Anteriormente en Cross...
O xuíz citou o meu testemuño na sentenza.
Alguén quere vingar a Deirdre Nolan.
- Que queres? - Quero 2,2 millóns.
Axiña estarán na túa conta.
Sempre estaba falando dun tal White Mike, de Filadelfia.
- Que pasa co asasino en serie? - Temos un perfil.
Queremos oír cada detalle.
Teño que ser perfecta, non si? Cuspidiña a Aileen.
Non!
Todos temos segredos, Alex. Eu estou listo para revelalos.
É o incidente do que informou Sampson.
Chama o sindicato.
Foi el. Ed Ramsey é o Admirador.
Digamos que o detective Cross bebeu algo de máis.
- Que che dean polo cu. - Meu Deus.
Sae de aquí.
Shannon Witmer está viva. Seguramente nesta casa.
Fóra de aquí!
Sabe como vai isto, detective?
Coñece a alguén que pasase por este proceso?
Non.
Está ben, Alex. Podo chamarte Alex?
- Si. - Está ben, Alex. A maioría non o sabe.
Todo se precipitará, vaise poñer difícil.
Non terás tempo de estudar.
Nin terás tempo de prepararte.
Só tes que confiar no sindicato, e terás que confiar en min.
Solicitarán oficialmente a placa e a arma.
Chámanlle solicitude, pero non é opcional.
Deberás entregalas. Entendes?
- Ten outra. - Jannie...
Si.
Poden vir recollelas aquí.
Aquí non.
- A familia non sabe nada? - Os nenos non.
De acordo.
Entón terás que ir alí.
Podo acompañarte como representante, pero non darías boa imaxe.
- Irei eu só. - Ben.
Lembra que só vas entregar a placa e a arma.
Non é o momento de dar explicacións.
Ninguén poderá contactar contigo ata que remate a investigación.
Entendido?
NON Á VIOLENCIA POLICIAL
A VIOLENCIA POLICIAL MATA
DESPIDO PARA ALEX CROSS
Malika, fixen polo teu irmán todo canto che prometín.
Isto non ten nada que ver.
Que se foda Alex Cross. Que se foda a policía!
- Malika... - Que te fodan, Alex!
Que te fodan!
FAMOSO POLICÍA GRAVADO DANDO UNHA MALLEIRA
Placa e arma.
Teño razón sobre Ramsey.
- Non estamos aquí por iso. - Deberiamos.
- Pero non. - Recoñézoo. Cometín un erro, vale?
Pero a vida de Shannon segue estando en perigo.
- Disllo ti ou dígollo eu? - O que?
Rexistramos a súa casa.
El mesmo se ofreceu despois das túas acusacións.
Non había trazas de Shannon. Ningún sinal de nada.
- Cando? - Esta mañá.
Así que tivo un día enteiro para trasladala?
- Dille que cale xa. - Escoita.
Shannon é a última vítima de Ramsey. A última.
Quere que sexa un acontecemento porque é un perfeccionista.
Está obsesionado con gañar. Quere que todos saibamos que foi el.
Falas do Admirador ou de ti?
Moi bonito, April. Xa falas coma unha futura alcaldesa.
Unha policía de verdade escoitaríame na festa.
Pechariamos o caso.
Tiveches un día enteiro para aceptar a túa nova situación.
Seguro que empezas a decatarte do desagradable que é.
Pero coido que non entendes o feo que se pode poñer.
- Vale, imos... - Queres que sexa a mala? Moi ben.
Podes culparme se queres.
Pero como non deixes a arma e a placa nesa mesa
e saias deste despacho sen abrir a puta boca,
prométoche que farei realidade os teus peores pesadelos.
Moi ben.
Teño razón co de Ramsey.
Pois estou a falar contigo.
Chámote despois.
Merda!
- Queres que probe eu? - Non, grazas. Non quero.
Deixaron de investigar a Ramsey. Que che parece?
Eu non. Seguirei ata que o pillemos.
Ela acabará morta.
- Grazas pola confianza. - Só digo...
Debería estar pechando o caso, non baleirando o armario.
Ves como chegamos a isto?
Non sei onde queres chegar ti, pero non sigas por aí.
Entón...
Xa, agora vou ter tempo para ir a terapia, non si, John?
Como pode ser que, ao final, a culpa de todo a teña eu?
Empezáchelo ti cando fixeches o informe.
Vaia. ¿Estás tan centrado en ti mesmo
que nin sequera contemplas a posibilidade de que a cagases?
- Todo empezou co informe! - Non, querido!
Todo empezou cando mallaches naquel home!
- Que te fodan! - Que te fodan!
Quería atopar o asasino de Maria!
Escoita, meu. Enténdoo.
Eu tamén a quería e tamén a boto en falta.
Era a miña muller. A nai dos meus fillos.
Non sabes o que se sente. Nunca o saberás.
Entendes?
Non es o único que perdeu a alguén.
Pero non sabes afrontalo.
Non deixas de falar da familia.
Os nenos dinche "tío John" e xa pensas que es da familia?
Non. A avoa ensinouche a atar os cordóns e creste da familia?
Non, non es do meu sangue. Só es o meu amigo.
Mellor dito, eras.
Agora só es un compañeiro de traballo.
Ten coidado co que dis. Dígocho en serio.
- Non che teño medo. - Ben, porque non me vou mover.
- Adiante! Que farás? Dáme! - Ei!
- Só estamos falando. - Si, óevos toda a oficina.
Só vos pido que vos separedes.
Un chisco nada máis. Desculpade.
Así me gusta. Graciñas.
Ti tamén, Sampson. Grazas.
Vou quedar aquí ata que un dos dous marche.
Quen se anima?
Son eu quen xa non traballa aquí.
- Estás ben? - Si.
Xesús.
Alguén sabe de onde saíu isto?
Tróuxoas un repartidor.
Segues sendo o meu favorito.
FÓRA
Diga?
O neno di que Damon comezou a pegarlle sen máis.
Ten un ollo morado para demostralo.
Damon négase a contar a súa versión.
Sei que a súa familia o está pasando mal. Aos nenos aféctanlles
as circunstancias sobre as que non teñen control.
Damon sempre foi bo estudante.
Un dos meus preferidos.
Por iso son permisivo con el.
Pero nós non toleramos este tipo de comportamento.
- Entende? - Por suposto.
Expulsarémolo durante unha semana.
Pode marchar para a casa.
Calquera problema se pode arranxar falando.
Agás un.
Cal? Defensa persoal.
Ese neno pegóuche? Dime.
- Non. - Vai para dentro.
Xa seguiremos despois.
Inda non remataches?
Veña, pequeno. Vamos dentro.
Curiosa elección para pintar o coche.
Que simpática. Que me contas?
John pediume que investigase a White Mike, en relación con Ramsey.
O tipo de Filadelfia. Atopáchelo?
Atopei dous millóns con ese nome.
Levo toda a fin de semana coa lista.
O que sexa por deter un asasino en serie.
- E? - Xa sabes como son.
Mandeillo todo a John esta mañá.
Chamoume hai unha hora. Eu pensaba
que era para agradecermo. Pero non.
Dime que cho traia a ti,
e que cho dea en persoa porque xa non es policía.
E que non lle deixan investigar a Ramsey.
Vasme contar que está pasando?
Non. Que atopaches sobre White Mike?
Sampson tampouco conta nada,
pero un paxariño contoume que case acabades...
Kayla, por favor.
Vale.
White Mike estaba nunha banda punk de Filadelfia no 98.
Baixa un pouco o volume porque non aturo esta música.
- Quen quere morrer? - Merda.
Que?
Isto é moi perturbador.
Se consideras perturbador finxir
que fas un sacrifcio humano, si.
Tiñan algúns fans incondicionais. Fíxate na primeira fila.
- Este tío. - Ramsey?
Hostia puta.
Onde vive White Mike agora?
Segue en Filadelfia. Agora é Michael Grisham.
Traballa en seguros. Telo todo aquí.
Vale.
- Ei, Kayla. - Dime.
Es perfecta.
Desfruta Filadelfia!
Este non é o Damon que eu coñezo.
O mesmo digo.
Cada vez que vexo unha raiola de esperanza,
pasa algo que o fai retroceder.
- Conseguiches que che dixese algo? - Nadiña.
Alex, deberías arranxar as cousas co neno.
En canto volva de Filadelfia.
A que vas aló?
- Teño unha pista sobre o caso. - Non estás de vacacións?
Mañá estou de volta.
O teu fillo está sufrindo.
- Eu marcho. - Non.
Aquí ninguén vai ir a ningures. Sobre todo ti, Alex.
Damon ben pode esperar un día.
Mira o que teño.
Shannon, non me mires así. Fíxeno para ti.
Veña, abre.
Hostia! Merda!
Quero que abras a boca. Abre. Moi ben!
Tan difícil era?
Ai, meu Deus.
Que fermosura.
Tes que ver isto.
Que te fodan!
Repíteo. Con eses dentes, así o diría Aileen.
Ódiote, cabrón!
Moi ben. É perfecto.
Non podo crer que chegase o día.
Escoita, Shannon. Non te preocupes por esa cortada.
Encargareime de que alguén a arranxe.
Non podes parar isto.
- Que fas? - O neno irá contigo.
Toma. Prepareivos algo de comer para o camiño.
Ven aquí.
Se queres ser moi bo, terás que practicar.
Como mínimo, dúas horas ao día. E se podes, tres.
Vale, profe.
Avoa, non pode vir.
- A viaxe non pode esperar, non? - Certo.
El tampouco.
Pensaba que ata a primavera non sacarías o Mustang novo.
Tamén eu.
- Adeus. - Quérovos.
Nós tamén a ti.
Queres poñer música?
Non.
Non se viaxa en coche sen música.
Vale.
Poñerei os Black Eyed Peas.
Déixame a min, papá.
Por que imos a Filadelfia?
Por traballo.
Cóntame como estás de verdade.
- Díxoche algo? - Claro.
Di que o sente moito
e que che enviará flores, das que máis che gustan.
Lembras que estamos falando de Alex Cross?
Unha desculpa de merda tampouco abondaría.
Só dime se vai a Filadelfia.
Vai.
Ben sei que non é asunto meu.
Máis aló de que estou de intermediaria.
Pero a vosa amizade vén de moi lonxe,
non deixedes que unha pelexa a arruíne.
Non estou para sermóns.
Vale.
- E se ceamos? - Cear?
Si. Comida. Mantenza.
Débesme moitos favores, non si?
- Ti invitas, pero pago eu? - Xusto.
E para pechar o trato, velaquí un aperitivo.
Conseguín bloquear esa misteriosa conta que usa Ramsey.
Iso xa é moito nivel, amiga.
Nivel restaurante de verdade? Ou quedará nun bar cutre?
Bloquear esa conta merece un Estrela Michelin.
Perfecto. Pois veña.
Mentres o titular desa sociedade non apareza,
nin entran nin saen fondos desa conta.
Como que non hai cartos na conta?
Esperaba unha transferencia.
Seino. Díxomo hai dous días, pero...
Pero que? Cal é o puto problema?
Non entrou a transferencia.
Como non dispón dos fondos, o vendedor non esperará máis.
Síntoo.
Logo teremos que dar un paseíño.
Iremos ao norte, Mojo.
Vamos.
Teño fame.
A avoa dixo que preparou algo de comer.
Nada que me guste.
A que te refires?
Cenorias, tostas, apio...
Heiche mercar algo cando cheguemos.
- Falta moito? - Déixate de preguntas.
- Eu non quería vir. - Que dis?
Eu non quería traerte.
Pensa niso a próxima vez que te metas nunha liorta.
Metinme nunha liorta por ti.
Como? Que acabas de dicir?
Foi por min?
Collinche eu a man e pegueille con ela?
Fíxeno eu? De verdade? Fun eu?
Claro que non.
Estaba ensinando o vídeo.
Que vídeo?
Ese no que mallas nun home.
Ese rapaz estaba dicindo cousas malas de ti
diante de Jannie e dun lote de nenos.
Díxenlle que parase.
Pero el seguía.
Entón pegueille.
- Que boa pinta. - Si.
Imos poñer música.
Esta é perfecta.
Vaites!
Nena, estás ben?
Non é nada. Intento non pensar nos nenos.
- Sube o volume. - Non.
Non. Senta aí. Tes que botalo fóra.
Fáiseme costa arriba, sabes?
As cousas non van ben dende que morreu Maria.
E como iso non era abondo,
pasáronnos outras cousas terribles.
O acosador do que falaches.
É coma se as feridas nunca pechasen.
El segue abríndoas.
Unha e outra vez.
Jannie está bastante ben,
pero Alex e Damon non...
Lembro cando Alex era pequeno e morreron os seus pais.
Díxenlle que debía buscar o xeito de seguir adiante.
Que debía ser forte.
Que outra cousa lle podías dicir?
O mundo non quere débiles, e menos se son negros.
Xa.
Sabía que non lle dera un bo consello.
Coitadiño, o rapaz tentábao, mais...
Entón, perdeu a Maria.
E toda esa dor que afogara tornouse en ira.
- Ás veces, a ira é necesaria. - Igual si.
Se é pasaxeira, pero non debe durar.
Víchelo nas noticias?
Asústame, Nancy.
Se cadra, fixen mal obrigándoos a ir xuntos de viaxe.
O neno necesita a seu pai.
Regina, criaches un bo home.
Xa recapacitará.
Sabes o que necesitamos?
- Acabar esa botella. Veña. - Non.
Outra copa.
A beber.
HAMBURGUESAS, SALCHICHAS, BISTÉS
Comida rápida?
Esta é a primeira viaxe longa que facemos de colegas.
Non quero que digas por aí que só comiches cenorias, vale?
Vamos.
Trouxen batido de chocolate, de vainilla e de cereixa.
Cal é o meu?
Dirás que dous son os teus.
Que non te pille contándollo a Jannie, oíches?
Se a avoa o sabe, estamos nunha lea.
Isto é parte das normas para as viaxes en coche.
- Sabes o que significa? - Non.
Que só o saberá a estrada.
Moi ben.
Podo facerche unha pregunta? Non llo contarei a ninguén.
- Dime. - Por que mallaches nese home?
Iso estivo mal, D.
Seguro que tiñas unha boa razón. Era terrorista ou algo así?
Non.
Eu pensaba que era un home malo, pero non o era.
Lugar equivocado, intre equivocado.
Aquel día, eu fun o home malo.
Foi por mamá?
Claro, si.
Cría que se atopaba as respostas que andaba buscando,
entón podería...
Pero non foi así.
Iso non importa. Simplemente...
- Por que non podemos falalo? - Aquilo estivo mal.
- Acaba a hamburguesa. - Eu só...
Déixao estar, hostia.
Merda.
Cando estean aliñadas,
a prioridade será minimizar a inchazón.
En circunstancias normais,
a inchazón sería parte do proceso de curación.
Pero non temos dous días, e, moito menos, dúas semanas,
para ese proceso.
Debemos extraer tecido.
Se fose nunha coxa ou nas costas,
no peito ou no abdome, abondaría con extraer tecido adiposo.
Pero como a musculatura facial é tan prominente,
a extración de graxa non abonda para acadar a simetría.
Agora centrarémonos no principal inimigo, o líquido linfático.
Evitamos a retención de líquido facendo unha pequena derivación
xusto enriba da enxiva.
Como o rego por goteo.
O procedemento final, que moi poucos fan ben,
é a sutura subcutánea.
O 90 % da sutura quedará debaixo da pel.
Os puntos semellarán minúsculas pencas na súa pel.
Por moito coidado que lle poña, quedará unha fina liña visible
que nin a maquillaxe disimula baixo a luz dos focos
e da cámara especializada que usas.
Pero podes usar un tipo de masilla, comunmente denominada masa mortuoria.
Ben aplicada, pode disimular calquera marca
e encher as pequenas fisuras que só unha cámara detectaría.
Así que nas mans axeitadas e coa luz axeitada,
todo é posible.
Podo axudala?
Pode. Son Susan Kowaleski. Traballo con Alex.
- Está aquí? - Non lle está.
Apelídase Kowaleski? Vén por algo do caso Nolan?
- A ver... - Xa sei o de Deirdre.
Perdoe, pero necesito falar con Alex.
Entende que eu vivo nesta casa, non si?
Con Alex e os seus fillos. Eu crieinos a todos.
E todos eles están sufrindo polo que sexa que pase co caso Nolan.
Non quero ser maleducada, pero o meu neto está a pasalo mal.
E coido que teño dereito a saber quen vén por nós, non si?
Alex díxome que vostede foi mestra. Non lle escapaba unha, non si?
Na miña clase, nunca.
Hai unha rampa no lateral da casa.
Entre e preparo algo de comer mentres me conta o que pasa co caso.
Moi ben.
Que ben soa. Por que paras?
Mellor poño os auriculares.
Non, Damon. Non tes por que...
- Michael Grisham? - Son eu.
Alex Cross, policía de Washington D.C.
Gustaríame facerlle unhas preguntas sobre alguén que coñece.
Chámase Ed Ramsey.
Desculpe.
Non coñezo ningún Ed Ramsey.
Entón por que pecha a porta?
- Que? - Se non o coñece,
as súas fillas poden escoitar.
Tiven unha banda. Tocabamos en bares e facultades.
Ed non perdía unha actuación.
Vin vídeos dos vosos concertos. Eran moi tétricos.
Ramsey era un fan?
A Eddie tanto lle tiña a música.
Gústábanlle as letras das cancións. Morte, asasinatos,
toda esa merda que me parecía xenial.
Pero cambiei.
Falamos cun amigo da infancia de Ramsey.
Mandoulle desenterrar un coitelo.
Para que llo enviase a un tipo de Filadelfia.
A ti, Michael.
Era un enfermo.
Era malvado. E pensaba que eu era coma el.
Eu só cantaba cancións.
Falaba de asasinos en serie,
finxía facer sacrificios no escenario.
Eu só estaba actuando, pero para Eddie...
Conservas o coitelo?
- Mandeino de volta. - Por que?
Usouno nun asasinato.
O de Rodney McKay.
Estabas presente.
- Participaches? - Claro que non.
Entón por que levas todo este tempo sen contar nada?
Pensei en contalo un millón de veces.
Pero este vídeo impídemo.
Preparado, Rod?
Estou preparado de carallo.
Velaí está.
Que carallo estás facendo aquí?
Mike. É un honor coñecerte.
Onde botaches a roupa?
Eddie dixo que tiña que prepararme.
- Estou listo. - Para que?
O sacrificio.
Rodney é o teu meirande fan, e do asasino David Alan Gore.
Ves iso, Mike?
Este é o coitelo que usa?
De Hide Division?
O mesmiño.
Xenial.
Hoxe é un día especial, Mike.
Hoxe é o 21 de agosto.
- O día perfecto para matar a Rodney. - Caralludo.
Quero que saibas que isto non é todo.
- Non sae a cara de Ramsey. - Non debe saír.
Só Rodney mais eu.
Así é como empezou todo.
Tentei paralo, xúrocho.
Non sabía que ía en serio ata que foi demasiado tarde.
Podes contarme como pasou exactamente?
Eu estaba drogado. Rodney tamén.
Non o coñecía de nada.
Hoxe é un día especial, Mike.
Hoxe é o 21 de agosto.
- O día perfecto para matar a Rodney. - Caralludo.
Moi ben. Empecemos.
Si.
Así?
- Onde vai o coitelo? - Non che sei.
Mike.
Sosteno onda el. Vou facer fotos.
De acordo.
Si.
- Vale, achégao máis ao pescozo. - Así?
- Perfecto, meu. Así. - Que carallo fas?
É un coitelo de verdade!
- Perdoa, tío. - Tranquilo.
- Isto é o que queres. Remátao. - Que? Non.
Logo déixame facerche unha foto co coitelo pousado no corazón.
- Que te fodan! Sóltame. - O corte xa está feito, reláxate.
Unha foto máis, Mike.
Vai ser a hostia. Veña.
Vamos.
Así non. Ten que quedar perfecto.
Moi ben. Veña. Si.
Matáchelo, cabrón.
Non.
Matámolo xuntos.
Sei o que parece.
Sei que non o mataches ti.
Pero non contaches nada.
Quería contalo.
Non se che ocorreu pensar que non ía parar?
Secuestrou unha muller. Podemos paralo.
Podemos salvala.
Pero necesitamos a túa axuda.
Grazas por vir buscalo.
- Unha cousa máis. - Dime.
A cinta está danada.
John ten que dixitalizada xa.
Son moitas cousas para lembrar.
Por que non llo dis ti mesmo?
Dubido que agora queira saber de min.
Por que non o arranxades? Estou chea de ser a recadeira.
Mira.
Se precisades terapia de parella, podo arranxalo.
A min non me funcionou, pero eu non estaba namorada.
Iso xa o resolverei cando pillemos a Ramsey.
Moi ben. Imos?
Pon a tixola ao lume, Tippy.
Hoxe picaron eles sós.
Odio o peixe.
Ola.
Non sabía que tiñamos compaña.
Roger, esta é Regina,
da Asociación de Familias da Policía Metropolitana.
Invitoume a formar parte dela.
- Que ben. - E trouxo isto.
Espero que tamén trouxese cervexa.
Por favor, quede a cear, señorita...
Cross. Regina Cross. Coido que coñece o meu neto, Alex.
Si, claro. É un bo poli.
Tanto me ten o vídeo ese.
Non pretendía quedar moito. Só quero que me facilite un nome.
- Que nome? - O do cómplice de Deirdre Nolan.
Que pasa aquí, amor?
Nada. Déixanos a soas.
Se non é nada, podo quedar aquí, non si?
Non quere que saibas que meteu a zoca.
Un fiscal pasoume o arquivo dun dos seus casos.
Non poden facer iso.
Unha muller chamada Deirdre Nolan confesou un asasinato.
Dúas testemuñas din que tiña un cómplice. Mesmo deron un nome.
Pero o teu home agochou as declaracións mais o nome.
Así que o cómplice anda ceibo.
Iso é certo, Roger?
A rapaza confesou.
- Dixo que actuou soa. - Non dixo tal.
Vostede ben o sabe.
Escolleu o camiño fácil e agora está xubilado.
Vai de pesca.
Ese cabo que deixou solto
non vén a por vostedes, señor Thorn.
Vén a pola miña familia e a por min.
Así que déame xa un maldito nome.
Pola súa culpa, Ramsey leva 25 anos solto.
- É hora de coller ese mamalón. - Non. Aínda non.
- Que dis? Temos máis que dabondo. - Tamén el.
Que queres dicir?
Ramsey podería botar abaixo o departamento enteiro
se damos un paso en falso.
Non o tocaremos ata ter o auto de procesamento.
Como imos conseguilo a estas horas?
Xa chamei o gran xurado.
Terán unha sesión urxente á primeira hora.
É o mellor, John. Poñemos a Grisham en custodia,
e collemos a Ramsey cando todo estea ben atado.
Non é moita cousa, pero o presuposto non dá para máis.
Tes o meu número, e virá unha patrulla cada hora.
Aquí hai varios menús. Invita a policía de Washington.
Recoméndoche o District Wings,
con extra de salsa do Hamilton,
e se che apetecen doces, o District Doughnuts.
Sabía que antes ou despois, alguén viría petar á miña porta.
Non debín quedar calado.
Ei, non te atormentes por iso. Estás facendo o correcto.
¿Así que tes autorización
para acceder ao interior do senado?
Pois si. Se queres velo por dentro, só tes que dicirmo.
Non te meterías en problemas?
Igual me gustan os problemas.
Gústanche?
Ola. Coñecédesvos de algo?
- Son o seu home. - Vale.
Perdoa o retraso.
- Tranquilo. - Estaba nun tiroteo. E este?
Eu xa marchaba. Pasádeo ben.
Un pracer coñecerte.
Non contaba contigo.
Por que non estás recollendo o teu premio?
Anderson pediu un auto ao xurado.
- Ata mañá non o teremos. - Que caguiñas é.
Penso ser o primeiro en ir por Ramsey en canto poidamos.
Queres acompañarme?
- Vaia. Algo de recoñecemento. - Merécelo.
Chegamos ata aquí grazas a ti.
Cando saia á luz, vai ser máis soado có caso Soneji.
Probablemente.
Moi ben. Conta comigo.
Agora invítame a unha copa e dime o importante que son.
Espráiate canto queiras.
- Hai que durmir? - Aínda non.
Antes quero desculparme.
Fillo, non ten nada de malo que queiras falar de mamá, vale?
Só dixen iso porque...
Penso moito nela.
A señorita Nancy di que está ben pensar,
pero que é mellor falar.
A señorita Nancy ten razón.
Entón por que non falas?
Porque falar ponme triste.
Bótoa en falta.
Tamén eu.
Como eu o vexo,
ti perdiches a mamá,
pero eu perdinvos a mamá e a ti.
Meu fillo.
Ven acó, anda.
Ei, estou aquí contigo.
Podemos falar canto precises. Pregúntame o que queiras.
Cal é o teu recordo favorito?
Teño moitos.
Tes algún favorito?
O meu é de cando gañaron os Nats.
Mamá levounos ao desfile, púxome a ombros dela.
- E fomos á primeira fila. - Si.
- E choqueille a man a Strasburg. - Si, pequeno.
Moi bo recordo.
Aquel día asoballou varias persoas.
Cóntame un dos teus.
Moi ben.
Este é de cando celebramos o noso primeiro aniversario.
Daquela só había teléfonos fixos e contestador automático.
Non te acordas porque es moi novo.
Túa nai conseguiu que toda a xente que coñecemos chamase á casa
e absolutamente todos me deixasen unha mensaxe.
Quedou gravado nesta cinta. Así que...
Xa verás.
Alex. Somos Lila e Marcus.
Maria quérete.
Desexámosvos feliz aniversario.
Cross, son Oracene. Maria quérete.
Que pasa, querido?
Son John. Maria quérete.
Feliz aniversario, cabrón con sorte.
Cross, son Gilbert.
Maria pediume que te chamase para dicirche que te quere.
Cross, son James.
Díxome Maria que chamase para dicirche que te quere.
Que hai, meu?
Maria quérete.
Feliz aniversario.
Podo...
Podo aplicar as regras da viaxe aquí?
Ei, Alex. Son Felicia. Maria quérete.
Como se non o soubeses.
Ola, meu. Conseguíchelo un ano máis.
Ai, si. Maria quérete, merdeiro.
Alex, son Tanya. Feliz aniversario.
P.D: Maria quérete.
- Que hora é? - As 6:00.
- A que hora temos que estar? - Ás 7:00.
- Podo usar a ducha? - Espera.
Aínda son as 6:00.
Bo día.
Bo día, pequecho.
Que tal a viaxe?
Non podo contar nada.
E logo?
Só a estrada pode sabelo.
Pois moi ben.
Ei, John. Se Cross mais ti volvedes falar algunha vez,
vasllo contar?
O que?
Vale.
Véxoo difícil.
Mira quen vén por aí.
E non temos donuts.
Non quererás ir co estómago baleiro.
Non irei.
Teño un nó no estómago.
Non pode ser peor có meu.
Dá patadas?
E puñadas, e viravoltas, e Deus sabe que máis.
- Bo día. - Bo día.
Coñecémonos, non si?
Colega de Cross.
- Xa lle tes nome? - Chance.
Gústame.
Toca aquí.
- Ti quen es? - Axente especial Kayla Craig.
Atopou a testemuña que te destruirá.
Unha testemuña? Tendes unha testemuña?
Estás seguro?
Ei, Chance. Que hai pequeno? Tes algo de claustrofobia aí?
Tes que darlle a...
Xa pasou, pequeno.
Estaremos a salvo.
Non nos pasará nada.
Vas estar ben.
É fermoso, non si?
Que empece a festa.
Proximamente en Cross...
Volta a empezar co caso.
Só poderemos atopalo se descubrimos onde ten a Shannon.
As vítimas desaparecen
xusto antes dos aniversarios dos asasinos.
NADA O 29 DE FEBREIRO DE 1956
É o seu aniversario.
Vaina matar hoxe.
Alex, para.
Como vou crer nada do que digas agora?
Aquí hai unha peza que eu non dou atopado.
Creo que es a miña mellor obra, Aileen.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro