W poprzednich odcinkach.
Odwiedzisz swoją córkę?
Wiem. Jestem twoją macochą.
Zawsze uważałam, że jesteś mój.
Pieprzyć tę książkę.
Pieprzyć ją.
Pieprzyć Niebo i dyktatury.
I byłe żony.
Mój tata przyjeżdża na weekend otwarty,
więc musimy powstrzymać tego, kto to robi.
Nie jestem gejem.
- Scott! - Annie Grover. Cześć.
Miło znów cię widzieć.
Serce nie sługa.
Potrzebujemy Annie. Córki wiceprezydenta.
Nie odpowiedziałaś na zaproszenie.
Nie zawiedź mnie kolejny raz.
Mam plan. Ściągnę Annie Grover.
Witajcie w Niebie.
OKRUTNE INTENCJE
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
Co za elegancja.
Nie na dziś.
WITAJCIE, RODZICE
- To było dobre. - Bardzo.
Masz ładne usta.
- Dziękuję. - Proszę.
Wpadniesz dziś na mecz lacrosse?
Moja mama przyjechała, więc...
Przyjdź z nią.
To najszybszy sport biegany. Dziwne w sumie,
bo graczy na boisku jest sporo,
więc niektórzy stoją.
Nie każdy biega, nie?
Nieważne. Tak mówią.
Lubimy szybkość.
Tylko żeby nie było niezręcznie,
bo chyba powiedziałam mamie, że się spotykamy.
Super,
bo ja też powiedziałem rodzicom, że spędzamy razem dużo czasu.
Zawsze cię lubili.
Moi też cię lubią.
Pewnie będą chcieli się przywitać.
Tata lubi spotkania.
Mój też.
To do później?
Widzimy się na kolacji i w hotelu.
Co?
Rodzice wynajęli mi pokój, żebym był bliżej.
Ale nie za blisko.
- Nie, że wspólny z nimi. - Jasne.
- No to... - Dobra.
Możemy się spotkać później. Jak chcesz.
- W hotelu? - Tak.
Chętnie.
Ekstra.
- To pa. - Pa.
Przepraszam.
Wygląda pani jak moja znajoma.
Cassidy Featherstone.
Często to słyszę, ale to nie ja.
Zaczekaj. Co u ciebie?
Świetnie.
Super, u mnie też.
Rzadko cię ostatnio widuję.
To dziwne.
Czemu?
Bo tu jestem.
Czyżby?
Tylko ciebie unikam.
Miłego weekendu.
Nawrót bulimii?
Nie, chciałbym. Chyba jestem chora.
O nie.
Nie mogę spać, mam palpitacje,
jestem głodna, a od razu wymiotuję.
Chyba nie jestem w ciąży?
Kiedy się bzykałaś?
Kiedy... Blandsman!
- Kto? - Dobra.
Do penetracji nie doszło,
ale nasienie było wszędzie.
Dosłownie wszystko w spermie.
Czyli to medycznie możliwe.
- Czujesz ten chłód? - Tak, matka przyjeżdża.
Ja się cieszę.
Bo moja mama ma akurat płukanie okrężnicy.
Dwa razy przesuwała i już nie może.
- Tak było rok temu. - I dwa lata temu.
Idę do domu się szykować, zanim się zrzygam.
Nieźle, bulimia.
Wypocznij, CeCe.
Wolałaś Scotta Russella?
Chciałabym przypisać sobie tę zasługę,
ale niestety to nie moja robota.
Jednak skoro mi to na rękę, to może się nie mieszaj.
Odwołujesz zakład?
To walkower.
Nie, chwilowa separacja.
Czyli, kurwa, co?
Zostaw ją w ten weekend.
Nie chcesz czwartego do trójkąta z mamusią?
Mówiłeś, że się nudzisz, więc się przegrupuj.
Nie muszę.
- A jednak. - A jeśli nie chcę?
Nie wygrasz.
Mamusia cię tak stresuje?
Lucien, mam wszystko zaplanowane.
Nie pchaj mi tu swoich brudnych łap.
Scott Russell nie stanie mi na drodze
do obiecanego skarbu, Caroline.
Życzę ci samych sukcesów w przyszłości.
Idę poszukać rozrywki.
- Cześć. - Co tam?
Sprawy służbowe, panie prezydencie.
Chwileczkę.
- Jak idzie z Annie? - Dobrze.
Całowaliśmy się. Było ostro.
- Zapewne. - Jest świetna.
Przypomina mi mamę.
Albo Christinę Aguilerę.
- Ma wszystko. - Tak.
Podpisz to,
żebym dostał zwrot za imprezę.
Dobrze.
Całkiem sporo.
Większej świni nie mieli.
Kupiłeś świnię? Taką żywą w sensie?
Nie wiedziałem, że tak się da.
Świnka morska to wiem, ale prawdziwa?
Byłem u rzeźnika.
To twoja pierwsza impreza.
Zrób wrażenie.
Niech twój tata się zabawi.
W ramach podziękowania za to, co dla mnie zrobił.
Obiecał mi pracę po szkole.
Nie potrzebujesz prosiaka, żeby mu zaimponować.
Jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Ma pokój w hotelu.
Co za zdzira.
Tak myślisz? Oby.
Dziś wieczorem zerżniesz Scotta.
No nie wiem. Dopiero się całowaliśmy.
Przygotuj się, bo będzie coś więcej.
A jeśli nie o to chodziło? Pewnie zaprosił Blaise'a.
Byłoby ciekawie,
bo pokój hotelowy oznacza dymanie.
Czyli to dziś.
Co mam zrobić?
- Ogolić nogi, włączyć porno. - Ej!
No co? Tego chciałaś.
- Co założyć? - Nic.
- Ale wcześniej. - Pójdziemy na zakupy.
Znam idealny sklep.
Mam dziś zajęcia, może po południu?
- Dobrze. - Wystarczy nam czasu?
Czekała nas pościel Porthaulta.
Ja to załatwiłam.
Wspaniała historia.
- Rok temu... - Kto to?
Moja mama jest aż nazbyt punktualna.
Chwilę później kelner wylał mi
zupę na plecy.
Trudno zapomnieć ten krzyk.
W tym roku liczę na gazpacho.
Na wszelki.
Bardziej plami, ale nie parzy.
CeCe, mówiłam ci,
że w tym roku mamy inne plany.
No pewnie.
Zostanę w domu, i tak wymiotuję.
- Nie mam bulimii. - Widać.
No tak.
Przyniosę ci torebkę.
Caroline.
Poznaj Annie Grover, jedną z naszych ulubionych kandydatek.
Miło w końcu panią poznać.
Wspaniale, że zjecie z nami kolację.
O Boże, przepraszam. Zapomniałam.
Mama chce zjeść z rodziną Scotta.
Caroline mi nie powiedziała.
Właśnie się dowiedziałam.
Jeszcze raz przepraszam.
Kiedy mama coś sobie umyśli,
nie da się jej przekonać.
Jeszcze raz dziękuję za zaproszenie.
Ale widzimy się później?
- Miało być załatwione. - I będzie.
- Odwołałam spotkania. - Załatwię to.
Po co ja się fatygowałam?
Coś tu pozmieniałyście.
Listwy podsufitowe?
Super.
Tak trzymaj. Czuję się jak na Hawajach.
Kawał świniaka.
Aloha, Lucien.
Scott ma nową stylówkę.
Widać władzę.
Skoro u Lincolna się sprawdziła...
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Nowa broda.
Wolę jak był ogolony.
Lincoln z tym podbródkiem?
Rozumiem.
Scott buja się w Annie, bo jego konserwatywny,
homofobiczny ojciec przyjeżdża do swoich ulubieńców.
Gdzie w tym zysk dla ciebie?
- Nie zysk, miłość. - Gówno prawda.
Scott naprawdę lubi Annie.
Co z tego będziesz miał?
Nic.
Może wymarzoną pracę w biurze kongresmena?
Nie, już mi ją zaproponował.
Zaproponował ci pracę w sensie negocjowania pensji
czy poklepał cię po plecach,
bo „każdy przyjaciel jego syna ma u niego pracę”?
Nie wtrącaj się.
Niech ta heteroprzygoda skończy się do poniedziałku.
Bo co?
To się okaże.
TABLETKA „DZIEŃ PO”
Czegoś pani nie wie?
- Nie. - No to śmiało.
Ogólnie wiem wszystko,
bo przeczytałam ulotkę kilka razy.
Ale na ile ściśle trzeba przestrzegać
zasady „do pięciu dni”?
- Proszę? - Minęło ponad pięć dni.
To znaczy?
Pięć... naście.
Pięćnaście? To znaczy?
Piętnaście.
No dobrze.
Tydzień, może trzy.
To wymaga zupełnie innego środka,
którego bez testu ciążowego nie wydam.
Chyba nie jestem w ciąży.
Po co przerywać nieistniejącą ciążę?
Bo wolałabym, żeby to była ciąża.
Chciała pani zajść w ciążę?
Ciąża byłaby usuwalna.
Siedzę na beczce niepokojących objawów.
Pojawiają się i znikają, ale to jeszcze gorzej.
Szczerze.
To może być coś poważnego?
Proszę pani, jestem farmaceutą.
Bezużytecznym.
Dzięki Bogu, jesteś.
Właśnie dzwoniłam.
Nie mam pojęcia, co robię.
Może to?
Jak chcesz.
Nie wiem, co mu się spodoba.
Wybrałam też to, ale to chyba przesada.
Nie pasuje do mnie.
Jest spoko.
Nic szczególnego.
Wszystko w porządku?
Bycie w Delta Fi to nie tylko imprezy i bielizna, Annie.
To zobowiązanie.
Honor i lojalność.
Chodzi o kolację?
Przed przyjęciem trzeba się poznać.
Chyba wyznajemy inne wartości.
Mama była aż tak zła?
Nie chodzi o nią.
Byłam dobrą przyjaciółką.
Wspierałam cię.
Muszę iść.
Idę z mamą na podwieczorek.
Powodzenia.
Kontynuuj, Ellen.
Chciałam podziękować Caroline.
- Annie tak ją chwali. - Mamo.
Cieszę się, że ją poznałam.
Dobrze, że cię ma.
Powoli się tu odnajduje.
Nawet jeśli nie będzie w Sigmie.
Wiesz, co mówią.
Sigma na raz, Delta na cały czas.
- Przeciwnie. - Wcale nie.
Jeśli Delty są takie jak Caroline, to niech będzie.
Tak.
Jesteśmy dumni z naszej Caroline i z tego, kim się stała.
Choć co weekend dzwoniła z płaczem, żeby zabrać ją do domu.
Pierwszy rok był trudny.
Trzeba było wypchnąć ptaszka z gniazda.
Ale teraz spójrzcie na nią. Prezydentka Delta Fi.
Z syna zapewne też jesteś dumna. Annie mówiła o Lucienie.
Komuś herbaty?
Mój pasierb, Lucien. To bardzo energiczny młody człowiek.
Owszem.
Mówią, że łączenie rodzin rodzi komplikacje.
Ale nasza jest wyjątkiem. Prawda?
- Cudownie. - Tak.
Proszę.
Ja zapłacę.
Nonsens, ja to zrobię.
Poza tym nie możemy przyjmować prezentów.
Niech ci będzie.
Będzie wymówka, żeby się spotkać w Waszyngtonie.
Może w święta?
W święta zwykle wyjeżdżamy. Było bardzo miło.
Oczywiście.
Choć krótko.
Wybaczcie.
Próbowałyście herbaty w Claridge's w Londynie?
Lepszej nie ma.
Caroline?
Wszystko gra?
Tak.
Twoja mama wydaje się miła.
Trudno sobie wyobrazić, że to ta sama kobieta
po tej historii z tenisem.
Muszę coś wyznać.
No dobra.
Moja matka jest manipulantką.
To lobbystka.
Genialna zresztą.
Dowiedziawszy się o tobie,
kazała mi to zorganizować.
Chciała poznać twojego ojca.
Dlatego tak się rozgniewała
i dlatego cały dzień was urabia.
Przepraszam.
Pojebana sprawa.
Nie powinnam była stawiać cię w takiej sytuacji.
Nie powinnam była nadużywać przyjaźni.
Powinnam była odmówić i ponieść konsekwencje.
Dziękuję, że mi powiedziałaś.
Cieszę się, że twoja mama odmówiła.
Mam gdzieś, że zawiodłam swoją.
Przyjaźń jest ważniejsza.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
Brawo, tato.
Ten rzut to Arka Przymierza.
Idealnie podkręcona.
Co za rzut.
Dziękuję, Blaise.
Pięknie weszła.
Jak pańska ustawa HR 1002.
Przygotowałeś się.
- Panie kongresmenie. - Lucien.
Dawno się nie widzieliśmy.
- Synu, mów mi John. - Skoro nalegasz.
Nalegam. Miałem nadzieję, że cię spotkam.
Ostatnio spotkałem twojego ojca na polu golfowym.
To się pewnie naczekałeś.
Facet gra jak ślimak.
To dobry człowiek.
W tym roku kończysz studia. Finanse?
Widział mnie w finansach, więc jestem.
Ale przyznam,
że kusi mnie flirt z polityką.
Powiedz tylko słowo.
Przyjaciele Scotta zawsze znajdą u mnie pracę.
Miło z twojej strony.
Wkrótce się odezwę.
Lucien, rzucisz honorowo?
- No pewnie. - Dawaj.
No dobra.
- Brawo! - Łatwizna.
Było naprawdę miło.
Annie, cieszę się, że w końcu wiem, jak wygląda
bohaterka opowieści Caroline.
Dziękuję, że się nią opiekujesz.
Nie ma sprawy.
Wiesz co, mamo?
Zaprośmy je na zapalenie lampek choinkowych.
Tata też poznałby Caroline.
I Claudię. Całą rodzinę.
Dobry pomysł.
Będzie też kolacja.
Moja sekretarka się tym zajmie.
Brzmi cudownie.
Mąż się ucieszy.
- Dziękuję. - Mój także.
Przepraszam.
Lucien.
Drinka? Może coś mocniejszego?
To nie ja spiknąłem Scotta z Annie.
Odpuść. To nie jest śmieszne.
Tak? Mnie rozbawiło.
Zajmij się rozbawianiem panien.
To było dobre.
Nie zwiniesz mi tej pracy, rozumiesz?
Spokojnie, to tylko zabawa.
Akurat się nudzę w ten weekend.
Tu chodzi o moją przyszłość.
Rodzina budzi w ludziach demony.
Nie żartuję.
Mussolini, okrzyknięty przez rodaków geniuszem z Włoch,
zwrócił się do pół miliona faszystów...
Uwielbiasz Mussoliniego.
To fakt.
- Wszystko gra? - Proszę?
Brakuje mi twojego komentarza.
Naprawdę?
Jesteś chora?
A tak wyglądam?
Źle się czuję, ale nikt nie zauważył.
Dobrze wyglądasz.
Trochę blado.
Bardziej niż zwykle?
Jadłaś coś?
Miałam, ale przyjaciółka odwołała mi kolację.
- Przyniosę ci coś. - Nie trzeba. Pójdę już.
Wszystko, co pan mówi,
odbija się w mojej głowie jakby echem.
- Jest taka piosenka? - Nie.
No dobrze.
Cholera.
Nie wiem, co z nią zrobić.
Coś knuje.
Zaczęła się podejrzanie zachowywać.
Podstępna baba.
Takie już są.
Pasuje ci ten naszyjnik.
Dobrze, że ci go dałam.
Dziękuję.
Jest piękny.
Co zjesz?
Może rybę.
Okropne menu.
Jak ją podają?
Oby z winem.
Wygląda smacznie. Co to?
- Kurczak. - Widzę.
- Chcesz gryza? - Pewnie.
Patrzcie tylko. Co za słodziaki.
Twoja córka to dar od Boga.
Też tak uważamy.
Niepojęte są Jego ścieżki.
Jestem niepojęta?
Przez tę sukienkę.
Pięknie wyglądasz.
Tylko tego mu trzeba.
Porządnej dziewczyny po tym zeszłorocznym zamieszaniu.
Coś okropnego. Jak się czujesz, Scott?
Bardzo dobrze. A co?
Wszystko dobrze.
Dzięki tobie, Blaise.
Jesteś dobrym przyjacielem.
Trzymasz go na ścieżce prawości.
Nie daję mu zbaczać w lewo.
Lucien!
Usiądź z nami.
Chciałbym, ale rodzina czeka.
Słusznie.
Pamiętaj tylko.
Miejsce u mnie masz.
Przemyślałem to.
Powinienem pójść w ślady ojca.
Finanse wzywają.
Ale Blaise to urodzony polityk.
Wciągnij go, zanim twój syn to zrobi.
Jak już zostanie prezydentem.
Już jestem.
Mówię o kraju.
No tak.
Blaise, zadzwoń do biura w poniedziałek.
- Załatwimy to. - Pani Grover, jak mniemam.
Owszem. Miło mi.
- Annie o pani opowiadała. - Miło poznać.
Mnie również.
Wybaczcie.
Dobrze cię widzieć.
Ktoś tu ładnie pachnie.
Co to?
Bal à Versailles i skrywany gniew.
Dobrze, że to przegapiłem.
Nalejemy ci drinka i zaczynamy zabawę.
- Wypij mojego. - Dziękuję.
Dla mnie za mdły. Wolę na ostro.
Wznieśmy toast.
Za co?
Za kolację w Waszyngtonie z wiceprezydentem.
Która nie byłaby możliwa bez Luciena.
Podobno Annie go uwielbia.
Lucien przeleci wszystko.
Caroline, siedź i ładnie wyglądaj.
Pójdę po drinki.
Czego chcesz?
Tego, co wszyscy.
Miłości. Disneylandu. Sikać w spokoju.
Powiedz, czego oczekujesz w zamian.
Niczego.
Chciałeś pracy, to dostałeś.
Nie potrzebowałem pomocy. Nie było przysługi.
Zabieram robotę, wkurzasz się. Oddaję – wkurzasz się.
Wiesz, że to toksyczne?
Powiedz mi dlaczego.
Jestem miły.
Nie jesteś.
Zrozumiałem, że potrzebujesz tej pracy,
więc postanowiłem pomóc ubogiemu bratu.
Co to miało znaczyć?
Jestem skarbnikiem. Połączyłem fakty.
Wiem, ile czeków wystawił ci Scott.
Kupiłem prosiaka.
Jestem dziany, więc nie ogarniam cen,
ale domyślam się, że prosiak trzech tysi nie kosztuje.
- Czego, kurwa, chcesz? - Spokojnie.
Robiłem gorsze rzeczy niż okradanie ludzi,
którzy nawet tego nie odczują.
Nie wydymaj mnie, Lucien.
Nie jesteś w moim typie.
Dobra próba.
- Jak tam pacjentka? - Trochę lepiej.
Roosevelt wyciągnął Stany z wielkiego kryzysu
na wózku.
Polio już nam nie zagraża.
A twoje nogi wyglądają dobrze.
Nawet w tej pelerynce?
Ma dziwną długość.
Moja mama płucze okrężnicę.
Jasne.
Nie musi pan tu być. Są ciastka.
Ma pan lepsze rzeczy do roboty.
Resztki obiadu i apki randkowe?
Mogę tu zostać.
Jeśli to nie polio, to co?
Kiedy się zaczęło?
Po naszym wyjściu z baru.
Też źle się pan czuje?
- Zostaliśmy otruci? - Nie.
Jadłam orzeszki.
To nie orzeszki.
A jak coś jest ze mną nie tak?
Nigdy się tak nie czułam.
Przepraszam, nie wiem, co się ze mną dzieje.
Już dobrze. Oddychaj głęboko.
Świetnie. Wdech.
Wydech.
Tak, chyba zaczynasz oddychać.
A teraz wdech.
Świetnie.
Lepiej?
Nie.
Ładnie tu.
Tak, pięknie.
Hotele skłaniają do myślenia.
Człowiek czuje się dorosły.
- No nie? - Tak.
Ta małpa z Małpy w hotelu pewnie już nie żyje, co?
Nie kojarzę tego filmu.
Ponoć nie znosiła gołych stóp.
Może ktoś ją kopnął?
Powinieneś być weterynarzem.
Tylko że ja nie lubię wojen.
- No tak. - No.
- Napijesz się? - Pewnie.
Wybacz, trochę się denerwuję.
Ja też.
- To dla ciebie. - Dzięki.
Zdrowie szympansa.
Orangutana raczej.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Annie...
Naprawdę cię lubię.
Ja ciebie też.
W sensie, że tak bardzo.
Lubię...
nie tylko twoje usta.
Wszystko lubię.
Ja u ciebie też.
Wybacz, ja...
Wszystko gra.
Urabiam twojego ojca, ale to za mało.
Też spędzaj czas z rodziną.
On raczej tego nie chce.
Chce wiedzieć, że masz motywację,
by być tym, kim naprawdę jesteś.
Mogę być, kim tylko chcesz.
To w tobie lubię najbardziej.
Uwielbiam chwile z rodziną.
Chcę pomóc twojemu bratu odzyskać samochód.
Zaczekaj, aż wrócimy z Gstaad.
Przeceniasz swoje umiejętności.
Mam swoje sposoby.
Jak ja ci się odwdzięczę?
Zasłużyłeś na to.
To ja.
Ja to zrobiłam.
Ja dałam ci to, czego chciałaś.
Zorganizowałam to przedstawienie.
Chciałaś kogoś lepszego niż Rourke, kogoś z wewnątrz,
więc załatwiłam Annie Grover.
Dlaczego on się z nią zadaje?
Bo mu kazałam.
Załatwiłam ci podwieczorek. Jak jej matka cię olała,
załatwiłam kolację.
Nie miałaś dojścia do wiceprezydenta.
Ja ci je dałam.
Ja. Ja wszystko załatwiłam!
Załatwiłaś żonę.
Zawsze jest pępkiem świata.
O ile wiem, też jesteś tylko żoną.
Fajne te paseczki.
Dziękuję.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nigdy tego nie robiłam.
W pokoju hotelowym czy...
Nigdzie.
Ja też nie.
Dobra.
Chcę, żeby było ci przyjemnie.
Jest.
No to...
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Scott? - Tak.
- Co się stało? - Nic.
- Tylko... - Zrobiłam coś?
Muszę już iść.
Nie ma to jak w domu.
Na pewno dasz radę?
Tak. Bardzo dziękuję.
Lecę, pan rano wstaje.
Nie powinnaś być sama.
Mam tu masę przyjaciółek.
Nie ma się czym martwić.
Wiem, ale i tak będę.
Nie znam nikogo tak miłego.
Bez przesady.
Wyniki na pewno będą dobre.
Nie stresuj się.
Ja? Całe życie się stresuję.
Znam się na tym. To żaden stres.
- Coś wymyślimy. - Dziękuję.
Nie, zatrzymaj ją.
Dobrze.
Jak się masz?
Mam masę roboty.
Kolacja była ciekawa.
Właśnie tego się spodziewałam.
- Nie musisz tego robić. - Mam masę pracy
z przyjęciami i balem. Zostaw mnie.
- Twoja matka to pizda. - Wiem.
- Nie musisz mi tego mówić. - Muszę. To pieprzona pizda.
Już dobrze.
Już.
Jeszcze nie wygrałeś.
No dobra.
Zagrajmy.
- Nie jesteś z Annie? - Zostaw mnie.
- Co się dzieje? - Odpierdol się.
Wiesz, że siedzisz po ciemku?
Tak się robi w kryzysie.
Dodaje dramatyzmu.
No to miłego.
Martwię się o zdrowie.
Niestety nie mogę powiedzieć,
że mi się polepsza.
Omdlenie w gabinecie profesora Chadwicka
mogę dopisać do objawów.
Spędziliśmy wieczór w szpitalu
na bezużytecznych badaniach.
Lekarz uważa, że to przez stres.
Mówiłam profesorowi, że w stresie działam najlepiej.
- Uwielbiam stres. - Mam...
Nie rozumiem,
dlaczego rozpadam się jak używany wóz po 180 000 km.
Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby profesor tam nie został,
nie uspokoił mnie i nie dał mi ciastek.
Profesor dał ci ciasteczka.
Odwiózł mnie i powiedział, że coś wymyślimy.
Chcę mu wierzyć.
Jest taki mądry.
Mówienie o tym sprawia, że znów mi niedobrze.
Mówią mi, że przesadzam,
ale serio myślę, że mogę dziś umrzeć.
Pewnie nic mi nie będzie.
Posiedzę tu.
W takim razie siedź i zakochuj się w nim dalej.
Lucien, jestem chora.
Nie.
To niemożliwe.
Co ty w ogóle wiesz o miłości?
Nie ma mowy.
Nie!
Nasza przyszła pani Russell.
Co się stało?
Nie będę z tobą o tym rozmawiać.
Co się stało?
Porozmawiam z Caroline.
To kiepski pomysł. Ma ciężki wieczór.
Możesz ze mną pogadać.
To fatalny pomysł dla wszystkich.
No to pójdę z tobą.
W milczeniu.
Ani słowa.
Jak bardzo tego chcesz?
Pieprz mnie.
W następnym odcinku.
Sto lat.
Motyw to Raj utracony.
Oby poszło gładko.
- Będziesz tryskać radością. - Chętnie potryskam.
Podpisz, bo nie mam forsy.
Sam zapłać. Potem to ogarnę.
To facet, CeCe.
A faceci chcą jednego.
Rżnąć.
Lucien Belmont, któremu na niczym nie zależy.
Może zależy mi na tobie.
Straciłaś atut, Caroline.
Dość grania po twojemu.
Jesteś najgorszym z koszmarów.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski