Poprzednio...
Sędzia cytował moje zeznanie, gdy ją skazywał.
Macie zapłacić za Deirdre Nolan.
- Czego chcesz? - Dwóch milionów dwustu tysięcy.
Dostaniesz kasę do końca tygodnia.
Wspominał o facecie z Filadelfii, „Białym Mike'u”.
- Co z tym seryjnym zabójcą? - Mamy profil.
Chcemy poznać każdy szczegół.
Muszę być idealna, prawda? Jak Aileen?
Nie!
Wszyscy mamy tajemnice, Alex. Ja jestem gotów ujawnić swoje.
To ten incydent zgłosił Sampson.
Dzwoń do związku.
On to zrobił. Ed Ramsey to Wielbiciel.
Powiedzmy, że detektyw Cross za dużo wypił.
- Wal się, skurwielu. - O Boże.
Wyjdź stąd.
Shannon Witmer żyje. Zapewne jest w tym domu.
Wynoś się. Już!
Wie pan, jak to działa?
Zna pan kogoś, kto przechodził przez ten proces?
Nie.
Już dobrze, Alex. Mogę mówić ci Alex?
- Tak. - Mało kto się na tym zna.
Szybko zrobi się nieciekawie.
Nie zdążysz się poduczyć.
Nie zdążysz się przygotować.
Musisz zaufać związkowi i mnie.
Złożą oficjalną prośbę o odznakę i broń.
Choć to prośba, nie masz wyboru.
Będziesz musiał je oddać. Rozumiesz?
- Ma kolejną. - Jannie...
Tak.
Szefostwo może przyjść tutaj.
Nie.
- Rodzina nie wie? - Dzieci.
W porządku.
Więc sam się stawisz.
Mogę ci towarzyszyć, ale to będzie kiepsko wyglądało.
- Pójdę sam. - Dobrze.
Masz tylko oddać odznakę i broń.
To nie czas na wyjaśnienia.
Do czasu zakończenia śledztwa cofną ci uprawnienia.
Rozumiesz?
STOP POLICYJNEJ PRZEMOCY
BRUTALNOŚĆ POLICJI ZABIJA
ZWOLNIĆ ALEKSA CROSSA
Zrobiłem dla twojego brata wszystko, co powiedziałem.
To nie ma z tym nic wspólnego.
Jebać Aleksa Crossa. Jebać policję!
- Malika. - Wal się!
Wal się!
ZNANY POLICJANT PRZYŁAPANY NA BRUTALNYM POBICIU
Odznaka i broń.
Mam rację co do Ramseya.
- Nie po to tu jesteśmy. - A powinniśmy.
- Ale tak nie jest. - Wiem, że popełniłem błąd.
Shannon nie może zapłacić za niego życiem.
- Ty mu powiesz czy ja? - Co?
Przeszukaliśmy jego dom.
Zaprosił nas z powodu oskarżeń.
Nie znaleźliśmy Shannon ani nic podejrzanego.
- Kiedy? - Dziś rano.
Miał cały wczorajszy dzień, by ją przenieść?
- Każ mu się przymknąć. - Posłuchajcie.
Shannon to ostatnia ofiara Ramseya.
Facet chce skończyć z przytupem. To perfekcjonista.
Ma obsesję na punkcie zwycięstwa. Wszyscy mają wiedzieć, że to on.
Mówisz o Wielbicielu czy o sobie?
Nieźle, April. Gadasz jak kandydatka na burmistrza.
Prawdziwa policjantka posłuchałaby mnie na imprezie.
Byłoby po sprawie.
Miałeś cały dzień, by przywyknąć do nowej sytuacji.
Na pewno zaczynasz rozumieć, jak źle to wygląda.
Ale chyba nie pomyślałeś, jak tragicznie to może się skończyć.
- Dobrze... - Robisz ze mnie czarny charakter? Śmiało.
Obwiniaj mnie do woli.
Ale jeśli nie położysz odznaki i broni na biurku
i nie wyjdziesz stąd bez słowa,
sprawię, że spełnią się twoje najgorsze koszmary.
Jasne.
Mam rację co do Ramseya.
Teraz.
Oddzwonię.
Kurwa!
- Mam spróbować? - Nie, dzięki.
Odpuścili Ramseyowi. Słyszałeś?
Ja nie. Dopadnę go.
Ona umrze.
- Dzięki za zaufanie. - Mówię tylko...
Powinienem ją ratować, a nie opróżniać zasraną szafkę.
Widzisz, jak to się rozrosło?
Nie powinieneś o tym myśleć.
Więc...
Mam teraz mnóstwo czasu na terapię, co?
Jakim cudem mnie obwiniasz?
Zaczęło się od twojego donosu.
Rany. Jesteś aż tak zadufany,
że przez myśl ci nie przeszło, że to ty zjebałeś?
- Popchnąłeś pierwszy klocek! - Nie!
To się stało, gdy pobiłeś tego gościa!
- Wal się! - Sam się wal!
Chciałem znaleźć zabójcę Marii!
Stary, kumam.
Ja też ją kochałem. Też za nią tęsknię.
Była moją żoną. Matką moich dzieci.
Nigdy nie zrozumiesz, jakie to uczucie.
Nie o to chodzi.
Nie tylko ty straciłeś członka rodziny.
Ale ty się z tym nie uporałeś.
Ciągle mówisz o rodzinie.
Moje dzieci nazywają cię wujkiem, więc myślisz, że do niej należysz?
Nie. Nana Mama nauczyła cię wiązać buty, więc jesteś z rodziny?
Nie. Nie łączy nas krew. Jesteś tylko moim przyjacielem.
Albo byłeś.
A teraz jesteś tylko byłym partnerem.
Uważaj na słowa. Nie żartuję.
- Nie boję się ciebie. - I dobrze, bo nie uciekam.
- No dalej. Rusz się! - Hej!
- Rozmawiamy. - Słyszeliśmy.
Odejdźcie od siebie.
Tylko kawałeczek. Przepraszam.
No już. Dalej. Dziękuję.
Ty też, Sampson. Dzięki.
Zostanę tu, dopóki któryś nie wyjdzie.
Kto to będzie?
Ja już tu nie pracuję.
- Wszystko gra? - Tak.
Jezu.
Ktoś wie, skąd to się wzięło?
Kurier je podrzucił.
NADAL JESTEŚ MOIM NUMEREM JEDEN.
ZLIKWIDOWAĆ
Halo?
Chłopak twierdzi, że Damon go uderzył.
Na dowód ma podbite oko.
Damon nie chce opowiedzieć swojej wersji.
Wiem, że wasza rodzina wiele przeszła. Dzieci są często pod wpływem
okoliczności, na które nie mają wpływu.
Damon jest świetnym uczniem.
Jednym z moich ulubionych.
Dlatego ostatnio mu odpuszczam.
Ale takich zachowań nie tolerujemy.
- Rozumie pan? - Oczywiście.
Damon jest zawieszony na tydzień.
Może iść do domu.
Każdy problem możesz rozwiązać słowami.
Chyba że?
No co? Chyba że się bronisz.
Tamten cię zaatakował? Tak czy nie?
- Nie. - Do domu.
Skończymy później.
Jeśli będzie z czym.
Chodź, kochanie.
Odpicowałeś sobie auto?
Sypiesz żartami. Co tam?
John prosił o sprawdzenie tego Białego Mike'a od Ramseya.
Tego z Filadelfii. Znalazłaś go?
Jakieś dwa miliony.
Cały weekend zawężałam wyniki.
Żeby powstrzymać seryjnego mordercę.
- I co? - Jak myślisz? To ja.
Dziś rano wysłałam wszystko Johnowi.
Godzinę temu zadzwonił do mnie i pomyślałam,
że mi podziękuje, ale nie.
Kazał mi dać to tobie,
i to osobiście, bo nie jesteś już gliną.
A góra nie pozwala mu sprawdzać Ramseya.
Wyjaśnisz mi to?
Nie. Powiedz mi o Białym Mike'u.
Sampson też milczał,
ale słyszałam, że doprowadziłeś go do „Nie żartuję”.
Kayla, proszę.
Dobra.
Koncert zespołu Białego Mike'a w Filadelfii w '98.
Przyciszę, bo tego gówna nie da się słuchać.
- Kto chce umrzeć? - Ja pierdolę.
Że co?
To jest niepokojące.
Udawanie rytualnego poświęcenia
kogoś z widowni może takie być.
Mieli kilku zagorzałych fanów. Na przykład tutaj...
- Ten facet. - Ramsey?
O cholera.
Gdzie jest teraz Biały Mike?
Wciąż w Filadelfii. Michael Grisham.
Aktuariusz. Wszystko masz na dysku.
To tyle.
- Kayla. - Tak?
Jesteś idealna.
Udanego wyjazdu.
To nie Damon, którego znam.
Ani ja.
Zawsze, gdy widzę promyk nadziei,
coś się dzieje, a on cofa się o dwa kroki.
- Powiedział coś? - Ani słowa.
Musisz zacząć z nim od nowa, Alex.
Wiem. Jak wrócę z Filadelfii.
Co jest w Filadelfii?
- Mam przełom w sprawie. - Myślałam, że masz urlop.
Wrócę jutro.
Twój syn przechodzi kryzys.
- Pójdę już. - Nie.
Nikt nie musi nigdzie iść. A zwłaszcza ty, Alex.
Babciu, Damon wytrzyma jeden dzień.
Zobacz, co mam.
Nie patrz tak na mnie. Zrobiłem je dla ciebie.
Otwórz buzię.
Kurwa! Ja pierdolę!
Otwieraj. I już!
To takie trudne?
Mój Boże.
Wyglądasz pięknie.
Musisz to zobaczyć.
Pierdol się!
Z tymi zębami wyglądasz jak Aileen. Jeszcze raz.
Nienawidzę cię, kurwa!
Tak! Idealnie!
Nie wierzę, że nadszedł ten dzień.
I nie martw się o tę ranę na twarzy.
Ktoś się nią odpowiednio zajmie.
Nie popsujesz tej imprezy.
- Co robisz? - Jedzie z tobą.
Proszę. Zrobiłam przekąski na drogę.
Chodź tu.
Jeśli chcesz być wielki, znajdziesz na to sposób.
Co najmniej dwie godziny dziennie. Trzy, jeśli możesz.
Tak jest.
Babciu, on nie może jechać.
- Ten wyjazd nie może czekać, prawda? - Tak.
On też nie.
Myślałam, że wyprowadzisz nowego mustanga dopiero wiosną.
Ja też.
- Pa. - Kocham was.
My ciebie też.
Chcesz wybrać muzykę?
Nie.
To wycieczka. Muzyka musi być.
Spoko.
Black Eyed Peas przez całą drogę.
Ja to ogarnę.
Po co jedziemy do Filadelfii?
Praca.
Pokaż, co naprawdę czujesz.
- Mówił coś? - No jasne.
Przesyła szczere przeprosiny
i bukiet kwiatów. Specjalnie dla ciebie.
Mówimy o Aleksie Crossie, tak?
Gówniane przeprosiny nic by nie dały.
Jedzie do Filadelfii?
Tak.
Wiem, że to nie moja sprawa.
Poza tym, że muszę być pośrednikiem.
Ale zbyt wiele was łączy,
żeby jedna głupia kłótnia to przekreśliła.
Nie jestem w nastroju na kazania.
Dobra.
- A na kolację? - Kolację?
No co? Jedzenie. Pożywienie.
Wisisz mi to za te przysługi.
- Ty zapraszasz, ale to ja stawiam? - Tak.
Na zachętę mam małą przystawkę.
Udało mi się zamrozić fundusze na tajemniczym koncie Ramseya.
Ostro pogrywasz.
Ostro jak żarcie, na które mnie zabierzesz?
Za taką akcję dostaniesz żarcie z najwyższej półki.
To jesteśmy umówieni.
Bo dopóki nie ujawni się właściciel firmy,
żadne środki nie wpłyną ani nie zejdą z konta.
Jak to nie ma żadnych pieniędzy?
Miałem dostać przelew.
Wiem. Mówił to pan dwa dni temu, ale...
Ale co? Co tu się odjebuje?
Nie było żadnego przelewu.
Bez pieniędzy sprzedawca nieruchomości nie będzie czekał.
Przykro mi.
Chyba musimy się przejechać
na północ, Mojo.
Chodź.
Jestem głodny.
Babcia nie spakowała ci przekąsek?
Same niesmaczne rzeczy.
Czyli?
Marchewki. Krakersy. Seler.
Zjemy coś na miejscu.
- Kiedy? - Nie zadawaj pytań.
- Nie chciałem jechać. - Słucham?
Nie chciałem cię zabierać.
Przed następną bójką pomyśl o tym.
Wdałem się w nią przez ciebie.
Coś ty powiedział?
Jak to?
To ja kazałem ci przyłożyć temu chłopakowi?
To ja? Czy to byłem ja?
Tak myślałem.
Pokazywał filmik.
Jaki?
Na którym pobiłeś człowieka.
Mówił o tobie złe rzeczy
przy Jannie i innych dzieciach.
Kazałem mu przestać.
Ale nie zrobił tego.
Więc go uderzyłem.
- Coś pięknego. - Tak.
Przyda się jakaś muzyka.
Uwielbiam ten numer.
Tak jest! Hej.
Co się dzieje?
Nic. Staram się nie myśleć o chłopakach.
- Podgłośnij. - Nie.
Nie. Siadaj. Musisz wyrzucić to z siebie.
Przeszliśmy przez tak wiele.
Wszystko się posypało po utracie Marii.
Sama jej śmierć była bardzo trudna,
a potem spotkało nas wiele okropnych rzeczy.
Mówisz o tym prześladowcy.
Mam wrażenie, że te rany nigdy się nie zagoją.
Otwierają się na nowo.
I tak bez końca.
Jannie jakoś się trzyma,
ale Alex i Damon...
Pamiętam, jak Alex był mały, a jego rodzice zmarli.
Powiedziałam mu, że musi znaleźć sposób, by żyć dalej.
Że ma być silny.
Co innego mogłaś powiedzieć?
Świat to nie miejsce dla słabeuszy, zwłaszcza czarnych.
Wiem.
Nawet wtedy wiedziałam, że to kłamstwo.
Niech Bóg go błogosławi. Starał się, ale...
Potem stracił Marię.
Żal, który w sobie dusił, zmienił się w gniew.
- Czasem gniew bywa przyjacielem. - Może i tak.
Ale nie można zawsze nosić go w sobie.
Widziałaś wiadomości?
To mnie przeraża.
Może nie powinnam była ich zmuszać do wspólnego wyjazdu.
Mały potrzebuje ojca.
Regina, wychowałaś dobrego człowieka.
W końcu wróci do siebie.
Wiesz, czego nam trzeba?
- Tej butelki. Dawaj. - Nie.
Dolewka.
Do dna.
BURGERY - HOT DOGI - STEKI
Zjemy fast food?
To nasza pierwsza męski wypad.
Nie będziesz mówił ludziom, że jadłeś same marchewki.
Chodź.
Mam czekoladowego, waniliowego i wiśniowego szejka.
Który jest mój?
Raczej które.
Tylko nie chwal się Jannie, dobra?
Babcia nie dałaby nam spokoju.
Obowiązują wycieczkowe zasady.
- Wiesz, co to znaczy? - Nie.
Tylko droga wie.
Dobra.
Tato, mogę zadać pytanie? Nikomu nie powiem.
- Co tam? - Czemu pobiłeś tego człowieka?
Źle zrobiłem, D.
Musiał być jakiś powód. Był terrorystą czy coś?
Nie.
Wziąłem go za złego człowieka, ale się pomyliłem.
Był w złym miejscu o złej porze.
Wtedy to ja okazałem się tym złym.
Chodziło o mamę?
Tak.
Myślałem, że jeśli znajdę odpowiedzi, których szukam,
to wtedy...
Ale nie znalazłem.
To bez znaczenia.
- Nie możemy o tym pogadać? - To było złe.
- Dojedz burgera. - Chciałem...
Odpuść, do cholery.
Kurwa.
Po wyrównaniu krawędzi
priorytetem staje się zminimalizowanie opuchlizny.
W normalnych warunkach
uznalibyśmy obrzęk za część naturalnego procesu gojenia.
W tym przypadku nie mamy nawet dwóch dni,
a co dopiero dwóch tygodni.
Musimy usunąć tkankę.
W przypadku uda, pleców,
piersi lub brzucha zapewne wystarczyłoby usunąć tkankę tłuszczową.
Ale mięśnie twarzy są tak wyraźne,
że usunięcie tłuszczu nie wystarczy, by przywrócić symetrię.
Dlatego musimy zająć się naszym największym wrogiem, czyli limfą.
Aby zatrzymać płyn, wystarczy mała przetoka
umieszczona tuż nad linią dziąseł.
To jak nawadnianie kroplowe.
Ostatnim zabiegiem, który niewielu potrafi dobrze wykonać,
jest szycie podskórne.
Dziewięćdziesiąt procent szwu znajduje się pod skórą.
Wiązania mają postać malutkich wypustek na powierzchni twarzy.
Nawet po tym wszystkim pozostaje słabo widoczna linia,
której nawet makijaż nie ukryje w blasku świateł
i twojego specjalistycznego aparatu portretowego.
Ale istnieje pewna masa, której używają w zakładach pogrzebowych.
Nałożona w prawidłowy sposób wygładza nierówności
i wypełnia niewielkie szczeliny widoczne tylko w aparacie.
W odpowiednich rękach i przy dobrym oświetleniu
wszystko jest możliwe.
Mogę jakoś pomóc?
Tak. Jestem Susan Kowaleski. Pracuję z Aleksem.
- Jest w domu? - Niestety nie.
Kowaleski? Chodzi o sprawę Nolan?
- Ja... - Wiem o Deirdre.
Przepraszam. Muszę pomówić z Aleksem.
Rozumie pani, że ja też tu mieszkam?
Z Aleksem i dwójką jego dzieci. Wychowałam ich wszystkich.
I wszyscy cierpimy przez to, co dotyczy tej całej Nolan.
Nie chcę być niegrzeczna, ale mój wnuk żyje w dużym stresie.
Chyba mam prawo wiedzieć, kto nas dręczy. Prawda?
Alex mówił, że była pani nauczycielką. Nikomu nic nie uchodziło na sucho?
Nie w mojej klasie.
Z boku domu jest rampa.
Zapraszam. Przygotuję coś do jedzenia, a pani mnie wtajemniczy.
Dobrze.
Dobrze ci szło. Czemu przestałeś?
Mogę włożyć słuchawki.
Nie, D. Nie musisz...
- Michael Grisham? - Tak.
Alex Cross, waszyngtońska policja.
Chciałbym zadać kilka pytań o kogoś, kogo może pan znać.
Nazywa się Ed Ramsey.
Przepraszam.
Nie znam żadnego Eda Ramseya.
To czemu pan zamknął drzwi?
- Słucham? - Skoro go pan nie zna,
to co ukrywa pan przed córkami?
Miałem zespół. Graliśmy koncerty w barach i na uczelniach.
Eddie był na wszystkich.
Widziałem nagrania. To były zdecydowanie mroczne klimaty.
Ramsey był fanem?
Miał w dupie naszą muzykę.
Kochał moje teksty. O śmierci, mordowaniu.
O tych bzdurach, które wtedy uważałem za fajne.
Teraz jestem inny.
Rozmawialiśmy z przyjacielem Ramseya z dzieciństwa.
Ed kazał mu wykopać nóż.
Wysłał go facetowi w Filadelfii.
Tobie, Michaelu.
Był chory.
Zły. Myślał, że jestem taki sam.
Ale ja tylko śpiewałem.
O seryjnych mordercach.
Udawałem na scenie, że składam ofiarę.
Dla mnie to było na niby, ale dla Eddiego...
Nóż. Masz go jeszcze?
- Od razu go odesłałem. - Dlaczego?
Zabił nim człowieka.
Rodneya McKaya.
Byłeś przy tym.
- Brałeś w tym udział? - Nie.
To dlaczego tak długo nic nie powiedziałeś?
Chciałem milion razy.
Ale zawsze przypominałem sobie o tym.
Rod, jesteś gotowy?
Kurewsko gotowy.
Jest i on.
Co ty tu robisz, koleś?
Mike. To zaszczyt cię poznać.
Gdzie masz ubrania?
Eddie mówił, że mam być gotowy.
- No i jestem. - Na co?
Na ofiarę.
Rodney to twój wielki fan i sobowtór Davida Alana Gore'a.
Widzisz, Mike?
Tego noża używa?
Z Hide Division?
Zgadza się.
Nieźle.
Dziś jest wyjątkowy dzień.
21 sierpnia.
- Idealny dzień na śmierć Rodneya. - Tak jest, kurwa.
Nie widać wszystkiego.
- Na przykład twarzy Ramseya. - Bo tak ma być.
Widać tylko mnie i Rodneya.
Więc od tego się zaczęło.
Próbowałem go powstrzymać.
Myślałem, że żartuje, aż było za późno.
Opowiedz mi, jak to wyglądało.
Byłem nawalony. Rodney też.
Nawet go nie znałem.
Dziś jest wyjątkowy dzień.
21 sierpnia.
- Idealny dzień na śmierć Rodneya. - Tak jest, kurwa.
Dobra. Działamy.
Tak jest.
W porządku?
- Gdzie nóż? - Nie wiem.
Mike.
Stań obok. Cyknę parę fotek.
Dobra.
O tak. Świetnie.
- Bliżej szyi. - Tak?
- Idealnie, stary. - Co jest, kurwa?
To prawdziwy nóż, dupku!
- Sorry. - Nie przepraszaj.
- Właśnie tego chcesz. Dokończ to. - Co? Nie.
Dobra. Zrobię zdjęcie, jak trzymasz nóż nad sercem.
- Za chuja! Wypuść mnie. - Już cię zaciął. Wyluzuj.
Ostatnie zdjęcie.
Będzie paskudne. No dalej.
Dawaj.
Nie. Musi być idealnie.
Dobrze.
Zabiłeś go.
Nie.
My go zabiliśmy.
Wiem, jak to wygląda.
Wiem, że go nie zabiłeś.
Ale też nic nie powiedziałeś.
Chciałem.
Nie pomyślałeś, że on na tym nie poprzestanie?
Porwał kogoś. Możemy go powstrzymać.
Możemy ją uratować.
Ale musisz nam pomóc.
Dzięki, że po niego przyjechałaś.
- Jeszcze jedno. - Tak?
Taśma jest w złym stanie.
John musi ją zdigitalizować.
Mam sporo do zapamiętania.
Nie możesz sam mu powiedzieć?
Chyba nie chce mnie teraz słuchać.
Więc to ogarnij. Mam dość tego głuchego telefonu.
Słuchaj.
Mogę zapisać was na terapię małżeńską.
Mnie nie pomogła, ale ja nie byłam zakochana.
Będę się tym martwić, jak zamkniemy Ramseya.
Dobra. Gotowy?
Grzej patelnię, Tippy.
Dzisiaj się nie narobiłem.
Nawet nie lubię ryb.
Dzień dobry.
Nie wiedziałem, że mamy gościa.
Roger, to pani Regina.
Jest ze Stowarzyszenia Rodzin Oficerów.
Zachęca mnie do dołączenia.
- Fajnie. - I przyniosła to.
Oby był jeszcze sześciopak.
Może pani zostać na kolację, pani...
Cross. Regina Cross. Zna pan mojego wnuka, Aleksa.
Tak. To dobry policjant.
Ten filmik mnie nie obchodzi.
Nie zamierzam długo siedzieć. Przyszłam tylko po nazwisko.
- Czyje? - Wspólnika Deirdre Nolan.
O co chodzi, skarbie?
O nic. Idź do pokoju obok.
Jeśli to nic takiego, to mogę zostać, prawda?
Mąż nie chce przy pani przyznać, że nawalił.
Prokuratorka podrzuciła mi akta jednej z jego spraw.
To zabronione.
Młoda kobieta, Deirdre Nolan, przyznała się do morderstwa.
Dwóch świadków zeznało, że miała wspólnika. Podali nazwisko.
Ale pani mąż zataił ich zeznania i to nazwisko.
Więc wspólnik wciąż jest na wolności.
To prawda, Roger?
Dziewczyna się przyznała.
- Powiedziała, że działała sama. - Ale tak nie było.
A pan o tym wie.
Poszedł pan na łatwiznę i przeszedł na emeryturę.
Łowi pan sobie ryby.
A trop, którego pan nie sprawdził,
nie prześladuje pana, panie Thorn.
Chce dopaść mnie i moją rodzinę.
Dlatego muszę poznać to nazwisko.
Przez 25 lat pozwalał, by Ramsey był wolny.
- Pora złapać tego dupka. - Jeszcze nie.
- Żartujesz. Mamy więcej, niż potrzeba. - On też.
Co to znaczy?
Ramsey może zrównać z ziemią cały wydział,
jeśli nie rozegramy tego idealnie.
Nikt go nie tknie, dopóki nie postawimy mu zarzutów.
O tej porze nie zwołamy ławy przysięgłych.
Już zadzwoniłam.
Jutro rano organizują nadzwyczajną sesję.
To dobry ruch, John. Ukryjmy Grishama.
Dorwiemy Ramseya, gdy wszystko będzie gotowe.
Nie jest pięknie, ale na tyle pozwala budżet.
Masz mój numer. Patrol będzie zaglądał co godzinę.
Tu jest menu. Za wszystko płaci policja.
Ja polecam District Wings,
ekstra sos mumbo z Hamiltona.
A jeśli lubisz słodycze, to pączki z District Doughnuts.
Wiedziałem, że pewnego dnia ktoś zapuka do moich drzwi.
Powinienem był go wydać.
Nie obwiniaj się. Postępujesz słusznie.
Więc masz dostęp
do prawdziwej sali obrad Senatu?
No jasne. Gdybyś chciała ją zobaczyć, wal śmiało.
Nie wpadłbyś w kłopoty?
Może to właśnie lubię.
Naprawdę?
Hej. Znacie się?
- Jestem jej mężem. - Dobra.
Wybacz spóźnienie.
- Nie szkodzi. - Byłem na strzelnicy. Kto to?
Właśnie wychodzę. Miłego wieczoru.
Miło się rozmawiało.
Myślałam, że nie przyjdziesz.
Nie łapiesz złotego runa?
Anderson chce go oskarżyć.
- Załatwimy to rano. - Ale z niej cipa.
Chcę pierwszy dobrać się do Ramseya, gdy już do tego dojdzie.
Może dołączysz?
- Rany, schlebiasz mi. - Zasłużyłaś.
To wszystko dzięki tobie.
Gdy media podłapią temat, będzie głośniej niż o Sonejim.
Pewnie tak.
Dobra. Wchodzę w to.
Ale najpierw postaw mi drinka i powiedz, jak ważna jestem.
Ze szczegółami.
- Mam iść spać? - Jeszcze nie.
Najpierw cię przeproszę.
Synu, nie ma nic złego w tym, że chcesz rozmawiać o mamie. Nic.
Powiedziałem tak, bo...
Często o niej myślę.
Pani Nancy mówi, że to normalne,
ale lepiej o niej porozmawiać.
Pani Nancy ma rację.
To czemu o niej nie mówisz?
Bo to wywołuje smutek.
Tęsknię za nią.
Ja też.
Ale...
czuję, że ty straciłeś mamę,
a ja straciłem mamę i ciebie.
Synku.
Chodź do mnie.
Hej. Jestem przy tobie.
Możemy rozmawiać, ile chcesz. Pytaj, o co chcesz.
Twoje ulubione wspomnienie?
Jest ich strasznie dużo.
Nie masz ulubionego?
Moje, to kiedy wygrali.
Mama zabrała nas na paradę, wzięła mnie na barana
- i poszła na sam przód. - Tak.
- Przybiłem piątkę Strasburgowi. - O tak.
Dobre.
Stratowała po drodze kilka osób.
Opowiedz mi swoje.
Dobrze.
To była nasza pierwsza rocznica.
Wtedy miało się w domach telefony i automatyczne sekretarki.
Jesteś za młody, by to pamiętać.
Mama namówiła wszystkich znajomych, by do nas zadzwonili
i zostawili mi wiadomość. Naprawdę wszystkich.
Mam to na tej taśmie. Więc...
I już.
Alex, tu Lila i Marcus.
Maria cię kocha.
Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy.
Cross, tu Oracene. Maria cię kocha.
Co tam, Sugar?
Tu Two John. Maria cię kocha.
Najlepszego, pieprzony szczęściarzu.
Cross, mówi Gilbert.
Maria kazała ci powiedzieć, że cię kocha. Misja wykonana.
Cross, tu James.
Maria kazała zadzwonić i powiedzieć, że cię kocha.
Co u ciebie?
Maria cię kocha.
Udanej rocznicy.
Możemy...
zastosować się do wypadowych zasad?
Hej, Alex. Tu Felicia. Maria cię kocha.
Jakbyś nie wiedział.
Stary, Cross. Kolejny rok za wami.
Maria cię kocha, ty gnojku.
Alex, tu Tanya. Wszystkiego najlepszego.
PS: Maria cię kocha.
- Która godzina? - Szósta.
- O której mamy tam być? - O siódmej.
- Mogę się umyć? - Chwila.
Skoro jest dopiero szósta...
Dzień dobry.
Cześć, kochanie.
Jak wycieczka?
Nie mogę powiedzieć.
Czemu nie?
Tylko droga wie.
No dobrze.
John, jeśli znów zaczniesz rozmawiać z Crossem,
powiesz mu?
O czym?
Dobra.
Mogę sobie gdybać.
Patrz, kto idzie się przywitać.
Zjedz pączka.
Lepiej nie mieć pustego żołądka.
Może potem.
Mój żołądek się zaciska.
Na pewno jest lepiej niż u mnie.
Kopie?
I uderza, robi salta i Bóg wie, co jeszcze.
- Dzień dobry. - Cześć.
Ja cię znam.
Partner Crossa.
- Masz już imię? - Chance.
Ładne.
Dotknij.
- A kto to? - Agentka specjalna Kayla Craig.
Znalazła świadka, który cię zniszczy.
Co? Macie świadka?
Na pewno?
Cześć, Chance. Jak leci? Masz klaustrofobię?
Musisz dać mamie...
Już dobrze, kochanie.
Nic nam nie będzie.
Nic ci nie będzie.
Piękne, prawda?
Pora świętować.
W następnym odcinku...
Wracamy do punktu wyjścia.
By go znaleźć, musimy ustalić, gdzie ukrywa Shannon.
Wszystkie ofiary zaginęły
przed urodzinami dopasowanych morderców.
DATA URODZENIA: 29 LUTEGO 1956
To urodziny Aileen.
Dziś ją zabije.
Alex, stój.
Jak mam ci uwierzyć?
Nie mogę znaleźć ostatniego elementu.
Być może jesteś moim najlepszym dziełem.
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski