2000 BOMBAI
Fálame da nosa filla.
Por que?
Por que non me dixeches que estás viva e que temos unha filla?
Non merecía iso ao menos?
Non me fiaba de ti.
Non te fiabas?
Hostia, Honey, eu queríate.
Baba era a túa vida enteira.
- Porque non coñecía outra cousa. - Exacto.
Sabes a clase de cousas que pensei estes anos?
Ás veces alegrábame que morreras.
Porque por fin te podía sacar do corazón.
O capítulo de Honey e Bunny rematara, cona!
Pero ás veces sentía
que estabas en algures a salvo e feliz.
E alegrábame non estar na túa vida
porque estabas mellor sen min.
Quere ser espía.
Gañou dúas medallas de ouro en karate.
Fala catro idiomas.
Pode sobrevivir 24 horas cun zume de manga.
Pensa con claridade en todo momento.
Sábese agochar e sabe cando saír.
Ten fortaleza mental.
Quere aprender a disparar.
Di que se non lle ensino, aprenderá pola súa conta.
Ou lle aprenderá seu pai algún día.
Ten o mellor de nós.
E tamén o peor.
Non a coñezo,
pero polo que vexo,
criaches a Nadia moi ben.
Bunny, estamos listos.
Si. Hai que marchar.
Espero que saibas o que fas.
- Sabémolo. - Ben.
Bunny, cubrímoste, si?
Chacko, apañareime. Volve coa túa familia.
- Non, eu... - Xa cho dixen. Vai.
- Grazas. - Non morras.
- Isto non me vai. - Ven aquí!
Busca moza.
E unha merda.
Ten razón.
Isto é para ti e isto é para Nadia.
Están sincronizados.
Son dous teléfonos: satélite e rastrexador.
Podes falar con ela ou localizala en calquera momento.
Grazas.
Cóidate.
Cóntoche un conto?
Isto eran dous amigos.
Ajay e Vijay.
Ajay era orfo.
Tiña unha vida dura.
A vida fora moi cruel con el.
Pola contra, Vijay era de boa familia.
Tiña todo o que desexaba.
Unha boa vida.
Pero os dous tiñan os mesmos soños.
E decidiron traballar xuntos, coma unha familia.
Lin tódolos informes.
A morte de Rinzy foi cousa túa.
Mataches o director de Citadel.
Mataches o meu home.
Mesmo ti pensas que eu lle quitei a vida ao meu irmán.
E se digo que...
eu non traizoei a Rinzy?
Deixáronnos só unha opción cando fracasamos na nosa misión.
Foi unha fuxida moi dura.
Pensaba que Rinzy viña detrás miña
e que iamos ao punto de encontro.
Agardei por el.
Moito tempo, pero non veu.
Logo comecei a vivir agochado.
Citadel tachoume de traidor, e tamén aguantei iso.
Por que? Polo noso soño, Zooni.
O soño meu e de Rinzy.
Tiña que pagar ese pequeno prezo.
Que soño?
Quérelo saber?
Aturaralo?
É sobre a túa Citadel.
- Déixanos sós. - Si, señora.
2000 BOMBAI
CAFÉ UNIVERSAL
Moita manteiga. Éche o segredo para un bolo tenro.
Tiven unha cafetería.
Como sabías que estaba aquí?
Non me vin contigo a última vez e púxenche un rastrexador no coche.
Pensei que axudaría.
Teño unha pistola na man.
E o dedo no gatillo.
Non tal.
E non son unha ameaza.
Non veño crear problemas. Pódoche axudar.
Teño información importante.
O que?
Un dato interesante da túa base.
Alguén de Citadel estase comunicando con Vishwa.
Dende hai un ano.
Con Vishwa? Dende hai un ano?
Queres saber quen é a toupa da túa organización?
Decidiramos...
marchar de Citadel xuntos, para sempre.
Citadel era o fogar de Rinzy.
Nunca pensaría en marchar.
Cando o corazón vai nunha dirección e a cabeza noutra...
éche algo difícil.
Pero ao final, un home sempre escoita a cabeza.
É complicado explicar o que nos pasaba pola mente.
Coido que non o entenderías.
- Que vos pasaba pola cabeza? - Non o ves?
Esa xente condiciónanos.
Dinche que só podes ser leal á axencia
e a ninguén máis.
Nin aos amigos nin á familia nin ao país...
Faciámonos preguntas. Rinzy e mais eu.
Cuestionamos a doutrina de Citadel. Iso fixemos.
E dixemos: "Acabouse."
Queriamos crear a nosa propia organización.
E aprender de tódolos erros
que se cometen en Citadel
para non repetírmolos na nosa.
Creariamos unha organización case perfecta.
E queres que che crea
que Rinzy e ti traballabades contra Citadel?
En absoluto.
Teño probas, Zooni.
Teño unha cámara da memoria, chámolle eu así.
Atoparás probas alí.
Rinzy e eu estivemos anos traballando nesta organización.
Uníronse a nós persoas de todo o mundo.
Só tiñamos un soño:
a nosa propia organización, contra Citadel.
Rinzy non está xa con nós,
pero eu cumprireille o soño.
Crearei a miña fundación.
ZOONI - DIRECTORA, CITADEL INDIA. ROOHI, RAGINI, ANITA, TINA, NEETA.
RINZY SHATSANG, ANTIGO DIRECTOR, CITADEL INDIA.
Zooni?
Non.
Dis que leva traizoando a Citadel un ano?
Imposible.
A proba.
Neste CD están os detalles.
Non será tan doado.
Que queres a cambio?
- E se che digo que nada? - Non cho creo.
Oe...
Onde está o Armada?
Por que estabades a pelexar? Por isto?
Isto é do pai del.
Era o teu heroe, non si?
Teu pai.
Porén, deixoute aquí.
No orfanato.
Só.
Isto...
é o que che deixou.
O anel é meu.
E que ninguén mo toque.
Pelexar por isto non ten sentido.
Hai aneis destes en cada esquina.
Tráioche máis mañá?
Se queres pelexar,
faino por algo
que che dea algo a cambio.
O teu motor, a túa paixón,
úsao no que importa.
Non o malgastes.
Si, señor.
Señor non. Chámame Baba.
Baba, non cambiaches de rutina?
Visitas o orfanato cada domingo e cóntaslles o mesmo conto aos nenos.
Contáchesme o mesmo, ou?
Foi distinto, Rahi.
Díxenche que loitases por unha causa.
Por algo que pagase a pena.
Obviamente esquecíchelo todo, xa vexo.
Así eras ti:
moi enérxico,
pero descentrado.
Querías unha oportunidade para canalizar esa enerxía.
E ti déchesma.
A cambio, eu deiche a miña vida.
Estamos a pre.
Díxenche...
que se te volvía ver...
Mataríasme?
Xa, pero aquí sigo.
Porque teño...
o que queres.
Un segundo. Teño que rematar isto.
Ten que vir comigo, señora.
O Mando quérea fóra.
Queda detida.
Quen do Alto Mando?
Podo explicar...
Este lugar vaise encher de axentes.
Antes de que cheguen,
mellor acompáñoa á saída.
Aforrareille a vergonza.
Parabéns, Baba.
Ninguén corrompera un axente de Citadel.
Zooni axudouche a fuxir da cela.
Ao saíres, reiniciaches todo coa axuda da Fundación.
E logo ordenácheslles aos teus axentes que perseguisen a Honey
e a miña filla.
Era isto o que querías?
Querías matar a Honey e a miña filla polo Armada?
- Non é iso, Rahi. - Cólleo.
Acabouse, Baba.
Xa non tes motivo para ir tras de Honey nin da nena.
Que fixeches?
Que estreito de miras es, Rahi.
Oxalá tiveses a miña visión.
Oxalá entendeses a miña mente.
Intenteino, Baba.
Intenteite entender.
A ver, se teño un can...
que se volve unha serpe e traba,
a quen carallo vou culpar máis ca a min mesmo?
Puidemos construír un novo mundo, ti e mais eu.
Puidemos controlalo.
Eu non quería ese mundo. Non o quería.
Nin daquela nin agora.
Só o querías ti, Baba. Eu non.
O único que quería eu era o meu pequeno mundo.
A miña familia.
E non te podo deixar facerlle dano á miña familia.
Entón que?
Vasme matar, non si? Veña, faino.
Dálle, faino.
Veña, covarde!
Non podo.
Fixeches moito por min.
Déchesme moito.
Pero agora...
deixa a miña familia en paz.
Por favor.
O Rahi que eu coñecía...
crieino a conciencia.
Non falaría tanto.
Viría e mataríame dereito.
Non te coñezo.
Tes razón.
Non son ese Rahi.
Chacko non me preguntou polo meu pasado, daquela eu tampouco o fixen.
Só nos importaba o noso futuro.
O que pasara antes de coñecérmonos,
como foran as nosas vidas, tanto nos tiña.
Pero xa que estás aquí, Kedar, irmán,
non quero perder a oportunidade de saber máis de Chacko.
Cóntame algunha historia.
Que che podo dicir?
Chacko non é o que aparenta ser.
É un fenómeno.
Éche un profesional dos pulsos. Sabíalo?
Nunca lle vin esa faceta.
Debes de ter fame. Tráioche algo?
Un té estaría ben.
Precisas axuda na cociña?
Non, irmán, ti ponte cómodo.
Por certo, onde dixeches...
que está?
Non o dixen.
Nunca me di onde vai.
Nin cando marcha nin cando chega.
Sae moito?
Sempre. Pero cando volve, implícase coa familia.
Queda na casa todo o día.
Talvez se sente culpable.
Parece mentira que Chacko se volvese tan familiar.
Íalle a troula comigo.
Non che contou nada?
Cóntame ti.
Non che falou de Baba?
Non.
É o noso mentor.
En serio? Que mentor?
Non me falou del.
Igual falo de máis.
Mellor agardamos e que che conte el.
Dinah estuda no Adarsh Vidya Mandir, non si?
Si, como o sabes?
Por certo, como te mancaches?
Máncome acotío.
Tiñas que ver a cara do outro.
Como...?
Que estabas a facer?
Teño o enderezo de Ludo. Están os tres.
Baba díxonos que parásemos.
Péchase este capítulo.
Di que volvamos.
Baba fraqueou.
O Baba que coñezo nunca daría marcha atrás.
Sempre nos dixo que non aparecésemos ata que non completásemos o que comezamos.
Hai que acabar o choio, Nakul.
Eu vouno acabar.
Pois eu vou contigo.
Pénsao. Baba non se vai pór contento.
Xa o decidín. Mándame as túas coordenadas. Vou para aló.
Para! Non te achegues.
- Ola, Nadia. - Quen es?
- Nadia, son... - Para ou dispároche!
Vale...
Nadia! Que fas? Baixa a arma.
Quen é este? É seguro?
Este é teu pai.
É meu...? Este é Bunny, o dobre?
Son. E teu pai tamén.
Non me fío. Demóstrao.
Pregúntalle a túa nai.
- Non vas abrazarme? - Eu non abrazo.
Vale. E chocar os cinco?
Non hai ninguén. Marcharon todos.
Tranquilo, atoparémolos.
Lévalles estes discos aos informáticos.
O que quede, quéroo descodificado.
Nadia, onde imos?
- Que pasa? - Tachán!
Víchela?
Saen Honey e Bunny. Sábelo?
A túa primeira acrobacia é no minuto 35
e a segunda é no minuto 45.
Intenteiche ver a cara moitas veces.
E logo sae Honey bailando no minuto 23.
E despois morre. Sobre o...
Vale. Xa pasaron tódalas partes importantes.
Non vexo máis.
A peli non é boa e está claro que non é para nenos.
É a peli favorita de Honey.
Agora podemos vivir coma unha familia normal?
Papá está aquí.
Rematou o modo xogo, non si?
Dinah!
Telo?
Moito estaba queimado, destruído,
- pero dei... - Dime a localización.
Claro.
BUSCANDO... ACCESO DETECTADO
Atopei dous teléfonos por satélite
activados por última vez nesta localización.
ALERTA!
RASTREXADOR INTERVIDO
Merda!
VÉN K. D.
Veñen. Témonos que preparar.
Non entendo. Baba non ten razóns para vir por nós.
Rematou todo.
Seguro que K. D. está operando só, sen Baba.
Baba cambiaría de idea.
- Non creo. - Bunny.
Volvemos a modo xogo?
Sabes que te queremos?
Sabes que sempre te protexeremos?
Isto que está a pasar vai acabar axiña, vale?
Os que nos perseguen atopáronnos.
Leva a Nadia á casa do xardín. Bule.
Pódoche axudar.
Por favor, protéxea. É a maior axuda.
- Pero... - Irmán, marchade xa.
Se vai alguén, dispara.
Xa teño, queda con ela.
- Ti es... - Valente e afouta.
- E eu son... - Miña nai.
E non deixarás que me pase nada.
Imos, Nadia?
Vai por papá tamén.
Coidado. Bule.
- Preparada? - Contigo.
Vamos!
Avanza co coche!
Cúbrote, vamos!
Lista?
Rahi.
Baba pódete perdoar,
pero eu non.
Sae!
Vai buscar a nena!
Nakul, ti vai por Honey.
Honey!
- Estás ben? - Si.
Ben?
Temos que marchar con Nadia. Vamos.
Hai un túnel. Sígueme.
Corre!
Irmán?
- Honey. - Honey!
Estás ben?
- Ti estás ben? - Temos que marchar con Nadia.
- Estamos aquí, si? - Si.
Cóidate.
Sinto todo isto. Grazas.
Vamos. Grazas.
Agáchate, Nadia.
- Avísote cando sexa seguro. - Si, Bunny.
Vaime chamar Bunny? Non papá?
Trátoa coma unha igual.
Nadia, agáchate!
- Nadia, estás ben? - Estou.
- Ben, ruliña? - Si.
Ven.
Honey, ti estás ben?
Si.
Ide á barca, Honey. Cúbrovos.
Como? Imos xuntos.
Honey, isto non vai de nós. É por Nadia.
Tedes que marchar.
Queda con mamá. Papá xa vén, si?
Eu comecei isto, Honey.
Teño que rematalo. Por favor.
Honey, por favor, vaite.
Vaite.
Se non apareces, perseguireite e matareite.
Ti tes a culpa de todo!
O de Baba.
O da nosa familia.
O de Nakul.
Tes a culpa de todo o que pasou.
Vamos.
Vai tomar polo cu, cabrón!
Oe, K. D.
Seica pensas que es especial.
O preferido de Baba, ou?
Seguro que te convidou á casa
e che presentou a mamá.
A min tamén.
Era unha farsa.
A casa, a muller... todo.
E estou 100 % seguro
de que a nai que coñeciches é distinta da que eu coñecín.
Cociñou para ti? Polo queimado.
Comíchelo seguro.
O programa de lealdade de Baba.
Para nos probar.
Faino con todos.
Merdeiro.
Escolle orfos,
dálles unha familia e logo...
facemos o que sexa por el.
Matar
e morrer.
Era o xogo de Baba.
Todo o que son hoxe é grazas a Baba.
El prohibiumo:
"Deixa en paz a Rahi."
Debín facerlle caso, carallo.
Ao final, K. D.,
mesmo ti te volviches contra el.
Coma min.
Somos iguais.
Orfos, faltos de amor e dunha familia.
Pero deiche unha boa.
Unidade A, aquí a unidade C.
A dez minutos das coordenadas.
Vén a cabalería, Rahi.
Tes dez minutos.
Marcha.
Papá está só.
Non ten axuda.
Non lle vai pasar nada.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Natalia L. Prieto