Anteriormente en Cross...
A Emir Goodspeed matouno un asasino en serie.
O asasino ten un libro coa súa obra.
Transformounas para que se parecesen a asasinos en serie.
O asasino precisa outra vítima.
Aileen Wuornos. Como chamamos a este tarado?
"O Admirador."
Está desaparecida. Cunha melena loira, parece irmá de Aileen.
- Que queres? - 2,2 millóns.
Quero a Aileen e o libro.
Sei que non é teu. Para quen traballas, Bobby?
¿Lembras cando me pediches que fose buscar
unha caixa chea de fotos e vídeos? Mandáchesma queimar.
Pois non a queimei.
Ed Ramsey é o Admirador?
- Onde vas? - Á súa festa.
CONTA NÚM. 987382092 SAÚDOS, BOBBY
Sabes o que máis me gusta deste proxecto?
Cada transformación é un reto único.
No teu caso, é o dentame.
Aileen estaba moi acomplexada polos seus dentes.
En todas as fotos de cando era nova,
sae cos beizos moi apertados.
En 1986, foi á consulta dun dentista
e pagou un adianto por unha ortodoncia.
600 dólares. Roubáralle eses cartos
a un home que matara tres semanas antes.
Os médicos examinárona e fíxeronlle un molde dos dentes,
o cal merquei en Internet por só 169,50 dólares. Unha ganga.
Ves como están apiñados os dentes de diante?
Iso é o que Aileen quería corrixir, pero a policía arrestouna
só dous días antes de que lle puxesen a ortodoncia.
A coitada morreu cos dentes así.
Así que imos axustar os teus.
Quero que abras ben a boca para que che poida facer o molde
e encaixe perfectamente.
Non che doerá coma o do martelo.
Logo queres xogar?
Ti mesma.
Seica es unha loitadora.
Moi ben. Abre esa boca.
Xa estou farto deste xogo. Abre a boca! Moitas grazas.
Un, dous, tres, catro,
cinco, seis, sete,
e... dez.
A única puta decisión que podes tomar é se mo vas poñer difícil,
pero non poderás impedilo, Shannon.
Pasará tal e como ten que pasar.
Perfecto. Moi ben.
Quen quere festa?
Caitlin, Horace, encantado de vervos.
Feliz aniversario, Ed. Moitas grazas por invitarnos.
Que menos. Se non fose porque certa mociña congresista
me implicou na súa campaña para a reelección,
ningún de nós estariamos hoxe aquí.
Un Manhattan para o señor
e café con Baileys para a señorita.
Boa memoria.
O segredo dun bo anfitrión é sabelo todo sobre os invitados. Desculpen.
April, estás guapísima.
Veño a todos os teus aniversarios, pero os anos non pasan por ti.
Nótase que es unha política de raza. Alcaldesa, quizais?
- É posible. - É boa idea.
Agora xa parece unha festa. Aquí estás.
- Felicidades, Ed. - Grazas. Alégrame que viñeses.
Ves aló ao fondo? Aquel é Lawrence Buckley.
Levo toda a semana falándolle da túa fundación.
- Estás lista para pescalo? - Traio a caña. E reforzos.
Lembras a Alex?
Como esquecer o neno bonito da policía? É un honor que viñeses.
- O honor é meu. Feliz aniversario. - Moitas grazas. Pasádeo ben.
TRES DÍAS ANTES
- Ed Ramsey? - Ed Ramsey.
Non te vexo sorprendido.
Un rico e poderoso que mata sen remorso?
- Si. - Cádrame ben.
- Sábeo alguén máis? - Non.
Non poderás ocultalo por moito tempo.
Seino, pero necesito tempo para atopar os seus puntos débiles.
Necesito toda a información que haxa sobre el, infancia incluída.
- Que hai da súa familia? - Pais e irmá, mortos.
Un tipo da súa cidade natal quere contarme algo.
Só quere falar en persoa.
Así que vas a Lowell, Indiana?
- Eu non. - Non me fodas.
Que? Serán un ou dous días.
Só tes que cavar un pouco, e a ver que atopamos.
Veña, ho.
Vale. Logo por que non vas ti?
Porque... eu estarei na festa que dá Ramsey polo seu aniversario.
Vai estar o melloriño. Serei a parella de Elle.
A túa moza lévate á festa dun asasino?
Mira que sorte.
Se citamos a Ramsey para que declare, chamará un avogado.
Iso non nos convén.
Deste xeito, entro na súa casa e de paso na súa cabeza
sen que el sospeite.
Coma un interrogatorio de tres horas sen avogados.
Veña, meu. Vamos, rapaz.
Ti tomas champaña e caviar, eu vou ao quinto carallo de Indiana.
Xusto.
- Continúe recto durante 117 quilómetros. - Non me fodas.
- Mesa para un? - Estou esperando por alguén.
A primeira vez?
Que ve un negro.
- Detective Sampson? - Debes de ser Dex.
Grazas.
- De que coñeces a Ed? - Criámonos porta con porta.
A mesma idade, a mesma rúa. As nosas nais querían que fósemos amigos, pero...
Pero?
Notaba que lle pasaba algo raro. Mesmo cando eramos pequenos.
- Mira isto... Mi madriña. - Coma ti.
Ed, tes que ver isto.
Felicia está buscando "antigas asasinas en serie" en Internet.
Que emocionante.
Quero saber se me parezo a algunha. Lestes o artigo?
As vítimas parécense a asasinos en serie.
Non te imitas a ningunha asasina en serie, Felicia.
Igual si. Vós que sabedes?
Alex, non sabía que Ed mais ti erades amigos.
Vin con Elle.
Ed é un mecenas da fundación de Elle.
Que hai de ti? Son certos os rumores? Preséntaste ás eleccións?
Nesta cidade non podes quedar no mesmo sitio por moito tempo.
Vas cara arriba ou cara abaixo. Eu prefiro arriba.
Ei. Vós sodes os que sabedes disto.
Vinde. Agora, silencio todo o mundo.
Nada do que digades sairá deste cuarto. Que pasa co asasino en serie?
- Non direi nada, Horace. - Preguntamos como cidadáns preocupados.
Preguntade.
Pero non obteremos resposta. E se contestades facendo un aceno?
- Iso. - Non é hora de cear?
Eu decido cando é hora de cear. Veña, April, a xente está asustada.
Cóntanos algo. Es a xefa da policía.
Alex está ao mando do caso. Vas ter que dicirnos algo.
Como dixen, podedes preguntar.
- Cantas vítimas? - Varias.
Máis de cinco?
- Algún sospeitoso? - Aínda non.
Pero temos un perfil do asasino.
De verdade queredes sabelo? Non vos asustará máis?
Non. Queremos oír cada puto detalle. Moitas grazas.
Tende en conta que son conxecturas.
Pero tes anos de experiencia. Ademais, es o mellor.
Escoitemos.
Home branco, uns corenta anos, educado, fiado. Parécese máis a Bundy que a Dahmer.
Sabe usar o seu aspecto e o seu carisma con homes e mulleres.
Meu Deus.
Rico e ben relacionado. Pero non empezou sendo así.
Naceu na pobreza. Nun ambiente moi afastado do refinamento no que vive.
Diría que é da América profunda, quizais do Medio Oeste.
- Xa. - É incrible.
Cando quería, Eddie era encantador.
Pero cando pensaba que ninguén o vía, observaba.
Facía fotos cunha cámara que levaba enriba. Moi raro.
Máis que raro, non si? Lembras algún detalle concreto?
Tendo eu 14 anos, pasou algo na vila.
Aparecían paxaros mortos. Nas gabias, nos cemiterios, nos portais.
Todo tipo de paxaros con algo en común.
Tiñan os pés cortados.
Alguén os torturaba.
- Pensas que era Ramsey? - Sei que era el.
Aquel ano, Eddie gardou cama por mor das amígdalas.
A sopa da miña nai é moi famosa por aquí.
Facíame levarlla. O seu cuarto estaba no faiado.
Entrei sen chamar.
Alí estaban os pés, enriba da cama coma se fosen cromos.
Nunca o contei.
Por que non? Andaba matando paxaros.
Algunhas das fotos que sacou eran de meu pai.
Non eran con túa nai.
Se eu contaba algo, el destruiría a miña familia. Así que calei a boca.
Co tempo, o dos paxaros parou.
Imaxinei que se aburrira ou que collera medo.
Pero non foi así.
Non o sei. Creo que eu non son a persoa coa que debe falar.
Con quen debería falar?
Ed escribiume despois do instituto. Nunca contestei.
Sempre estaba falando dun tal White Mike, de Filadelfia.
Filadelfia? Ninguén en Lowell?
En Lowell vive a súa nai, pero Ed leva anos sen visitala.
Agarda. A nai de Ed Ramsey segue viva?
Non somos os primeiros en pisar este solo, nin somos os primeiros en festexar nel.
Rendo homenaxe á tribo anacostia...
JOHN Temos que falar
...pois atopámonos na súa terra.
Polos nativos.
Este porco cociñouse nun foxo tradicional.
Durante varias horas, recibiu calor xerada por seixos e matas autóctonas.
Antes de comezar, invítovos a unirvos a min
para dar grazas a este animal que se ofreceu...
Fotografías e chantaxe. Polo menos, garda un padrón.
Pois tamén o fai coas súas mentiras.
Lembras a nai morta da que fala? Resulta que está viva.
Iso é interesante.
Non te emociones moito. Seica levan 25 anos sen falarse.
Como non.
A nai morta forma parte do sistema de crenzas de Ramsey.
Non podía deixala atrás.
Tiña que matala na súa mente
para chegar a ser quen quería.
Así que ela segue tendo influencia sobre el.
Tes que falar con ela. Sigue buscando.
Xa. E que fas ti mentres eu choio? Darlle aos langostinos?
Xa falaremos, John.
Moitas grazas.
Que me dis, Elle? Gustouche o brinde?
Se queremos honrar os indíxenas, deberiamos devolverlles a terra.
Encántame iso de ti. Tes un corazón puro.
Onde anda o teu baril escolta?
Quero que probe o pescozo. É a mellor parte.
Foi ao baño. Empezo a pensar que se perdeu.
Desculpade.
Prezado Eddie, Grazas polas túas cartas. Estou ben.
Traes unha orde de rexistro?
Non a necesito para ir ao baño.
Hai tres baños antes de chegar a este cuarto.
Nesta casa, é fácil perderse.
Pero alégrome de dar con este cuarto.
Isto é impresionante.
Debín imaxinar que che gusta a arte.
Tendo en conta que o teu traballo é meterte na mente de asasinos.
Os dous somos expertos na morte.
E no bo whisky.
Pappy Van Winkle. Disque é o teu preferido.
Como o sabes?
Coñezo tanta xente
que non podo recordar quen me dixo iso en concreto.
Pero é certo, non si?
Tomemos un grolo, si?
Polos praceres máis raros da vida.
Ben vale o que custa, non si?
- Enchiches ben o vaso. Grazas. - Un pracer. Pero non é de balde.
Quero que me contes máis acerca dese perfil do asasino en serie.
- Que máis me podes dicir? - Xa falei de máis.
Veña, Alex. Estou de aniversario.
O home que buscamos posúe un intelecto excepcional.
Excepcional.
Pero tras ese intelecto, agocha unha grande inseguridade.
Por que dis iso?
Venera outros asasinos que son máis brillantes ca el.
Devece por ser parte do seu club.
Quizais porque respecta os seus logros,
como conseguiron deixar un legado na memoria colectiva do noso país.
Que saberei eu?
- Cres que podes paralo? - Estou convencido.
E por que?
Porque o coñezo mellor do que se coñece a si mesmo.
Quere ser unha lenda,
pero só está facendo copias malas dos orixinais.
Ata ten un libro de recortes. Coma un ridículo fan.
Puxémoslle un alcume: o Admirador.
Que enxeñoso.
Ben, deberiamos volver á festa.
Pero esta conversa queda entre nós, de acordo?
Non teño Pappy Van Winkle para todos.
Na miña casa. Na miña puta casa. Merda.
Non pasa nada. Todo vai ben.
Merda!
Un Château Premier de 10 000 dólares no chan. Perfecto.
Estás perdendo a diversión.
Cantas copas levas?
Non leves conta do que bebo, querida.
- Ei. - Ei.
- Que che pasou, amor? - Enredei falando con John.
- Vai todo ben? - Si. Todo vai moi ben.
Dixécheslle a Ramsey que me gusta o Pappy Van Winkle?
Non. Por que?
"Quen peche a orella ao laio do pobre,
tamén el berrará e non será escoitado."
Era a pasaxe bíblica favorita da miña defunta nai.
Recitabámola os domingos antes de cear.
Cando o Señor a levou, fixen unha promesa solemne:
faría honor a esa pasaxe toda a miña vida.
Boas. Detective John Sampson, polícia de Washington. Veño ver a Sra. Ramsey.
- Vou ver se o recibe. - Grazas.
Este meu aniversario marca un fito.
Pensaba que a mediana idade empeza aos 45.
Agora que os teño, oxalá fose aos 50.
Estás xenial, Ed. Non se che botan máis de 35.
E digo eu, tes bos xenes ou é grazas á doutora Daine?
Eu non direi nada. No meu campo, un acepta pacientes, non cumprimentos.
Para os que nunca estivestes, coméntovos unhas regras.
Non quero regalos de aniversario.
Só vos pediría unha doazón para algunha causa da vosa elección.
Preguntareivos canto e a cal. Son así de vulgar.
Pero antes, contareivos unha historia
que explica por que valoro a caridade.
A primeira vez que me consagrei
a facer deste mundo un lugar mellor foi ao pouco do asasinato de miña nai.
Algo así cámbiache a perspectiva.
- Sen dúbida. - Non sempre tiven cartos.
Pero si tempo, enerxía e moito amor.
Así que llo dei todo a un rapaciño que se chamaba Isaiah.
O pai de Isaiah, Jason,
vendía droga e abandonou a familia.
Pouco despois, a súa nai, Joanne, finou.
Era drogadicta, igual tamén se prostituía.
Así que Regina, a súa avoa, foi quen criou a Isaiah.
Era unha muller forte e orgullosa. Fíxoo o mellor que puido.
Pero Isaiah era teimudo e autodestrutivo.
A imaxe da súa nai vendéndose a estranos a cambio de drogas
facíao estar enfadado co mundo.
Alex, que pasa? Por que está falando de ti?
Partíame o corazón ver canto loitaba por demostrar que era máis
có fillo dun camelo e unha puta.
Espero que isto teña un final feliz, Ed.
Ten un "continuará".
Non podo dicir que Isaiah o tivese fácil.
A vida sempre llo puxo difícil.
Coñeceu o amor da súa vida e tivo dous preciosos fillos.
De súpeto, dispáranlle á súa muller e mátana.
Ten unha loita interna.
Loita contra as tendencias autodestrutivas do seu pasado.
Non sei se sairá desta. Pero asegúrovos unha cousa.
De non ser por min, non tería ningunha oportunidade.
Por iso nunca o darei por perdido.
Por moi baixo que caia. Cambiemos de tema.
Felicia, por que non fas unha doazón?
Elle.
Que carallo pasa entre Ed mais ti?
Non o sei.
Non mintas. Estaba a burlarse de ti, así que non me veñas con contos.
- Ramsey é o Admirador. - O que?
- Non pode ser. - Se tiña algunha dúbida, xa non.
Elle, contácheslle ti algo do que dixo de min?
Non. Non o entendo. Espera.
Se Ramsey é o Admirador, logo... Canto hai que o sabes?
Cando empezaches a sospeitar del?
Hai uns días.
Por iso cambiaches de opinión e decidiches vir comigo á festa.
E non mo dixeches.
Quería que actuases con normalidade.
"Con normalidade?" Non estaría aquí.
Pero iso a ti non che conviña, non si?
Se eu non viña, ti tampouco. Por iso me mentiches.
- Non che mentín. - Ocultáchesme a verdade.
Para min, iso é mentir.
Que o negues... só o empeora.
Espera, Elle. Escoita. Por favor, escoita.
Déixame.
Dime que tes algo.
A nai de Ramsey ten demencia. É coma falar cunha parede.
Merda. Necesito un punto de presión.
Como vai? Sabe que vas por el?
Si. Que empece o xogo.
A ver,
imos probar a técnica da lucidez paradóxica.
A persoa con demencia ten instantes de lucidez
se dás coa tecla.
Sei que non é fácil, pero se apuntas na dirección correcta...
Tes idea de por onde empezar?
De feito, si. Por algo que contou Ramsey.
Que pasa, Elle? Vai todo ben?
- Si, ben. - Non me mintas.
Nótase que choraches. Que pasou?
Sabes que podes falar comigo. Do que queiras.
Pasamos tempo xuntos e para min es unha amiga de verdade.
- Espero que eu para ti tamén. - Claro que si.
É que non me atopo ben. Pensaba marchar para a casa.
Non podes marchar.
Comeza o espectáculo.
Falas de Buckley?
Non sei se poderei convencelo.
Elle, levas meses agardando esta oportunidade.
- Os nenos contan contigo, non si? - Xa.
- Veña. - Vale.
"Quen peche a orella ao laio do pobre,
tamén el berrará e non será escoitado."
"Quen peche a orella ao laio do pobre..."
"...tamén el berrará e non será escoitado."
- Quen é vostede? - Chámome John. Son policía.
Vin falar con vostede sobre Eddie.
"E Xesús botouse a chorar."
Señora.
"Non quero ver morrer o neno."
"Moi custosa é aos ollos do Señor..."
"... a morte dos seus santos."
Era unha santiña.
A irmá de Eddie?
Eddie... Fixo Eddie algo malo?
Elle Monteiro, o meu querido amigo, Lawrence Buckley. Dende hai moito.
"Os amigos axudan coa mudanza..."
Os verdadeiros amigos, a esconder un cadáver.
Ed leva semanas falándome da súa fundación benéfica.
Son todo seu. A ver se me convence.
Este é o teu momento. Agora ou nunca.
O programa da Fundación Somewhere precisa de mentores.
Os nenos poden chegar a estudar...
Fale máis alto, ruliña. Sonche algo duro de oído.
Chámome Elle. Digo que intentamos...
Dámoslles aos nenos unha perspectiva completa.
Non se trata de recibir, tamén de dar.
Canto suman os gastos de xestión?
É moi variable. Estamos...
Só necesito unha porcentaxe, rula, non unha longa explicación.
Chámome Elle Monteiro. Os gastos supoñen un 22 %.
- É bastante. - Outras fundacións...
Participa en protestas contra as forzas da orde?
Iso que importancia ten?
Dedico o 60 % das miñas doazóns a fundacións relacionadas coa policía.
Créame, é importante.
Si, manifesteime contra a policía. Perdín xa a conta das veces.
Non por iso está en contra dela.
De feito, Larry, Elle sae co detective Alex Cross.
Vostede e Cross son parella?
Iso que importa?
Non lle sei. Que tal un cuarto de millón?
Elle.
Que pasa aquí?
O Sr. Buckley prometeu un cuarto de millón
para Fundación Somewhere.
Así que sodes parella. Igual o convirto nunha doazón anual.
Lawrence mais eu somos parecidos.
Se damos cun proxecto que nos apaixona,
gústanos apoialo ata o final.
Se me desculpades.
Elle, que acaba de pasar?
Refíreste á doazón que me conseguiu un asasino?
Quere provocarte para chegar a min. Coma co brinde.
Os seus motivos tanto me teñen.
Dóeme que o home que amo me colocase nesa posición.
Pelexa de namorados?
Queres que fale con ela?
En realidade, creo que vai sendo hora de que eu faga algo por ti.
Dixeches que non querías regalos de aniversario.
Pero como o meu amigo foi ata Indiana a buscar este,
espero que fagas unha excepción.
Parabéns para ti,
desexámosche, Eddie,
parabéns para ti.
A miña favorita.
Cada vez... afúndeste máis.
Por que dis que morreu?
Logo que fago? Exhibila pola cidade? Vive desconectada da realidade.
Non me digas? O meu compañeiro di que está bastante lúcida.
Leulle o seu versículo favorito, ese do que falaches,
e volveu á realidade.
- Contoulle moitas cousas. - É fráxil e vai maior.
E volveuse fráxil antes de envellecer, non?
Mira, espero que saibas que cando empezou a ignorarte,
non foi nada persoal.
Padecía algo chamado dó patolóxico.
Ao perder un fillo,
córtanse os lazos emocionais co resto dos fillos.
É un mecanismo de defensa,
pero é devastador para o fillo que queda vivo.
Vasme cobrar polo diagnóstico?
Pola súa reacción, tanto lle tiña se morreses.
Pero ti teimabas en buscar a súa aprobación.
Ao ver que non a conseguías, empezaches a buscar a súa atención.
A facer cousas que ela non podería ignorar.
- Coma o dos paxaros. - Non sei de que falas.
Ao ver que iso non funcionou, cando tiveches que afrontar o feito
de que nunca te volvería querer,
só che quedaba matala.
Na túa mente, debías matala porque non aturabas a idea
de que a túa nai estaba viva
e ti non lle importabas unha merda.
Case. Pero engánaste. Nunca lle contei o dos paxaros.
Conteille que faría o que fixese falta para converterme en fillo único.
O que fose.
Todos temos segredos, Alex.
A diferenza de ti, eu estou listo para revelalos.
Parabéns, Ed.
PENDLETON Faino xa.
Dámo!
Socorro! Por favor, axuda!
Non!
- Non! - Non tes onde ir, Shannon.
Teño que ser perfecta, non si? Cuspidiña a Aileen.
Non!
Non digas nada. Ti non lembras nada.
Xa case é hora do pastel.
- Señor Ramsey? - Un momento.
Pediume que o avisase cando...
Agora vou, hostia!
Onde estabas?
Xenebra con tónica. Non, xenebra soa.
Está ben? Parece que viu un fantasma.
É espectacular!
Parabéns para ti, nesta data querida,
moitas felicidades, moitos anos de vida.
Parabéns para ti,
nesta data querida,
moitas felicidades.
Pide un desexo.
Preparei eu só este pastel, así que tendes que probalo todos.
Moitas grazas.
Vexo que te duchachese mudaches a camisa.
Que botóns máis bonitiños. Debería engadir o TOC ao teu perfil?
Como é que segues aquí?
Pasou algo cando fuches polo viño.
Xesús. Como tes o peito de tela secuestrada nesta casa?
Non sei de que me falas,
pero alégrame que quedases, non sabía se os meus ollos o verían.
- De que falas? - De verte convertido en cabaza.
Estás ben? Deberías ir ao médico.
Hora da cabaza.
TANIA HIGHTOWER Es ti?
- Que fixeches? - Non sei de que falas.
Non o sei! Non dispares!
Es ti, non si? O incidente do que informou Sampson.
- Matáchela? - Por favor, non dispares!
- Podo explicalo. - Déixame en paz.
Elle.
- Foi el. - Quen?
- Ramsey. - Que? Por que?
- Porque é o asasino. - Alex.
Escoitade todos. Ed Ramsey é o Admirador.
Coido que é hora de marchar.
Detective, encantaríanos crelo. De verdade.
Falamos de Ed.
- Lembrades o do perfil? - Si.
Orixes humildes e co encanto de Ted Bundy. Describe perfectamente a Ed Ramsey.
Hai un anaco, recoñeceume que matou a súa propia irmá.
Morreu de intoxicación por monóxido de carbono.
Este home está secuestrando persoas.
Mutilándoas e executándoas.
É un puto monstro.
O único monstro que eu vexo nesta sala es ti.
De acordo. Isto estivo mal.
De feito, moi mal. Pero que non vos leve a engano.
Só preguntádevos por que agora.
¿Por que o vídeo aparece
ao descubrir que é o meu sospeitoso?
- Alex. - Non, agardade.
Gústanvos os vídeos? Aquí teño un vídeo para vós.
Ed dixo que a súa nai morrera. Que a mataran sendo el mozo.
Mirade para aí.
Parabéns para ti.
Quen é esta, Ed?
É unha gravación da súa nai, feita hoxe na casa de Indiana onde vive.
Mentiu sobre a morte da súa nai. Mentiu.
Este home é unha mentira andante.
Sae de aquí.
Non me cre, xefa?
Non é nin o momento nin o lugar. Marcha e chama o representante sindical.
Todo arranxado. Aquí non pasou nada.
Digamos
que o detective Cross bebeu algo de máis.
Está baixo moita presión.
O que pasa na de Ramsey, queda na de Ramsey. Non si, Alex?
Sabes? Que che dean polo cu.
- Meu Deus. - Solta ou xuro que te arresto.
- Fóra de aquí. - Ei.
Shannon Witmer está viva. Seguramente dentro desta casa.
Fóra.
Parabéns para ti, Ed.
Soltádeme, hostia!
Solicitarán oficialmente a placa e a arma.
Chámanlle solicitude, pero non é opcional.
Proximamente en Cross...
Por que me botas a culpa?
- Empezáchelo ti cando fixeches o informe. - Ten coidado co que dis.
Shannon é a última vítima de Ramsey.
É un perfeccionista. Está obsesionado con gañar.
- Falas do Admirador ou de ti? - Cometín un erro, vale?
Pero a vida de Shannon segue en perigo.
Tan difícil era?
Ti quen es?
Atopou a testemuña que te destruirá.
Estás seguro?
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro