Odnajdziemy francuską połowę
i oddamy ją Cécile w geście pojednawczym.
W POPRZEDNIM ODCINKU
Magnano chcą rozmawiać z rodziną.
Zdradzą mi kryjówkę Webera, a ty go schwytasz.
Jeden szczegół. Muszę wziąć go żywcem.
Każda misja ma margines błędu.
Nagranie jest doskonałe jak na podróbkę.
Od początku wiedziałem, że nie przywieziesz mi Webera.
Ostrzegaliśmy cię.
Jak ją zdobyłeś?
Myśleliście, że mnie przechytrzycie?
Ty i 3-0-8.
Gdzie ona jest?
Nie będzie już szkodzić.
Wysłałeś nas na Sycylię, żeby nas sprawdzić?
To twoja wina. Sam wybrałeś agentkę.
Miałem już Webera.
Wszystko od niego wyciągnąłem.
On też ma rodzinę.
Nie miał wyboru. Musiał wam dać się zabić.
Zrobiłem to dla dobra agencji,
nie mogłem cię wtajemniczać.
Nie masz pojęcia, czego agencja potrzebuje.
Dzięki mojej interwencji zdobyliśmy całą broń.
Tak myślisz?
Francuska połowa to atrapa.
Cécile chciała wykiwać Kleina i mieć monopol na broń.
- Kiedy chciałeś mi powiedzieć? - Teraz ci mówię.
Odkryliśmy to dzięki naszemu planowi.
Stać.
Otwórz.
Rusz się.
Koniec tych kłamstw.
I ty to mówisz?
Wciskałeś mi pierdoły o szczytnych celach agencji.
Okłamywałeś mnie i inne rodziny.
Tylko raz.
Ten jeden raz.
I słono za to zapłaciłem.
Niedawno posłałeś syna na śmierć.
Mimo tego nie zmieniłeś planów.
Zachowałeś broń dla siebie,
chciałeś wszystkich wykiwać.
Wreszcie masz odwagę powiedzieć mi w twarz,
co o mnie myślisz.
Nigdy nie brakowało mi odwagi.
Tylko twojej uwagi.
Właśnie ją straciłeś.
Podobnie jak pracę.
Zwalniam cię.
Soczewki wyłączone. Idziemy.
Popełniasz błąd.
Ile się znamy?
A ile znałaś Lucę?
Chyba w to nie wierzysz.
Nie zabiłam Luki.
Zasługujesz na najgorsze!
Edo.
[po angielsku] Czekaj.
[po angielsku] Daruj sobie wykłady. Mam dość.
Chcę zrozumieć.
Wiedziałaś, że Sycylia to prowokacja?
Tak i byłam temu przeciwna.
To o to się kłóciliśmy, kiedy wszedłeś.
Zawsze cię wspierałam.
Nie podzielałam jego podejrzeń.
Bardzo mnie zawiodłeś.
Knujesz przeciw nam z jakąś agentką?
Diana to nie jakaś agentka.
[po włosku] Odkąd agenci mają imiona?
[po włosku] Odtąd, gdy najlepsza
z nich naraziła życie dla Mantykory.
Zaciekle jej bronisz.
Bo na to zasługuje.
I nie jestem taki jak wy.
Ludzie nie są dla mnie tylko pionkami.
Jak „my”?
Tak, wy.
Skoro pozwalasz ją zabić, niczym się od niego nie różnisz.
Edo.
[po angielsku] Przesłuchują ją.
[po francusku] Nie mogłeś poczekać, aż zaczną spotkanie?
[po francusku] Nie, a ty?
Też nie.
OSIEM LAT WCZEŚNIEJ
Nie spodziewałam się tu ciebie.
Mam opowiedzieć o systemie zabezpieczeń.
Świetnie.
A ty?
- Co tu robisz? - Cécile?
- Zaraz się dowiem. - Cécile?
Jestem, mamo.
[po francusku] Idziesz ze mną.
Dobrze.
ODMOWA DOSTĘPU
Kurwa!
Co się stało?
Ojciec się połapał.
Wie wszystko o tobie, Lugano i 3-0-1.
Cholera.
A ty?
Wylał mnie.
To jak tu wszedłeś?
Projektowałem te zabezpieczenia.
To mnie stąd wyciągnij.
Nie ma czasu. Zaraz przyjdzie straż.
- Ja się nimi zajmę. - Diana.
- Zabierz mnie stąd. - Nie.
- Zaufaj mi. - Ufam, ale oni mnie zabiją.
Nie. Ojciec zajął się niemiecką połową.
- Dlatego wciąż żyjesz. - Mylisz się.
Chcą mnie przesłuchać,
a potem usunąć.
I może tak będzie lepiej.
Dlaczego?
Więzień z sąsiedniej celi...
Znasz go?
Nie.
Kto to?
Agent Cytadeli,
który zabił twojego brata.
Myślałam, że nie żyje.
Twierdził, że go zabił.
- Na co się gapisz? - Ja tylko wykonuję rozkazy.
Jak zwykle.
Każdy wykonuje czyjeś rozkazy.
Ty też.
Jakkolwiek byś nie zaprzeczał.
Nie słucham rozkazów.
I gdzie cię to zawiodło?
Mnie też zamkniesz?
Następnym razem tak.
I będziesz mnie torturował?
Przez osiem lat.
Zostaw nas.
Mówiłeś, że nie żyje.
Co to zmienia?
Okłamałeś mnie.
Znowu.
Poza tym nie stosujemy tortur.
Nie?
To co dokładnie robimy?
Wyjaśnij mi.
Jak zmuszamy ludzi do mówienia?
Jak sądzisz?
- To co innego... - Bo?
Hipokryta.
Nie umiesz przyznać, z czego żyjesz.
Handlujemy bronią.
Którą ty projektujesz.
Dostał to, na co zasłużył.
Nie mówiłem ci, bo nie rozmawiam o tych sprawach.
Musiałem jakoś sobie ulżyć.
Rozumiem.
Nie powinieneś,
ale rozumiem.
Zawaliłem po całości, co?
Próbowałem go zastąpić, choć nigdy mu nie dorównam.
Otwórz.
Nie skończyliśmy.
- Nie chcę mówić o Enrico. - To pomówmy o agencji.
Masz rację.
Nie ma miejsca na hipokryzję.
Ale na przesadną ostrożność też nie.
Trzeba zaatakować francuską Mantykorę, odebrać połówkę
i przejąć ster.
Zdziesiątkowano nas, a ty chcesz wojny?
- 3-0-8 ma pomysł. - Znów to samo. Otwórz.
Musisz jej wysłuchać.
To twoja ostatnia szansa na odzyskanie władzy.
I pomszczenie syna.
Jak należy.
I tak zostanie stracona.
Dobrze poszło.
- A projekt? - Przedstawiłem go.
[po niemiecku] Bardzo ciekawa propozycja, Edoardo.
[po niemiecku] Dziękuję.
[po francusku] Mówiłam ojcu, że jesteś genialny.
[po francusku] W końcu to Zani.
[po włosku] Idźmy.
[po włosku] Tylko pożegnam się z Cécile.
Wszystko dobrze?
Po co wezwała cię matka?
Mam zasiąść u jej boku.
Mam się wdrażać.
Przygotowywać.
Pogorszyło jej się?
Bardzo.
Ale ciągle myśli o przyszłości.
Nie wiem, jak ona to robi.
Przy takim stresie jak dzisiaj.
A co tam się wydarzyło?
Nie możesz mówić, dobra.
Pomówmy o czymś innym.
[po francusku] Nie możemy tego ciągnąć.
Jak to?
[po włosku] Przestań.
Nie, wyjaśnij mi to.
Za dużo się dzieje.
Matka jest chora, a Mantykora ma ambitne cele.
Dużo ambitniejsze, niż myślałam.
Spoczywa na mnie duża odpowiedzialność.
Możemy wspólnie ją dźwigać. Chcę ci w tym pomóc.
[po francusku] Ale to ja jestem dziedziczką.
Czyli tak zaczynasz swoją misję?
[po włosku] Jesteśmy ich potomkami.
I wiesz, że Mantykora jest najważniejsza.
Wiem, ale co z naszą miłością?
[po francusku] Nadal trwa.
Rozchmurz się.
Mój brat to geniusz.
Spodobał im się twój projekt.
W dupie to mam, Enrico.
Cécile odeszła.
Tak nagle?
Dla mnie nagle, ale nie dla nich.
Dla nich?
Marianne już szykuje sukcesję.
Ale to absurd,
znam Cécile i wiem, że nie jest jeszcze gotowa.
Ma rządzić razem z ojcem i Kleinem? Chore.
Nadszedł jej czas.
Nie, to Klein chce nas poróżnić.
- Boi się stracić pozycję. - To ma sens.
- Z kim trzymasz? - Z tobą. Zawsze.
Ale ten wasz związek zaburzył równowagę w agencji.
Mnie też boli, gdy widzę, jak przez nią cierpisz,
ale musisz zacząć myśleć o naszych interesach.
A dobro Mantykory ma zawsze pierwszeństwo.
Potężna eksplozja wstrząsnęła Mediolanem.
O Boże.
Wiemy, jak to poważnie brzmi,
i właśnie sprawdzamy tę informację.
Ale z tego, co dotąd ustaliliśmy...
- To nie nasze dzieło. - Edo.
Powiedz, że to nie nasza sprawka.
Wiem, że to straszne,
ale mieliśmy powody.
Powody?
Kurwa, co uzasadnia wysadzenie katedry?
Musieliśmy odwrócić uwagę świata,
by mieć wolne ręce.
Trudno opisać ten widok.
Zdobyliśmy listę wszystkich agentów Cytadeli.
Z całego świata.
Kryjówki i adresy.
Uderzymy w nich wszędzie i naraz.
Dziś zniszczymy Cytadelę.
Musieliśmy odwrócić uwagę.
Odwrócić uwagę?
Zabicie setek ludzi to odwrócenie uwagi?
- Nie jesteśmy terrorystami! - Wiemy...
Wiemy, że masz dobre serce,
ale nie ma innego sposobu.
To jest wojna, pogódź się z tym.
Lata temu ktoś mądrzejszy ode mnie
powiedział mi, że tylko poprzez wojnę możemy osiągnąć pokój.
Prawdziwy pokój.
To nasze przeznaczenie.
Kiedyś zrozumiesz.
Atakujemy dzisiaj. Ja poprowadzę ludzi.
- Ty? - Bez obaw, sam o to prosiłem.
Zaufajcie mi, jestem gotowy.
[po angielsku] Nie podoba mi się to.
Dziedzic musi się wykazać.
Muszę iść.
Enrico.
Nasze miejsce nie jest na froncie.
Chcę tam być.
Życz mi powodzenia.
Nie chcę z tobą gadać.
Panie Zani.
To zaszczyt pana poznać. Wolałabym w innych okolicznościach.
Masz minutę.
To moja wina.
Wbrew rozkazom przeszkodziłam w wymianie...
Powiedz coś, czego nie wiem.
Czego chcesz?
Żebyście oddali mnie Francuzom.
Ich głowa rodziny chce mojej śmierci.
- We Francji cię zabiją. - Tutaj także.
Co zyskasz, umierając we Francji, oprócz widoku?
Być może nic.
Ale jeśli mój plan się powiedzie
i ujdę z życiem,
to może pan zmieni o mnie zdanie.
Masz 15 sekund, by przedstawić plan.
Ma pan niemiecką połowę broni.
Oddanie im mnie to pretekst, by wejść do ich siedziby
i wykraść drugą połowę.
Użyjcie mnie.
Jak?
Jako konia trojańskiego.
Wiesz, co zrobił nasz syn idealista?
Piewca uczciwości.
Ma klucz do wszystkich zamków Mantykory.
Wściekasz się, bo nie wiedziałeś,
czy dlatego, że jest zdolniejszy, niż sądziłeś?
Rzecz w tym, że muszę podjąć decyzję.
Dzisiaj.
Nadarza się doskonała okazja.
Jeśli się uda, przywrócimy równowagę w Europie.
I odbierzemy,
co nasze.
To są argumenty za.
Dokładnie.
A jakie jest ryzyko?
Wielkie, chyba zbyt wielkie.
Bo koń trojański chce wejść tam z Edoardem.
Dlaczego?
Ten jego klucz jest niezwykle...
Niezwykle potężny.
Ale opiera się na danych biometrycznych
i tylko on może go używać.
Więc nie ma o czym mówić.
Nasz syn nie będzie narażać życia dla Mantykory.
Obiecałeś mi to.
Zwołam zebranie rodzin
i wyprostuję sprawy raz na zawsze.
[po niemiecku] Znów zbieramy się w tej sali.
Jest jakiś powód?
Nieprzyjemnie tu.
[po angielsku] Ale owocnie.
Patrzę na was i wyobrażam sobie ten niepokój i strach.
[po angielsku] Nie musisz sobie wyobrażać, Ettore.
Są prawdziwe.
Istnieją tylko dlatego, że jako pierwszy podważyłem naszą wspólnotę.
To ja, osiem lat temu,
przyniosłem jabłko niezgody.
Teraz jego nasiona wykiełkowały i puściły korzenie.
Owijają się wokół was,
przynosząc jeszcze więcej kłamstw i konfliktów.
Ale dziś chciałbym to wszystko naprawić.
Jak już pewnie wiecie, tylko ja mam obie połówki broni.
Chcę je wam oddać.
[po angielsku] Nie chcesz nas zdominować?
Mógłbym, ale nie chcę.
Jeśli wszyscy będziemy mieli tę samą broń, zapanuje równowaga.
A do tego, Cécile,
dam ci osobę, która zabiła twojego agenta.
Pogódźmy się i idźmy do przodu.
Jak jedna wielka rodzina.
To nie czas na gierki, Ettore. Gdzie jest haczyk?
- Nigdzie. - Musisz chcieć czegoś w zamian.
Wszystkie oddziały są równe.
Żadnych sankcji.
Włoska Mantykora odzyska pełnię praw.
Nasza trójka będzie równa i żyła w pokoju.
Wróćmy do ideałów,
które połączyły nas 13 lat temu
z innymi rodzinami.
I przestańmy ze sobą walczyć.
Wchodzę w to.
W porządku.
Więc...
Co wiecie o tej broni?
Musimy wiedzieć, z czym mamy do czynienia,
zanim połączymy dwie połówki jabłka.
Wolfgang.
[po niemiecku] Francuska połowa broni to podróbka.
Cécile chciała cię wykiwać.
[po niemiecku] Jak to?
Giada.
Dokąd mnie wieziecie?
Obiecałem Cécile,
że dostarczę jej więźnia i obie połówki broni.
Nadal chcesz jechać?
- Z tą swoją sztuczką? - Oczywiście.
Cieszy mnie, że zmieniłeś zdanie.
Wiem już, co to za broń i jak może nam pomóc osiągnąć nadrzędny cel.
- Zniszczyć świat? - Nie.
Zawładnąć nim.
Sam tego zawsze chciałeś.
Dobrze.
Ale nie kłam więcej.
Ty też nie.
Pozostaje tylko kwestia Diany, jaką ma odegrać rolę
i jak ją stamtąd wydostać.
Może zginąć. Pogodziła się z tym, ty też powinieneś.
Edo.
Obiecałem matce, że nie pojedziesz.
Jeśli coś ci się stanie,
nie wybaczy mi tego.
Sam sobie nie wybaczę.
Więc muszę wyjść cało.
OSIEM LAT WCZEŚNIEJ
Nie!
Matteo.
Kto go zabił?
Dajcie mi chwilę z więźniem.
Jesteś cała?
Tak.
Dobrze cię znowu widzieć.
Nie daj się zabić w Paryżu.
Dobrze by było.
Odzyskamy przyszłość włoskiej Mantykory.
Nikogo nie zostawimy.
Dla wielu z nas to najtrudniejsza misja w życiu.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Przekazujemy wam agentkę 3-0-8.
Edoardo.
To będzie nowy początek.
- [po francusku] Słucham. - Edo Zani was wykiwał.
- Kończy nam się czas. - Poradzi sobie.
Wszystko zależy od niej.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger