Anteriormente en Cross...
Placa e arma.
Empezáchelo ti con ese informe.
Non es familia, non es do meu sangue. Só es o meu amigo. Mellor dito, eras.
Agora só es un compañeiro de traballo.
Dúas testemuñas din que Deirdre Nolan tiña un cómplice.
Así que déame un nome.
Segues sendo o meu favorito.
Está ben? Parece que viu un fantasma.
John pediume que investigase a White Mike, en relación con Ramsey.
Segue en Filadelfia. Michael Grisham.
Non podo crer que chegase o día.
Non te preocupes pola cortada. Farei que alguén a arranxe.
Shannon é a última vítima de Ramsey.
Ti quen es?
Atopou a testemuña que te destruirá.
Tendes unha testemuña? Estás seguro?
Benvidos. O estado de Florida invítaos a participar,
só como testemuñas,
nunha das máis solemnes ocasións:
a execución dun condenado a morte.
Este vídeo ten como obxectivo que se familiaricen
co procedemento que presenciarán.
Xa sei que quizais non desexen estar aquí.
Xa sei que quizais o condenado goce da súa simpatía.
Permítanme lembrarlles que vivimos nun Estado de dereito.
Baixo a supervisión dun equipo médico,
o Estado creou un protocolo para a inxección letal.
Inocúlanse tres medicamentos por orde
mediante inxección intravenosa.
O primeiro é pentotal sódico, un sedante,
relaxa o condenado a morte.
A continuación, bromuro de pancuronio,
un paralizante, para reducir a mobilidade.
Finalmente, adminístrase unha dose de cloruro de potasio,
que para o corazón.
Tras un tempo prudencial,
un facultativo confirma a eficacia do procedemento.
Con isto, conclúe a presentación.
Confío en que lles sexa de utilidade e, quizais, de consolo.
Grazas pola súa amable atención. Que Deus os bendiga.
Case son as 7:00.
Pon os zapatos e prepárate para ir a clase, Damon.
Xa os teño postos.
Non. Eses non.
Tira con eles.
Que? Por que?
Non quero que pensen que podes comigo. Veña.
Vale. Eu só digo
- que se teño que... - Damon.
Tamén o tentaches cunhas Jordan que tiña á súa idade.
- En serio? - Non o tentei. Conseguino.
É certo. Tirei con elas.
Pero collinas do lixo ese mesmo día.
Useinas ás agachadas durante dous meses.
Cando me cachou, botei unha semana sen poder sentar.
Listo para o ensaio desta noite?
Coido que si.
Papá, podo levar ao concerto o reloxo de mamá?
Encantaríalle.
Sabes que che digo?
Lévao hoxe ao ensaio para afacerte a tocar con el.
Iso pode esperar.
Sube a dicirlle a túa irmá
que máis lle vale baixar en catro minutos
ou chegaredes tarde a clase.
Ben.
Ben, volverás despois de levar os nenos á escola?
Quero comentarche algo.
Agora teño tempo.
Falei coa túa amiga Kowaleski.
Kowaleski? A fiscal do Estado?
Veu por aquí verte.
E por que falou contigo?
Porque eu quería información
sobre quen sexa que nos está molestando.
E deuma.
Avoa, non. Non debes meterte nesa lea.
Se cadra algún día
permitirei que me digas o que debo facer,
pero ese día non chegou.
Díxome que falase cun detective retirado.
El deume o nome dun home que se chama Peter Lenox.
Se Sampson e ti arranxades
a parvada esa pola que vos anoxastes,
ide ver a Peter antes de que manque alguén.
Polo menos, que non manquen os meus.
Que hai, Vega?
Puto...
Hostia.
Alex, para. A testemuña non contestaba.
Massey fixo unha chamada de control. A patrulla atopouno morto.
Ferida de bala na cabeza.
Detective, non podes estar aquí.
Este é un puto piso seguro.
Seino. Só un fantasma pasa tan desapercibida.
Xenebra con tónica. Non, xenebra soa.
Está ben? Parece que viu un fantasma.
Un fantasma.
Si.
Un piso seguro. O horario da patrulla.
Precisaría moitos medios.
Quizais subornou un alto cargo.
Puto Ramsey.
Tentaron subornarte algunha vez?
Claro que si.
Por que elixir este traballo se un non pensa facer o correcto?
Sabía que dirías iso.
Ao quedar embarazada,
díxenlle a Alicia que o pequeno precisaría un modelo a seguir,
que lle ensinase a ser un home.
Esperaba que foses ti, Two John.
Queres ser o seu padriño?
Por que eu?
Non es consciente do especial que es, non si?
Se pasa tempo comigo, verá de todo.
Non esperaba menos.
De acordo.
Grazas.
Non sabes canto me tranquiliza que aceptes.
Como imos pillar a Ramsey?
Para empezar, debemos limitar o equipo.
Só traballaremos con xente na que confiamos.
Así que a xefa Anderson non debería saber nada disto.
Certo.
Tende coidado. Se dades con algo, co que sexa, tes que avisarme.
Por suposto.
- Escoita. - Si
Ei!
Saia!
Convenlle falar comigo sobre Ramsey.
Tranquilos.
Estamos ben. Dádenos uns minutos.
Morris, asegúroche que non pasa nada.
Quero pensar que o asunto polo que estás aquí é moi importante.
Atopei unha testemuña coa que pillariamos a Ramsey.
De verdade? Quen é?
Tanto ten. Está morto.
Alguén entrou no piso seguro e meteulle unha bala na cabeza.
E que fas aquí?
Púxenme a pensar no que faría falta para que Ramsey accedese á testemuña.
Pensei nos seus amigos.
Pregunteime que sería o que a asustou tanto
na festa de Ramsey.
Como se vise un fantasma.
Pero non era un fantasma, non si?
Non sei a que te refires. Comín algo que...
Non me veña con xogos. Sei que Ramsey a controla.
Xúrolle, señora presidenta da cámara, que a delatarei.
Fóra. Xa.
Falas comigo porque cres que podes pillar a Ramsey?
Si, e salvar a Shannon.
Que hai de min?
Está de puta broma?
Cónteme algo que me axude a salvar a Shannon.
Xúrolle que non mencionarei o seu nome.
Véxoa todas as noites.
Escapando del.
Quería pensar que era outra cousa.
- Pero entón vin o sangue. - Que sangue?
Nun momento dado,
decatouse de que non escaparía.
Entón fixo un corte na cara.
Tes uns fermosos ollos verdes.
Aileen tíñaos marróns.
Que te fodan.
É unha opción. Tamén podo deixar que chames
a teus pais, para despedirte deles.
Gustaríache?
Parabéns, Aileen.
Quero a miña chamada.
Sempre me soou rara a expresión "ser cuspido".
Entón lin que "cuspir" tiña antigamente un valor creativo.
No conto, Brancaflor cuspía para crear unha copia de si mesma.
Agora véxolle o sentido.
Creo que es a miña mellor obra, Aileen.
- Que che dean. - Mellor tomemos café.
Aquí tes. Foi a última comida de Aileen, unha taza de café.
Por iso é importante que o bebas.
Algúns tiveron que comer sete pratos.
Ben podo facer que bebas o café.
A única cuestión é: prefires polas boas ou polas malas?
Aí tes a imaxe cuspidiña.
Sabes? En calquera outro momento,
isto faría que me cabrease.
Pero hoxe non.
É fermoso, non si?
Que empece a festa.
- Botareille un ollo. - Boa idea.
- Aquí tendes. - Grazas
De nada.
- Ola. - Ei.
Grazas por vires.
Estás de broma? O Ben's Chili e pillar a Ramsey? Tiñamos que vir.
E iso que dixeches do "círculo de confianza"
fainos sentir especiais.
Se estou aquí, o listón está baixo.
É porque dei a cara por ti.
Estades aquí porque vos necesito aquí.
Sentimentos á parte, confío en cada un de vós.
En temas de traballo.
Non podedes contar onde estades ou o que facedes.
Estades de acordo?
Moi ben. Volta a empezar co caso.
Só poderemos atopalo se descubrimos onde ten a Shannon.
Debe de estar rematando a transformación.
Estaba. Pero tivo un revés.
Shannon cortou a cara na festa.
Díxomo alguén que a viu.
Vasnos dicir quen? Ou vas gardar a información?
Tranquilas, señoras. As dúas sodes guapas e listas.
Seguimos? Hai que bulir.
A cuestión é
que Ramsey non a matará coa cara cortada.
- Non é idéntica a Aileen. - Gañou tempo.
Esa si que é unha tipa dura.
Deunos tempo a nós tamén.
Vega, De Lackner, seguide a Ramsey, vale?
Non o perdades de vista.
Primeiro temos que atopalo.
- Podo axudarvos. - Moi ben.
Imos?
Ti non vés.
Revisa isto.
Que vas facer?
Tiñas razón, alguén do departamento está a filtrar información.
Está claro que debe de ser Anderson.
Non sei que che diga.
Non?
Dificultou a investigación dende o comezo.
Sabemos que é amiga de Ramsey.
Sabía onde estaba o piso, cando ía a patrulla.
O problema é que as horas non cadran.
- Comprobeinos e estaba na casa. - Porque non foi ela.
Como non soltes o que tes nesa cabeza...
Que dicía o adestrador Keller sobre encaixar os golpes?
Os que máis doen son os que non ves vir.
Seguro que o culpable é o mesmo que filtrou o meu vídeo.
Só puideron ser dúas persoas.
Dúas.
E sei que non fuches ti.
- Señor. - Que?
Temos que falar.
Veume ver Bobby Trey.
Os federais bloqueáronlle a conta.
Como?
Tanto ten. Dille que veña por aquí.
Asegurareime de que cobre.
Agarda. Déixame o teu móbil.
- Para que...? - Desbloquéao.
Case está.
Non podo crer que chegase o momento.
Bótame unha man.
Todos temos segredos, Alex. Eu estou listo para revelalos.
Transformou as vítimas para se pareceren a asasinos.
As marcas da páxina 26 son sangue.
O Admirador carteouse con estes tarados.
É Herb Baumeister.
Aileen Wuornos.
Hai recordos en varias páxinas.
- Sandman. - Para converterme en fillo único.
Perdoa, non quería molestar.
Non pasa nada.
Que canción é esa?
Si.
Louis Armstrong.
Canto a versión orixinal.
A túa moza lévate á festa dun asasino?
Veña, Alex. Estou de aniversario.
Este meu aniversario marca un fito.
GOODSPEED, EMIR FALECEMENTO: 28/01/24
DATA DE NACEMENTO 28/01/55
NADA O 29 DE FEBREIRO DE 1956
Merda.
Pódo darche diazepam para a ansiedade.
Queres?
Quero estar ben esperta.
Como queiras.
Es fermosa, ben o sei.
Nunca te apagarás.
Es adorable, pero non che prometo
que iso non vaia cambiar.
Son como un paxaro que desexa voar.
A miña alma non podes capturala.
Sigo buscando o meu fogar.
Non, grazas.
- Queres? - Non.
Vaina matar hoxe.
E logo como o sabes?
O Admirador leva anos facéndoo.
E nós non tiñamos nin idea.
Secuestrou a alguén estando aberto o caso de Emir.
Por que se está arriscando tanto a que poidamos descubrilo?
Porque atopou a súa Aileen.
De esperar seis meses máis, non saberiamos da súa existencia.
Pero ten que facelo xa.
As vítimas desaparecen xusto antes dos aniversarios dos asasinos
- aos que se parecen. - Hostia.
- Que? - O aniversario de Aileen.
Naceu o 29 de febreiro.
Se non a mata hoxe, ten que esperar catro anos.
Por iso se está arriscando tanto.
Un momento. Necesita que sexa perfecta.
Pero ela fixo unha cortada na cara. Vaille servir así?
- Sei que non ten sentido... - Teno.
Estamos a falar de Ramsey.
Ten quen lle resolva os problemas. Alguén lle arranxaría a cara.
Non abonda con maquillaxe.
Precisaría un cirurxián plástico.
Agora que foi?
Algunha novidade?
Creo que sei onde ten a Shannon.
En serio? Sábeo alguén máis?
Só eu.
Non o contes ata estar seguro.
Onde cres que está?
Antes de contarcho,
explícame como fas.
Chámalo? Mándaslle mensaxes?
Esperas a estar soa?
Non, probablemente o fas estando eu diante.
Quererás saber con que me chantaxea.
Todos temos segredos.
Todos nos avergonzamos de algo.
A xente coma nós ten moitos máis có resto.
Para el todos somos monicreques aos que pode facer bailar.
O importante é atopar un motivo para que queiramos facelo.
Promete cumprir o teu soño.
E todo aquilo que desexas con todas as túas forzas
é o que saca o peor de ti.
Ser nai.
Alicia mais eu gastamos todos os aforros e todas as axudas.
Non podiamos pagar a casa. Xamais seriamos nais.
Como o soubo el?
Xa ves. Unha chamada súa,
e reunímonos co mellor especialista en fertilidade do mundo
e un tradutor.
Entón o médico dixo no noso idioma:
"Prometo que terán un fillo."
E por iso o mataches.
Empezou con pequenas cousas.
Estaba mal, pero pensas que paga a pena.
E cando che pide facer algo que sobrepasa os límites
que pensabas ter,
entendes que hai moito que os sobrepasaches.
E para ocultar algo que está mal
o mellor é facer algo peor, non?
John, non teño por que ir á cadea por isto.
- O neno necesítame. - Para.
Pago polos meus erros cada vez...
Non pagas! Non pagaches nada!
Emir Goodspeed pagou!
A nai de Goodspeed segue pagando.
Shannon Witmer pagou. Cross mais eu pagamos.
Ti non pagaches por nada.
E aínda me vés con que sexa o padriño do teu fillo.
Ía en serio. Non te engano.
Como vou crer nada do que digas agora?
Pedinche que estiveses a carón de Alicia e do bebé
porque sabía que eu non estaría.
Pedincho e ti aceptaches.
Sempre cumpres o que prometes. Por favor.
Tes razón.
Cúmproas.
Ten dereito a gardar silencio.
O que diga usarase na súa contra ante un tribunal.
Ten dereito a un avogado.
Se non ten, asignaráselle un de oficio.
Entende os dereitos que lle lin?
Doutora Daine.
Detective Cross. En que podo axudalo?
Pode contarme por que axuda a Ed a torturar a Shannon.
Que? Eu non...
Déixese de lerias.
Non quería axudalo. Xúrollo.
- Era un cliente, e... - Tiña elección.
Puido chamar a policía e non o fixo.
Non. Pero fixen canto puiden por axudala.
Trateille a ferida e sandeina.
Iso non significa nada?
Con que a chantaxea?
Non, non podo...
É que... Vostede non o entende.
Como se saiba... meu Deus. Non podería mirar a miña nai á cara.
Tería que mudarme. Perdería a clínica...
Mutilou unha muller secuestrada para non ter que cambiar de enderezo?
Síntoo moito.
Se soubese o que me obriga a facer.
Escoite, saiba o que saiba, podo facer que desapareza,
pero debe axudarme a atopalo.
Sei onde está.
Ese lugar...
O que fai alí...
Cóntemo e todo rematará.
Grazas.
Ed Ramsey non me chantaxea.
Inspírame.
É un artista, un visionario.
E farei encantada todo canto el me pida...
para completar a súa obra.
Se por min fose, agora estarías morto.
Pero el quere que vexas a exposición.
No seu momento.
Que durmas ben.
Pediríache que digas as últimas palabras de Aileen.
Como sei que non o vas facer:
"Si, só quero dicir que navego coa rocha,
e hei volver, coma Independence Day, con Xesús."
"Coma Independence Day, con Xesús."
Poético.
Estás lista?
Non.
Primeiro vai a sedación, así non sentirás nada.
Non tes que facer nada, só deixar que a natureza siga o seu curso.
Ódiote.
Agora o paralizante.
Como o fixeron con Aileen.
Cae o pano e chega o acto final.
E Anderson non dixo nada?
- Que había dicir? - Non sei.
- Tivestes a sorte de non velo. - Si. Manda carallo.
Algunha novidade?
Por hoxe, xa tiven novidades abondo.
Massey cooperaba con ese cabrón.
Por iso non me puxo a vixiar a doutora esa.
Un momento. Que doutora?
Daine. Cross quería que a vixiásemos.
- Massey sabía de Daine? - Si.
- Onde está Cross? - Non che sei.
Benvida.
Que pasou?
Por algún motivo, os químicos non funcionaron.
Non é o que imaxinas, Shannon.
Non foi un erro.
Forma parte da función.
A Aileen pasoulle o mesmo.
O Estado de Florida meteu a zoca a primeira vez.
Non te preocupes.
Desta volta sairá ben.
Querido.
- Que pasou? - Drogoume.
Vou chamar unha ambulacia.
Non hai tempo para iso.
Usa a aplicación.
Agarreina cando marchaba. Metínlle o meu móbil no bolso.
Igual non se decatou.
É isto?
Si.
Virou en Potomac, dirección suroeste.
Irá cara ao peirao?
Non, diríxese a Buzzard Point.
Podo conseguir apoio aéreo.
