Alguén sabe por que hai unha limusina na porta?
Dáme un minuto.
Sempre me cativou a camuflaxe presente na natureza.
A camuflaxe é tan boa que o cazador perde a súa presa,
que se funde coa súa contorna.
Pero a camuflaxe só funciona
se o outro non sabe que buscar.
E se non queres que te atopen.
Volvemos ás 20:00, Sra. Bell.
Vale.
- Ei. - Ola, rula.
Non dixeras nada de ir Londres.
É para o comité. Mañá imos imprimir o cartel da gala.
- Vale, que vaia ben. - Grazas.
Ruby.
- Calquera cousa, chama. - Mamá.
- Adeus. - Pásao ben.
Si.
Vestidos da época vitoriana. Si.
É o tema da gala.
Perfecto. Exactamente.
Señora.
Será pouco tempo.
Exacto. Vale. Grazas.
Ola.
Grazas por levarme.
E este cambio de idea?
Non é para tanto. Sacamos as fotos e marchamos.
É certo que facedes traxes para o rei Carlos?
Facemos.
Igual hoxe vémolo. Terías que facer unha reverencia.
Non creas todo o que che din.
¿Entón non é verdade
que comedes caviar,
nadades en champaña e rompedes camas de auga?
Non finxas que non sabes o que din de ti.
Unha vez caeume champaña
estando na piscina. Sen querer.
O caviar dáme noxo.
Con respecto ao da cama...
non era de auga.
Que aburrido.
Queres saber algo aburrido?
- Non hai rumores sobre ti. - Non é casualidade.
Prefiro ser invisible.
Cóntame algo de ti que non saiba ningún dos teus compañeiros.
Non hai universitarios na familia.
Cando me deron a bolsa, non o podiamos crer.
De súpeto, Oxford parecía real.
Estou desexando ir ás clases de premios Nobel,
ler toda a Biblioteca Bodleiana e falar de Hobbes e Nietzsche.
Perdón.
Preparada?
Remátao e envíao.
Señor.
- Vostede será a Srta. Bell. - Ola.
Benvida. Son Tristan, o xastre xefe.
Síganme, por favor.
Dous.
Esta é a sala de mostras da colección Beaufort.
Remóntase ao 1848.
Preparamos varios vestidos.
Este recoñézoo.
Vino o ano pasado no Museo Victoria and Albert.
Efectivamente.
Na retrospectiva da raíña Vitoria.
Miña irmá fíxome ir dúas veces. Encántalle a moda.
Estes só son reproducións.
Os orixinais son demasiado delicados para expoñelos ao público.
Cres que servirá?
É perfecto.
Podo sacarlle unha foto?
Por suposto.
@Kieran, valería para o cartel?
Es incrible, Ruby! Póñome decontado.
Como é posible?
Estades en Beaufort?
Quen?
Ei.
Queres probalo?
- Si, claro. - Por que non?
Vale máis có salario anual de meus pais.
Vai ser mellor que non.
Ademais, con todos eses botóns, será complicado...
Pero gústache.
Próbao. Cando vas ter outra oportunidade?
Se ti pos o traxe.
Sácasnos unha foto? Para a súa familia.
Non é necesario...
Aquí estás.
Podo saber quen é esta?
Son Ruby Bell, señor.
Traballamos xuntos no comité.
Encantada.
Estás preciosa.
Xoga ós disfraces mentres o esperamos para comer cos Ellington.
Comprendo que esteas pasando por unha etapa rebelde,
pero esta pobre rapaza non che ten culpa.
Desculpa este incidente, pero desgrazadamente
James non está cumprindo coa súa apertada axenda.
Se me permites, o vestido
quédache algo xusto no peito.
- Tristan... - Ten máis que facer.
James pode publicar as fotos.
Como unha retrospectiva antes de lanzar a nova colección.
Non sei se esa é a imaxe
que Beaufort quere dar.
Non o tomes a mal,
pero ese vestido é para unha raíña.
Voume cambiar.
...a súa filla quería esperarte.
Percy espera abaixo.
Grazas por esta experiencia.
Os meus respectos ao rei.
Collerei o tren.
Como vai a cousa con James?
UN MUNDO ENTRE NÓS
BASEADA NA NOVELA SAVE ME DE MONA KASTEN
- Ei. - Nin o intentes.
- Tes que lanzalo ben. - Xa o lanzo ben.
Ember.
- O xardín que? - Non podo. Teño tarefas de clase.
Onte non saíches do teu cuarto, ruliña.
Que tal en Londres?
Vai todo ben?
Si.
Teño que marchar. Adeus.
- Adeus. - Ata despois.
GALA BENÉFICA
Interesante deseño.
Non esperaba que vostede e o Sr. Beaufort se encargasen.
Ninguén pode dubidar da súa implicación.
- Que opina, señor Sutton? - O mesmo.
Bo traballo, encántame.
Grazas.
- Velaí vén. - Nunca antes a vira. É nova?
Din que a nai traballa nunha panadaría.
Ola, Ruby.
Quería dicirche que os carteis son xeniais.
Pero por que non me dixeches que os farías ti?
- Botei a fin de semana coas fotos... - Perdoa.
- ...co Photoshop. - Non sabía nada.
Tes un momento?
- Ti toleaches? - Que?
Non foi humillante abondo o de Londres?
Se saes xenial na foto.
Eu procuro non destacar e ti empapelas a escola coa miña cara?
Precisabas os carteis, e eu...
Deixemos as cousas como estaban.
Como estaban?
Cando non sabías que existía.
Estaba mellor así.
Vai todo ben?
Botoume da sala de mostras diante dos seus pais.
Como? Por que?
Avergonzouse.
O seu pai miroume con moito desprezo.
En serio?
Semellas unha puta raíña nesa foto.
Non permitas que esa xente te trate así.
Só foi sincero.
Ti tampouco me falarías se o teu pai inda fose rico.
Que ben que penses iso de min.
Bos días.
Hoxe imos practicar para unha entrevista
como a que vos farán en Oxford.
Vés de botar un con James?
Collede os cuestionarios de onte, por favor.
Empezaremos por ti, señorita Bell.
Non a todos nos gusta ser o centro de atención,
pero podemos aprender a estar calmos baixo presión.
Ben, señorita Bell,
por que cres que serías a candidata perfecta
para o Saint Hilda's College de Oxford?
Saint Hilda foi...
Saint Hilda foi a última
universidade para mulleres fundada en Oxford.
E os ideais de inclusividade e igualdade...
Abúrrome.
Cóntanos que pasou con James.
Se non te comportas,
abandona a miña clase.
- Entendido? - Si.
Señorita Bell, pregunteiche
por que deberían aceptarte.
Non polas vantaxes de Saint Hilda.
Saint Hilda é
moi diferente das...
Das antigas universidades de elite.
Por iso creo que eu encaixaría alí.
Oístes? Ela é diferente.
Non es ninguén, saíches dun burato.
Chámome Ruby.
Ese vestido é para unha raíña.
Ti toleaches?
E por iso ninguén se interesará por ti.
Interesante deseño.
- Carta de recomendación. - Procuro non destacar.
Empapelas a escola coa miña cara?
Deixemos as cousas como estaban.
Cyril, aquí diante tamén poderás falar así?
Xa estás aquí. Sonche un zoupón.
Caéronme todos ao chan.
- Vai haber que tirar os boliños. - Que dis?
E a regra dos 5 segundos?
Levan aí dez segundos.
Non lles chegaba. Caeron debaixo do moble.
Será o noso segredo.
Para que é todo isto?
Hoxe é o noso vixésimo aniversario.
Quería sorprender a túa nai.
Eu podía axudar. Por que non dixeches nada?
Algunhas cousas debe facelas un mesmo.
Ter xestos románticos coa muller é unha delas.
Estás ben?
Esqueciches...?
Ola.
O sábado porteime coma un imbécil.
Seino.
Non foi por ti.
- Meu pai... - Estabas avergoñado.
Púxenme en evidencia.
Fixen os carteis para demostrarche que eu non son así.
Así como?
Que eu non...
trato mal a xente que me importa.
- Rinse de min. - Non é verdade.
Queren coñecerte.
E creo que deberían.
Es alguén especial, non debes esconderte.
Iso non debería decidilo eu?
O que dixeches hoxe...
Eu non quero volver atrás.
- Cyril dá unha festa. - James.
Cando os coñezas, verás como che caen ben.
Polo menos Alistair.
Londres, Maxton Hall, a festa. É o teu mundo.
Nin encaixo nin quero.
Eu teño o meu mundo.
Quero centrarme, evitar a xente coma ti ou Cyril.
Ser invisible.
Ruby.
Xa non es invisible.
Non para min.
- Ola, cariño. - Ola.
Había isto pendurado da cancela.
- Feliz aniversario, meu amor. - Oh, vaia.
Boliños con azucre glas?
Que boa pinta che teñen.
O vestido está feito para ti. Só con 200 anos de adianto.
Lévao á gala benéfica. Sería unha mágoa non levalo co ben que che queda. J.M.B.
Que che dean, James Beaufort.
Harold, mandareiche a invitación para o evento de Novo Beaufort
- cunha copia dos contratos. - Perfecto.
Grazas por vir. É un pracer contar contigo.
Para min é un honor.
- Adeus. - Adeus.
Moi ben.
Estás orgulloso?
Novo Beaufort ten financiación.
E grazas ao teu traballo.
Pensaba que o fastidiara por xogar aos disfraces
e non comer cos Ellington.
Ben sei que estás enfadado comigo
porque interrompín a túa pequena festa.
Pero sendo sinceros,
sabes que en realidade che fixen un favor.
Ese tipo de rapazas non poden aparentar
o que non son por moito tempo.
Como o fixeches ti?
Esta compañía pasou por momentos difíciles.
E grazas ao meu traballo,
túa nai mais eu puidemos sacala adiante.
Deino todo
polo nome da familia.
Mentres non sexas quen de dicir o mesmo, mantén esa boca pechada.
Se tanto te decepciono, por que non llo dás a Lydia?
A idea foi dela.
Está máis preparada e...
Iso é o que ela quere crer.
Lydia é débil, comete demasiados erros.
Por iso nunca será apta para isto.
Recorda o que lles debes a túa nai e a esta compañía.
Vale?
E contrólate un pouco.
Véxote moi atarefada.
Perdoe o do outro día.
Tiña un mal día e...
Sei que tes grandes obxectivos.
Debes decidir se queres conseguilos.
Non podes apuntar alto e seguir pasando desapercibida.
Só os que aturan ben que os xulguen teñen posibilidades de chegar á cima.
Graham... o señor Sutton
faloume moi ben de ti.
Así que esfórzate ao máximo.
Vale?
E demóstrame que es capaz de quedar a clase enteira
sen desatar o caos.
Nin idea.
Por aí.
Parece unha acosadora colgando esas fotos por todas partes.
- Igual se cre moi especial. - Pobre James.
- Falades de Ruby? - A ti que che importa?
Vós pensades que isto é o mundo real,
pero o diñeiro e o respecto poden esfumarse.
Entón, só quedades vós.
Investide máis na vosa personalidade,
e menos noutro bolso novo.
Compañeiras?
Perdoa o que dixen.
Tiña un mal día.
Non pasa nada.
Seguramente non che falaría se meu pai non estivese arruinado.
Pero case llo agradezo,
porque eu non era moi amable que digamos.
James invitoume a unha festa.
Este tío non se aclara.
Veu á casa a desculparse e díxome
- que non quería volver atrás. - James.
James Beaufort díxoche iso?
Non o podo crer.
Entón?
Irás á festa?
Non podes illarte do mundo.
Gústaslle ao tío máis guapo de aquí.
Que todos eses idiotas saiban quen é Ruby Bell.
Xa que tes a reputación arruinada, vive despreocupada.
Sei ben do que falo.
Pero eu non son así.
Non me deixo levar.
Pois segue tan estirada e distante coma sempre.
A James válelle así.
- Maxton! - Hall!
Igual é certo.
Quizais hai un abismo entre o meu mundo e o dos demais.
Un territorio salvaxe.
E quen o cruce,
en calquera dirección,
sairá ferido.
Hai que ser valente para cruzalo.
Para defender o que un quere.
Pero o máis esgotador é preguntarse
se foi un erro intentalo.
Ensinoumo un quiropráctico de Londres que está de moda.
Nada mellor para a dor de cabeza.
Es o director de Novo Beaufort.
Sei canta presión sentes.
Meus pais xa decidiron onde traballarei.
Cando sinto que non podo máis,
trato de recordar que un día todo isto será noso.
Serás ti quen mande.
Cando queda ao descuberto, a presa só ten dúas opcións:
loitar ou fuxir.
Pero se cadra,
unha vez que quedas á vista,
comprendes que non es tan débil e indefenso como pensabas.
Que tes armas debaixo desa camuflaxe,
que non tes que seguir agochándote.
Ruby.
Seica te invitou Cyril?
Invitoume o teu irmán.
Xa vexo.
Sentiraste moi importante.
Tes o meu irmán aos teus pés, e coñeces o meu segredo.
Pero sabes o que?
Por min podes conta o que che pete.
Xa non teño nada que esconder.
Acabouse.
Para sempre.
Pola túa culpa.
Síntoo, Lydia.
Non me compadezas.
Que che quede clara unha cousa:
James mais eu coidamos un do outro.
Se saes con el,
non terás onde agocharte.
Se lle fas dano,
prepárate.
Viñeches.
Sabes que?
Creo que o pasado está...
sobrevalorado.
Grazas polo vestido.
De nada.
Foi sen querer.
Hai demasiada xente.
Veume xenial. Tiña moita calor.
Saiamos de aquí.
- Vou pola chaqueta. - Espérote.
Desde cando marchas dunha festa antes das 4:00?
- Desde cando é cousa túa? - Non sei.
Que fas?
Ei, Ruby.
Non leves o noso colega.
- Somos amigos, non? - Ei, Cyril.
Non!
Que penosa.
James!
Tranquila.
Xa pasou. Tranquila.
Tranquila.
Parade.
Percy.
Tes aí roupa de abrigo?
De pequena...
Fun con meu pai en barco.
Caeume o peluche á auga.
Intentei collelo e caín ao mar.
Meu pai botouse á auga. Eu inda non sabía nadar.
Un barco saíu da nada.
Non pode andar pola miña culpa.
Quere que dea outra volta, señor?
Non che sei
que facer, Percy.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro