Wat voorafging...
We moeten naar binnen. Daar zijn we veilig.
Ik ben vlak achter je.
Verdomme.
Waarom schreeuwde je zo? - Ik had een hele nare droom.
Je mama heeft je nodig. Ga hulp halen.
Papa. - Julie.
Donna, nee. - Ze heeft een geweer.
Naar binnen. - We kunnen hen niet achterlaten.
Die teef schoot onze bus aan flarden.
Je beseft niet wat je doet.
Al die tijd was je op minder dan twee uur weg van ons...
bij deze mensen. - Het is niet wat je denkt.
Hou verdomme op met lachen.
Je zal je beter voelen als je buiten komt.
Ik kan dit niet meer. - Ik weet het.
Dit mag je niet doen. Victor zou het niet leuk vinden.
Telkens wanneer ik iets heel vreemd zie, dan zie ik dit symbool.
Het is hier niet veilig. Dit is waar ze slapen.
Kom op, Victor. Vooruit.
Misschien wordt dit een van de verhalen die we op feestjes vertellen...
en waar ze om lachen...
Is daar iemand?
Help ons, alstublieft. We zijn met de bus gekomen.
Heb je je ooit afgevraagd of Abby gelijk had?
Wat als dit alles gewoon een droom is?
Mijn bloed is nu jouw bloed.
Welk huis is ingestort? - Dat naast het eethuis.
Oh, mijn God. - Tabitha.
Dus, ze heeft je in een boom geduwd...
en toen was je... - Toen was ik ergens anders.
Alsof je...
Je bedoelt alsof je geteleporteerd bent?
Nee, ik...
Misschien. Ik weet niet.
Als je het zo zegt, klink het gestoord. - Papa...
waar is Sara?
Ik weet niet.
Ze zei dat ze achterna ging komen.
Dus, denk je dat ze nog leeft? - Ik weet niet.
Ik wil dat je dit nog eens met me doorneemt.
Je ging door een boom, en dan?
Dan was ik terug hier.
Hoe? - Ik had geluk.
Ik heb mijn weg gevonden. - Als je het niet wil zeggen...
zeg dat dan gewoon.
Hé. - Nee, papa.
Je zei dat je antwoorden ging zoeken.
Je zou erheen gaan en antwoorden zoeken, of een weg naar huis. Dat heb je gezegd.
En nu zijn we precies waar we begonnen zijn.
Wat is hier aan de hand?
Ellis, vertel het me. Wat is er gebeurd?
Wat is er aan de hand, zoon?
Fatima.
Ze...
Gisteravond werd het erg.
Papa, het werd heel erg.
Ja, ik denk dat de mensen die het hier redden...
dat is omdat ze...
Er is een deel van zichzelf waaraan ze zich vasthouden.
En...
ik denk gewoon...
Gisteravond heb ik gezien hoe dat deel van haar...
begint weg te glippen.
Ik begrijp het.
Hé, kijk me aan.
Kijk me aan.
Dan moet jij dat zijn.
Jij moet dat deel van haar zijn dat deze plek niet kan wegnemen.
Zo komen we hier doorheen.
Zelfs als we de weg kwijtraken, steunen we elkaar...
en we blijven proberen.
Tot we thuiskomen.
- Dat klopt.
Deze plek zal niet winnen. Heb je dat begrepen?
Goed. Kom hier.
Ik ga Kenny helpen, de dierenvallen controleren...
Laat iemand anders dat doen. Ga naar Fatima.
Ik dacht terwijl ik buiten was, om wat wilde bloemen voor haar te plukken.
Goed, man. Hé, weet je wat?
Je zou haar eens een nieuwe ring moeten geven.
Dat kleine draad dingetje...
Hé, je bent beter dan dat.
Ik ben blij dat je terug bent.
Helemaal klaar. Je hebt het geweldig gedaan.
Je bent in orde. - Inademen.
Ik ga het hier afknippen. Goed.
Probeer het droog te houden.
Binnen twee weken mogen ze er wel uit.
Zijn we klaar, dan? - Je hebt...
drie gebroken ribben en wellicht een gekneusde long.
Dat zou ik niet prima noemen.
Alles in orde, papa? - Ja, makker.
Ik moet gewoon op adem komen, dat is alles.
Hoe gaat het met jou? Jij hebt ook een zware nacht gehad.
Ze was op speurtocht met Victor. - Het gaat wel.
Het punt is, dat je geluk gehad hebt. Dus, doe niets dat het erger maakt.
Ik kom zo nog eens kijken.
Goed. - Dankjewel.
Kinderen, willen jullie me even alleen laten met mama?
Ja, natuurlijk.
We mogen van Donna in Colony House blijven...
maar ik ga de kinderen niet terug... - Tabby.
Ik dacht dat je dood was. - Het spijt me.
Ik dacht... - Het spijt me echt.
Ik wil je niet kwijt. - Nee.
Jim...
de draden zijn nergens aan verbonden.
Wat? - Ze bengelden gewoon aan het plafond.
Hoe kan er elektriciteit zijn als de draden niet verbonden zijn.
Tabitha, we hebben zo veel te bespreken.
Hoe gaat het met de kinderen?
Ik weet niet.
Ik denk dat ik hen naar het eethuis ga brengen...
om wat te eten. Ik weet niet wanneer ze gegeten hebben.
Ik hou van je. - Ik hou ook van jou.
Je luistert niet. - Toch wel...
en ik zeg dat je de pot op kan.
Denk je dat ik jullie na vannacht ga vertrouwen?
Dat gaat je niet helpen tegen die dingen.
Je gaat alleen iedereen nerveus maken.
Nee, maar jij mag wel banden kapot schieten?
Want daar werd iedereen kalm van.
Hé, Donna. Wat is hier gaande?
Wat is er gaande, Donna? - Wie ben jij nu weer?
Boyd Stevens. Ik ben de sheriff.
Dat was die Aziatische man toch?
We hebben gewoon een onenigheid over vuurwapens.
Bewoners dragen geen wapens. Dat is de regel.
En wie zijn regel is dat? - Die van mij.
Nou...
regels veranderen.
Nee, ik begrijp het. Wacht even.
Ik begrijp het.
Ik begrijp het dat dit nogal angstaanjagend is.
Maar ik heb een rare week achter de rug, dus...
ik ben wat ongeduldiger dan normaal.
Je vindt de regels niet leuk. Prima.
Neem je geweer, en ga in het bos wonen...
en bepaal zelf je regels. Kijk hoe lang je het volhoudt.
Nu...
Als je een dak boven je hoofd wil wanneer die dingen komen jagen...
dan leg je dat verdomde geweer neer, en je luistert naar de dame.
Dat is een goede beslissing.
Luister.
We gaan allemaal...
tijd hebben om te praten, om jullie vragen te beantwoorden.
Weet gewoon... - Klootzak.
...dat we hier allemaal samen inzitten...
en de enige manier om hier doorheen te komen...
is samen.
Breng hen naar het huis.
Vooruit.
Wil je nog meer? - Nee, dat is goed.
Schat, je moet iets eten.
Ik heb geen honger.
Eet dit op, Jules. Het is heel lekker.
Kunnen we naar Victor gaan?
Mama? - Ja?
Kunnen we naar Victor gaan? - Nee, schat, nu niet.
Hij heeft enkele zware dagen gehad.
Hopelijk is hij niet kwaad op mij. - Waarom zou hij kwaad zijn?
Ik en Jade zijn in zijn kamer geweest.
Hij zei dat hij aanwijzingen zocht om naar huis te kunnen.
Ik zei dat Victor dat niet leuk zou vinden.
Gaan we onze spullen nog kunnen terughalen?
Norman ligt daaronder.
Ik weet niet, schat.
Eet maar verder, goed?
Waar ga je heen? - Ik ben zo terug.
Kan ik je even spreken?
Ja.
Lust je thee? - Oh, nee.
Dankjewel. Ik hoef niets.
Jij houdt toezicht op veel benodigdheden...
en ik vroeg me af of ik eens in de berging mocht kijken?
Alles wat we hadden lag in dat huis.
We hebben geen benodigdheden, of kledij, of...
Jullie mogen bij ons wonen.
Moeders helpen elkaar.
Dankjewel. Heel erg bedankt.
Heb je het gehoord van Kristi's verloofde? - Dat heb ik.
Ik weet niet of dat al ooit eerder gebeurd is.
En, hoe zien de voorraden eruit?
Niet goed.
De storm heeft de helft van de oogst verwoest.
We gaan echt moeten rantsoeneren met al die nieuwe mensen.
De chauffeur zei dat er 25 aan boord waren.
Met de mensen in het eethuis en de lijken die we vonden...
moeten we rekenen op ongeveer 22.
Een bus vol bange mensen, en ik vuur een geweer af.
Je zou hoe dan ook mensen verliezen, dus laten we...
ons focussen op degenen die je gered hebt.
Ga je me vertellen wat er daar gebeurd is?
Hé, ik heb er nog een.
Oh, verdomme.
Verdomme.
Kunnen we die redden?
Nee, er is...
Ik vind de...
Kan je stoppen met de bloemen, en helpen, alsjeblieft?
Luister, man, ik...
Ik snap dat je wellicht kapot bent over dat gedoe met Kristi.
Laat maar.
Het is goed.
Kijk, er is een...
staaf die de vallen helpt ondersteunen.
Ik vind ze gewoon...
Ik moet ze ergens...
Wat is dat?
We moeten haar terugbrengen naar de stad om te begraven.
Hoe... Waarom doen ze dat en...
Leg die verdomde bloemen neer en help me.
Ze is...
Ze zit vast aan de boom, dus ik...
Ga Kristi halen.
Nu. - Ja.
Vooruit.
Help me.
Alstublieft, help me. - Ja, het is goed.
Nee.
Ik ben blij dat je in orde bent. - Wat?
Dat ik blij ben dat je in orde bent.
We zijn zo veel mensen verloren... - Wie was in mijn kamer?
Sorry? - Ze hebben iets meegenomen.
Oh, ik denk dat ik Jade en de zoon van Matthews...
hier gezien heb, maar... - Excuseer me.
Wat?
Oh, je bent terug. Verdomme. Dat is geweldig.
Dat is van mij.
Geef het terug.
Het spijt me. - Geef het terug.
Ik wilde gewoon even spelen, en...
Geef het terug. - Goed. Kalm aan, man.
Dat is mijn kamer.
Jij moet uit mijn kamer blijven.
Wacht.
Hé, rustig aan. Het spijt me.
Ik moest uit je kamer blijven.
Ik dacht dat je dood was. Ik heb je overal gezocht.
Er is dit symbool dat ik steeds blijf zien.
Ik zie dingen die er niet zijn, samen met dit symbool...
en er is dit boek dat Kenny's mama me gaf.
Een kerel tekende hetzelfde symbool...
en er is ook een foto. Wil je even stoppen?
Kijk hiernaar.
Er moet een reden zijn waarom ik dit zie.
Deze kerel.
Hij moet het ook gezien hebben.
Juist? En kijk, daar.
Op de achtergrond.
Dat ben jij, nietwaar?
Misschien kan dit op een of andere manier de sleutel zijn om hier weg te komen.
Jezus, al die tijd.
Wil jij niet naar huis?
Je had dit niet mogen aanraken.
Het is niet van jou. Blijf uit mijn buurt.
Wel, rot jij ook maar op.
Wacht...
Ja, de verf is een beetje vervaagd.
De eerste weken dat ik hier was, nam ik hem overal mee.
Ik hield hem vast als ik sliep.
Zweethanden, denk ik.
Ik hou van het blond.
Het is een schattige look.
Ik...
Ik weet dat dit allemaal veel is.
Maar we kunnen hier doorheen komen.
Hé, sorry...
Nee, het is goed. Ik moet gewoon...
Misschien...
Misschien moet ik bij de anderen van de bus blijven.
Er zijn vannacht mensen gestorven...
en dat is de steen die ik voor jou geschilderd heb...
die daar ligt zoals thuis op je nachtkastje, en...
en jij doet gewoon alsof alles...
Ik heb gewoon...
Ik heb gewoon tijd nodig.
Kristi, ben je daar? Het is een noodgeval.
Ik kom eraan. - Kristi. Ja, geweldig.
Wat? - We hebben je hulp nodig.
Wat is er? - Ik moet weg.
We zullen praten als ik terug ben. Ik hou van je.
Doe niets voordat ik... - Kristi...
Ik moet gaan. Het spijt me.
Het doet geen pijn.
Dat is vreemd, nietwaar? Waarom doet het geen pijn?
Ben je er nog?
Ja.
Ja, ik ben er nog.
Wat is je naam?
Ik ben Ellis.
Een leuke naam.
Ik ben Kelly. - Hallo, Kelly.
Waar zijn we?
We zijn in het bos.
Net buiten de stad.
Het bos.
Hoe?
Oh, God.
We waren in de bar.
Die mensen kwamen binnen. Ze...
Brian schreeuwde.
Het is goed. - Nee...
Je begrijp het niet. Ze...
Ze sleepten ons naar buiten. Ze...
lieten me toekijken.
Ze zeiden dat ze met me wilden spelen.
In godsnaam... - Hé.
Oké, de dokter is hier.
Ze gaat voor je zorgen.
Hallo.
Ik ben Kristi. Ik ga eens naar je kijken, goed?
Is het erg?
Het is erg. - Oh, God.
Het is erg. - Hé, neem mijn hand vast.
Knijp er zo hard in als je wilt.
En ik ga eens kijken, goed? Knijp maar.
Goed.
Oh, stoor ik?
Ik was de dokter aan het zoeken.
Ik denk dat ze Kristi noemt.
Ze moest weg.
Kan ik je met iets helpen?
Jij bent de kerel die vastzat onder het huis.
Die jongen van de bus die samen met jou vastzat?
Hij zat aan de overkant van het gangpad.
Ik ga je verder laten doen met...
Waar gingen jullie naartoe?
Je zat op een bus.
Waar gingen jullie heen?
De renbaan.
Ik ging wedden op de paarden.
Ik heb renbanen bezocht over heel het land.
Was het een charterbus?
Ik weet niet. Het was een bus. Het had wielen en een deur...
en tickets die je moest kopen. - Wat zit er in die tas?
Jij stelt veel vragen.
Ik heb er nog eentje.
We hebben hulp nodig.
Jij moest in bed blijven.
Wie ben jij nu weer?
Ik noem Marielle. Ik ben verpleegster.
Laten we je rechtop helpen. Kom op.
Oké, daar gaan we.
Een beetje pijnlijk.
Ik ga kijken of ik aspirines of zo kan vinden.
Ik zal bij hem blijven. - Bedankt.
Gaat het?
Kun je je dat voorstellen?
Naar een plek als deze komen en ontdekken dat je verloofde hier is?
Wat zei je?
Wel, Kristi en Marielle.
Ze zijn verloofd.
Wat ben je? - Je tussenpersoon.
Het is iets wat we normaal de eerste nacht doen...
maar de dingen zijn deze keer een beetje anders gelopen.
Dus, als je vragen hebt, of als ik iets kan doen...
om dingen een beetje... - Hoe lang ben je hier al?
Ik had net mijn eerste verjaardag.
Het was...
Alles in orde?
Is er water in de buurt?
Een meer of een vijver?
Een beetje verderop is er een plek die de Brundles genoemd wordt.
Kan ik het zien?
Hier is het.
Dit komt het dichtst in de buurt van normale ontspanning hier.
Waarom noemen ze het de Brundles?
Het noemde al zo toen ik hier kwam.
Hoe wist je... - Ik heb het gezien.
Was jij het die droomde op de bus?
Ja, dat gebeurt soms.
Mensen hebben allerlei soorten reacties op deze plek.
Dromen, nachtmerries, rare voorgevoelens.
Maar we weten niet waarom of wat het betekent.
Waarom het bij sommigen gebeurt en bij anderen niet.
Dat ene meisje, Nadia, ze zei vroeger dat...
het was alsof deze plek op ons roept...
maar dat er slechts enkelen goed genoeg luisterden om het te horen.
Maar heeft iemand... - Ja.
Mensen zijn geobsedeerd over deze dingen.
Ze hebben vergeleken en ontrafeld.
Het vertelde ons niets wat we al niet wisten.
En dat is?
Dat we vastzitten.
En niemand kan zeggen waarom.
En?
Zelfs in een hospitaal zou deze operatie 15 uur duren.
Maar ze praat. Ze zit daar letterlijk...
te zitten en te praten. - Ja, ik weet het.
Maar hoe lang kan ze hier blijven?
Dat kunnen uren of dagen zijn.
Ze heeft geen pijn nu, maar hoelang blijft dat zo?
Die dingen zullen terugkomen. - Dan moet ze hier weg.
Ik denk dat je het niet begrijpt.
Het is een wonder dat ze zelfs nog leeft.
Wat gaan we dan doen?
Hoe gaan we...
Hoe doen we het? Heb je iets in je tas dat misschien...
Nee, niets dat sterk genoeg is.
We moeten de stang eruit trekken.
Oké, zal het...
Zal het rustig verlopen?
Ik weet niet.
Kijk, er is...
Er is nog een optie.
Nee.
Haar laatste momenten zullen niet...
met een pistool tegen haar hoofd zijn. - Kristi?
Hé.
Hier ben ik.
Het gaat niet goed met me, of wel?
Nee.
Nee, het gaat niet goed.
Ga ik sterven?
Ja.
Deze zijn voor papa.
Mama, er zit een groot gat in.
En dan? Als het past, gaat het mee.
Net als deze hier. Perfect.
Waarom mag Ethan bij Mrs Liu speelgoed gaan uitzoeken...
en moet ik dit doen? - Oh, schat, wil jij ook speelgoed?
Kom op, Julie. Dit is wat volwassenen doen.
Kijk dit eens. Pas het eens.
Dit is zo eng.
Al die spullen waren vroeger van mensen die...
Wat? Het is niet anders dan een kringloopwinkel.
Het is een beetje anders. - Het past. Perfect.
Wonen we nu bij Kenny en zijn mama? En Jade?
Voorlopig wel.
Als je papa terug kan stappen, dan kunnen we beginnen te zoe...
Mama? Mama, wat scheelt er?
Wat scheelt er? - Niets.
Mama, wat is er net gebeurd?
Wat is er gaande? - Wacht.
Ik weet niet. Laten we naar huis gaan.
Wat? - We gaan naar huis.
Hé, schat.
Ik ben terug.
Een beetje vroeger dan verwacht.
Die grote ommezwaai waar we het over hadden?
Die verliep niet zoals gepland.
Maar ik heb nieuws.
Er gaat iemand trouwen.
Maar misschien wist je dat al.
Of misschien...
Misschien is dit allemaal niet echt.
Misschien zitten jij en Ellis bij een ziekenhuisbed...
te wachten tot ik...
mijn ogen open.
Open gewoon je ogen.
Hoe kan een...
Hoe kan een man die geboeid is aan...
een muur in een plek die er niet is, jouw naam kennen?
Hoe kan dat echt zijn?
Dat... Hoe kan...
Mama, wat is daar gebeurd?
Niets. Ik voel me prima.
Mama. - Wat?
Ik voel me prima.
Breng deze naar boven, alsjeblieft. - Mama, zeg iets.
Weet je waaraan ik deze nacht gedacht heb in het eethuis?
Hoe ik alleen voor Ethan moest gaan zorgen...
omdat ik dacht dat je dood was.
En ik zat te wachten tot die dingen papa vonden en hem verscheurden.
Dus zeg niet dat je in orde bent, en dat het niets is.
Ja, ik heb iets gezien.
Iets dat er niet was.
Het is niet de eerste keer dat het gebeurd is.
Hoe bedoel je?
Nadat Thomas stierf...
hoorde ik hem nog maanden huilen.
Soms ging ik zelfs een kamer binnen...
en dan zag ik hem daar.
Heel eventjes maar. Het voelde altijd zo vredig.
Alsof hij me liet weten dat hij in orde was.
Dus dat is wat er net gebeurd is?
Je zag Thomas?
Nee.
Nee, dit was anders.
Ik zag twee kinderen...
die op de straat stonden en naar me keken.
Maar dit... - Wat?
Het voelde niet vredig aan.
Is Ellis daar nog?
Ja, ik ben hier nog.
En, wie is die andere jongen?
Oh, dat is Kenny. Hij is onze hulpsheriff.
Hallo, Kenny.
Jullie zijn allemaal zo aardig.
Wil je mijn telefoon even geven?
Ik moet mama bellen om te zeggen...
De telefoons werken hier niet echt.
Maar we kunnen een bericht voor je schrijven.
Ik heb papier in mijn tas.
Zeg gewoon wat je wil zeggen, en dan schrijven we het voor je op.
Zorg jij ervoor dat ze het krijgt?
Ik veronderstel dat het goed is.
Als je er klaar voor bent.
Zeg haar...
Zeg haar dat ik van haar hou.
En dat het me spijt dat ik haar geen knuffel gaf.
Ze wilde er eentje, maar ik was kwaad en vertrok, dus...
Het was zo stom.
We hadden ruzie over Brian...
en ik...
Ik gaf haar geen knuffel, dus zeg dat het me spijt.
En...
Wat is dat?
Kelly, wat is er? - Hoor je dat?
Wat gebeurt er, Kristi? - Ik weet niet.
Hoe langer we wachten, hoe meer ze zal lijden.
Ik zal het doen. - Het is mijn job.
Hallo?
Wacht. - Ik hoorde iemand roepen.
Ze zat op de bus.
Ze lieten haar zo achter.
Kristy, Kenny. Kom.
Jullie gaan terug naar de stad. - Wat?
Jullie hoeven niet te blijven. - Met alle respect...
Kristi, dat was geen vraag. - Ik blijf hier.
Goed. Wat is haar naam? - Kelly.
Hé, Kelly? - Ik kan het niet.
Ik ben zo... Nee.
Knijp maar in mijn hand.
Oké, Kelly, gewoon knijpen. Goed.
Blijven knijpen.
Marielle?
Is alles in orde? - Blijf, alsjeblieft.
Schat, wat... - Ik wil gewoon dat je blijft.
Hé, kom hier.
Kom hier.
Hé, het is goed.
Ik...
Ik ga naar de kerk. Ik zei tegen Donna dat ik de...
spullen van Vader Khatri ging bekijken, om iets voor te lezen bij de dienst.
Het zijn die dingen.
Zij hebben dit gedaan.
Ik was op zoek naar jou.
Sorry, ik was gewoon...
Beloof me dat het niet altijd zo gaat zijn.
Je mag liegen als je wilt. Maar, alsjeblieft...
beloof het.
Laten we trouwen.
Wat? - Ik weet dat we gingen wachten...
en dat we het zouden doen als we terug thuis waren, maar ik...
Ik wil niet wachten.
Ik wil niet dat deze plek gaat beslissen...
wanneer wij gelukkig mogen zijn.
Dus laten we het doen.
Laten we trouwen.
Oké.
Oké?
We gaan trouwen.
Hé, is dat van Ms Liu?
Het zat in de bergkast.
Ze zei dat ik het mocht hebben.
Het is een puzzel.
Hij is zo gaaf.
Ik wil met je praten over iets.
Ik weet dat je alles graag ziet als een uitdaging of een zoektocht.
Maar je moet beseffen... - Ik weet dat het hier gevaarlijk is.
Ik weet dat niet alles is wat het lijkt, en ik beloof om voorzichtig te zijn.
Goed.
Ik denk dat ik het heb.
Gaaf, hè?
Oh, mijn God. Sta recht. - Wat is er?
Sta recht. - Wat is er?
Kom mee. Naar binnen.
Verdomme.
Het lijkt erop dat jij ook een klotedag hebt.
Ja.
Er was een meisje van de bus in het bos.
Kelly.
Die dingen hebben haar naar ginder gesleept, en...
ze namen een metalen stang van een van de vallen.
Ze staken die dwars door haar hoofd in een boom.
Het meisje leefde nog.
Heb je haar moeten... - Ja.
Het spijt me, Boyd.
Ellis zei dat ze met haar vriendje, Brian, aan het reizen was.
Die dingen kregen hem te pakken.
Ze zei dat ze...
moest toekijken naar wat ze met hem deden.
Jezus Christus.
Maar het was wel vreemd.
Tijdens mijn eerste missie in Irak...
reed ik met enkele jongens van mijn eenheid...
terug naar onze commandopost.
We reden over een bermbom.
Het was een standaard jeep.
Het verdomde ding ging er dwars doorheen.
De eerste twee jongens waren dood bij de inslag...
maar er was een jongen uit Wisconsin die we Smuckers noemden, omdat...
hij van gelei hield.
Hoe dan ook, de scherven van de bermbom...
gingen er compleet doorheen.
Hij is gestorven in mijn armen.
Hij was aan het huilen.
Aan het smeken.
Het was de eerste keer dat ik iemand zag sterven.
Korporaal Brian Kelly.
Wat zeg je daarvan?
Dat is wel een heel groot toeval, vind je niet?
Brian Kelly.
Boyd, dat is... - Nee, ik heb een kind gedood...
en in plaats van te rouwen...
probeer ik hier uit te zoeken, hoe iets van deze rotzooi...
verdomd echt kan zijn.
Boyd...
wat is er in het bos gebeurd?
Ik moet gaan. - Nee.
Je komt hier geen onzin vertellen om dan gewoon weg te gaan.
Wil je het niet zeggen? Prima. Vertel het wanneer je er zin in hebt.
Ik moet gewoon weten dat je je hoofd erbij houdt.
Ik probeerde te doen wat jij doet, en nu zijn er een hoop mensen dood.
Nee, ik heb geen peptalk nodig. Ik moet gewoon weten of je terug bent.
Omdat deze mensen niet veel meer aankunnen.
Verdomme.
Ik weet niet goed hoeveel meer ik nog aankan.
Hallo?
Is daar iemand?
Hallo, Kenny.
Vertaling: Krikke68