Dlaczego przed domem stoi luksusowa limuzyna?
DAJ MI CHWILĘ.
Zawsze fascynowała mnie sztuka kamuflażu w przyrodzie.
Potencjalna ofiara wtapia się w otoczenie,
by zmylić drapieżnika.
Kamuflaż pozostaje skuteczny,
póki drapieżnik nie wie, czego wypatrywać.
I dopóki ofiara się nie zdemaskuje.
Wrócimy przed 20, pani Bell.
Dobrze.
- Hej. - Cześć, skarbie.
Nie mówiłaś nic o Londynie.
To w ramach komitetu. Jutro drukujemy plakat na galę.
- Trzymam kciuki. - Dzięki.
Ruby?
- Jak coś, to dzwoń. - Mamo.
- Na razie. - Baw się dobrze.
Tak.
Suknie z epoki wiktoriańskiej.
Taki mamy motyw gali.
Doskonale. Właśnie tak.
Do widzenia.
Nie będziemy długo.
OK, dziękuję. Do widzenia.
Cześć.
Dzięki za podwózkę.
Czemu zmieniłeś zdanie?
Wielkie halo. Porobimy zdjęcia sukni i wrócimy.
Naprawdę szyjecie garnitury dla króla Karola?
Tak.
Jeśli go spotkamy, będziesz musiała przed nim dygnąć.
Nie wierz w każdą plotkę.
Więc kawior na obiad,
kąpiele w szampanie
i rozwalone łóżka wodne podczas seksu to ściema?
Nie udawaj, że nie wiesz, co o tobie mówią.
Raz butelka szampana wpadła mi
do basenu, kiedy pływałem.
Kawioru nie znoszę.
Jeśli chodzi o trzeci punkt,
to nie było łóżko wodne.
Ale nuda.
Powiedzieć ci coś meganudnego?
- O tobie nie ma żadnej plotki. - To nie przypadek.
Wolę być niewidzialna.
Powiedz mi coś o sobie, o czym nikt w szkole nie wie.
Nikt od nas nie studiował.
Moje stypendium na Maxton nas zaskoczyło.
Mam szansę pójść na Oxford.
Nie mogę się doczekać, by chodzić na wykłady noblistów,
przeczytać Bibliotekę Bodlejańską, dyskutować o Hobbesie i Nietzschem.
Przepraszam.
Gotowa?
Skończ i wysyłaj.
Dzień dobry.
- Panna Bell? - Cześć.
Witam. Jestem Tristan, mistrz krawiecki tego domu.
Proszę za mną.
Dwa.
Showroom kolekcji Beaufort.
Od samego powstania marki w 1948.
Przygotowaliśmy dla was kilka sukni.
Tę znam.
Była w zeszłym roku w Muzeum Wiktorii i Alberta.
Zgadza się.
Na retrospektywie królowej Wiktorii.
Siostra zaciągnęła mnie dwa razy. Kocha modę.
Wszystkie suknie tu to reprodukcje.
Oryginały są zbyt delikatne, by pokazywać je publice.
Nada się?
Jest doskonała.
Czy mogę zrobić zdjęcie?
Proszę.
NADA SIĘ NA PLAKAT?
JESTEŚ NIESAMOWITA! ZABIERAM SIĘ DO ROBOTY.
JAK TO ZAŁATWIŁAŚ?
OGLĄDASZ KOLEKCJĘ BEAUFORTÓW?
SAMA CZY Z KIMŚ?
Przymierzysz?
- Nie ma mowy. - Czemu nie?
Jest warta tyle, co roczny dochód rodziców.
Lepiej, żebym jej nie dotykała.
Pewnie trudno ją założyć przez masę guzików...
Podoba ci się.
Przymierz ją. Taka okazja się nie powtórzy.
Ale ty założysz garniak.
Zrobisz nam zdjęcie? Dla rodziny Ruby.
Nie trzeba...
Tutaj jesteś.
A to kto?
Ruby Bell, proszę pana.
Koleżanka z komitetu organizacyjnego.
Miło cię poznać.
Wyglądasz wspaniale.
Czekamy na niego z Ellingtonami, a on bawi się w przebieranki.
Rozumiem, że przechodzisz okres buntu,
ale nie wciągaj w to tej biedaczki.
Wybacz to najście,
ale James zbyt lekceważąco potraktował swój grafik.
Pozwolę sobie zauważyć,
że suknia jest za ciasna w biuście.
- Tristan... - Ma ważniejsze sprawy.
James może opublikować fotki
w ramach retrospektywy przed premierą nowej kolekcji.
Wątpię, czy taki image
przystoi marce Beaufort.
Bez urazy,
ale to suknia dla królowej.
Przebiorę się.
...jego córka chciała czekać na ciebie.
Percy czeka na dole.
Dziękuję za wyjątkowe doświadczenie.
Pozdrów króla Karola.
Wracam pociągiem.
LIN - JAK IDZIE Z JAMESEM?
Maxton Hall - DWA ŚWIATY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SAVE ME MONY KASTEN
Nawet się nie postarałeś.
- Musisz lepiej rzucać. - Rzucam świetnie.
Ember.
- Co z ogródkiem? - Nie mam czasu, odrabiam lekcje.
Przesiedziałaś cały wieczór u siebie w pokoju.
Jak było w Londynie?
Wszystko dobrze?
Jasne.
Muszę lecieć. Na razie.
- Pa. - Do zobaczenia.
GALA DARCZYŃCÓW
Ciekawy pomysł.
Nie spodziewałem się, że tak do tego podejdziecie.
Widać, że się postarali.
- Prawda, panie Sutton? - Tak.
Świetna robota.
Dziękuję.
- Idzie. - Nie znam jej. Jest nowa?
Podobno jej matka pracuje w piekarni.
Cześć, Ruby.
Świetne plakaty.
Szkoda, że mi o nich nie powiedziałaś.
- Cały weekend ślęczałem... - Przepraszam.
- ...w Photoshopie. - Sama nie wiedziałam.
Masz chwilę?
- Całkiem ci odbiło? - Słucham?
Mało, że upokorzyłeś mnie w Londynie?
Świetnie wyszłaś na zdjęciu.
Staram się nie wyróżniać, a ty obklejasz moją twarzą szkołę?
Potrzebowałaś plakatów...
Lepiej, żeby było, jak kiedyś.
Czyli?
Kiedy nie wiedziałeś, że istnieję.
Mnie tak było lepiej.
Wszystko gra?
Wyrzucił mnie z showroomu przy swoich rodzicach.
Co? Dlaczego?
Wstydził się mnie.
Jego ojciec spojrzał na mnie jak na śmiecia.
Serio?
Zajebisty plakat, wyglądasz jak królowa.
Nie daj im się tak traktować.
Mówił szczerze.
Też byś mnie olewała, gdyby twój ojciec nie zbankrutował.
Miło, że tak o mnie myślisz.
Dzień dobry.
Dziś przeprowadzimy próbne rozmowy kwalifikacyjne
dla kandydatów na Oxford.
Szybki numerek z Jamesem?
Wyjmijcie kwestionariusze z wczoraj.
Zaczniemy od ciebie, Bell.
Nie każdy lubi być w centrum uwagi,
ale można nauczyć się, jak panować nad stresem.
Bell, powiedz nam,
dlaczego jesteś idealną kandydatką, by studiować
w Kolegium św. Hildy na Oxfordzie?
Kolegium św. Hildy...
Było ostatnią
żeńską uczelnią utworzoną na Oxfordzie.
Idee inkluzywności i równouprawnienia...
Nuda.
Gadaj, co robiliście z Jamesem.
Cisza,
bo wyjdziesz z sali.
- Zrozumiano? - Tak.
Pytałam o to,
czemu powinni przyjąć ciebie,
a nie o zalety uczelni.
Kolegium św. Hildy
jest inne...
niż pozostałe elitarne uczelnie.
Dlatego bym tam pasowała.
Słyszeliście? Ona jest inna.
Jesteś tylko miernotą z zadupia.
Nazywam się Ruby.
To suknia dla królowej.
Całkiem ci odbiło?
Nikt nie zwróci na ciebie uwagi.
Ciekawy pomysł.
- Zapomnij o liście polecającym. - Nie wychylam się.
A ty obklejasz moją twarzą szkołę?
Wróćmy do tego, co było.
Cyril, pokaż przed klasą, jaki jesteś wygadany.
Dobrze, że jesteś. Niezdara ze mnie.
Upuściłem cały talerz.
- Wszystkie ptysie do kosza. - Gdzie tam.
Znasz regułę pięciu sekund?
Leżą tam od dziesięciu.
Nie mogłem ich dosięgnąć, wpadły pod szafkę.
To będzie nasz sekret.
Po co je pieczesz?
Mamy dziś z mamą 20. rocznicę.
Chciałem zrobić niespodziankę.
Mogłam ci pomóc. Czemu nic nie powiedziałeś?
Pewne rzeczy trzeba zrobić samemu.
Na przykład oczarować swoją żonę.
Wszystko OK?
Zapomniałaś...
Cześć.
W sobotę zachowałem się jak dupek.
Wiem o tym.
To nie przez ciebie.
- Tata i ja... - Wstydziłeś się mnie.
Raczej samego siebie.
Te plakaty miały ci pokazać, że jestem inny.
Czyli jaki?
Że nie traktuję
ludzi jak śmieci.
- Jestem pośmiewiskiem. - Wcale nie.
Ludzie chcą cię poznać.
I powinni.
Jesteś zbyt wyjątkowa, by tak się chować.
Decyzja powinna należeć do mnie.
Chcesz, żeby było po staremu.
A jeśli ja nie chcę?
- Cyril urządza imprezę. - James.
Polubisz ich, kiedy ich poznasz.
Poza tym Alistair...
Londyn, Maxton Hall, Cyril to twój świat.
Nie pasuję do niego.
Mam swój świat.
Osiągnę swoje cele, jeśli będę unikać ludzi jak wy...
i będę niewidzialna.
Ruby?
Nie jesteś niewidzialna.
Nie dla mnie.
- Cześć, skarbie. - Hejka.
Proszę. To wisiało przy wejściu.
Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, aniołku.
Z cukrem pudrem?
Wyglądają bardzo apetycznie.
Suknię stworzyli dla ciebie, ale 200 lat za wcześnie.
Załóż ją na galę, wyglądasz w niej zjawiskowo J.M.B.
Idź do diabła, James.
Haroldzie, dostaniesz zaproszenie na event Young Beaufort
- wraz z kopią umów. - Świetnie.
Dziękuję za wizytę. Wspaniale, że nas wspierasz.
To dla mnie zaszczyt.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Dziękuję.
Dobra robota.
Jesteś z siebie dumny?
Young Beaufort ma cały kapitał.
I ty pomogłeś go zdobyć.
Nie spartoliłem nic przez przebieranki i nieobecność
na obiedzie z Ellingtonami?
Myślisz, że jesteś na mnie zły,
bo przerwałem ci bal przebierańców.
Spójrz prawdzie w oczy,
a zrozumiesz, że wyświadczyłem ci przysługę.
Dziewczyny jej pokroju szybko męczą się
udawaniem kogoś, kim nie są.
Ty się nie zmęczyłeś?
Firma była w tarapatach.
Tylko dzięki mojej harówce
razem z matką wyprowadziliśmy firmę na prostą.
Poświęciłem wszystko
dla reputacji rodziny.
Jeśli nie przeżyłeś tego samego, to stul dziób.
Skoro jestem takim rozczarowaniem, przekaż firmę Lydii.
Young Beaufort to jej pomysł.
Jest zdolna, zaangażowana...
Tak jej się wydaje.
Lydia ciągle zalicza wpadki.
Nigdy nie będzie poważną kandydatką.
Nie zapominaj, ile zawdzięczasz swojej matce i tej firmie.
Jasne?
Weź się w garść.
Masz teraz dużo na głowie.
Przepraszam za ostatnią lekcję.
Miałam zły dzień...
Wiem, że masz wielkie plany.
Od ciebie zależy, czy je zrealizujesz.
Nie możesz mierzyć wysoko i jednocześnie być szarą myszką.
Ci, którzy radzą sobie z oceną innych, mają szansę na wielką karierę.
Graham, czyli pan Sutton,
bardzo cię chwalił.
Musisz zebrać się na odwagę.
Jasne?
Udowodnij mi, że można dotrwać do końca lekcji,
nie wywołując chaosu.
Nie wiem.
Może ten.
Obwiesiła szkołę zdjęciami jak świrnięta stalkerka.
- Myśli, że jest wyjątkowa? - Biedny James.
- Obgadujecie Ruby? - Co cię to?
Wydaje się wam, że coś wiecie o życiu,
ale kasę i szacunek można stracić ot tak.
I zostaje wam to, kim jesteście.
Więc lepiej zainwestujcie w swój charakter
niż w kolejną torebunię.
Siedzimy razem?
Przepraszam za tamto.
Miałam zły dzień.
Już dobrze.
Pewnie faktycznie bym cię olewała, gdyby tata nie zbankrutował.
Ale kiedyś nie byłam fajną osobą,
więc poniekąd jestem ojcu wdzięczna.
James zaprosił mnie na imprezę.
On ma schizy czy co?
Przyszedł mnie przeprosić, i powiedział,
- że nie chce, by było jak kiedyś. - James?
James Beaufort tak powiedział?
Cholera.
I co?
Idziesz?
Dość chowania się pod miotłą.
Podobasz się szkolnemu ciachu.
Więc pokaż tym idiotkom, kim jest Ruby Bell.
Bez reputacji można żyć bezwstydnie.
Wiem, co mówię.
Ale ja się wstydzę.
Totalnie.
To poraź ich swoim zarozumialstwem.
Jamesowi to nie przeszkadza.
- Maxton! - Hall!
Może to prawda,
że istnieje przepaść między moim światem a innych.
Pas ziemi niczyjej.
Ten, kto go przekroczy,
by trafić do drugiego świata,
na pewno ucierpi.
Taki krok wymaga odwagi.
Zawalczenia o swoje pragnienia.
Ale lepiej jest spróbować niż gdybać,
co by było gdyby...
Fizjoterapeuta z Londynu mi to pokazał.
To najlepszy lek na napięciowy ból głowy.
Jako dyrektor Young Beaufort
pewnie odczuwasz ogromną presję.
Mnie rodzice już zaplanowali praktyki.
Gdy życie zaczyna mnie przerastać,
mówię sobie, że kiedyś to wszystko będzie nasze.
Będziesz zarządzał firmą.
Bez kamuflażu ofiara ma dwie możliwości.
Uciekać lub walczyć.
Prawda jest taka,
że gdy ujawnisz swoje prawdziwe oblicze,
odkryjesz, że nie jesteś taka bezbronna i bezradna.
Pod kamuflażem skrywasz kolce.
I nie musisz chować się w cieniu.
Ruby.
Nie gadaj, że Cyril cię zaprosił.
Zrobił to twój brat.
Więc to tak?
Pewnie czujesz, że masz władzę.
Owinęłaś sobie Jamesa wokół palca i znasz mój mały sekret.
Ale wiesz co?
Możesz mówić, co chcesz.
Temat zamknięty.
To koniec.
Na dobre.
Dzięki tobie.
Przykro mi, Lydia.
Nie potrzebuję litości.
Zrozum jedno.
James i ja troszczymy się o siebie.
Jeśli będziecie parą,
będę cię miała na oku.
Złam mu serce,
a będzie po tobie.
Przyszłaś.
Przemyślałam to.
Przeszłość jest
przereklamowana.
Dziękuję za suknię.
Nie ma za co.
Przepraszam.
Straszny tu ścisk.
W samą porę, bo zaczynało robić się gorąco.
Chodźmy stąd.
- Pójdę po kurtkę. - Zaczekam tutaj.
Od kiedy ulatniasz się z imprez przed czwartą?
- Od kiedy to twoja sprawa? - Nie wiem.
Przestań.
Ruby!
Nie kradnij nam kumpla.
- Wszyscy się tu lubimy, wiesz? - Cyril!
Nie!
James!
Już dobrze.
Już w porządku. Spokojnie.
Już dobrze.
Przestań.
Percy.
Masz jakieś ciepłe ubrania?
Byłam wtedy mała.
Pływaliśmy z tatą na łódce.
Miś wpadł mi do wody.
Chciałam go wyłowić i straciłam równowagę.
Tata wskoczył za mną, bo nie umiałam pływać.
Nagle pojawiła się łódź.
Tata jeździ na wózku przeze mnie.
Zrobić jeszcze jedno kółko?
Nie wiem,
co mam robić, Percy.
Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska