MUMBAJ
Opowiedz o naszej córce.
Dlaczego milczałaś?
Nie mogłaś dać znać, że żyjesz? Że mamy córkę?
Chyba miałem prawo wiedzieć?
Nie ufałam ci.
Nie ufałaś?
Mnie? Kochałem cię, kurwa.
Dla ciebie liczył się tylko Baba.
- Bo byłem głupi. - Dokładnie.
Wiesz, jakie myśli przechodziły mi przez głowę?
Czasami chciałem, byś nie żyła.
Bo mógłbym wreszcie wyrzucić cię z serca.
Koniec historii o Honey i Bunnym. Koniec i chuj!
Ale czasami czułem,
że jesteś bezpieczna i szczęśliwa.
I że to dobrze, że mnie tam nie ma.
Bo lepiej ci beze mnie.
Nadia chce być agentką.
Zdobyła dwa złote medale w karate.
Zna cztery języki.
Przeżyje całą dobę na smoothie z mango.
Nigdy nie traci głowy.
Umie się ukryć i wychylić, gdy trzeba.
Ma bardzo mocną psychikę.
Chce się nauczyć strzelać.
Mówi, że jeśli jej nie pozwolę, to sama się nauczy.
Albo kiedyś nauczy ją tego jej ojciec.
Ma to, co w nas najlepsze.
Ale zarazem najgorsze.
Nie poznałem jej.
Ale widzę,
że ją dobrze wychowałaś.
Jesteśmy gotowi.
Dobrze. Powinniśmy już iść.
Ufam, że wiecie, co macie robić.
- Tak, wiemy. - Dobrze.
Jesteśmy w gotowości.
Poradzę sobie. Wracaj do swojej rodziny.
- Nie, ja... - Mówię ci. Idź.
- Dzięki. - Nie daj się zabić.
- Nie lubię tego. - Chodź tutaj!
Znajdź sobie pannę.
Pieprzy głupoty.
Ma rację.
To dla ciebie i Nadii.
Są zestrojone.
To telefon satelitarny i nadajnik w jednym.
Możesz z nią rozmawiać albo ją namierzyć.
Dziękuję.
Uważajcie.
Opowiedzieć ci historię?
Jest o dwóch przyjaciołach.
Ajayu i Vijayu.
Ajay był sierotą.
Miał ciężkie życie.
Los okrutnie się z nim obszedł.
Za to Vijay pochodził z bogatej rodziny.
Miał wszystko, czego można chcieć.
Dobre życie.
Ale mieli podobne marzenia.
Postanowili pracować razem, niczym rodzina.
Czytałam każdy raport.
Masz na rękach krew Rinzy'ego.
Zabiłeś szefa Cytadeli.
Zabiłeś mojego męża.
Czyli nawet ty wierzysz, że odebrałem życie własnemu bratu.
A gdybym powiedział, że...
nie zdradziłem Rinzy'ego?
Po fiasku naszej misji mieliśmy tylko jedno wyjście.
To była trudna ucieczka.
Myślałem, że Rinzy jest tuż za mną.
I spotkamy się w umówionym miejscu.
Czekałem na niego.
Długo, ale się nie pojawił.
Ukryłem się, zacząłem żyć w cieniu.
Cytadela uznała mnie za zdrajcę. Musiałem żyć z tym brzemieniem.
Dlaczego? Bo mieliśmy wspólne marzenie.
Rinzy i ja.
To była niewielka cena.
Jakie marzenie?
Chcesz wiedzieć?
Zniesiesz to?
Chodzi o twoją Cytadelę.
- Zostaw nas samych. - Tak jest.
MUMBAJ
Dużo masła. To tajemnica puszystych bułeczek.
Prowadziłam kawiarnię.
Skąd wiedziałaś, że tu jestem?
Ostatnio nie udało nam się spotkać. Podłożyłam ci nadajnik w aucie.
Pomyślałam, że pomoże.
Pod stołem trzymam broń.
Mam palec na spuście.
Wcale nie.
Zresztą nie zagrażam wam.
Nie chcę wam zaszkodzić, tylko pomóc.
Mam ważną informację.
Jaką?
Ciekawy trop z waszej bazy.
Ktoś w Cytadeli komunikuje się z Wiszwą.
Od roku.
Z Wiszwą? Od roku?
Chcesz wiedzieć, kto jest kretem w waszej organizacji?
Wtedy zdecydowaliśmy,
że razem opuścimy Cytadelę. Na zawsze.
Cytadela była dla Rinzy'ego domem.
Nigdy by jej nie opuścił.
Gdy serce mówi jedno, a rozum podpowiada drugie...
może być ciężko.
Ale ostatecznie ludzie kierują się głową.
Trudno wyjaśnić, co wtedy myśleliśmy.
Chyba nie zrozumiesz.
- Co takiego myśleliście? - Nie rozumiesz?
Ci ludzie nas urabiają.
Uczą, że liczy się tylko lojalność wobec agencji
i nic innego.
Przyjaciele, rodzina, kraj, to wszystko nieważne.
Zadawaliśmy pytania. Rinzy i ja.
Kwestionowaliśmy politykę Cytadeli.
Mieliśmy dość! Zupełnie.
Chcieliśmy założyć własną organizację.
Wyciągnąć wnioski z błędów
popełnianych w Cytadeli
i nie powtarzać ich u nas.
Nasza organizacja miała być wręcz idealna. Taki był plan.
I mam ci uwierzyć na słowo,
że razem z Rinzym walczyliście z Cytadelą?
Wcale nie.
Mam dowód.
Mamy takie miejsce, skarbiec pamięci.
Tam właśnie jest dowód.
Rinzy i ja budowaliśmy tę organizację od lat.
Dołączali do nas ludzie z całego świata.
Łączyło nas marzenie...
by stworzyć agencję walczącą z Cytadelą.
Rinzy'ego nie ma już z nami,
ale ja spełnię to marzenie.
Założę własną fundację.
ZOONI – DYREKTORKA CITADEL INDIA
RINZY SHATSANG – BYŁY DYREKTOR CITADEL INDIA
Zooni?
Nie.
Twierdzisz, że od roku zdradza Cytadelę?
To niemożliwe.
Oto dowód.
Na tej płycie są szczegóły.
Nic za darmo, co?
Czego chcesz w zamian?
- A jeśli niczego nie chcę? - Nie wierzę.
Posłuchaj.
Gdzie jest Armada?
Dlaczego go biliście? Z tego powodu?
To należy do jego ojca.
Był twoim bohaterem?
Twój ojciec.
Ale i tak cię tu zostawił.
W sierocińcu.
Samego.
Tylko to...
po sobie zostawił.
To mój pierścionek.
Nikomu go nie oddam.
Nie ma sensu się o niego bić.
Można taki kupić na byle stoisku.
Przynieść ci więcej jutro?
Jeśli już walczyć,
to tylko wtedy,
gdy coś za to dostaniesz.
Taki zapał i pasja
są godne lepszej sprawy.
Nie marnuj ich.
Tak, proszę pana.
Żadnego „proszę pana”. Mów mi Baba.
Widzę, że nie zmieniłeś metod.
W każdą niedzielę przychodzisz do sierocińca z tą samą bajeczką.
Mnie też ją opowiedziałeś.
Z tobą było inaczej.
Mówiłem, żebyś znalazł coś, o co warto walczyć.
Godnego walki.
Jak widać, zapomniałeś o tym.
Byłeś jak oni.
Pełen energii.
Rozproszonej.
Chciałeś ją jakoś wykorzystać. Szukałeś okazji.
I ty mi ją dałeś.
A ja w zamian oddałem ci swoje życie.
Jesteśmy kwita.
Powiedziałem ci...
że jeśli cię znów zobaczę...
Zabijesz mnie?
Wiem, ale wciąż żyję.
Bo mam coś...
czego pragniesz.
Chwila. Muszę dokończyć.
Pójdzie pani z nami.
Rozkaz dowództwa.
Trafi pani do aresztu.
Kogo z dowództwa?
Mogę wyjaśnić...
Niedługo zaroi tu się od agentów.
Lepiej panią wyprowadzę,
zanim tu wkroczą.
Oszczędzi pani sobie wstydu.
Gratulacje, Baba.
Udało ci się pozyskać agenta Cytadeli.
Zooni pomogła ci uciec z więzienia.
Zacząłeś wszystko od nowa z pomocą fundacji.
A potem napuściłeś swoich agentów na Honey
i moją córkę.
Tego chciałeś?
Miały obie zginąć, byle byś dostał Armadę?
- To nie tak. - Weź ją.
To koniec.
Nie masz już powodu, by ścigać Honey lub moje dziecko.
Coś ty zrobił?
Co?
Co za ograniczone myślenie!
Gdybyś mógł poznać moją wizję.
Gdybyś umiał mnie zrozumieć!
Próbowałem.
Próbowałem cię zrozumieć.
Kiedy własny piesek...
nagle zmienia się w węża i kąsa,
nie winię nikogo, kurwa, oprócz siebie.
Mogliśmy zbudować nowy świat, ty i ja.
Mogliśmy go kontrolować.
Nie chciałem takiego świata. Nigdy.
Ani wtedy, ani teraz!
Ty go chciałeś, nie ja!
Mnie wystarczyłby mój własny, mały świat.
Moja rodzina.
Nie pozwolę ci jej skrzywdzić.
Co teraz?
Chcesz mnie zabić? Zrób to.
No już.
No dalej, tchórzu!
Nie potrafię.
Tyle dla mnie zrobiłeś.
Dużo mi dałeś.
Ale teraz...
zostaw moją rodzinę w spokoju.
Proszę.
Rahi, którego znałem...
troskliwie wychowałem...
nie gadałby tyle.
Po prostu by mnie zabił.
Nie znam cię.
Masz rację.
Nie jestem tym Rahim.
Chacko nie pytał o moją przeszłość, więc ja też go nie pytałam.
Myśleliśmy tylko o przyszłości.
Nie obchodziło nas, co było wcześniej,
jak żyliśmy i co robiliśmy.
Ale skoro już tu jesteś, Kedarze,
chciałabym dowiedzieć się więcej o Chacko.
Opowiedz mi o nim.
Co tu opowiadać?
Chacko nie jest taki, na jakiego wygląda.
Prawdziwy wulkan energii.
Przykładowo jest mistrzem w siłowaniu się na rękę. Mówił ci?
Tego o nim nie wiedziałam.
Pewnie jesteś głodny. Zrobić ci coś?
Napiłbym się herbaty.
Pomóc ci w kuchni?
Nie, rozgość się.
Mówiłaś, że dokąd...
wyjechał?
Nie wiem.
Nie mówi, dokąd jeździ.
Nie wiem, kiedy jedzie ani kiedy wróci.
Często wychodzi z domu?
Ciągle. Ale gdy już wróci, skupia się wyłącznie na rodzinie.
Siedzi wtedy w domu cały dzień.
Pewnie ma wyrzuty sumienia.
Trudno mi uwierzyć, że Chacko stał się taki rodzinny.
Razem sporo nabroiliśmy.
Nie wspominał?
Może ty mi opowiesz?
Opowiadał ci o Babie?
Nie.
To nasz mentor.
Mentor?
Nie mówił o nim.
Nie chcę za dużo gadać.
Chacko ci opowie, jak wróci.
Dinah uczy się w Adarsh Vidya Mandir, prawda?
Skąd wiesz?
Swoją drogą, co ci się stało w twarz?
Często wdaję się w bijatyki.
Ale tamten bardziej oberwał.
Skąd...
Co tu robisz?
Mam adres Ludo. Wszyscy tam są.
Baba prosił, byśmy się wycofali.
To już przeszłość.
Mamy wracać.
Baba zmiękł.
Baba, którego ja znałem, nigdy by się nie wycofał.
Zawsze mówił, żeby się nie pokazywać, póki nie wykonamy zadania.
Musimy je dokończyć.
Sam je dokończę.
Dobra, pojadę z tobą.
Przemyśl to. Baba nie będzie zachwycony.
Podjąłem decyzję. Wyślij mi współrzędne.
Nie zbliżaj się.
- Cześć, Nadia. - Ktoś ty?
- Jestem... - Stój, bo strzelę!
Dobra...
Nadia! Co ty robisz? Odłóż broń!
Jest bezpieczny?
To twój tata.
To mój... kaskader Bunny?
Tak. Zarazem twój tata.
Nie ufam ci. Udowodnij to.
Spytaj mamę, poręczy za mnie.
- Podejdziesz? - Nie przytulam się.
To może piątka?
Nie ma nikogo. Uciekli.
Nie martw się, znajdziemy ich.
Zabierz te dyski do techników.
Cokolwiek zostało, macie to rozszyfrować.
Dokąd nas prowadzisz?
- Co to jest? - Niespodzianka!
GAIR KANOONI
Oglądałaś?
Honey i Bunny w tym grają. Wiedziałaś?
Pojawiasz się w trzydziestej piątej minucie,
a potem w czterdziestej piątej.
Usiłowałam dojrzeć twoją twarz.
A w dwudziestej trzeciej minucie pojawia się Honey i tańczy.
Potem umiera.
Dobra, najważniejsze już było.
Skończyłam.
To kiepski film, do tego raczej nie dla dzieci.
Honey go uwielbia.
Możemy już żyć jak normalna rodzina?
Skoro tata wrócił?
Koniec z trybem zabawy?
Dinah!
Masz?
Sporo się spaliło lub zniszczyło,
- ale... - Dawaj te współrzędne.
Oczywiście.
NAMIERZANIE... WYKRYTO DOSTĘP
Dyski są połączone z dwoma
telefonami satelitarnymi. Używano ich tutaj.
ALARM!
DOSTĘP DO WSPÓŁRZĘDNYCH
Cholera!
KD WAS NAMIERZYŁ
Nadchodzą, przygotujmy się.
Nie rozumiem. Baba nie ma już po co nas ścigać.
Sprawa zamknięta.
KD na pewno działa sam, bez zgody Baby.
Może Baba się rozmyślił.
- Nie w jego stylu. - Bunny.
Wróciliśmy do trybu zabawy?
Wiesz, że cię kochamy?
I że zrobimy wszystko, by cię chronić?
To wszystko niedługo się skończy. Dobrze?
Wiedzą, gdzie jesteśmy.
Zabierz Nadię do kryjówki. Szybko.
Mogę wam pomóc.
Pilnuj jej. Tak najbardziej pomożesz.
- Jasne, ale... - Nie ma czasu.
Jeśli ktoś się zbliży, strzelaj.
Mam swój.
- Jesteś? - Dzielna i nieustraszona.
- A ja jestem? - Moją matką.
Nie pozwolisz mnie skrzywdzić.
Idziemy, Nadia?
Zabierz też ojca.
Ostrożnie. Szybciej.
- Gotowa? - Z tobą.
Ruchy!
Podjedźcie bliżej!
Będę cię osłaniał!
Gotowa?
Rahi.
Baba może ci wybaczył,
ale ja nie.
Wyłaź!
Szukać dzieciaka!
Nakul, znajdź Honey.
Honey!
- Żyjesz? - Tak.
Dobrze?
Musimy zabrać Nadię. Ruszamy.
Dojdziemy tunelem. Za mną.
Uciekać!
Bracie?
- Honey. - Honey!
Nic ci nie jest?
- Jesteś cała? - Musimy zabrać Nadię.
- Jesteśmy z tobą. - Dobrze.
Uważaj na siebie.
Przepraszam za wszystko i dziękuję.
Chodźmy. Dzięki.
Nie podnoś się.
- Jeszcze nie. - Dobrze, Bunny.
Będzie do mnie mówić Bunny, nie tato?
Uczyłam ją równości.
Nadia, leż!
- Jesteś cała? - Tak.
- W porządku? - Tak.
Wysiadaj.
Honey, wszystko gra?
Tak.
Biegnijcie do łodzi. Będę osłaniał.
Co? Idziemy razem.
Tu nie chodzi o nas, tylko o Nadię.
Uciekajcie.
Zostań z mamą, tata przyjdzie.
Ja to zacząłem.
I ja muszę to zakończyć.
Proszę cię. Idźcie.
Już.
Jeśli nie przyjdziesz, dopadnę cię i zabiję!
Przez ciebie to wszystko!
Baba.
Nasza rodzina.
Nakul.
Wszystko przez ciebie.
Chodź.
Niech cię szlag, skurwielu!
KD?
Myślisz, że jesteś wyjątkowy?
Pupilek Baby, co?
Zaprosił cię do domu,
przedstawił żonie.
Mnie też przedstawił.
To ściema.
Dom, żona, wszystko.
Założę się,
że poznałeś inną żonę niż ja.
Ugotował coś? Dał ci spalonego kurczaka?
Pewnie go zjadłeś.
Jego sposób na lojalność.
Sprawdzał nas.
Robi tak ze wszystkimi.
Skurwiel!
Wybiera sieroty,
daje nam rodzinę,
a my później zrobimy dla niego wszystko.
Zabijamy
i umieramy.
Tak sobie to wymyślił.
Wszystko, co mam, zawdzięczam Babie.
Zabronił mi tego.
„Zostaw Rahiego w spokoju”.
Powinienem był go posłuchać.
Czyli ostatecznie...
nawet ty mu się sprzeciwiłeś.
Zupełnie jak ja.
Jesteśmy tacy sami.
Sieroty, spragnione miłości i rodziny.
Ale dałem ci w kość.
Oddział A, odbiór. Tu oddział C.
Za dziesięć minut tam będziemy.
Nadciąga kawaleria.
Masz dziesięć minut.
Uciekaj.
Tata jest całkiem sam.
Nikt mu nie pomoże.
Nic mu się nie stanie.
Dorota Szatkowska-Jaskuła
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger