2000 AFORAS DE NAINITAL
Que foi? Todo ben?
Vannos atopar os malos?
Que?
Que pasou?
Por que choras?
Non imos volver ver o tío V., verdade?
Sei que estás triste, eu tamén.
Pero tiñamos que marchar. Enténdelo, non si?
O tío V. estaba tirado no chan, só. Morreu, non si?
Estou moi triste. Cáenme as bágoas.
Pero ti dis que chorar nos fai débiles.
Tranquila.
Podes chorar dous minutos.
Pero logo seca as bágoas e lava a cara, si?
Rezamos polo tío V.?
Deus, rogámosche que coides do tío V.
Fai os mellores pasteis.
Se lle pos un restaurante aí arriba,
o tío V. farache pasteis tódolos días.
Prométocho.
Ben?
Veña.
- Conduzo eu? - Non.
Que pensas? K. D. está vivo ou morto?
Non che sei.
Conducindo así, imos morrer nós.
Tes fame? Uns fideos?
- Vale. - Case están.
Quero aprender a disparar.
Quero pelexar cos malos.
- Medra primeiro e logo aprendes. - Prométesmo?
Prométocho.
Se rompes a promesa, aprenderei pola miña conta.
Nadia, a xogar.
- Quéroa viva. - Si.
Entra.
- Honey, veñen os malos? - Si.
Veñen. Pero ti es...
- Afouta. - E eu son...
Miña nai, e non deixarás que me pase nada.
Escoita esta canción e non saias.
- Vale? - Vale.
Merda!
Honey!
Nadia!
Por que saíches?
Rematou a canción.
Vale. Pecha os ollos. Vamos.
Queda aquí.
Honey?
Réndete xa.
Sae, non te vou matar.
Honey, réndete ou terei que matar a túa filla.
Nadia.
Ven, vamos.
Honey, sangue!
Andando, vamos.
Honey!
Nadia, tapa os oídos.
Honey!
Ola?
- Nakul? - Estábate chamando.
Collíchela?
Non. Fuxiu.
Síntoo, meu. Estás na base?
Xa non hai base ningunha. O cabrón volveu.
Quen?
Rahi.
E cal é o plan?
Volve a Bombai, quedamos na sede.
Colle á esquerda. Amodo.
Coido que xa marchou.
Marchou e matou catro persoas.
Cinco. Hai un no monte.
Honey fixo este baño de sangue soa.
Non me estraña. Adestrouna o mellor.
Non é a Honey que eu adrestrei.
1992 BELGRADO
O doutor Raghu vai á conferencia
por algo do proxecto Talwar.
Chacko e eu levamos tempo espiando o doutor Raghu.
Os axentes de Zooni non o perden de vista.
Vai ver a Zooni seguro.
Pero antes temos que lle pór un micro.
Honey, aí entras ti.
Véxoo.
Sorte, Madhavi. Sorpréndeme.
Sorte, Honey.
O doutor sorprendeuse, sen dúbida.
Ben. Procede.
Eu tamén fago iso co café.
- Se non, estame forte. - Xa.
É unha honra, doutor Raghu.
A verdade, vin a Belgrado por vostede.
En serio?
Chámome Madhavi Kumar.
Investigadora na Universidade de Xenebra. Deseño Industrial.
Levo anos querendo vir a esta conferencia.
Cando vin o seu nome na lista deste ano, tiña que vir.
Grazas.
Perdoa que te mirase así.
Non me malinterpretes.
Lémbrasme a alguén. Imitádesvos moito.
- Si? A quen? - Si.
A Charu, a miña muller.
Ou era.
Estamos separados.
Si que nos imitamos.
Estivemos xuntos no MIT.
Unha mente brillante. Das mellores do mundo.
Doutor Raghu.
- Ola, Sasha, como estás? - Ben.
Desexando oílo.
- Xa o collo eu. - Vale.
Si, moitas grazas.
O teu discurso o ano pasado en Moscova foi incrible.
Intentarei ir ao teu relatorio.
Grazas, oxalá veña.
- Deica logo. - Grazas.
Foi un pracer, doutor.
- Espero volvelo ver. - Grazas.
Micro colocado.
Ben feito. Díxenvolo. Simple e sinxelo.
Ludo, comproba o micro.
Óese alto e claro.
2000 AFORAS DE NAINITAL
Honey!
Imos ao médico?
Non, Nadia.
Onde aprendiches a pelexar así?
Hai moitos anos fun coma policía.
Policía?
- Si. - Pero dixeches que eras actriz.
Si, pero tamén fun policía.
Se che doe falar, non fales.
- Nadia. - Díxenche que non fales.
Podo descansar un pouco?
Só un pouco. Logo serame máis doado conducir.
- Nadia. - Si?
Prométeme...
O que?
- Que non vas saír do coche. - Vale.
- Baixo ningunha circunstancia. - Vale.
Nadia, prométemo.
Vale, Honey, prométocho.
Podes tomar un doce, só un.
- Durme. - Só un chisco.
Trece rupias.
- Ten auga? - Alí.
Chacko.
- Paracetamol e antibióticos. - Grazas.
Está sucia. Voucha limpar.
Se non, infectarase.
Prometinche que non ía saír,
pero que fago? A quen llo pregunto?
Terei que tomar eu as decisións.
Descansa. Volvo en dez minutos.
O libro de Nadia
Nadia.
Imos?
Señor, preciso menciñas para feridas.
Un paquete de algodón, un paquete de glicosa en po,
unha caixa de paracetamol, un tubo de Supramycina
e seis apósitos.
Vale.
Nadia? Nadia!
Nadia!
Nadia! Sube.
1992 BELGRADO
Entrou no edificio de cristal, o 10.
Os axentes de Zooni están fóra.
Aí está rexistrada unha navieira.
Balkan SC.
Vou mirar a actividade financeira.
Non hai actividade. É unha tapadeira.
BALKAN SC NAVIEIRA
Zooni.
Si, agárdao.
Non teño audio.
Que dis?
Que non hai sinal, digo. Non oio nada.
Sigue... para.
Dálle para atrás.
Atrás... Para.
Non, atrás.
Para, xa o teño, para.
O micro éche malo.
Ves esas estruturas de formigón?
Bloquean as ondas. O micro di...
- Ola, Zooni. - Ola, Doutor Raghu.
Doutor.
Ola, Shaan.
Pasa, pecha a porta.
Canto tempo, non si?
Sei que me seguen os seus axentes.
Vixíanme cada movemento. E está ben.
Permitino. Agora retírense.
É pola súa seguridade.
Somos precavidos, doutor Raghu.
O encontro de mañá é moi delicado.
É un encontro persoal cun amigo.
Sei que foron compañeiros no MIT
- e que fai isto por vostede. - Non.
Non sabe o paranoico que é.
El arrisca a vida ao facer isto.
Daquela déixenmo xestionar ao meu xeito, por favor.
Señor, só nos queremos asegurar de que o seu amigo virá.
Díxolle cando e onde lle vai dar o Armada?
Aínda non.
Contactarán comigo.
Por iso lles digo que se retiren.
Desaparecerá se ve algún dos seus axentes.
Raio!
Temos que descubrir cando e onde vai ser o encontro.
Podo volver falar co doutor.
E sacarlle información.
- Vale. - Precisas reforzos?
Non, despois do aviso do doutor Raghu,
os axentes de Zooni afastaranse.
Aproveitarémolo.
Pódennos descubrir se nos despregamos.
O futuro é prometedor. Sei que soa irónico.
Hoxe en día o terrorismo está normalizado,
emerxe a ameaza doutra guerra nuclear
e estanse a crear
armas novas e aterradoras.
Pero eu soño con facer do mundo un lugar seguro coa tecnoloxía adecuada.
Tras anos creando novas tecnoloxías,
cheguei a unha conclusión simple.
A información é a arma do futuro.
Nas mans correctas, pode servir para construír un mundo seguro e pacífico.
Por iso digo que o futuro é prometedor.
Creo que coa tecnoloxía controlada por satélite podemos...
Estivo incrible.
Doutor Raghu.
O doutor recibiu información. Déronlle unha tarxeta.
Tes que conseguir a tarxeta como sexa.
- Auga, señora? - Grazas.
Tome un café. Xusto como nos gusta aos dous.
Grazas.
Encantoume o seu relatorio.
Que ben que puiden vir. Non o perdería por nada.
- Madhavi, non si? - Si.
- De onde es? - Nacín en Tirupati.
- E vostede? - Son de Bangalore, Malleshwaram.
A verdade, teño algunhas preguntas.
Ten un oco libre para falar? Na comida?
Comida do sur da India.