Non confío en ninguén. Non me arriscarei.
Síguenos.
Como vas?
Case recuperado de todo.
Conectando. Xa estamos en directo.
Hai 28 anos, o asasino Herb Baumeister abriume os ollos.
Removeu algo en min.
Reveloume un segredo.
Cando atoparon os ósos na súa granxa,
a xente preguntábase: "Por que Deus o permitiu?"
E eu dixen: "Que Deus?"
Mirade, había anos que eu perdera a fe.
Porque eu tamén crera aquela gran mentira.
Esa de que, no mundo actual, a fe non ten cabida,
cando todo está á vista e coñecemos a todo o mundo.
Case me convenceron
de que non queda nada por descubrir.
Que non hai un sitio sagrado onde Deus poida habitar.
Que non hai segredos arrepiantes por descubrir.
É aquí. Entramos.
Un momento.
Pero aínda queda un segredo.
O primeiro.
O único que realmente importa.
A morte.
Esa verdade ineludible que aterroriza tanto a xente
que se convencen do que sexa con tal de evitala.
Pero Herb obrigounos a encarala.
Vin como os meus veciños tentaban negar o poder que Herb tiña sobre eles.
Pero non o conseguiron. Entón entendín
que os seus actos non só eran poderosos.
Eran arte.
E nese momento
souben que eu tamén podía ser un artista.
Lembraríalle a todo o mundo que a morte viaxa a carón deles no tren,
que vive na casa do lado.
Crearía unha obra mestra
para recordarlles que hai deuses
que entenden ese último misterio.
E ao facelo...
chegaría a ser un deses deuses.
Hoxe, a miña obra mestra está completa.
Quieto. Mans arriba.
Ti tamén, tola do carallo.
Afástate dela.
Non te movas.
Hostia puta.
Eu ocúpome de Shannon. Colle ese fillo de puta.
- Mans arriba! Non deas un puto paso! - Sóltaa! Dá a volta!
Merda!
Está viva!
Merda!
- Como está? - Ten pulso. Está estable.
Ben. Ese cabrón escapou. Pode estar en calquera parte.
Non, non en claquera parte.
Arriba as mans agora mesmo.
Coñécesme ben, Alex.
- Agradézocho. - As mans.
Esta habitación está chea de verdade.
Sóltaa, Ramsey.
Por iso tiña que pasar aquí.
Non.
Merda.
- Non. - Merda.
Déixao. Está morto.
Atopastes esa muller. Saíu nas noticias.
Grazas. Hoxe invitará a casa, non?
Sabes que? Hoxe si.
- Que amable. - Grazas, Tana Lee.
Estás ben? Todo ben coa comida?
Temos a Shannon vixiada?
Por se a doutora non é a única fan de Ed.
Xa me ocupei diso.
Veña, anímate.
Que podería saír mal?
O asasino morreu, a vítima está a salvo.
Desta volta, todo saíu ben.
Ti cres que se fixo xustiza?
Fíxose xustiza dabondo.
Quedaches sen algo que tamén buscabas.
- Vasme dicir o que? - Distraccións.
Sen o caso, terás que centrarte en superalo.
Xa sabes...
Iso da superación está sobrevalorado.
Que é isto?
O nome que nos deches, Peter Lenox.
Todo o que temos sobre el. Incluído o seu último enderezo.
- Grazas a Deus. - Ola, avoa.
Sálvasme a vida.
Conseguíronme entradas a última hora para ir ver os All Blacks.
E só aparecen cada poucos anos.
Non podes perdelos. Tanto mozo guapo.
Encantada de axudar.
En fin...
Hoxe só é o ensaio de Damon. Estarei para o concerto de verdade.
Non pasa nada.
Dille a Nancy que vai levar un reloxo especial,
e que se lle molesta para tocar, que o quite.
- Direillo. - Ben.
Avoa, só unha pregunta.
Hoxe a Srta. Nancy non podía levar os nenos?
Podía, pero imaxinei...
Eu lévoos encantada.
Só me preguntaba se mo pediras por algún motivo.
Que outro motivo pode haber? Sómosche boas amigas, non si?
- Por iso me fas este favor. - Claro que o somos.
Moi ben.
Pídoche outro favor.
Poderías non xulgar o meu neto polo peor día da súa vida?
Vale. Graciñas.
- Pásao moi ben. - Vale.
- Non te preocupes por Damon. - Grazas, miña rula.
- Divírtete. - Fareino.
Quen envía estas flores?
Non lle sei. Eu só as entrego.
Que se foda Alex Cross.
ODIO A ALEX CROSS
IMAXÍNOTE MORTO
NON TE ESQUECEMOS MARIA CROSS
TUMBA DE MARIA CEMITERIO DE GLENN CREEK
Peter, non deixo de pensar na nosa última visita.
Non quero que te preocupes por min.
Ti non tes culpa.
Deirdre, dime quen che fixo iso.
Brenda Leeland?
Non podes facer nada. Porque me mataría.
Ten comprados os gardas.
Chegarei a ela como sexa.
Non. Xa cho teño dito.
Non fagas nada que che cause problemas.
Vive a túa vida, vale?
A miña está acabada.
Non sei que facer. Non teño onde ir.
Isto é culpa miña.
Non digas iso, vale? Non é culpa túa.
Voute sacar de aí. Iso é o que farei.
E farei que Cross pague por isto.
Damon vaille dar unha malleira a esa.
Señorita Jannie.
Isto non é unha competición.
Só é un ensaio.
Pero tes razón. Damon será o mellor.
Hai pouco, tiven o privilexio de coñecer a familia deste rapaciño.
Por iso podo dicirlles que non me estraña o seu talento.
Estes nenos medraron rodeados de amor,
e cun chisco de disciplina cando foi absolutamente necesario.
Deámoslle a benvida ao escenario a Damon Cross.
Si! Ti podes, Damon!
Hai algo máis, Kayla.
Fáltame algo.
Aquí hai unha peza que non dou atopado.
Tranquilo. Que cres que falta?
Non é un obxecto. É o motivo.
Este tipo séntese moi culpable.
Cúlpase polo que lle pasou a Deirdre.
Confía no teu instinto. Debería?
Non che sei. Non atopo nada que indique que el fixese algo.
- Algo fixo. - Por que pensas iso?
Dis que estás nun cuarto que zumega odio.
Dito de xeito sinxelo, esas cartas indican
que se sente moi culpable.
O síndrome do supervivente.
Cúlpase porque el vive e ela non.
Ese síndrome é pasivo. Suicida, non homicida.
El fixo algo, e o único xeito de corrixilo é con outra acción.
Alex, segues aí?
Tes toda a razón.
Estou contemplando o produto dunha obsesión enfermiza.
Si.
Anos centrado nisto, planificándoo,
esperando unha compensación.
É a definición de activo.
Si.
Un tipo así... nunca se renderá.
Érguete.
Si!
Quita do medio. Merda.
Axente Farley, chocolate quente con extra de chocolate e leite.
Que boa é comigo, Sra. Witmer.
Hoxe o mundo tamén foi moi bo comigo.
Case o dou por perdido,
pero sorprendeume e devolveume a miña filla.
Iso é verdade.
É o meu día de sorte.
NOME DO PACIENTE - HABITACIÓN SHANNON, WITMER - 311
- Boa noite. - Boas.
De verdade está aí?
Si. Pensaban que non a collerían con vida.
Iso pensaba eu.
E resulta que cando parece que todo vai á merda,
ao final pode saír ben, non si?
Fágame o favor. Vixíemo mentres lle boto un ollo.
A súa identificación?
Sen problema. Téñoa aquí mesmo.
Xa estás a salvo.
Papá foi buscar a manta que che fixo a avoa.
Sinto interromper.
Alégrame que viñese, doutor.
Como vai a nosa paciente?
Abre os ollos ás veces.
Din que está consciente. Pero non se pode nin mover nin falar.
O outro médico dixo que todo canto podemos facer
é esperar a que o organismo elimine as sustancias químicas.
Teño boas novas.
O equipo mais eu falamos do caso de Shannon.
Coido que é posible acelerar a súa recuperación.
Iso sería...
Todos están sendo tan amables.
Ben. Déame un momento para examinala.
De acordo. Grazas, doutor.
Moitas grazas.
Isto é perfecto.
Nunca te esquecerán.
Acabouse, Ramsey.
Desexaba que foses ti, Alex.
Tamén eu.
Ola? Alex?
Toma.
Sóltame!
Proximamente en Cross...
- É ese? - Se o vedes, botade a correr.
De que se trata? Pasa algo con Peter?
Está aterrorizando unha familia. A miña familia.
Non lles fagas dano aos meus fillos. Queda claro?
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro