. A teraz…
prawą ręką obejmuje pan żonę na wysokości łopatki.
A pani kładzie lewą rękę na ramieniu męża.
Kto by pomyślał, że jedzenie i taniec są tak trudne?
Co nie? Nie ma lekko.
Dobrze. Zaczniemy zgodnie z moim liczeniem.
Raz, dwa, trzy. Dwa, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy.
- Raz, dwa, trzy. - O rany!
- W porządku? - Moje plecy…
- Nic mi nie jest. - Na pewno?
Pani Han.
Skarbie.
Pamiętasz, jak wyrżnęliśmy na łyżwach niedługo po ślubie?
Co robisz? Wstawaj.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Byłeś wtedy…
Wszyscy patrzą. Wstawaj.
- W porządku. - No tak, racja.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Przepraszam, ale nie musisz robić z tego wielkiego problemu.
Co?
Nie jest tak? Przecież nie przewróciłam się celowo.
Nawet nie zapytałeś, czy żyję.
O co chodzi tym razem?
Mieliśmy spróbować.
Ale nam nie wychodzi.
Dlatego się tak zachowałeś?
Co? Na mój widok
tracisz apetyt i chce ci się rzygać?
Nie.
Właśnie że tak!
Han Yeo-reum!
Jak nie przestaniesz, to ja…
Nie chcę mi się żyć.
Mogłeś kupić polisę na życie i plan pogrzebowy.
Jak możesz?
Więc czego ty ode mnie chcesz?
Dlatego kupiłem ubezpieczenie od rozwodu!
W ogóle nie obchodzi cię, co czuję!
A ty?
Nie widzisz, że cierpię?
Darujmy sobie. Zakończmy to.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Dobrze. Niech tak będzie.
Ale…
Panie Kim.
Krótko po ślubie poszliśmy na łyżwy.
Wtedy też upadliśmy, trzymając się za ręce.
Wybuchaliśmy śmiechem, gdy tylko na siebie spojrzeliśmy.
Śmialiśmy się do łez.
Na siłę trzymam się mojego męża,
a on mnie już nie kocha.
Na pewno tak nie jest.
Cokolwiek zrobię, wszystko jest nie tak.
Widziała pani, co było w restauracji.
To wszystko kwestia prób i błędów.
Ludzie myślą,
że jesteśmy ze sobą naprawdę szczęśliwi.
Co ja teraz zrobię?
Kogo obchodzi zdanie innych? Chodzi o wasze szczęście.
Jest wiele małżeństw,
które żyją ze sobą bez miłości.
Co jest z nami nie tak?
Gdybyście się nie kochali,
niczego byście od siebie nie oczekiwali.
Obiecałem, że spróbuję.
Za mało się starałem?
Wysil się trochę.
Czasami starania to za mało.
A próbowałaś?
Nie. Zrobił pan więcej, niż trzeba.
Ah-young!
Tutaj.
Przestań machać.
To z radości.
O co chodzi? O zajęcia taneczne?
Nie.
- To prezent. - Prezent?
Co tym razem? Szpinak?
Zestaw na ceremonię sologamii. Czemu go kupiłeś?
To tylko prezent.
Kupiłem z myślą o tobie.
Masz już taki?
Nie.
No to otwórz.
Zwróć go.
Dlatego że kupiłem bez pytania?
Nie o to chodzi.
Nie powinnam dostać tego w prezencie.
Szczególnie od ciebie.
Nie otworzyłam, więc możesz oddać.
- Co robisz? - Teraz już nie mogę.
Czemu nie mogę ci tego dać?
Kibicuję tym, którzy się pobierają i rozwodzą.
Kupiłem to z tego samego powodu.
ŻYCIE W ZGODZIE ZE SOBĄ
Jeszcze trochę do góry.
Tak, właśnie tutaj.
- Zrobiłaś to celowo. - Nieprawda.
Nie wykupiłem tej polisy dlatego, że chciałem się rozwieść.
Wiem.
Ubezpieczenie kupuje się w nadziei, że nic się nie stanie.
Ale oto jesteśmy.
Jak do tego doszło?
Może to przez moje social media.
Ja wymawiałem się pracą.
Może to nas zniszczyło.
A może
nie poznaliśmy się zbyt dobrze przed ślubem.
Pamiętasz? Wtedy też było zimno.
Szliśmy, trzymając się za ręce, i wtedy się oświadczyłem.
Pamiętam.
Tamten pierścionek
nie ściemniał i wygląda dobrze.
Wspomnienia szczęśliwych chwil szybko ulatują, więc miło, że pamiętasz.
Byłeś szczęśliwy?
Tak.
Bo cię kochałem.
Ani razu nie żałowałem naszego ślubu.
Ja też nie.
Dajmy z siebie wszystko, bez względu na to, co będzie.
Dobrze. Postaram się.
Jest zimno. Zbierajmy się.
Niech to szlag.
Zafundowałem sobie dziś coś innego niż zupę.
Dyrektor Jeon.
Dobrze się miewacie?
Co się dzieje?
Wracam ze spotkania z prezesem.
Jeśli wam to nie przeszkadza,
zostanę z wami do czasu wprowadzenia ubezpieczenia od rozwodu.
Jestem za.
Ja też.
Dobrze, że wróciłaś.
Też jestem za. I tak musisz coś zatwierdzić.
Czyli zespół zadaniowy znów jest w pełnym składzie.
Tak. Zostaliśmy odratowani.
Dyrektor Jeon, będziemy w pełni skupieni
i nie poddamy się aż do wprowadzenia polisy!
Dobrze. Niech tak właśnie będzie.
- Tak jest. - Dobrze.
No już! Do roboty!
- Back to work! - Wracamy do pracy!
BIURO DYREKTORA GENERALNEGO
Jesteś wolny.
Dobrze, że wróciłaś.
Co z tobą?
Jesteś tam, gdzie powinnaś być. Mówię szczerze.
Zainwestowałam czas i siły.
Muszę zobaczyć rezultat.
No tak, oczywiście.
Pozwolę sobie odejść.
Czekasz na mnie?
Co powiesz na makgeolli i placki?
Wino i spaghetti za nami.
Dobra. Chodźmy.
Pierwsza zasada inwestowania.
Dywersyfikacja.
Zainwestowanie wszystkiego w jedną osobę jest ryzykowne,
bo ludzie dożywają setki.
To najbezpieczniejsze, ale…
Ale?
Nie da się na życzenie dywersyfikować uczuć, prawda?
Zawsze ktoś liczy się najbardziej.
„Najbardziej”?
Jedna, pewna inwestycja może przynieść większe zyski.
Mogłaś zostać ranna.
Chodźmy.
Idziesz już do domu?
Cóż…
Umiesz grać w gry?
Mam dwie lewe ręce.
Nauczę cię. Chodź.
Nokaut.
Wygrałam. Widziałeś?
Tak!
Wygrałam!
Dwie lewe ręce?
Po prostu nie znoszę przegrywać. Jeszcze raz?
Dobra.
Gorąco ci?
Nie. Wezmę sobie tę samą postać.
- Ja też chcę tę samą. - Dobra.
Gotowe.
- To nie ta. - Ależ tak.
- To jakiś dziadek. - Latka lecą.
Niby wysoko, a jednak nisko!
Niby nisko, a jednak wysoko!
Jesteś bezsilna.
- To inna postać. - Nie wstaniesz.
- Była inna. - Niby kop, a jednak cios!
- Jeon-man? - Chwyć i rozerwij na strzępy!
Oszukujesz?
- Co? - Zaczekaj.
Więc tak chcesz grać?
Chwyć i obróć!
I nokaut!
Nokaut!
Cios prosty!
Wstawaj i walcz!
Zamierzam wszystko zainwestować w ciebie.
Co ty na to?
Czy to pewna inwestycja?
Okej.
Tak! Znowu wygrałam!
- Dobra jestem, co? - Tak.
Martwisz się?
Trochę.
Gdybym była sama, mogłabym stchórzyć.
Nie martw się.
Twoje nazwisko znaczy „silna”.
- Zaraz wrócę. - Zaczekaj.
Zapomniałaś o czymś ważnym.
Daj rękę.
Proszę.
O rety, znalazłeś.
Powodzenia. Będę na ciebie czekał.
Niedługo wrócę.
Macie takiego dobrego zięcia.
Dba o was jak syn.
- Han-deul. - Dobry wieczór.
Dotarłaś. Co tak późno? Usiądź tutaj.
Wszystko dobrze?
Wyładniałaś po ślubie.
Zdziwiłem się, że zaprosiłaś mnie na rodzinne spotkanie.
Czy to znaczy, że odpuścisz mi dług?
To trochę późno,
ale chcę wam coś powiedzieć.
Rozwiodłam się.
Kang Han-deul!
Wybaczcie, że tak późno.
Wszystko wyjaśnię.
- Po prostu… - Powodem było…
Nie wiem, od czego zacząć.
Zdradzał mnie. Z wieloma.
Jego kochankom nie było końca.
- Czemu…? - Ty…
Jak śmiesz, Su-in!
Wielkie nieba.
Wszyscy byliście na naszym ślubie.
Życzyliście mi szczęścia,
więc chcę powiedzieć, że osiągnę je po rozwodzie.
Nic mi nie będzie.
To nowy produkt mojej firmy.
- Jaki? - Co to?
Dajcie znać, czy jesteście zainteresowani.
- Co to jest? - O rany.
- Wybaczcie. - Co to ma znaczyć?
Czy ty kompletnie zwariowałaś?
Po to mnie zaprosiłaś?
Nie. Po to.
Niech cię szlag.
Masz swoją śrubkę do deski. Zabieraj ją i zjeżdżaj.
„Zjeżdżaj”? Powinienem…
O rany. Facet chyba ją bije.
Damski bokser.
Jak tak można?
Co za koleś.
- W miejscu publicznym? - Nie powinniśmy zareagować?
Zróbcie mu zdjęcie.
Dobra robota, Kang Han-deul!
Ciesz się życiem!
Lepiej ci?
Zdecydowanie. Nawet nie jest mi zimno.
Przypomniało mi się niebo z tamtego dnia.
Noc spadających gwiazd.
O czym myślisz?
Ta chwila jest wyjątkowa,
więc chcę się nią cieszyć w pełni.
Ja też powinnam.
Bo „dziś” nie wróci, gdy nadejdzie „jutro”.
Chcesz zrobić coś jeszcze?
Podoba mi się to, jak jest.
Pan Kim się nie odezwał, co?
Dzień dobry.
Jaką decyzję państwo podjęli?
Ostateczna weryfikacja będzie wcześniej.
Co z odrzuconymi umowami?
- Tak? - Coś się dzieje z panem Na.
Nie przeciągajmy tego, rozwiedźmy się.
Dyrektor? Co ty na to?
Szybko. W domu czeka prezent.
Skoro tak bardzo pada…
Chcesz tu dzisiaj spać?
Napisy: Joanna Kuboń