INDYJSKIE SIŁY POLICYJNE
JEDNO ZŁE POŁĄCZENIE
Na co patrzysz?
Na nic. To tylko pogoda się zmienia.
Nadchodzi zima.
Zima w Delhi.
Pyszne jedzenie, ciepłe ubrania, mgliste poranki.
Dodaj jeszcze smog, zanieczyszczenia, korki i wypadki.
Powinieneś doceniać zmiany. Czy to w pogodzie, czy w ludziach.
Dzięki nim życie jest ciekawsze, wydaje się dłuższe.
- Szczególnie wiedząc... - Cicho już.
Możemy o tym rozmawiać.
Nie możemy.
Powinniśmy iść do innego lekarza.
Życie jest krótkie.
W chorobie czy nie,
„życie powinno być wielkie, a nie długie”.
- Nienawidzę tego filmu. - Nieprawda.
Zauważyłaś, że nigdy mnie nie słuchasz?
Przecież jestem twoim mężem.
Za dobrze cię znam.
Masz pewne wady...
Ja? Jakie?
Jesteś porywczy.
- I? - Jak się spieszysz,
wkładasz skarpetki nie do pary.
Masz skarpetki nie do pary.
Ja też bardzo za nią tęsknię.
Nie mogliśmy spędzić ze sobą dużo czasu,
ale wspomnienia, które mamy,
wystarczą na całe życie.
Nawet na to nas przygotowała.
Toczeń to rzadka choroba.
Jak ona sama.
Niespotykana.
Była pełna życia.
Wiedziała, jak się nim cieszyć.
Mamo,
jak sobie ze wszystkim poradziłaś po śmierci taty?
Gdy jeden cios niszczy wszystko,
jak można iść dalej?
Pozszywałam te wszystkie skrawki.
A potem urodziłeś się ty.
Posłuchaj,
nawet jeśli prawie nic ci nie zostało,
trzymaj się tego
i odważnie stawiaj czoła burzom.
To właśnie życie.
MAGAZYN DOWODÓW
Jeszcze pięć hangarów jest wypełnionych materiałami z wybuchów.
Zamiast przedmiotami, trzeba mierzyć skalę zniszczeń utraconymi życiami.
Tak jest.
Zginęło 250 niewinnych cywilów.
Vikram, zrób, co trzeba.
Chcę dopaść tych drani.
- Jai Hind. - Jai Hind.
Słuchajcie, to Tara Shetty, szefowa ATS w Gudźaracie.
Tara, to Kabir i Rana.
Vikrama już znasz. Oni zajmują się tą sprawą.
Powtórzono tu schemat z Gudźaratu.
Oczywiście. IM już się przyznali.
Było dokładnie jak w Gudźaracie.
Ale nie mogli tego dokonać bez lokalnej pomocy.
Przecież wiemy, Shetty. Co nowego?
To czemu ignorujecie nasze informacje?
Które?
- Tamte dotyczyły Dnia Republiki. - Przykro mi.
IM nie działa zgodnie z waszym harmonogramem i oczekiwaniami.
Wyraziliśmy się jasno, Delhi może być kolejnym celem po Ahmadabadzie.
Który wydział powiadomiłaś? Mogli ostrzec nas bezpośrednio.
Takie procedury.
- Wsadź sobie... - Vikram.
Wystarczy, Tara.
To nie czas na kłótnie. Trzeba podjąć działania.
- Tak jest. - Całkowicie się zgadzam.
Niestrudzenie pracowaliśmy nad tą sprawą.
Przeskanowaliśmy połowę Indii. Chcę dorwać tych drani.
ATS podzieli się wszystkimi informacjami.
Ale potrzebuję pełnej współpracy.
Zwłaszcza od Vikrama.
Vikram nie powinien mieć z tym problemu.
Prawda?
Tak, proszę pana.
- Proszę. - Dzięki.
- Kabir, tak? - Tak, proszę pani.
Jak długo jesteś w zespole Vikrama?
Prawie trzy lata.
No tak. Więc to, co o tobie słyszałam, to prawda.
Oby same dobre rzeczy.
Rozczaruję cię, ale nie.
Podobno jesteś wariatem, nie przestrzegasz protokołów.
Jesteś porywczy. Ale co możesz zrobić?
Z takimi szefami pewnie tak byłeś szkolony.
No tak, Shetty.
A ty dotarłaś na szczyt, przestrzegając procedur?
Trzymaj nerwy na wodzy.
Czasy młodości w akademii dawno za nami.
Młodości...
Pisze pani książkę o swoich doświadczeniach?
Tak. Kto ci powiedział?
Vikram. Często o pani mówi.
Świetnie. Mam nadzieję, że mówi same dobre rzeczy.
Rozczaruję panią, ale nie.
- Jak się ma Shruti? - Doskonale.
A Ayush ile ma już lat?
Za kilka dni skończy dziesięć.
A ty kiedy wychodzisz za mąż, Shetty?
Jestem singielką i jestem szczęśliwa.
Dobrze, że nie wyszłaś za mąż.
Musiałabyś być dobra w partnerstwie.
A jesteś zbyt samolubna.
Stara, samolubna Shetty.
Samolubna? Ja?
Mam dla ciebie informacje.
Właściciel mieszkania w Ahmadabadzie zaczął podejrzewać swoich najemców.
Na początku nie był pewien,
ale dokładnie dwa dni po wybuchu, gdy chłopaki zniknęły,
zawiadomił miejscową policję.
W ich pokoju znaleźliśmy ślady materiałów do produkcji bomb.
Wyglądało na to, że się spieszyli.
Prześledziliśmy rozmowy w okolicy
i z trudem dotarliśmy do tego numeru.
- Manisha, namierz ten numer. - Tak jest.
Kilka dni temu znów dzwoniono z niego z Delhi do Azamgarhu.
Potem znów go straciliśmy, dlatego wysłaliśmy alert do Delhi.
Zanim zdążyliśmy coś zrobić, nadeszła wiadomość o wybuchu.
Teraz mamy ten numer.
I rysopis od właściciela mieszkania.
To nie ten sam facet.
Pawan, przynieś nasz rysopis.
Właściciel mieszkania mówił, że ktoś odwiedzał lokatorów.
Może to właśnie on.
Kto tam?
Jestem z banku HCFL. Chodzi o pana wniosek o pożyczkę.
- Witaj, bracie. - Witaj.
Gratulacje.
- Witajcie. - Witaj, bracie.
- Witaj. - Gratulacje dla wszystkich.
Pan Rafeeq jest zadowolony z sukcesu misji.
Ludzie przesyłają błogosławieństwa.
- A gdzie Shadab? - Ma gorączkę. Odpoczywa.
Shadab?
Bracie.
Teraz mamy ten numer. I rysopis od właściciela mieszkania.
To nie ten sam facet.
Spokojnie.
Nie jest źle.
Przyniosę ci leki.
- Gratulacje, bracie Zarar. - Dla ciebie też.
Zostałeś pobłogosławiony w bardzo młodym wieku.
Podążaj dalej tą drogą.
Tęsknię za domem, bracie Zarar.
Możesz płakać.
To przynosi ulgę.
Ale jeśli chcesz osiągnąć swój cel,
musisz zapomnieć o emocjach, Shadab.
Tak, bracie.
Do zobaczenia. Trzymaj się.
Abbas?
Tak, bracie?
- Zaopiekuj się Shadabem. - Dobrze.
Schowaj jego dokumenty i telefon.
Dobrze.
W chwilach słabości popełnia się błędy, za które potem płacą wszyscy.
Policja Delhi.
Czy w ciągu ostatnich 12 dni ktoś kupił duże ilości gwoździ albo łożysk kulkowych?
- Nie, proszę pana. - Pokaż nam rachunki.
Jasne.
No dobrze. Pokaż nagranie z monitoringu.
- Nie działa. - Co? Nie działa?
To po co tu wisi? Dla ozdoby?
Pozbądź się tego.
Idiota...
Kamera działa?
Tak.
Przewiń do przodu. Szybciej.
Starczy. Powiedz mi. Czy w pobliżu jest inny duży sklep z narzędziami?
Tak, jest jeden dwie ulice dalej.
- Tędy? - Tak. Może pan sprawdzić u nich.
- To był on? - Tak, proszę pana.
Kupił mnóstwo rzeczy dwa dni temu.
Mówi Abdul. Kupił sprzęt z różnych sklepów w dużych ilościach.
Mieszka na Lodhi Road, udaje cukiernika.
Powinniśmy go przesłuchać.
Dorwij drania.
Proszę pana, to on.
KRYJÓWKA JEDNOSTKI SPECJALNEJ
Nie pozwolili nam pracować w polu.
Uciekłem z mojej wioski. Najpierw Ahmadabad, potem Delhi.
- Gdzie się tego nauczyłeś? - W Delhi.
- Od kogo? - Mojego mistrza.
- Gdzie kupiłeś materiały? - U Sangeety.
I co kupiłeś?
Mleko w proszku, pistacje, suszone owoce, gałkę.
Dupek.
Kupiłeś produkty na słodycze w sklepie z narzędziami?
W kółko gadasz to samo. Jaja sobie robisz?
Rozgrzałeś się już? Teraz powiedz prawdę.
Raz ukradłem bawoła.
- Już się do tego przyznałem. - Bawoła?
Ty skur...
Kupiłeś materiały do produkcji bomb?
Bomb? Jakich bomb?
Tych, do których kupiłeś gwoździe i łożyska!
Gwoździe i łożyska?
Gadaj. Naprawdę chcesz umrzeć?
Kupiłeś to czy nie?! Mów!
- Kupiłem. - Po co?
- Dla Khana. - Kim jest Khan?
Właściciel cukierni Naaz.
Cukierni Naaz?
Tak. To tam pracuję. Powiedział, że robi w domu remont.
Dał mi listę materiałów, które kupiłem.
Więcej nie wiem.
- Jai Hind. - Jai Hind.
Mamy kluczowe informacje.
Musimy się spotkać.
Już jestem spóźniona. Nigdy nie uważasz.
Jesteś jak paw.
I masz pawi móżdżek.
Co mogę zrobić, jak skuter się zepsuł?
Jak to co? Jesteś synem mechanika.
Jak to wygląda, jak ciągniesz skuter po okolicy?
Tylko tata może go naprawić.
Sama naucz się jeździć. Ciągle tylko „Moin, Moin”.
Pojedziesz ze mną jako mój posag, mój paw.
Nie psuj mi fryzury. Mam w okolicy dobrą reputację.
To pchaj dalej.
- Reputację... - Moin, co się stało?
Znów się zepsuł.
Siadaj. Popchnę cię.
Dawaj.
No to siadam.
- Twój paw odleciał! Wybacz! - Moin!
Nie musisz wymieniać tej świetlówki.
Spędzę u was tylko kilka dni.
Wyjeżdżasz?
Z powodu tego, co mówiłam dziś rano?
- Źle się wyraziłam. - Nie, skąd.
Skończyłem pracę.
Nie mam powodu, żeby zostać.
Więc...
Kiedy znów się zobaczymy?
Gdy królowa wezwie, perfumiarz będzie do jej usług.
Muszę przyznać, Kabir.
Znasz najlepsze miejscówki w Delhi.
Właśnie dlatego chciałem cię w moim zespole.
- Dlatego? - Nie z powodu tej restauracji.
Potrzebowałem gościa, który zna Delhi jak własną kieszeń.
Może nie całe Delhi,
ale to miejsce znam dzięki Rashmi.
Była wielkim smakoszem.
To była jej ulubiona restauracja.
Mama zawsze mówiła to o moim tacie.
Tych, co opuszczają nas wcześnie,
najtrudniej jest zapomnieć.
Gdy zakończymy tę misję, wyślę cię na urlop.
Dwa dni wolnego nie wystarczą, aby zagoić takie rany.
Nie, proszę pana.
Tylko praca pozwala mi zapomnieć.
O co chodzi z tą całą Shetty?
To diablica. Straszna.
Ale dobra policjantka. Cholernie skuteczna.
Była ze mną w grupie. Było nas troje.
Ja, Shetty i Jagtap.
- A gdzie jest Jagtap? - Pracuje w wywiadzie.
- Tu, w Delhi? - Nie.
- A gdzie? - Nie mogę ci powiedzieć. Procedury.
Szef idzie.
- Jai Hind, proszę pana. - Jai Hind. Siadajcie.
- Gdzie jedzenie? - Czekaliśmy na pana.
Proszę was.
Co? Policjanci nie mogą być głodni?
- Przepraszam pana. - Jedzcie. Smacznego.
W mundurze czy bez, ludzie rozpoznają policjanta.
Zatrzymaliśmy dziś cukiernika.
Sądząc po jego zeznaniach,
Khan jest powiązany z wybuchami.
Khan? Kim jest Khan?
Właściciel cukierni Naaz.
Cukierni Naaz?
Może nie być mózgiem operacji,
ale na pewno jest zamieszany.
Pomógł zdobyć materiały wybuchowe.
Ale Khan jest przywódcą religijnym. Ma też dobre koneksje polityczne.
Zatrzymanie może podburzyć społeczność. To zbyt duże ryzyko.
Proszę pana, cały świat patrzy teraz na policję w Delhi.
Musimy odeprzeć atak.
To dla nas ważny trop.
Pieniądze muszą pochodzić też z jego sklepu.
To przykrywka do prania pieniędzy.
Jeśli szybko czegoś nie zrobimy, mogą zniknąć.
Nie możemy nikogo aresztować w oparciu o podejrzenia i teorię.
Przykro mi.
- Dziękuję za kolację. - Nie ma za co.
Do zobaczenia.
- Szefie. - Tak.
Odpocznijcie trochę.
Tak jest.
- Dobranoc. - Na razie.
- Jai Hind. - Jai Hind.
Kabir.
Kiedy byłem w twoim wieku,
nie posłuchałem przełożonego i aresztowałem podejrzanego.
Później musiałem przeprosić.
Ty też możesz. Resztą się zajmiemy.
Prawda, Vikram?
Prawda, Kabir?
Tak, proszę pana.
W takim razie zapraszam na paan u Mishry.
Będzie otwarte?
Dla policji Delhi otworzą.
GRANICA DELHI I UTTAR PRADEŚ
- Witam, panie Rafeeq. - Witam.
Gratuluję powodzenia misji.
- Ludzie z całego świata ślą gratulacje. - Dziękuję, szefie.
Studenci są już zmęczeni.
Chcą przerwy.
Po takim trudnym egzaminie zasługują na przerwę.
Dostaniesz pieniądze.
- Szefie, kiedy jedziemy do Iranu? - Gdy nadejdzie czas.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Można do starego Delhi?
Moin, słuchaj. Spójrz na mnie.
Przynajmniej mnie wysłuchaj.
Spójrz na mnie.
No nie. Przez ciebie przegrałem.
Znajdź sobie faceta, wyjdź za mąż i znikaj.
W dniu, w którym odejdę, zapłaczesz się na śmierć.
Serio? No nie!
Mówiłem ci, nie psuj mi fryzury.
- Nie za bardzo dokuczasz temu biedakowi? - Biedakowi?
Spędź z nim 21 lat, potem pogadamy.
To niezły diabeł.
- Mam obowiązek mu dokuczać. - Oczywiście.
Właściwie to Moin przypomina mi Sikku.
- Kim jest Sikku? - To mój młodszy brat.
Gdzie on jest?
Ciągle podróżuje służbowo.
Jak ja.
Więc jesteście rodziną nomadów.
A twoi rodzice?
Oboje zmarli w wypadku, kiedy byłem młody.
Jak?
Haider?
Opowiem ci kiedy indziej.
- Moje podanie o hadż zostało przyjęte? - Tak.
Ale ja go nie złożyłem.
Spójrz na ten formularz.
Nazwisko się zgadza?
- Tak. - A numer?
- Teraz mamy ten numer. - Namierz go.
- To numer Shadaba. - Tak.
To on złożył za was podanie.
- Shadab to zrobił? - Tak.
Jamila, słyszałaś? Shadab chce nas wysłać na hadż.
Kochana, czy to zdjęcie Shadaba?
Tak.
Mogę dostać szklankę wody?
Oczywiście.
- Chodź, Jamilo. - Tak, mamo.
Proszę pana, minęły dwa miesiące,
a ten idiota ani razu nie zadzwonił.
Zastanawiam się, w co się wplątał.
Na hadż nie chodzi się za pożyczone, skradzione lub nielegalne pieniądze.
Nawet nie wiemy, jak Shadab je zarobił.
Więc nigdzie nie jedziemy.
Ale posłuchaj...
Dziękuję.
Jai Hind. Potwierdzam. To Shadab.
Numer i opis, które pan wysłał, pasują.
Przesyłam zdjęcie dla potwierdzenia.
- Jai Hind. - Jai Hind.
Mamy Khana w zasięgu. Jest w amfiteatrze w Pitampurze.
W amfiteatrze? Co Khan tam robi?
Wygląda na to, że na kogoś czeka.
Wy też czekajcie.
Dobrze. Aresztujemy go, jak będzie okazja.
Dobrze. Tylko się nie wychylajcie.
Żeby nikt się nie dowiedział.
Tak jest. Jai Hind.
Idź za tym chłopakiem. Nie daj mu uciec. Ja zgarnę Khana.
Jedziemy.
- Witam, panie Khan. - Wi...
Wybiera się pan gdzieś? Podrzucę pana.
Przepraszam, ale nie poznaję pana.
To dlatego, że nie jestem dziś w mundurze.
Kabir Malik. Policja Delhi.
Idziemy, panie Khan?
Pan Khan wezwał Danisha do domu.
- Czemu? Co się stało? - Sprawa rodzinna.
Nie pozwalamy nikomu odbierać dzieci bez wniosku.
Szkoła ma pewne zasady.
Jesteśmy z policji Delhi. Zajmiemy się tym.
Chodźmy.
Cześć, Danish.
Jesteśmy przyjaciółmi dziadka. Zabieramy cię do niego. Jedziemy?
WARSZTAT SAMOCHODOWY
Usiądź w środku. Sprawdzę to.
Sikku?
- Stary. - Bracie!
- Brakowało mi cię. - Mnie ciebie też.
To na twoje wakacje.
Gadałem z panem Rafeeqiem.
- Powiedział, że dyrektor jest zadowolony. - Wow.
Wkrótce zostaniemy wezwani.
Niech no ucałuję twoje dłonie, dowódco, Zararze.
Sikku.
Wyjeżdżamy jutro.
Ale powiedz mi,
- jakieś telefony z Kanpuru? - Nie.
W porządku. Jesteś głodny?
- Tak. - Co powiesz na biryani?
- Sam gotowałeś? - No jasne.
Chodźmy.
Dziadek!
Co?
- To ma być jakiś żart? - Szkoła Danisha była po drodze.
Pomyśleliśmy, że spotkamy się z panem, to jego też moglibyśmy odebrać.
Proszę usiąść.
Dziadku, jedziesz z nami do Kutb Minar?
Tak.
Danish, chodź tu, chłopcze.
Musimy porozmawiać z dziadkiem o czymś ważnym. Dobrze?
Dobrze. Dzięki.
Danish, wiesz, co wydarzyło się w Delhi kilka dni temu?
- Proszę pana... - Tak, widziałem to w wiadomościach.
- Wybuchła bomba. - Brawo. Mądry chłopak.
Jesteśmy z policji.
Próbujemy złapać tych złych ludzi, którzy to zrobili.
Właśnie z tym
potrzebujemy pomocy twojego dziadka.
Oczywiście. Mój dziadek pomaga każdemu.
To co, dziadku, pomożesz policji?
Kim są ci ludzie?
Chłopak zadaje dobre pytanie.
Danish,
przynieś mi z samochodu okulary.
- Tak, dziadku. - Idź, młody.
Tak nie można!
Zachowaj tę gadkę dla tych, którym zrobiłeś pranie mózgu.
Kim są ci ludzie?
Ten przyszedł do sklepu po dostawę.
- Nazwisko? - Chyba Shadab.
- Nie jestem pewien. - Co to za dostawa?
Głuchy jesteś?
Za pierwszym razem 200 tysięcy rupii.
- Za drugim... - Gwoździe i łożyska kulkowe.
A ten drugi?
Nigdy go nie spotkałem.
Moim zadaniem było
- dostarczyć pieniądze. - Tak jak dzisiaj?
Przysięgam, nie wiedziałem, że to się tak strasznie skończy...
Powiedzieli, że to ostatnie zadanie.
Że więcej nie będą...
- Jaka była kwota? - Pięćset tysięcy.
Kto i jak się z tobą kontaktował?
Nie wiem. Dzwonili z różnych numerów.
To pieniądze na ich ucieczkę czy na następny atak?
Jesteście z policji. Sami możecie to ustalić.
Jesteśmy religijni.
- Zrobiliście z nas pośmiewisko. - Zamknij się!
Przywieźliśmy cię tu, żeby nie robić z was pośmiewiska.
Inaczej oskarżylibyśmy cię na podstawie dwóch paragrafów
i powiesili do góry nogami na komisariacie.
Niech pan da nam dwa dni, panie Khan.
Musimy odbyć długą pogawędkę.
Ktoś odwiezie chłopaka do domu.
- Co za żart. - Przysięgam.
Była w jednym kapciu, drugi miała w dłoni
- i tak nas goniła. - Tak.
Od tego czasu wołają na nią „Kulawa ciotka”.
- Proszę pani. - Tak?
Jak będzie pani nas tak karmić, nigdzie nie pojedziemy.
To nie jedźcie, Haider.
Jakie masz plany na przyszłość?
Zostało mi jeszcze jedno zlecenie.
Wtedy, jeśli Bóg pozwoli,
otworzę biznes w Iranie i tam się osiedlę.
Co za bzdury. A co z małżeństwem?
Jak byliśmy w twoim wieku,
Nafeesa miała już cztery lata. Prawda?
Biznes nie ucieknie. Ożeń się.
Masz całkowitą rację, ciociu.
Co będzie robić w pustym domu w Iranie? Bracie Haider, ożeń się. Już czas.
Prawda, Nafeeso?
- Co? - Małżeństwo.
Tak czy nie?
Jeśli naprawdę kogoś kochasz i szanujesz małżeństwo, to tak.
Ale jak chcesz podróżować całe życie, nie rób tego.
Nafeeso.
Nie miałaś racji.
Tam na dole.
Chcę i zamierzam się ożenić.
Kiedy ktoś czeka na ciebie w domu,
to chcesz wracać.
Daruj sobie te zagadki. Pójdę już.
Nafeesa!
Kocham cię z całego serca.
Nigdy nikogo tak nie kochałem.
Uszczęśliwię cię.
Gdziekolwiek będziesz, ten nomada odnajdzie tam dom.
Wyjdziesz za mnie?
Pomyślę o tym.
- Chyba się spóźniliśmy. Witam. - Tak.
Może ci się dziś oberwać.
- Tato! - Hej, mistrzu!
A gdzie mój rower?
Najpierw mnie przytul, solenizancie. Wszystkiego najlepszego!
Twój rower przyjedzie jutro, obiecuję. W ognistej czerwieni!
- Obiecujesz? - Tak.
- Sto lat, Ayush. - Dziękuję.
A gdzie mój prezent?
Twój prezent...
Rower, który dostaniesz jutro,
- jest ode mnie. - Hej!
- Tato? - Słucham?
- Bez różnicy. - Tu jesteś.
Dzięki, Kabir.
- Dlaczego mu dziękujesz? - Bo wiem,
że przypomniał ci o imprezie.
Nie doceniasz swojego męża.
Byłem gotowy na czas.
Spóźniliśmy się przez Kabira.
- Naprawdę? - Prawda, Kabir?
- Przeze mnie? - Zapomnij, Kabir. Już ja go znam.
- Masz, zjedz tort. - Dziękuję.
- Już kroiliście tort? - Oczywiście.
- I już jest zjedzony. - Co?
Zostały dwa kawałki. Jeden jest tu.
- A drugi? - Drugi jest tutaj.
Wybacz, zjadłam ci tort.
Nie mówiłeś, że Tara jest w Delhi.
Zadzwoniła, więc ją zaprosiłam.
Skoro już tu jesteś, zostań na kolację.
Jesteś taki uprzejmy.
Jedzenie jest zatrute?
Nie zaprosiłeś mnie.
Ale przyszłam, bo to urodziny Ayusha. Pójdę już.
Zostań, Shetty. Dokąd idziesz?
- Na randkę z chłopakiem. - Masz chłopaka? Biedny facet.
Zostań na kolację.
Nie tym razem, Shruti. Mam spotkanie.
- Sto lat, Ayush. - Dziękuję.
Trzymaj. Trochę zostało. Zjedz sobie.
Co za dziwna kobieta.
- To prawda. - Proszę pani, czas na zdjęcie.
Oczywiście. Rodzinne zdjęcie.
No dobra, chodźcie.
A ty dokąd?
Nie słyszałeś go? Rodzinne zdjęcie.
- Nie, proszę... - Chodź.
Chodź, wujku.
Chodź.
„To, czego szukasz, szuka ciebie”. Co to znaczy?
To znaczy... Czemu chcesz to zrozumieć, Mohsin?
Zostaw to.
- Przynieś świece. - Ty wiesz, gdzie leżą.
- No dalej. - W porządku, bracie.
Zajrzyj do tej szafki. Dalej. Sprawdź tam.
Ciekawe, kiedy włączą prąd.
To tylko świeca,
nie spędzisz nad tym całej nocy.
Ciągle coś gubi i każe nam tego szukać.
Przestańcie się kłócić.
Mamy awarię.
Znalazłeś?
Mówiłem, ty wiesz co i jak.
To ostatnia.
Wracaj do czytania.
- Halo? - Cześć, mamo.
Shadab?
- Tak, mamo. - Jamila. Przyjdź szybko. To Shadab.
Halo, Shadab? Gdzie jesteś?
Mamo, mówcie pojedynczo.
Jak się masz, synu? Kiedy będziesz w domu?
Mam się dobrze, mamo.
Niedługo wrócę.
Pandey, dzwoń po pana Vikrama.
Mamy chłopaków.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska