Mów, gdzie te dolary, albo wyciągnę zawleczkę!
Gadaj albo odstrzelę jej łeb!
- Mów, kurwa! - Gadaj!
POPRZEDNIO
Wszyscy cię ścigają. Musisz zniknąć.
Niezła chata!
Jedź!
Jesteście aresztowani.
Miłego pobytu.
Teraz jesteś mój.
Idziesz ze mną.
Zapada się! Zginiemy!
Zwolnij mojego klienta.
- Jasmin dos Santos? - Masz ją?
Jak chcesz zobaczyć żonę i dziecko, poddaj się.
Możemy zdobyć tę forsę.
- To konieczne? - Tam jest komisariat.
Ruchy!
Dom, to Colibri, właściciel tego przybytku.
Ile jestem ci winien?
Nic. Szybko mnie spłacisz.
Zamieniłem półotwarte pudło w Vitórii na to.
- Kocham cię, wiesz? - Ja ciebie też.
Nie mogę tu zostać.
Jeśli coś mi się stanie, przysięgnij, że nie zostawisz brata.
Co się z tobą stanie?
Cześć, Pedro. Urodziła się!
Zostałem ojcem!
Serial ukazuje przemoc i narkomanię wśród nieletnich.
Jeśli potrzebujesz pomocy w walce z nałogiem,
skontaktuj się z organizacją dla osób uzależnionych.
Serial luźno oparty na faktach.
Niektóre postaci, wydarzenia, dialogi
i inne elementy narracji udramatyzowano.
Podobieństwo do prawdziwych osób
jest przypadkowe.
Kręcicie?
VICTOR LOMBA - OJCIEC PEDRA DOMA
Tego dnia dał mi monetę.
Jaką?
Tę.
WYWIAD PRZEPROWADZONY PRZEZ REŻYSERA BRENO SILVEIRĘ W 2018 R.
Tę monetę, Breno,
jego szczęśliwą.
Dał mi ją.
Wie pan, skąd ją miał?
- Od kiedy? Od kogo? - Nie.
Nie wiem.
Nie mam pojęcia.
Sknerus McKwacz nie zdradzał,
skąd ma swoją szczęśliwą monetę.
Co powiedział, kiedy ją panu dał?
„Tato, zatrzymaj ją, przyda ci się”.
SERIAL OPARTY NA FAKTACH
Kurwa, na ziemię!
Skurwiel! Strzelać!
Brać go, kurwa!
Za nim!
Schwytać go!
Nie dajcie mu uciec!
MIESIĄC WCZEŚNIEJ
Dziś mam szczęście. Coś wymyślę.
- Pedro, nie przyjeżdżaj! - Wyluzuj!
Szybka wizyta i spadam.
Nie, policja może się zjawić. Mogą mnie aresztować i ją zabrać.
Jadę do córki!
Pedro! Nie waż się tu zjawiać!
Kurwa!
A ty dokąd?
- Zobaczyć córkę. - Oszalałeś?
- Masz przesrane. - Nieważne.
Córka mi się urodziła.
- Jeśli Colibri się dowie, mam przejebane. - Wyluzuj.
To moja córka. Pomożesz?
Luz, Xandão. Zaraz wrócimy. Trzymaj.
Boisz się Colibriego?
Ruszamy, Dom.
Kurwa!
- Bądźcie czujni. - Dzięki.
- Idzie pani w tę stronę? - Tak.
- Pomóc? - Tak, proszę.
Ramalho?
Ojciec podejrzanego wchodzi na porodówkę.
W Célio de Abreu.
Połączenie z pocztą...
IMIĘ DZIECKA: BRUNA
MATKA: JASMIN DOS SANTOS OJCIEC:
Co tu robisz, Pedro?
Co się stało?
Co się dzieje?
Nie ma jej, tato.
Uspokój się.
Nie chciała, bym poznał córkę.
Uspokój się. Nie wiesz, co się stało.
- Cholera! - Ja wiem, kurwa!
Mówiłem jej, że przyjadę.
Bała się policji i uciekła.
Nie powinno cię tu być. Ryzykujesz.
Chodź ze mną.
Idziemy.
Pedro, idziemy!
- Obserwuj, później pogadamy. - Tak jest.
Musimy iść.
Cholera, gliny tu są.
Chodź, Dom!
Wynoś się stąd!
Zmykaj!
Pacjentka znika i nikt, o tym nie wie?
- Co się dzieje? - Pacjentka wyszła?
Uruchom ten szajs!
To nagły wypadek!
Chodźmy, Dom.
Był tu, prawda?
Rozejrzyjcie się, musi być blisko.
Nie ma sensu ukrywać syna.
Byłem taki jak pan.
Czyli jaki?
Ambitny idiota.
Ambitny czy nie,
wstydziłbym się być policjantem i mieć syna bandytę.
Połączenie z pocztą głosową.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Zostałem ojcem!
Kurwa!
IMIĘ DZIECKA: BRUNA MATKA: JASMIN DOS SANTOS
Jak tam, Dom?
Byłem u ciebie, nie było cię.
Jestem rozbity.
Dom.
Byłeś w Paryżu?
W Londynie? W Nowym Jorku?
A może w Disneylandzie?
Co ty pierdolisz?
Ja nie byłem.
Ale Rocinha to najlepsze miejsce na świecie.
- Zostanę tu do śmierci. - Odwaliło ci.
Serio.
Ja chcę wyjechać, gdy tylko będę mógł.
- Tu jesteś bezpieczny. - Nie sądzę.
Utknąłem tu.
Cały czas mnie obserwują.
Tylko pomyśl.
Kręcisz forsę, masz tu mieszkanie.
I córkę do wychowania. Priorytety się zmieniły.
Jasmin nie chce, bym ją wychował.
Musi ochłonąć.
Wróci, ale potrzebuje czasu.
Wiesz co?
Zdobędę forsę,
rozliczę się z Colibrim i spadam stąd.
I tyle.
Taki jest plan.
Jebać plan.
Hej, to tutaj.
Quinado idzie ze mną.
Xampu, Xandão, bierzcie się za ochroniarzy.
Nikogo w to nie mieszajcie.
A co to za chata?
Chata?
Obrobimy cały budynek.
NIKCZEMNY PEDRO DOM
WOJNA W RIO: CORAZ SILNIEJSZE FRAKCJE
BRAZYLIA - NA PIERWSZEJ LINII
Rodziny dzielą się relacjami o masowym terrorze
pod rządami Pedra Doma,
najgroźniejszego rabusia w Rio.
Tylko w tym tygodniu zgłoszono trzy kradzieże w Barra da Tijuca.
- Jak tam? - To lubię, playboyu.
- Spłaciłem swój dług. - Że co?
Tu są cztery kawałki.
Jesteśmy kwita.
Za dużo wciągasz.
- Zlasowało ci mózg? - O co ci chodzi?
Pożyczyłeś mi 50 kawałków.
Spłaciłem dług dawno temu. Przelicz!
Co, do chuja?
A kto płaci za twoje bezpieczeństwo?
Za dotychczasową ochronę?
Za łapówki? Za twoją miejscówkę?
Nie mówiąc o kokainie.
Wciągasz w chuj towaru.
To wszystko za darmo, playboyu?
Mów. Jest tu coś za friko?
To ile jestem ci winien?
Nie kumam tego pośpiechu.
Dobrze ci tu.
Miejscówka z widokiem i w ogóle.
Masz dokąd pójść?
To jak to rozwiążemy?
Chcesz konkret?
Załatwmy to.
Luksusowy blok, sami milionerzy.
Chcesz spłacić dług?
Podkręćmy nastrój!
Dziś będzie funkowa impreza.
Będzie ogień, mordo.
Mój ziom!
Zagrasz jutro?
Patrz, kto jest z Colibrim.
Podejdźcie!
- Kelly, pierwsza dama. - Cześć.
- Czego? - Wpuść ich.
- No wpuść ich. - Wpuść ich, kurwa.
Playboy!
Dziś jesteś moim gościem specjalnym.
Hej, rodzinko! Mam dla was wiadomość.
To on tu rządzi. Ten facet jest właścicielem Rocinhy!
Chodź tu, Colibri!
Colibri! Colibri!
Dom, chodź na parkiet.
- Nie chcę. - Ja idę.
Patrzenie nie boli.
Chyba że chcesz.
Colibri się nie wkurzy, jak nas zobaczy?
Nie znasz mnie.
Hej, Colibri. Jestem twoim fanem!
Takiego szefa jeszcze tu nie było.
Serio!
Dzięki za wszystko.
Jak tam, playboyu? Dobrze się bawisz?
Bo zabawa musi być!
Bracie, przynieś playboyowi piwo.
Igrasz z ogniem, sukinsynu.
Powiem szefowi.
Nie bądź dupkiem, Xandão!
Spierdalaj.
Komu uwierzy?
Pierwszej damie
czy tobie?
Ile mi zostało?
Może mi pani powiedzieć.
Ile jeszcze?
Może wieść pan długie życie. I dobre.
Nadal pan pali, prawda?
Czasami.
Jednego pod koniec dnia.
Dla rozluźnienia.
Każdy palacz ma wymówkę, by nie rzucić palenia.
Jest pan uzależniony.
Musi pan rzucić palenie i zacząć leczenie.
Nie wiem, jak rozwinie się pański stan.
Wiem, że musi pan zmienić styl życia.
Czas się kończy.
A kiedy śmierć jest blisko,
wszystko się zmienia.
Od razu myślisz o tym,
o co warto zawalczyć.
Spokojnie, już jesteśmy.
27 WRZEŚNIA 1981
Chodź...
Proszę za mną.
Oto Pedro.
Pedro?
To ja, tatuś!
O przyszłości.
Czy się zestarzeję?
W głębi duszy czułem się młodo.
Miałem w sobie wiele życia.
Wieść o raku mogła mnie zdruzgotać.
Ale wstrząs mnie obudził.
Co jest?
Oddaj telefon i spierdalaj stąd!
- Zjeżdżaj stąd! - Mój telefon.
Wszystko w porządku?
- Nic pani nie jest? - Dzięki.
Nie, w porządku.
Wystraszyłam się.
Proszę bardziej uważać.
Tu jest niebezpiecznie.
Boże, dziękuję. Momencik.
Chcę się zrewanżować.
Lia.
- Victor. Trzymaj się. - Dziękuję.
Posłuchaj...
Postawię ci wodę kokosową.
Dobrze.
Powiedz.
Zawsze tak robisz?
Jak?
Ratujesz ludzi na ulicy.
Łapiesz złodziei.
To nic takiego.
- Drobnostka. - Przeciwnie.
Na szczęście akurat byłem obok. Tyle.
Tak, miałam szczęście.
Gdyby miał broń! Boże.
Mogę się sztachnąć?
Jasne.
Dziękuję.
Uważaj, obserwują cię.
- Miej oczy otwarte. - Że co?
Myślałem, że Xandão to mój stróż.
Mówię serio, coś mogło pójść nie tak.
Wiesz, co robią tym, którzy rżną królową pszczół?
Colibri to pieprzony dupek.
- Ale to jego fawela. - Nie jestem jego własnością.
Kurwa mać.
Dawno temu spłaciłem ten dług.
To się nigdy nie skończy.
Pamiętasz, jak mówił o skoku na luksusowy blok?
Zrobię to. Jebać to.
Wchodzę w to.
Pogubiłem się.
- Spróbujmy jeszcze raz. - Śmiało.
Tego mnie nie nauczyłaś.
Świetnie!
Zakrztusiłeś się?
Gorąco tu, prawda?
Chodźmy wypić rozchodniaczka.
Idziemy.
Opowiedz o sobie. Czym się zajmujesz?
Jestem sędzią.
Sędzią?
- Nie rób takiej miny. - Nie.
Jestem zwyczajną osobą. Jak inni.
Co jeszcze?
Miałaś kiedyś męża?
- Męża? - Tak.
Nigdy nie wyszłam za mąż.
- A czy... - A ty?
- Co ja? - Ożeniłeś się?
Tak.
- Jesteś żonaty? - Nie!
Szybko się rozwiedliśmy. Krótki staż.
Zamiast małżeństwa mogę powiedzieć, że...
przeżyłem w życiu wielką miłość.
To piękne.
Czemu nie jesteście razem?
Nie chciała za mnie wyjść.
- Naprawdę? - Tak.
No cóż, zdarza się.
Tak.
A po tej wielkiej miłości?
Co?
Był ktoś jeszcze?
- Nie. - Serio?
Tak.
Ciekawy z ciebie facet. Przystojny, odważny.
- To dziwne, że jesteś sam. - Wcale nie.
Sprawiam kłopoty. Pojęcia nie masz.
- Serio? - Tak.
I to spore.
Jestem ekspertką w wychodzeniu z nich. Dasz wiarę?
Ze wszystkich?
To zależy.
Zapłacę.
- Ja zapłacę. - Nie.
Jestem twoją dłużniczką.
Co teraz?
Chciałbym się z tobą spotkać.
Kiedyś. Wkrótce. Co ty na to?
Jasne.
Siatka jest gdzieś poluzowana.
Tutaj.
Ruchy!
Uważajcie na ochroniarzy.
Bądźcie czujni.
Ja pierdolę!
Serio.
Jebany pomysł twojego szefa.
To jest pusty dom?
Do kurwy nędzy! Jesteście bandą amatorów.
Koszmar. Miałem odpalić gnata...
Odłóż go. Jest sporo ludzi, kręcą się tu ochroniarze.
- Denerwujesz się? - Spadajmy stąd.
- Zwijamy się. - Chwila, decyduje Dom.
Czyli jak?
Nie przegapimy okazji.
Wejdziemy do domu bez planu?
Róbcie, co mówię.
Xandão?
Kurwa, wszyscy wymiękacie.
Jesteśmy z Pedrem.
Idziemy!
Otwarte.
Chodźmy.
Ja i Quinado sprawdzimy górę.
Przeczeszcie piętro. Tylko po cichu.
Dobra.
Nie nawal, Xampu.
Ten szajs musi być ze złota.
Co to?
Później się sprawdzi.
KATEGORIA: DZIENNIKARSTWO TELEWIZYJNE
Kobieta i dziecko śpią.
- Wezmę to dla babci. - Dawaj plecak.
Patrz.
O tak, naciśnij.
Weź wszystko. Sprawdzę.
Jeśli krzykniesz, zabiję cię.
Kurwa mać!
- To Herlon Costa! - Głowa w dół!
- Dom, co jest, kurwa? - Patrz na drzwi.
To nieporozumienie. Moja rodzina jest na górze.
- Wyjdźcie... - Zamknij się. Ogłuchłeś?
Sprawdź go. Xandão, pilnuj drzwi.
Dawaj zegarek.
- To złota obrączka? - Nie, mam ją po dziadku.
Uszanujcie moją rodzinę.
Mam uciszyć dzieciaka?
- Na litość boską... - Stul ryj!
- Nie róbcie tego. - Morda!
Zamknijcie go w łazience.
- Idziemy. - No już.
Ruchy!
Czy to był pech? Nieostrożność? Przeznaczenie?
Nadmierna pewność siebie?
Czy wszystko po trochu?
Biegiem, kurwa!
Dawaj, Xandão!
- Cholera. - Chodź!
Tego, co składa się na nasz los,
nie da się przewidzieć ani powstrzymać.
- Jedźmy, Dom! - Czemu stoisz?
Wracaj, Dom!
Wracaj, sukinsynu!
Już po Xandão, spierdalamy!
Spadamy, Dom!
- Jedziemy! - No już!
Szczęście.
Jeśli istnieje,
dla mnie
szczęście
to przechytrzenie śmierci.
Napisy: Sławomir Apel
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska