ยี่สิบปีที่แล้ว ป่าเทนคาดู 50 กม.จากโกยัมปุตตูร
- ช่วยรับทีพี่ - เอามาสิ
เฮ้ๆ หนีเร็ว
ระวังล้มกันนะ เด็กๆ
ไม่ฟังกันเลย เด็กสมัยนี้
มองอยู่ได้ ใกล้ถึงเวลาทำพิธีแล้วนะ
- พี่ ทำอะไรอยู่น่ะ - กรอกเมล็ดข้าวไปทำพิธีบวงสรวงน่ะ
ฟ้าจะมืดแล้วพี่ เร่งมือหน่อยเถอะ
เอ้านี่
น้องๆ มาทางนี้หน่อย
ช่วยเติมที
วันนี้พี่นายไม่มาทำงานเหรอ
เขาเพิ่งกลับมาจากในเมือง
- เข้าใจละ ทำงานต่อเถอะ - ได้
ทำไมกินข้าวค่ำจัง
- นั่นโจ๊กข้าวฟ่างเหรอ - ใช่
ไว้พ่อเลิกงานแล้วเขาจะเอาน้ำผึ้งมาฝาก
แม่จะทำผลไม้ผสมน้ำผึ้งให้ลูกกิน
กินเสร็จแล้วค่อยออกไปเล่นนะจ๊ะ ลูกรัก
ในพงไพรเขียวขจีที่ไพศาล เราเผ่าผองลูกหลานยังพำนัก
ป่าแห่งนี้คือบ้านให้พิงพัก และลงหลักปักฐานอยู่ร่วมกัน
ใบไม้ไหวเสียดสีตามสายลม ช่างรื่นรมย์ราวเสียงเพลงสวรรค์
ใต้ร่มเงาปกคลุมจากพุ่มพรรณ ดุจจังหวะสังสรรค์ของดนตรี
หากล้มลงจงรีบลุกขึ้นหยัดยืน มีพืชผลดาษดื่นในยามนี้
ทั้งรวงข้าวเต็มไร่นาน่ายินดี ให้เก็บเกี่ยวได้เต็มที่อย่ารีรอ
พระแม่ราชศรี โปรดประทานพร เทวีผู้กอบกู้ ช่วยนำทางเรา
ภาพลวงตาที่ไหวอยู่ในใจ จะจางหายไปเบื้องหน้าไหม
กาลเวลาจะไขปริศนาลับ ไร้คนเข้าใจได้หรือไม่
ยามความเงียบงันวังเวงแว่วดังก้องไกล
จะหยุดไล่งับจับเงาในความมืดได้หรือไม่
ปริศนาน้อยใหญ่
ที่เปลี่ยนทุกข์เทียมให้เที่ยงแท้
จะคลี่คลายไปหรือไม่
ริชี สืบคดีหลอน
พื้นที่ป่าเทนคาดู ปัจจุบัน
หัวหน้าทำอะไรอยู่คะ
อย่าส่งเสียงดัง
ถ้าช้างแตกตื่น เราถูกกระทืบแบนแน่
ดูนั่นสิ เพราะงั้นผมถึงได้บอก
ถ้าเราใจเย็นและนุ่มนวล
เห็นไหมว่าพวกช้างจะสงบและหลีกทางให้
คอยดูและเรียนรู้ไว้
- หมอครับ ไปกันเถอะ - ครับๆ ได้
เร็วเข้าเถอะ ดูนี่สิ
น่าสงสารจัง มันต้องทรมานมากแน่ๆ
เศษแก้วปักเข้าไปลึกมาก
ไอ้พวกสารเลว ทิ้งขวดแก้วกันแบบนี้เนี่ยนะ
เราต้องยัดขวดแตกๆ พวกนี้ ใส่ก้นพวกมันซะ
- ขอผ้าพันแผลด้วยครับ - นี่ค่ะ
ขอบคุณ
พี่ชาย
พรุ่งนี้เช้าให้คนของเรา เก็บกวาดบริเวณนี้ซะ
เราควรดำเนินการตามกฎหมาย
กับพวกที่บุกรุกเข้ามาในเขตป่าสงวน
ตามประสงค์ของพระอัลลอฮ์ ได้เลย
คุณเห็นมันที่ไหน
ทางนี้ค่ะ
คุณร่างรายงานความผิดเบื้องต้นหรือยัง
- ยังค่ะ - บ้าชะมัด
ไม่รู้เหรอว่าคุณต้องบันทึกรายงาน เวลามีคนลักลอบตัดไม้
ฉันจะเขียนเดี๋ยวนี้ค่ะ
เดี๋ยว ตรวจดูก่อนว่า มีต้นอื่นๆ ถูกตัดแบบนี้ไหม
ได้ค่ะ
นี่ครั้งที่สามในสัปดาห์นี้แล้วนะ
ไอ้พวกเวรตะไล
เราต้องเพิ่มผู้พิทักษ์ป่าในบริเวณนี้นะครับ
เราจะดูแลป่ากว้างใหญ่ขนาดนี้ ด้วยคนแค่ 30 คนได้ยังไง
ผมยื่นเรื่องกับกรมป่าไม้ ขอผู้พิทักษ์ป่าเพิ่มไปแล้ว
- ได้คำตอบเดิมๆ ทุกครั้ง - หัวหน้าคะ
หัวหน้า มาทางนี้ทีค่ะ
หัวหน้าคะ เร็วเข้า
อะไร เจอผีหรือไงกัน
โกยัมปุตตูร ไม่กี่วันต่อมา
ยายสุมิตรายังแข็งแรงปกติดี ทั้งที่อายุ 80 กว่าแล้วใช่ไหม
เธอยังทำงานบ้านเองได้อยู่เลย เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน
ฉันเองก็พูดแบบนั้น
เธอยังไม่หมดอายุขัย
แต่ทันทีที่แม่สาวนั่น ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้
เธอเอาเคราะห์ร้ายมาด้วย
น่าเศร้าจัง
ได้ยินมาว่าดวงชะตาของเธอต้องสาปน่ะ
เขาแต่งงานกับเธอโดยไม่รู้เรื่องนั้น
เพราะงั้นยายเขาถึงเสีย ในวันที่เขาแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้
จะไปแล้วเหรอ
จะไม่เสิร์ฟอาหารให้แขกหรือไง
ผมไปทำงานสายแล้ว ผมต้องไป
ฟังนะ
อย่าพาแม่นั่นกลับมาที่บ้านหลังนี้ ไม่ว่ายังไงทั้งนั้น
ตัดสินใจซะว่าใครสำคัญกว่ากัน
พ่อกับแม่หรือผู้หญิงดวงซวยที่ฆ่ายายแก
- ครับ - พิธีที่บ้านจบรึยัง
จบแล้ว
ได้ข่าวว่าพวกเขาส่ง สารวัตรสืบสวนคนใหม่มาสืบคดีเทนคาดู
ผมรู้ เพิ่งได้ข่าวเมื่อวานนี้เลย
ฉันเข้าใจ
หลังจากสารวัตรสืบสวนอาวุโสของเรา เกษียณไปแล้ว
ฉันเองก็คาดว่าคุณจะได้เลื่อนขั้น
พวกเขาคิดอะไรอยู่
คิดว่าผมควบคุมการสืบสวนนี้ไม่ได้เหรอ
ผมไม่เก่งพอรึไง
ทำไมต้องส่งคนจากเจนไนมาด้วย
เหมือนโชคชะตาไม่เข้าข้างผมเลย
โอเค วางสายเถอะ ไว้เจอกันที่สถานี
ไม่ๆ เขาจะไม่มาที่สถานี
เขาออกไปสถานที่เกิดเหตุในเทนคาดูแล้ว
เขาขอให้เราทั้งคู่ไปที่นั่น
ค่ะหัวหน้า พวกเขามาถึงแล้ว
ฉันจะพาพวกเขาไปที่นั่น แล้วว.กลับไป เปลี่ยน
ตกลง เปลี่ยน
- เข้าไปได้เลยค่ะ - ปูนิตา คุณอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า
ค่ะ ฉันอยู่ตรงนี้
- เรากำลังไป - ตกลงค่ะ
ท่านครับ
- ผมอัยยนาร์ เธอคือจิตรา - ค่ะ
คุณทั้งคู่คือคนของแผนก ที่มาที่นี่เมื่อวันก่อนใช่ไหม
ใช่ครับ
คุณสังเกตเห็นอะไรบ้าง
ทุกอย่างอยู่ในแฟ้มนี้ค่ะ
ผมอ่านรายงานแล้ว
ผมเห็นภาพถ่ายทั้งหมดแล้ว
คุณแต่ละคนช่วยผลัดกันบรรยาย
สิ่งที่คุณเห็นตอนคุณมาที่นี่ครั้งแรกได้ไหม
คุณเริ่มก่อน
- อะไรกัน นี่คือการทดสอบเหรอ - อัยยนาร์
ผมขอบอกอะไรเกี่ยวกับตัวผมให้คุณฟังนะ
ผมมีวิธีดำเนินการสืบสวนที่เฉพาะตัว
แนวทางของผมอาจจะไม่ธรรมดา
วิธีของผมอาจจะไม่ถูกใจคุณ
แต่ผมไม่กังวลเรื่องนั้น
เมื่อผมเริ่มทำคดี เป้าหมายเดียวของผมคือคลี่คลายมัน
แต่ว่า...
ถ้าคุณอึดอัดใจที่ต้องร่วมงานกับผม
คุณจะไปเดี๋ยวนี้เลยก็ได้
ไม่ถือสากัน
ผมกับจิตราเดินมาตามทางนี้ จนถึงที่เกิดเหตุ
ทีมนิติเวชมาถึงที่นี่ก่อนแล้ว
ช่างภาพยืนถ่ายภาพอยู่ตรงจุดที่คุณยืนอยู่
ศพของโรเบิร์ตห้อยลงมาจากต้นไม้ เหมือนกับแมลงที่ติดอยู่ในใยแมงมุมยักษ์
ตามที่พวกเขาบอกต้องมีแมลงปั่นใย เป็นร้อยๆ ตัวถึงจะชักใยนี้ได้
แต่ไม่มีแมลงอยู่บนศพหรือในใยแมงมุมเลย
ปกติแล้วแมลงจะชักใย เพื่อใช้ในการแพร่พันธุ์
แต่ไม่มีใครรู้ว่าทำไมถึงมีใยอยู่ที่นั่น โดยไม่มีแมลงหรือไข่อยู่เลย
ข้อสังเกตศพของโรเบิร์ตบ่งบอกว่า
เขาไม่น่าจะปีนต้นไม้ขึ้นไปเอง
ตำแหน่งแขนขาของเขาบ่งบอกว่า พวกมันถูกจัดวางในท่านั้นอย่างจงใจ
ดังนั้นใครบางคนแขวนเขาไว้ที่นี่แบบนี้
ให้ทุกคนได้เห็นในที่โล่งแจ้ง
เพราะอย่างนั้นผมถึงสงสัยว่า นี่อาจเป็นการฆาตกรรม
- บอกความเห็นของคุณมา - ค่ะ
ทั้งกระเป๋าเป้และกล้องของโรเบิร์ต ถูกพบอยู่ในบริเวณใกล้เคียง
ของมีค่าและเงิน ในกระเป๋าของเขาไม่สูญหาย
แปลว่าคนร้ายไม่ได้ต้องการเงิน
มีดอกยี่โถสีเหลืองจำนวนมาก เกลื่อนกลาดอยู่รอบต้นไม้
แต่ก็ไม่มีพุ่มยี่โถอยู่แถวนี้เลยสักต้น
จากการสอบถาม ผู้พิทักษ์ป่าแจ้งว่าไม่มีต้นยี่โถ
อยู่ในรัศมีสามกิโลเมตร
ดังนั้นก็มีเหตุผลให้สันนิษฐานว่า ใครบางคนต้องโปรยดอกไม้ไว้ที่นี่
ดอกยี่โถสีเหลืองพวกนี้มีสารพิษ
มันจึงเป็นดอกไม้มีพิษ
ถ้ากินเข้าไปอาจทำให้หัวใจหยุดเต้น ซึ่งเป็นสาเหตุการตาย
เรื่องพวกนี้ไม่มีทาง เป็นแค่เหตุบังเอิญได้ค่ะ
ขอโทษที่มาสาย มีประชุมด่วนน่ะครับ
ไม่มีปัญหา เราตรวจดูที่นี่เสร็จแล้ว
ผมสาธยะ เจ้าหน้าที่ป่าไม้
นี่อิร์ฟาน นักวิชาการป่าไม้
ริชีครับ ริชี นันดาน
- ปูนิตา มีกุญแจใช่ไหม - มีค่ะ
- มาเถอะ - เชิญ
ที่นี่ไม่มีสัญญาณหรอก
ทำไมจ้องเขาแบบนั้นล่ะ
ทำไมเขาต้อง ทำตัวแย่ๆ กับเราขนาดนี้ด้วย
เขาคิดว่าผมจะกลัวจนหนีไปรึไง
- เบาๆ หน่อย เขาอาจได้ยินคุณนะ - ก็ได้ยินไปสิ
เขาคิดว่าถ้าข่มขวัญเราแล้ว เราจะยอมเชื่อฟังเขาเหมือนข้ารับใช้
วิธีนี้ใช้กับผมไม่ได้หรอก ผมเจอคนแบบนี้มาเยอะ
ผมได้งานนี้ก็เพราะความทุ่มเทอุตสาหะ ไม่ใช่ด้วยเส้นสาย
อัยยนาร์ เงียบเถอะน่า เดี๋ยวฉันก็เดือดร้อนไปด้วยหรอก
โรเบิร์ตพักอยู่ที่นี่นานแค่ไหน
เขาอยู่ที่นี่ได้สองเดือนค่ะ
หลังๆ มานี่มีใครมาเยี่ยมเขาไหม
เท่าที่เรารู้ก็ไม่มีค่ะ
เขาเข้าป่าโดยไม่มีผู้ติดตามได้ยังไง
ตามกฎแล้วควรมีผู้พิทักษ์ป่า เข้าไปกับเขาไม่ใช่เหรอ
เมื่อไหร่ที่มีนักท่องเที่ยว คนเดินป่า หรือผู้มาเยือนเข้าไปในป่าตอนกลางวัน
ผู้พิทักษ์ป่าต้องเข้าไปกับพวกเขา
ไม่มีใครได้รับอนุญาต ให้เข้าไปหลังหกโมงเย็น
แต่คนท้องถิ่น ก็ยังเข้าป่าโดยไม่ได้รับอนุญาต
ทั้งที่รู้ดีว่าห้ามถ่ายภาพตอนกลางคืน
แต่โรเบิร์ตก็ยังเข้าไป
ถึงอย่างนั้น
ผู้พิทักษ์ป่าก็น่าจะห้ามเขา
ทำไมผู้พิทักษ์ป่า ที่ลาดตระเวนอยู่ถึงไม่เห็นเขาล่ะ
พวกเขาต้องได้ยินเสียงสิ
ไม่มีใครลาดตระเวน ในพื้นที่ที่โรเบิร์ตเข้าไปในคืนนั้น
เราขาดกำลังคนเพราะงบประมาณจำกัด
เป้าหมายหลักของเรา คือการคุ้มครองสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์
ตอนนี้เราจำเป็นต้องจดจ่อ กับพื้นที่สำคัญไม่กี่แห่งเท่านั้น
ถึงอย่างนั้น
ผมต้องสอบปากคำ ผู้พิทักษ์ป่าทุกคนในบริเวณใกล้เคียง
ได้สิ ผมจะจัดการให้
เราจะไปแล้ว บอกเรานะครับ ถ้าคุณต้องการอะไรอย่างอื่น
ขอบคุณครับ
ไว้เจอกันครับ
ผมต้องการรายชื่อของทุกคน ที่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับโรเบิร์ต
พวกคุณไปซักถามพยานตามบ้านมาแล้ว
แต่ว่า... ไปถามดูอีกรอบ
ต้องมีใครรู้อะไรสักอย่างแน่ๆ
พวกเขาต้องปิดบังอะไรจากเราอยู่
หรือไม่ก็ไม่กล้าคุยกับตำรวจ
กดดันพวกเขา เค้นข้อมูลมา
ได้ค่ะ
ให้ตาย ผมหิวเป็นบ้า เรายังไม่ได้อะไรตั้งแต่บ่าย
ใช่ ฉันก็หิวมากด้วย
ไว้สอบปากคำเขาแล้ว เรากินที่นี่เลยก็ได้นะ
พี่ชาย เราคือตำรวจ จำเราได้ไหม
เราเคยมาถามเรื่องโรเบิร์ต
อีกแล้วเหรอ ผมบอกคุณทุกอย่างที่ผมรู้ไปแล้ว
เอาเถอะ เมื่อวันก่อน คุณอาจจะลืมบอกอะไรเราสักอย่าง
แต่ตอนนี้คุณอาจจะจำได้แล้วก็ได้ พูดมาเถอะ
โรเบิร์ตมากินที่นี่บ่อยแค่ไหน
เขามาทุกวันช่วงสายๆ ไม่เกินสิบโมงครึ่ง
เขาสั่งข้าวห่อไปเป็นมื้อเที่ยงด้วย และจะแวะมากินมื้อค่ำราวๆ สองทุ่มครึ่ง
คุณเคยคุยกับเขาไหม
ไม่บ่อยนัก
ผมเคยทักทายเขา เขาก็แค่พยักหน้า
เขาจะถามเมนูอาหาร แค่นั้นแหละ
แล้วหนุ่มๆ พวกนี้ล่ะ
พวกนั้นบริการเขาอย่างดี เพราะเขาให้ทิปเยอะมาก
เขามาที่นี่รึเปล่าในวันที่เขาเสียชีวิต
วันที่...
ห้าตุลาคมน่ะ
วันนั้นเขาไม่ได้มา
- คุณแน่ใจได้ยังไง - ผมจำได้ว่าบอกคุณไปแล้ว
ผมนัดหมอให้ภรรยาผมในวันนั้น
แต่ผมพาเธอไปหาหมอไม่ได้ ก็เลยโดนด่าจนหูชา
เพราะงั้นผมถึงจำได้
ทำไมวันนั้นคุณถึงพาเธอไปไม่ได้ล่ะ
วันนั้นมีลูกค้าที่ร้านเยอะมาก
แล้วบริกรคนนึงก็กลับไปก่อนด้วย
ลูกค้าจำนวนมากดูแลได้ยาก
- วันนั้นผมเลยต้องอยู่เฝ้าที่นี่ต่อ - เดี๋ยวนะ
เมื่อวันก่อนคุณไม่ได้บอกเรื่องนี้ ใครกลับไปก่อน
อับดุลน่ะ
- อัยยนาร์ - ครับ
พาผู้ชายเสื้อสีเทามาทางนี้
เฮ้ย!
หยุดนะ
จิตรา
ผมไม่รู้ว่าเขาตายได้ยังไง
ผมแค่เคยเสิร์ฟอาหารให้เขา สองสามครั้ง แค่นั้นเอง
งั้นวิ่งหนีทำไม
เพราะผมไม่ไว้ใจตำรวจ
พวกคุณจะป้ายความผิดให้ใครสักคน จะได้ปิดคดีเร็วๆ
ผมรู้ว่าพวกคุณตั้งใจจะทำอะไร
คุณจะทรมานผม จนกว่าผมจะสารภาพความผิดที่ผมไม่ได้ทำ
ใช่ไหม
นี่คือโรเบิร์ตกับภรรยาและลูกๆ ของเขา
ลูกสาวเขาอายุ 11 ส่วนลูกชายอายุหกขวบ
เอารูปให้ผมดูทำไม
เพราะผมติดค้างคำตอบกับพวกเขา
ผมมีหน้าที่ค้นหาความจริง และช่วยให้พวกเขาได้รับความยุติธรรม
ผมไม่ได้มาเพื่อใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์เพื่อปิดคดี
ทีนี้ก็บอกมา
เจ้าของโรงแรมบอกว่าคุณกลับไปก่อน ตอนสองทุ่มในวันที่ห้าตุลาคม
ซาลีมเพื่อนร่วมงานคุณก็บอกว่า
คืนนั้นคุณเอาห่ออาหารไปด้วย เอาไปให้ใคร
ผมไม่ได้เอาห่ออะไรไปให้ใคร
เขา... เขาโกหก
ซาลีมจะโกหกไปทำไม
ผมไม่รู้ ทำไมคุณไม่ถามเขาเองล่ะ
คุณไปที่ไหน หลังออกจากโรงแรมตอนสองทุ่ม
กลับบ้าน
คุณถึงบ้านกี่โมง
ผมไม่ได้สังเกตเวลา
คุณอยู่คนเดียวเหรอ
เปล่า
ผมอยู่กับพ่อแม่แล้วก็คุณย่า
ถามทำไม
เราต้องถามพวกเขาว่าคุณถึงบ้านกี่โมง
คุณตำรวจครับ...
ขอนะครับ อย่าให้ครอบครัวผม ต้องมาข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย
พ่อแม่ผมต้องกลัวมากแน่ ถ้ารู้ว่าผมถูกสอบสวนข้อหาฆาตกรรม
นะครับ
งั้นก็บอกความจริงมา
เอาห่ออาหารไปให้โรเบิร์ตใช่ไหม
- ครับ - บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมจะบอกนะครับ แต่คุณไม่เชื่อแน่
บอกมาก่อนเถอะ
คุณโรเบิร์ตเคยให้ทิปเราเยอะมาก
พวกเราบริกรก็เลยแย่งกันเสิร์ฟเขา
ผมกลายเป็นคนโปรดของเขา จากบริกรทั้งหมดที่นั่น
วันนึงเขาบอกว่าเขาอยากไปถ่ายภาพ นกฮูกที่โผล่มาตอนกลางคืนเท่านั้น
เขาถามผมว่าอยากเข้าป่า ไปถ่ายภาพกับเขาไหม
เขาเดินลึกเข้าป่าไปเรื่อยๆ เพื่อตามหานกฮูก
จนผมกลัวขึ้นมา
ผมพยายามหยุดเขาแล้ว
และบอกเขาว่ามันอันตราย ถ้าเราเข้าไปลึกกว่านี้ แต่เขาไม่ฟัง
จู่ๆ เราก็ได้ยินเสียงแปลกๆ
เราไม่รู้ว่าเป็นเสียงนกหรือสัตว์อะไร
พอได้ยินเสียงนั้น คุณโรเบิร์ตก็เริ่มไล่ตามมันไป
เราพลัดหลงกันหลังจากนั้นสักพัก
ผมได้ยินเสียงประหลาดนั่นอีกครั้ง
พอผมมองขึ้นไป...
ผมก็เห็นวนาราชศรี
ขอโทษ คุณบอกว่าอะไรนะ
วนาราชศรี เจ้าแม่ในป่าน่ะครับ
ที่ห่มส่าหรีสีแดงและมีเขาอยู่บนหัว
ใช่เธอแน่ๆ ผมสาบานเลย
ใบหน้าเธอบูดเบี้ยวด้วยความโกรธ
เธอนั่งอยู่บนกิ่งไม้
ผมวิ่งสุดชีวิตแบบไม่เหลียวหลัง
ผมนึกว่าเขาคงหนีไปแล้วเหมือนกัน
แต่เขากลายเป็นเหยื่อของเธอ
แคธี ลงมาได้ไหม
พวกเขาสั่งให้เราย้ายไปลาดตระเวน ที่สะพานอริกคาล
จะไปแล้ว
หัวหน้าคะ แคธีกับฉัน กำลังออกจากหอสังเกตการณ์ เปลี่ยน
พอคุณลาดตระเวนเสร็จแล้ว แจ้งผมด้วย เปลี่ยน
ตกลงค่ะ เปลี่ยน
- แคธี - จ้ะ
- รอเดี๋ยว - เกิดอะไรขึ้น
ปวดท้องเมนส์เหรอ
มาแล้วเหรอ นึกว่าเรามาตรงกันซะอีก
ใช่ แต่คราวนี้มาเร็วไปอาทิตย์นึง
มีผ้าอนามัยมาเผื่อไหม
- ขอแผ่นนึงสิ - เดี๋ยวนะ
ฉันลืมหยิบติดมาด้วย ตอนเรารีบออกมาเมื่อตอนเที่ยง
นี่จ้ะ
รอตรงนี้นะ ฉันจะไปเปลี่ยน เดี๋ยวมา
นี่
เธอลืมขวดน้ำแน่ะ
ขอบใจ
- ระวังด้วยนะ - ได้เลย
ว่าไง เสร็จรึยัง
รอเดี๋ยวสิ เร่งจัง
ฉันพยายามไม่ให้กางเกงเปื้อนอยู่
ไม่งั้นพรุ่งนี้ได้ขายหน้า พวกผู้ชายที่สำนักงานแย่เลย
มีอะไรน่าขายหน้าล่ะ ถ้ากางเกงเปื้อนก็ซักซะสิ
อย่ามัวแต่ห่วงเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย
ฝากถือหน่อย
นี่
ถ้าปวดมากก็บอกฉันนะ เรานั่งพักกันก่อนแล้วค่อยไปต่อก็ได้
ไม่เป็นไรจ้ะ ไปกันเถอะ
- เร็วเข้า ไปกัน - ก็ได้
นี่ ระวังนะ มีคนวางกับดักไว้ที่นี่
เซลวี
ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวนะ รอเดี๋ยว
ขอโทษๆ
ฉันจะหาอะไรหนักๆ มากดปล่อยสปริงนะ
แป๊บนึงนะ รอเดี๋ยว
แคธี เจออะไรไหม
- ห้องควบคุม - ครับ ห้องควบคุม
เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนแคธรีนนะคะ
เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าเซลวีได้รับบาดเจ็บ
เราอยู่ทางเหนือ ของหอสังเกตการณ์สองกิโลเมตร
- ช่วยส่งหน่วยแพทย์มาด่วนเลย - โอเค รับทราบ
เซลวี
แคธี
ภาพลวงตาที่ไหวอยู่ในใจ จะจางหายไปเบื้องหน้าไหม
กาลเวลาจะไขปริศนาลับ ไร้คนเข้าใจได้หรือไม่
ยามความเงียบงันวังเวงแว่วดังก้องไกล
จะหยุดไล่งับจับเงาในความมืดได้หรือไม่
เส้นทางที่ทอดยาวไร้จุดจบ วัฏจักรที่เราต้องทำลายให้จงได้
เงามืดแห่งเล่ห์ร้ายพาดพิงอิงแอบ
หุ่นเชิดเริงระริกสิงสถิตในแดนผี
ปล่อยให้ตัณหาโลดแล่น สุขแสนไร้กังวล หยุดดิ้นรนอยากรู้ บัดนั้นอิสรภาพจะปรากฏ
เมื่อตำนานที่ไร้การพิสูจน์ เผยความจริงให้โลกประจักษ์
ภาพหลอนตรงหน้า
จะสลายหายไปหรือไม่
คำบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี
ผู้ตรวจสอบงานแปล วิสาขา ภูริไกร