Que?
Coñezo un bo restaurante de comida do sur da India.
Seguro que a bota en falla.
Comida da casa? En Belgrado?
Si, e vexetariana ademais.
Existe un restaurante así?
- Imposible. - Imposible. Estás de broma.
Ludo, inténtao.
- Non son Deus. - Vale.
Se non hai restaurante, podemos arranxar algo de comida típica.
A verdade, esaxerei un pouco.
Non é un restaurante especializado, pero dan comida india.
Imposible.
Non son Deus, pero son un avatar del.
- Apostamos? - E se gaño, cal é o premio?
Convídote á comida.
-"Lepo Leto en 30 minutos." - Vale.
En Lepo Leto en media hora?
O doutor Raghu saíu da conferencia.
Os de Zooni ségueno. Cómpre distraelos.
Non te pegues moito.
- Listo para a colisión? - Choca xa.
Que carallo pasa?
- Déchesme! - Fuches ti!
- Eu? - Eu?
Sae da estrada, papón. Á esquerda.
Eu non che dei!
- Deches, si! - Apartade!
- Como que non? - Saíde do medio.
- Fixen así! - E por que?
O intermitente!
- Vaia fillo de puta! - Iso ti!
- De onde es, pailán? - Delhi, cabrón.
Eu de Bombai, mamalón.
- E que vas facer? - E ti?
- Putos parvos. - Apartade!
- Marchou? - Non!
- Pois discute. - Xa!
Pois pégame!
- Agarda. - Non fales.
- Non falo! - Que?
Que falas?
- Falas? - Vou falar.
Pois eu tamén.
Atrás. Veña, bule. Colle á esquerda.
Á esquerda.
- Marchou? - Si.
Fáltame o aire. Vamos.
- Vamos? - Si.
Merda, perdemos o doutor.
- Informa o Mando. - Vale.
- Ola. Podo sentar? - Por favor.
Hai comida india aquí?
Xa verá.
Que vai tomar, señora?
Dígalle ao xefe que veu o doutor Raghu.
- Perdoe, quen? - O doutor Raghu.
- Xa sabe el. - Vale.
Coñece a Vishwanathan Anand, o xadrecista?
- Abofé. Un tipo listo. - Si.
Investiguei e vin que cando vén a Belgrado vén aquí
comer comida do sur da India.
Que ben.
E o cociñeiro prepara unha comida india impresionante.
Pero só se llo piden.
Daquela pedinlle que fixese algo especial para nós.
Que pediches? Dáme curiosidade.
Nada exótico. Só comida típica do sur da India.
A comida india básica é a mellor.
É, si.
- Si. - E para el.
- Xa. - Por que?
Ben, adiante.
- Grazas. - Grazas.
Que considerada. Oxalá puidese comer isto tódolos días.
- Consígolla. - Que va.
- Non quero abusar. - Non abusa nada, señor.
- Pódolle facer unha pregunta? - Por favor.
Por que dixo que a tecnoloxía por satélite pode promover a paz?
Hai tempo, Charu e eu...
A miña exmuller, lembras? Faleiche dela.
Tiñamos un soño.
Construír unha tecnoloxía para mellorar o mundo.
Para facer do mundo un lugar seguro para vivir.
Separamos os camiños,
pero eu sigo a perseguir ese soño.
Creo firmemente, Madhavi,
que a tecnoloxía por satélite
pode usarse para o ben, esa é a meta.
Ao mesmo tempo, tamén se pode usar para a destrución.
Por iso é importante que a usen as persoas indicadas.
Que estea nas mans correctas.
A ameaza da destrución pode manter o equilibrio.
Madhavi, estás ben? Madhavi?
Estás ben? Queres auga? Madhavi!
Grazas por deixarnos quedar.
Precisamos só unha noite. Só miña filla e mais eu.
Marchamos mañá pola mañá.
Que fixen para que me castigases?
Cara á parede.
Non tes permiso para falar ata que cho diga.
Rompiches a promesa.
A situación cando fixen a promesa
era diferente de cando a rompín.
"Faino o mellor posible en cada situación."
Se non queres que siga os teus propios consellos,
non mos deas.
Estabas ferida e fun buscar menciñas.
Nadia, estamos en modo xogo.
E tesme que escoitar, non si?
Si.
Debiches saír do coche en modo xogo? Si ou non?
Non, pero estaba moi preocupada por ti.
Non debiches saír do coche. E punto. Fin da discusión.
Vale, non tomes as menciñas! Tanto me ten.
Para que o saibas, este castigo non é nada.
Podo estar aquí todo o día.
Gústame mirar a parede.
E á parede gústalle mirarme a min.
Vente deitar.
1992 BELGRADO
Así é moi complicado. É...
Onde vai Honey? Xa tiña que estar aquí.
É verdade.
Chacko.
Baba, que fas aquí? Non tiñas eses plans.
Os plans cambian.
O futuro da nosa axencia depende do éxito desta misión.
Por iso vin.
E trouxen outro axente estrela.
- Este é Kedar. - K. D.
Dende agora é parte da misión. Póndeo ao día.
É coma ti, testudo. Tampouco acepta un non por resposta.
Quería demostrar o que vale e díxenlle: imos a Belgrado.
Tes a oportunidade de traballar co meu mellor axente.
- A ver o que fas. - Si, Baba.
Baba, precisamos reforzos?
O equipo está feito.
Escoita... Non sabemos que tipo de seguridade teñen.
- Non é? - Xa.
Dáselle ben a estratexia. Úsao.
Veña, úsao.
Claro.
Benvido, K. D.
- Chacko... - Non había unha moza? Onde vai?
Si, onde está a moza? Non a vexo.
Mandeina sacarlle máis información ao doutor Raghu.
Tiña que volver ás 15:00.
Estivo con el ata as 12:00. Son as 15:30.
Certo, son as 15:30, Rahi.
Confío nos meus axentes.
- Virá. - Vale.
Podo buscar a última localización dela.
Por que? Para que?
Pedincho eu?
Non movas músculo ningún ata que eu cho diga.
- Está claro? - Ben.
Rahi manda.
Mellor que fagas o que che diga.
Ao choio, veña.
Baba, por aquí.
Non.
Non que?
Metela no equipo foi o correcto.
Non me cuestiones.
Non cuestiono a túa decisión.
Só quero agradecerche que me deses esta familia, nada máis.
Non sei o que viches en min.
Xa. Neste país superpoboado, por que te elixiría?
Sempre ten que estragarme o momento emotivo.
Meu, se eu saín ben,
ela tamén sairá ben.
Tranquilo.
Contáchelas? Moi ben, Dinah.
Agora pon as lambonadas na man esquerda.
Pero non as comas, vale?
Tes dez lambonadas na man, si?
Agora come tres. Fixéchelo?
E cantas lambonadas che quedan?
Sete! Que listo é o meu pequecho.
Oe, Dinah,
papá ten que colgar.
Cando volva, imos ao restaurante novo,
ao McDonald's, aló imos. Veña, adeus.
- Que? - Que anos ten Dinah?
- Cinco. - Cinco!
E xa andas con esas?
Entrar no IIT non che é doado.
Haino que ir preparando.
Perdiches o siso co pelo?
- Que fas? - Saberalo cando teñas fillos...
Perdoa.
Diga?
Cría que non falariamos máis.
E eu.
Que ben oír a túa voz.
Botei pestes contra ti!
Logo penseino e decateime de que non tes toda a culpa.
Que queres?
Sei que non te podo chamar directamente. Vai en contra do protocolo.
Pero é unha emerxencia. Es o único que o pode facer.
Satya.
Traizoáchesme, Honey.
Pero sabes?
Non me defraudaches.
Iso só pasa
cando confías na persoa que te traizoa.
E eu nunca me fiei de ti.
Fixen o que pensei que era correcto.
- Daquela... - Si, xa.
Unha boa actuación estes oito anos.
Todo o mundo pensa que estás morta.
Menos eu. Sabes por que, Honey?
Eu non creo nada ata que non teño probas.
Se o fas, pode ser perigoso para ti.
Non me asusta o perigo. Asústame a estupidez.
En fin, que queres?
Información importante.
- É arriscado. - Xaora.
Para ti. Se o fas,
vas ter que desaparecer.
Para sempre.
E saír da axencia de Baba.
Cal é o choio?
Quero tódolos arquivos de Baba.
Non andemos con rodeos.
Ben.
Quero deixar a miña filla fóra disto.
Que teño que facer?
Sabes o que quero, Honey.
E sei que o tes.
Se non mo das,
irei por alguén que che toque...
de cheo...
o corazón.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Natalia L. Prieto