POD NAINITALEM
Coś się stało?
Źli ludzie nas znajdą?
Co takiego?
Co się stało?
Czemu płaczesz?
Już nie zobaczymy wujka V, prawda?
Wiem, że ci smutno. Mnie też.
Ale musiałyśmy uciekać. Rozumiesz to?
Wujek V leżał na podłodze. Zupełnie sam. Nie żyje, prawda?
Bardzo mi smutno. Chce mi się płakać.
Ale mówiłaś, że płacz świadczy o słabości.
Dobrze.
Popłacz sobie dwie minuty.
Ale potem otrzyj łzy i umyj buzię, dobrze?
Pomodlimy się za wujka V?
Dobry Boże, zaopiekuj się wujkiem V.
Robi najlepsze ciastka.
Daj mu tam na górze restaurację,
a będzie ci je piekł codziennie.
Obiecaj, Boże!
Już?
To idź.
- Poprowadzić? - Nie.
Jakie masz przeczucie? KD przeżył czy umarł?
Nie wiem.
Tak jadąc, na pewno zginiemy.
Głodna? Zjesz makaron?
- Dobrze. - Prawie gotowy.
Chcę się nauczyć strzelać.
Będę walczyć ze złymi ludźmi.
- Dorośniesz, to ci pozwolę. - Obiecujesz?
Obiecuję.
Jeśli nie dotrzymasz słowa, sama się nauczę.
Nadia. Czas na zabawę.
- Chcemy ją żywą. - Dobra.
Do środka.
- To źli ludzie? - Tak.
Źli ludzie tu idą. Ale jesteś?
- Odważna! - A ja?
Jesteś moją mamą. Ochronisz mnie.
Słuchaj tej piosenki i nie wychodź.
- Dobrze? - Dobrze.
Kurde!
Honey!
Nadia!
Dlaczego wyszłaś?
Piosenka się skończyła.
Zamknij oczy. Chodź.
Zostań tutaj.
Honey?
Poddaj się.
Wyjdź, nie zabiję cię.
Poddaj się albo będę musiał zabić twoją córkę.
Nadia!
Chodź, szybko.
Krwawisz!
Szybko, ruszaj się!
Honey!
Zakryj uszy.
Honey!
Halo?
- Nakul? - Właśnie miałem dzwonić.
Masz ją?
Nie. Uciekła.
Przepraszam, bracie. Jesteś w bazie?
Nie ma już bazy. Ten sukinsyn wrócił.
Kto wrócił?
Rahi.
Co planujesz?
Wracaj do Mumbaju. Spotkamy się w centrali.
Skręć w lewo. Zwolnij.
Musiała uciec autem.
Ale najpierw załatwiła czterech drani.
Pięciu. Jeden leży w lesie.
Niezłą rzeźnię im zrobiła.
Nic dziwnego, szkolił ją najlepszy.
To już nie ta Honey, którą szkoliłem.
BELGRAD
Wiemy, że udział Raghu w konferencji
ma związek z projektem Talwar.
Razem z Chacko śledzimy go od jakiegoś czasu.
Agenci Zooni są wszędzie, pilnują go.
Na pewno spotka się z Zooni.
Musimy mu wcześniej założyć podsłuch.
Honey, twoja kolej!
Widzę go.
Powodzenia, Madhavi Kumar.
Powodzenia.
Doktor jest zaskoczony.
To dobrze, kontynuuj.
Też dolewam wody do kawy.
- Inaczej jest za mocna. - Właśnie.
To zaszczyt poznać doktora Raghu.
Dlatego tu przyjechałam, do Belgradu.
Naprawdę?
Nazywam się Madhavi Kumar.
Jestem badaczką i konstruktorką na Uniwersytecie w Genewie.
Marzyłam o udziale w tej konferencji.
Pańskie nazwisko na tegorocznej liście było ostatecznym impulsem.
Dziękuję.
Przepraszam, że się tak patrzyłem.
Proszę mnie źle nie zrozumieć.
Przypominasz mi kogoś. I to bardzo.
- Naprawdę? Kogo? - Tak.
Charu, moją żonę.
Byłą żonę.
Jesteśmy w separacji.
Podobna do mnie.
Studiowaliśmy razem na MIT.
Genialny umysł. Jeden z najlepszych na świecie.
Doktorze.
- Sasha, jak leci? - Dobrze.
Czekam na pański referat.
- Ja podniosę. - Dobrze.
Dziękuję bardzo.
Pańska mowa w Moskwie była bardzo pouczająca.
Na pewno nie opuszczę kolejnej.
Dziękuję, zapraszam.
- Do zobaczenia. - Dzięki.
Miło było pana poznać, doktorze.
- Do zobaczenia, mam nadzieję. - Dziękuję.
Pluskwa na miejscu.
Dobra robota. Nie mówiłem? Gładko poszło.
Ludo, jak jest?
Działa bez zarzutu.
POD NAINITALEM
Honey!
Pojedziemy do lekarza?
Nie.
Gdzie się nauczyłaś tak walczyć?
Dawno temu byłam jakby policjantką.
Policjantką?
- Tak. - Mówiłaś, że byłaś aktorką.
Byłam. Robiłam jedno i drugie.
Widzę, że cię boli, jak mówisz, więc nie rozmawiajmy.
- Nadia. - Prosiłam, nic nie mów.
Mogę chwilę odpocząć?
Tylko chwilę. Wtedy będzie mi łatwiej prowadzić.
- Nadia? - Tak?
Obiecaj mi.
Co takiego?
- Że nie wysiądziesz. - Dobrze.
- Pod żadnym pozorem! - Dobrze.
Nadia, obiecaj!
Dobrze, obiecuję!
Zjedz łakocia, ale jednego.
- Idź już spać. - Tylko na chwilę.
13 rupii.
- A gdzie woda? - Tam.
Chacko.
- Paracetamol, antybiotyki. - Dzięki.
Jest brudna, wyczyszczę ją.
Inaczej wda się infekcja.
Wiem, że obiecałem, że nie wysiądę,
ale co mam zrobić? Kogo zapytać?
Sama muszę podjąć decyzję.
Odpoczywaj. Wrócę za 10 minut.
ALBUM NADII
Nadia.
Jedziemy?
Wujku, potrzebuję lekarstwa na ranę.
Opakowanie gazików, saszetkę glukozy w proszku,
listek paracetamolu, tubkę neomycyny
i sześć bandaży.
OK.
Nadia?
Nadia! Wsiadaj.
BELGRAD
Wszedł do szklanego budynku nr 10.
Agenci Zooni stoją pod nim.
Należy do firmy spedycyjnej
Balkan SC.
Sprawdzam jej aktywność finansową.
Zerowa. To pewnie słup.
BALKAN SC FIRMA SPEDYCYJNA
Zooni.
Czeka na pana.
Nic nie słychać.
Jak to?
Zasięg się urwał. Nic nie słyszę.
Dalej. Nie, cofnij się.
Cofnij trochę.
Cofnij, jeszcze. Stop.
Nie. Wróć.
Stój. Jest. Zatrzymaj się.
Do bani ta pluskwa.
Widzisz te budynki z betonu?
Blokują fale. Pluskwa działa tip-top.
- Dzień dobry. - Witam.
Doktorze.
Cześć, Shaan.
Zamknij drzwi.
Minęło trochę czasu.
Wasi agenci mnie śledzą.
Śledzicie mój każdy ruch. Nie mam pretensji.
Pozwalałem na to. Ale teraz przestańcie.
To dla pana bezpieczeństwa.
Wolimy być ostrożni.
Jutro niezwykle ważne spotkanie.
Spotykam się z przyjacielem. To osobista sprawa.
Wiem, że znacie się z MIT
- i że robi to tylko dla pana. - Nie.
On ma obsesję na tym punkcie.
Naraża życie dla tej sprawy.
Pozwólcie, że zrobię to po swojemu.
Chcemy tylko sprawdzić, czy on się w ogóle pojawi.
Mówił, gdzie i kiedy przekaże panu Armadę?
Jeszcze nie.
Ktoś ma mi dać znać.
Dlatego macie się wycofać.
Spłoszy się i zniknie, jak zobaczy choć jednego agenta.
Cholera.
Musimy ustalić, gdzie i kiedy będzie to spotkanie.
Mogę znów zagaić doktora na konferencji.
Wyciągnąć to z niego.
- Dobra. - Potrzebujesz wsparcia?
Nie, po tym, co powiedział Zooni,
jej agenci zostawią go w spokoju.
Tym lepiej dla nas.
Nie możemy za bardzo szarżować.
Mamy świetlaną przyszłość. Choć brzmi to ironicznie.
Terroryzm stał się normą.
Grozi nam wojna nuklearna.
Na całym świecie pracują
nad nowszą i groźniejszą bronią.
Wierzę, że technologia może uczynić świat bezpieczniejszym.
Po latach pracy nad nowymi technologiami
doszedłem do prostego wniosku.
Bronią przyszłości jest informacja.
We właściwych rękach przyniesie nam pokój i bezpieczeństwo.
Dlatego powiadam, mamy świetlaną przyszłość.
Wierzę, że dzięki technologii satelitarnej, będziemy mogli...
Wspaniałe.
Doktorze Raghu.
Raghu otrzymał jakąś wiadomość. Ktoś dał mu wizytówkę.
Zdobądź ją. Wymyśl coś.
- Wrzątek dla pani. - Dziękuję.
Pańska kawa. Dokładnie tak, jak lubimy.
Dziękuję.
Podobała mi się pańska mowa.
Cieszę się, że tu jestem. Za nic bym tego nie przegapiła.
- Madhavi, tak? - Właśnie.
- Skąd jesteś? - Z Tirupati.
- A pan? - Z Malleshwaram w Bengaluru.
Właściwie to mam do pana kilka pytań.
Znajdzie pan dla mnie czas? Może przy lunchu?
Jedzenie z południowych Indii.
Co?
Znam świetną restaurację z południowoindyjską kuchnią.
Na pewno panu jej brakuje.
Kuchnia południowych Indii w Belgradzie?
Do tego wegetariańska.
Ludo, jest taka restauracja?
- Niemożliwe. - Niemożliwe. Żartujesz.
Ludo, znajdź coś!
- Nie jestem bogiem. - Dobra.
Skoro nie ma takiej restauracji, to sami załatwimy jedzenie.
Właściwie trochę przesadziłam.
Sama restauracja jest zwyczajna, ale z jedzeniem z Indii.
To niemożliwe.
Nie jestem bogiem, lecz jego awatarem.
- Zakład? - Jaka nagroda, jeśli wygram?
Ja stawiam.
-„Na Lepo Leto za pół godziny”. - Dobrze.
Na Lepo Leto za pół godziny?
Raghu opuszcza konferencję.
Zespół Zooni go śledzi. Odwróćmy ich uwagę.
Nie za blisko.
- Gotowy na kraksę? - Wjedź we mnie.
Co jest?
- Uderzyłeś we mnie! - Ja?
- Ja cię uderzyłem? - A ja?
Z drogi, śmieciu. W lewo. Jedź w lewo.
Nie wjechałem w ciebie!
- Ty we mnie! - Jedź!
- Czemu nie? Nie tak! - Z drogi.
- Przecież machałem. - Po co?
Są kierunkowskazy!
- Ty jebańcu! - Twój stary jebaniec!
- Skąd jesteś, wsioku? - Z Delhi!
A ja z Bombaju!
- I co z tego? - Co z tego?
- Barany. - Wycofaj!
- Odjechał? - Nie.
- Kłócimy się dalej. - A co robię?
To uderz mnie!
- Czekaj. - Nie gadaj tyle.
- Nie gadaj! - Kto gada?
Co mówisz?
- Chcesz gadać? - Będę!
To ja też.
Z drogi. Cofnijcie się. Jedź w lewo.
Lewo.
- Odjechał? - Tak.
Mnie też brak tchu. Jedziemy.
- Ruszamy? - Dobra.
Kurwa, straciliśmy doktora z oczu.
- Powiadom centralę. - Dobrze.
- Mogę usiąść? - Oczywiście.
Indyjskie jedzenie?
Zobaczy pan.
Wybrała już pani?
Przekaże pan kucharzowi, że jest tu dr Raghu.
- Przepraszam, kto? - Doktor Raghu.
- Zna go. - Dobrze.
Zna pan Vishwanathana Ananda? Szachistę.
- Oczywiście. Bystrzacha. - Właśnie.
Okazuje się, że gdy jest w Belgradzie, stołuje się tutaj.
Ze względu na indyjską kuchnię.
To miło.
Kucharz serwuje świetne dania z południowych Indii.
Ale tylko na życzenie.
Poprosiłam go, by przygotował dla nas coś wyjątkowego.
A co dokładnie? Ciekaw jestem.
Nic nadzwyczajnego. Popularne danie z południowych Indii.
Popularne indyjskie dania są najlepsze.
Właśnie.
- Tak. - I dla niego.
- Dobrze. - Czemu?
Możesz wejść.
- Dziękuję. - Dziękuję.
To bardzo miłe. Chciałbym codziennie jeść coś takiego.
- Mogę to załatwić. - Nie.
- Nie chcę się narzucać. - Nie narzuca się pan.
- Mogę o coś zapytać? - Proszę.
Co miał pan na myśli, mówiąc, że technologia satelitarna zapewni pokój?
Dawno temu Charu i ja...
Moja była żona. Wspominałem o niej.
Mieliśmy marzenie.
Ulepszyć świat za pomocą technologii.
Sprawić, by stał się bezpieczny.
Nasze drogi się rozeszły,
ale ja dalej nad tym pracowałem.
Głęboko wierzę, Madhavi,
że technologia monitorowania satelitów
może być wykorzystana dla dobra. Taki mamy cel.
Lecz można jej też użyć do siania zniszczenia.
Dlatego jest tak ważne, by nie wpadła w złe ręce.
We właściwych rękach
może stać się narzędziem do utrzymania równowagi.
Madhavi, nic ci nie jest?
W porządku? Może wody? Madhavi!
Dziękuję, że możemy zostać.
Wystarczy nam jedna noc. Tylko ja i moja córka.
Wyjedziemy wcześnie rano.
Czym sobie zasłużyłam na taką karę?
Twarzą do ściany.
Nie możesz nic mówić, dopóki ci nie pozwolę.
Złamałaś obietnicę.
Sytuacja była inna, kiedy ją składałam,
i inna, kiedy ją złamałam.
Sama mówiłaś: „Korzystaj z tego, co masz”.
Jeśli nie mam słuchać twoich rad,
to mi ich nie dawaj.
Byłaś ranna, więc poszłam po lekarstwa.
Nadia, jesteśmy w trybie zabawy.
To znaczy, że mnie słuchasz, tak?
Tak.
Wolno ci było opuścić samochód? Tak czy nie?
Nie. Ale bardzo się o ciebie martwiłam.
Nie powinnaś była wysiadać z samochodu. Koniec dyskusji.
To nie zażywaj leków! Nie obchodzi mnie to.
A swoją drogą, ta kara jest śmieszna.
Mogę tu stać cały dzień.
Lubię gapić się w ścianę.
A ściana lubi gapić się na mnie.
Chodź spać.
BELGRAD
To za trudne. Prawie, jak...
Gdzie jest Honey? Powinna już tu być.
Racja.
Chacko.
Baba, co cię sprowadza? Nie taki był plan.
Plany są zmienne.
Przyszłość naszej agencji zależy od powodzenia tej misji.
Więc może popatrzę?
Jest ze mną nowy superagent.
- Poznaj Kedara. - Wolę KD.
Będzie częścią tej operacji. Mów mu wszystko.
Jest podobny do ciebie. Uparty. Też nie przyjmuje odmowy.
Chciał się wykazać. Więc gdzie, jak nie tu, w Belgradzie.
Będziesz pracował z moim najlepszym agentem, Kedar.
- Zobaczmy, co umiesz. - Dobrze.
Naprawdę potrzebujemy wsparcia?
Mamy zgrany zespół.
Nie wiemy, jaką mają ochronę.
- Prawda? - Tak.
Jest dobry w planowaniu. Przyda się.
Wykorzystaj go.
Dobra.
Witaj, KD.
- Chacko... - Nie było z wami kobiety? Co z nią?
No właśnie, gdzie nasza gwiazdeczka? Nie widzę jej.
Wysłałem ją do doktora Raghu po dodatkowe informacje.
Miała wrócić przed piętnastą.
Była z doktorem do 12.00. Mamy już 15.30.
Właśnie, Rahi, jest już 15.30.
Ufam swoim agentom.
- Przyjdzie. - Dobrze.
Mogę sprawdzić, gdzie ostatnio ją widziano.
Po co?
Kazałem ci?
Bez mojej zgody nie kiwniesz palcem.
- Rozumiemy się? - Dobrze.
To operacja Rahiego.
Lepiej rób, co ci każe.
Bierzmy się do pracy!
Baba, tędy.
Nie...
Co „nie”?
Przyjęcie jej było dobrą decyzją.
Nie kwestionuj jej.
Wcale jej nie kwestionuję.
Chciałem ci tylko podziękować, że mnie przyjąłeś do rodziny.
Nie wiem, co we mnie widziałeś.
Właśnie. Taki przeludniony kraj. A on wybrał ciebie?
Zawsze się nabija, kiedy się otwieram.
Chodzi o to, że skoro ja okazałem się dobrym wyborem,
to z nią też wypali.
Nie martw się.
Policzyłaś? Dobrze.
To teraz zrób tak. Umieść cukierki w lewej ręce.
Tak, ale ich nie jedz.
Masz dziesięć cukierków, tak?
Zjedz trzy z nich. Już?
To ile cukierków ci zostało?
Siedem! Bystry dzieciak.
Dinah.
Tata musi już iść.
Jak wrócę, pójdziemy do nowej restauracji,
do McDonalda. Dobra, pa.
- Co? - Ile lat ma Dinah?
- Pięć. - Pięć!
Już ją tak musztrujesz?
Trudno dostać się do IIT.
Przygotowuję ją od małego.
Rozum ci odjęło?
- Co z tobą? - Sam zobaczysz, jak to jest.
Przepraszam.
Halo?
Nie wierzę, że cię słyszę.
Sam nie wierzę.
Miło słyszeć twój głos.
Przeklinałem cię w myślach.
Ale zrozumiałem, że to nie była tylko twoja wina.
Powiedz, czego chcesz.
Wiem, że nie powinienem dzwonić. To wbrew protokołowi.
Ale to nagły wypadek. Tylko ty umiesz to zrobić.
Satya.
Zdradziłaś mnie.
Ale wiesz co,
nie złamałaś mi serca.
To możliwe tylko wtedy,
gdy się ufało osobie, która zdradziła.
A ja nigdy ci nie ufałem.
Zrobiłam to, co uważałam za słuszne.
- Więc... - Oczywiście.
Osiem lat ci się udawało.
Wszyscy myślą, że nie żyjesz.
Poza mną. Wiesz dlaczego?
Nie uwierzę w nic, dopóki nie mam konkretnych dowodów.
To może być dla ciebie niebezpieczne.
Nie boję się ryzyka, tylko głupoty.
Dobra, czego chcesz?
Ważnych informacji.
- To ryzykowne. - Oczywiście.
Dla ciebie. Jeśli to zrobisz,
będziesz musiał zniknąć.
Na zawsze.
Będziesz musiał opuścić Babę.
Co mam zrobić?
Chcę wszystkie akta Baby.
Więc dość już tej zabawy.
W porządku.
Moja córka ma być z dala od tego.
Co mam zrobić?
Wiesz, czego chcę.
I wiem, że to masz.
Daj mi to,
to nie będę musiał krzywdzić kogoś...
bardzo...
tobie bliskiego.
Dorota Szatkowska-Jaskuła
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger